COMMUNIST PARTY OF INDIA (MARXIST - LENINIST) - LIBERATION

COMMUNIST PARTY OF INDIA (MARXIST - LENINIST) - LIBERATION, TAMILNADU

Monday, June 27, 2016

காஷ்மீர்
ஒரு ‘தேசபக்தர்’ மற்றும் சில ‘தேச விரோதிகள்’ குரல்கள்
‘தேசபக்தரின்’ குரல் என்றால், அது, சங் பரிவார் குரல்தான் என்று தீப்பொறி வாசககர்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும். காஷ்மீர் பிரச்சனை பற்றி, மத்திய தகவல், ஒளிபரப்பு மற்றும் நகர்ப்புற வளர்ச்சி அமைச்சர் வெங்கய்யா நாயுடுவின் கட்டுரையை 26.07.2016 அன்று டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா நாளேடு பிரசுரம் செய்துள்ளது. கட்டுரைக்கு, ‘காஷ்மீர் ஒரு நிழல் யுத்தம்’ என தலைப்பு தரப்பட்டுள்ளது. ‘பாகிஸ்தான் இந்தியாவை உடைக்கப் பார்க்கிறது. நாம் ஒன்றுபட்டு உறுதியுடன் நிற்க வேண்டும்’ என வெங்கய்யா நாயுடு தலைப்பு தந்துள்ளார்.
கட்டுரையில் அவரது முக்கிய வாதங்கள் பின்வருமாறு அமைந்துள்ளன:
             அறிவாளிகளின் ஊடகத்தினரின் ஒரு பிரிவினர் பயங்கரவாதிகளுக்குப் பரிந்து பேசுகின்றனர். அரசாங்கத்தையும் படையினரையும் அவதூறாய் தாக்குகின்றனர்.
             பாகிஸ்தான் தொடுத்துள்ள நிழல் யுத்தத்தால்தான் காஷ்மீர் பிரச்சனை 60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நீடிக்கிறது.
             நாட்டின் ஒற்றுமைக்கு, ஓர்மைக்கு ஆபத்து வந்திருக்கும்போது, பயங்கரவாதிகள் விஷயத்தில் மென்மையாக நடந்து கொள்வது பற்றி விவாதிப்பதே தவறு, கூடாது.
             இராணுவம், துணை இராணுவத்தைச் சேர்ந்த படையினரின் தியாகம் வீரம் அர்ப்பணிப்பு ஆகியவற்றை மறந்து விடலாமா? படையினர் தரப்பில் உடல் உறுப்புக்கள் மற்றும் உயிரிழப்புக்கள் நடக்கும்போது, மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளர்கள் மற்றும் அறிவாளிகள் ஏன் மவுனம் சாதிக்கிறார்கள்.
             வெங்கய்யா நாயுடு போகிற போக்கில் சர்வதேச பயங்கரவாதத்தை நினைவுபடுத்துகிறார். அப்படி எழுதும்போது, நேரடியாக இல்லாமலே, காஷ்மீர் விஷயத்தில் பாகிஸ்தான் மற்றும் இசுலாமிய பயங்கரவாதத்தைத் தொடர்புப்படுத்தி விடுகிறார்.
             ‘காஷ்மீர் இந்தியாவில் இணைந்தபோது காஷ்மீர் மக்களுக்கு இந்தியா அளித்த மகத்தான வாக்குறுதி நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்’ என முன்னாள் உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம் பேசி இருப்பது, பொறுப்பற்ற அதிர்ச்சி தரும் செயல் எனச் சாடிய வெங்கய்யா நாயுடு, சிதம்பரம் கட்சி ஆட்சியில் இருந்தபோது அதை ஏன் செய்யவில்லை என்று கேட்டுள்ளார்.
             கட்டுரையில் இறுதியாக, இந்தியராய், காஷ்மீரைத் துண்டாடப்பார்க்கும் அச்சுறுத்தலுக்கு எதிராக ஒன்றுபட்டு நிற்குமாறு, ‘தேச பக்த’ அழைப்பு விடுத்துள்ளார்.
காஷ்மீர் தொடர்பான ‘திடீர் தேச விரோதிகள்’ என்ற முத்திரைக்கு ஆளாகக் கூடிய, சில மாறுபட்ட குரல்களையும், இகக (மாலெ)யின் முன்னாள் பொதுச் செயலாளர் தோழர் வினோத் மிஸ்ராவின் குரலையும் தீப்பொறி வாசகர்களின், கவனத்துக்குக் கொண்டு வருவோம்.
பிரபல பத்தி எழுத்தாளர் ஷோபா டே:
காஷ்மீர் பற்றி எரிகிறது. சீற்றத்தின் உணர்வுகளின் ஊழித் தீ கனன்று எரிகிறது. வெற்று வார்த்தைகளால், தோட்டாக்களால், இந்தத் தீயை அணைக்க முடியாது. நம் கண்களை மூடி மறைப்பவற்றை அகற்றி, நாம் படுமோசமாகத் தோற்றுப் போனûதை ஒப்புக் கொள்வோம். புர்ஹான் வானியின் மரணம் நிச்சயம் ஒரு திருப்பு முனை.
புர்ஹான் வானியின் இறுதிச் சடங்கில் ஆயிரம் ஆயிரமாய்க் கலந்து கொண்டனர். நாம் அவருக்கு என்ன முத்திரை குத்தினாலும், நாம் ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கும் கொந்தளிப்பின் அடையாளச் சின்னம், புர்ஹான் வானி. அவரையும் அவர் ஆதரவாளர்களையும் நாம் கண்டனம் செய்வதன் மூலம், கொந்தளிப்பு மறையாது. மக்கள், புர்ஹான் வானியை மறந்துவிட மாட்டார்கள்.
நாம் நம் மனங்களையும் கண்களையும் மூடிக் கொண்டுவிட்டோம். சில பத்தாண்டுகள் முன்பு எடுக்கப்பட்ட அரசியல் முடிவால் வதைபடும் காஷ்மீரின் துயரத்தை, அம்மணமான யதார்த்தத்தை, நாம் காண்பதற்கு மறுக்கிறோம். கேட்பதற்கு மறுக்கிறோம். காஷ்மீர் மக்களிடம், ‘உங்களுக்கு என்னதான் வேண்டும்?’ என்று கேட்க யாரும் தயாராக இல்லை.
போதுமான தார்மீகத் துணிச்சலை வளர்த்துக் கொண்டு, நாம் ஏன் பேசக் கூடாது? சாகடிக்கும் தோட்டாக்களுக்குப் பதில், அறிவுபூர்வமாய் முடிவெடுப்போம். தற்போதைய அரசாங்கத்துக்கு, காஷ்மீர் பிரச்சனையை என்றென்றைக்குமாய்த் தீர்க்கும்விதம் பொது வாக்கெடுப்பு நடத்தும் துணிச்சல் இருக்கிறதா எனக் காண்போம். நீடிக்கும் வலி நீங்க, காஷ்மீர் மக்களுக்கு பாத்தியதைப்பட்ட அமைதி, கவுரவம், மற்றும் இணக்கத்துடன் அவர்களை வாழ விடுவோம்.
சர்வதேச பொது மன்னிப்பு கழகத்தின் ஆகர் படேல் எழுதிய விஷயங்களிலிருந்து:
காஷ்மீரில் பத்திரிகைகளுக்கு விதிக்கப்பட்ட தடையை நாம் எவ்வளவு சுலபமாக ஜீரணம் செய்து கொண்டோம், எவ்வளவு சுலபமாக அது பற்றி ஊடகங்களில் குறிப்பிடாமலே கடந்து சென்றோம் என்பது என்னை உலுக்கி எடுக்கிறது. பிசினஸ் ஸ்டேன்டர்ட் சொல்வதன்படி, ‘மாநில காவல்துறை, பத்திரிகைகளின் பிரிண்டிங் பிளேட்டுக்களைக் கைப்பற்றிச் சென்றுவிட்டனர். அதற்கு, எந்த சட்டபூர்வ ஆவணமும் கிடையாது. காவல்துறை எந்த வழக்கும் பதிவு செய்யவில்லை. பிரதிகளை கைப்பற்ற எந்த காரணமும் சொல்லவில்லை.’
மும்பையில் பெங்களூருவில் இதுபோன்ற ஒரு செயலை ஏற்போமா? எந்த ஆவணமும் இல்லாமல், அரசு பிரதிநிதிகள் பத்திரிகைகளை இழுத்து மூட முடியுமா? முடியாது. இல்லை, இல்லை, அதனை முடியும் என மாற்றிக் கொள்ளுங்கள். அந்த நகரங்களில், எப்போதும் ராணுவத்தினர், எதிர்ப்பாளர்களை துப்பாக்கியால் சுட்டு கொல்வார்கள், உடல் ஊனப்படுத்துவார்கள் என்றால், அப்போது, பிரசுரிக்காதே என்று கட்டளைகள் வந்தால், பத்திரிகையாளர்கள், மீறமாட்டார்கள்.
பல பத்தாண்டுகளாக இந்தியா காஷ்மீரிகளை, நினைத்த மாத்திரத்தில் தாக்கியது போல் தம்மைச் செய்யாது என்ற, துணிச்சலில் இருந்து, பத்திரிகையாளர்களின் துணிச்சலும், சுதந்திரங்களைப் பாதுகாப்பது பற்றிய வாய் வீச்சுக்களும் வருகின்றன.
அச்சு மின்னணு ஊடக ஆசிரியர்கள் எல்லாம் சேர்ந்து ஸ்ரீநகரில் ஒரு தர்ணா நடத்த வேண்டும். நம் ஒருமைப்பாட்டை, இதயத்து நேர்மையை வெளிப்படுத்த வேண்டும். குறைந்தபட்சம், இப்போதுள்ள மேலோங்கிய பொய்யான பிரச்சாரத்தில் நாம் ஈடுபடாமல் இருந்தாலே நல்லது.
ஜிஹாதி, பாகிஸ்தான் ஆதரவாளர், பயங்கரவாதி, பிரிவினைவாதி என்று முத்திரை குத்தி நீங்கள் எவ்வளவு தூரம் அவதூறு செய்தாலும், இந்தியப் படையினர் குழந்தைகளைக் கொல்வதை என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது.
நீண்ட காலமாக, நம் இந்திய அரசு, காஷ்மீரில், வடகிழக்கில், பழங்குடியினர் பகுதிகளில் நடந்து கொள்ளும் விதம் பற்றி மவுனமாய் இருந்துள்ளோம். இப்போது 2016 நடக்கிறது. இது பற்றி, இனி எனக்கு நானே பொய் சொல்லிக் கொள்வது மிகவும் தர்மசங்கடமானது.
பிரபலமான வரலாற்றாசிரியர் பார்த்தா சேட்டர்ஜி டெலிகிராப் பத்திரிகையில் எழுதியது:
காஷ்மீரில் ஜனநாயக தேசியத்திற்கு ஓர் உண்மையான வாய்ப்பு தரப்பட வேண்டும். மக்கள் திரள் சீற்றம், உயர்ந்து கொண்டே போகும் சாவு எண்ணிக்கை ஆகியவற்றைச் சந்திக்கும் ஆட்சியாளர்கள், மீண்டும் ஒரு முறை, எதிர்பார்த்தபடியே, பாகிஸ்தானைக் குறை சொல்கிறார்கள். புதுடெல்லியின் அதிகாரத் தாழ்வாரங்களில் ஒரு காலனிய மனோநிலை உள்ளது. அதன்படி காஷ்மீர் மக்களுக்கு அறிவுபூர்வமாய் முடிவு எடுக்கும் முதிர்ச்சி கிடையாது, சிறு குழந்தைகள் போல் விஷயம் தெரியாதவர்கள் அல்லது பித்துப் பிடித்தவர்கள் எனவும், பாகிஸ்தான் குழாயைத் திறந்து மூடுவது போல், அவர்களைக் கொந்தளிக்க வைக்க முடியும், பிறகு சும்மா இருக்க வைக்க முடியும் எனவும் நம்புகிறார்கள்.
புர்ஹான் உயிரோடு இருந்தபோது கொண்டிருந்த மக்களைத் திரட்டும் ஆற்றலை விட, தியாகியான பிறகு, பல மடங்கு திரட்டும் ஆற்றல் கிடைத்துள்ளது.
1908ல், நாட்டு விடுதலைப் போராட்ட நேரத்தில் கொல்கத்தாவில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
வங்கத்தில், அரவிந்த் கோஷ் அவரது சகோதரர் பாரின் உள்ளிட்ட ஜீகாந்தர் என்ற புரட்சிகர குழுவின் மீது அலிப்பூர் சதி வழக்கு ஏவப்பட்டது. அவர்கள் மீது பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு எதிராகப் போர் புரிந்ததாகக் குற்றம் சுமத்தப்பட்டது. சிந்திக்காமலேயே 11/9 இரட்டை கோபுர தாக்குதலுக்குப் பிறகுதான் பயங்கரவாதம் துவங்கியது என நினைக்கும், நம்மில் பலருக்குச் சொல்ல வேண்டி உள்ளது. அன்று தேசிய புரட்சியாளர்களை, பிரிட்டிஷார், ‘பயங்கரவாதிகள்’ என்றுதான் அழைத் தனர். குற்றம் சுமத்தப்பட்டவர்களில் ஒருவரான நரேன் கோகைன் அப்ரூவராக மாறி, தலைவர்களுக்கும் தோழர்களுக்கும் எதிராகச் சாட்சி சொல்லத் தயாரானார். கனாய் தத்தா என்ற தோழர் சிறைக்குள் எப்படியோ ஒரு கைத்துப்பாக்கியைக் கடத்திக் கொண்டுவந்து, அலிபூர் சிறையில் நரேனைக் கொன்றார். தப்பிக்க எந்த வாய்ப்பும் கிடையாது. விசாரணை நடந்து கனாய் 10.11.1908ல் தூக்கிலிடப்பட்டார். அவர் உடல், குடும்பத்திடம் தரப்பட்டது.
அதன்பின் நடந்ததைப்பற்றி பிரிட்டிஷ் அரசாங்க அறிக்கை, பின்வருமாறு சொல்கிறது: ‘கனாய் எரியூட்டப்பட்ட போது நடந்தது அசாதாரணமானது. காலிகட்டில், எரியூட்டப்படுவதைக் காண பெரும் கூட்டம் திரண்டது. உடலைத் தொட கூட்டம் முட்டி மோதி முயன்றது. மிக உயர்ந்த கவுரவமான குடும்பங்களைச் சேர்ந்த பெண்கள் கதறி அழுது கொண்டே உடலைப் பின் தொடர்ந்தனர். ஆண்களும் சிறுவர்களும் ‘கனாய் வாழ்க’ என முழக்கமிட்டபடியே பின் தொடர்ந்தனர்.’ கனாயின் சாம்பல் ஓர் அவுன்ஸ் ரூ.5 என விற்கப்பட்டது. உண்மையான சாம்பல் அளவைக் காட்டிலும் 50 மடங்கு அதிகம் விற்றது.
பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளுக்கு கனாய் உடல் பின் ஏன் அவ்வளவு பிரும்மாண்டமான கூட்டம் திரண்டது என்று காரணம்  புரியவில்லை. மக்களுக்கு வன்முறையின் இயல்பு, காரணம், திறன் பற்றி எல்லாம் யோசனை இல்லை. லாப நஷ்ட கணக்கு பார்க்காத புரட்சியாளர்களின் தியாகம்தான், அவர்களை மக்களின் அன்பிற்கும் போற்றுதலுக்கும் உரியவர்களாக மாற்றியது. எந்த லட்சியமும் இல்லாத, பணத்தாசை, பதவி சுகம், அதிகார போதை கொண்ட அரசியல்வாதிகளைக் காணும் மக்களுக்கு, புரட்சியாளர்கள் மீது ஏற்படும் அன்பும் மரியாதையும் வித்தியாசமாகத்தான் இருக்கும்.
‘ஆசாதி’, சுதந்திரம் என காஷ்மீரில் எதிரொலிக்கும் முழக்கம், காஷ்மீரின் வருங்கால அரசியல் அரசுக்கான வரைபடம் அல்ல. அது, இந்தியாவின் ஆயுதம் தாங்கிய ஆக்கிரமிப்பை நிராகரிப்பதாகும். அது, தமது எதிர்காலத்தை காஷ்மீர் மக்களே தீர்மானித்துக் கொள்ளும் உரிமையின் பிரகடனமே ஆகும்.
அடுத்து 11.04.1994 அன்று நிறப்பிரிகை பத்திரிகைக்காக பிரபல அறிஞர்களான எஸ்.வி.ராஜதுரை மற்றும் வ.கீதா தோழர் வினோத் மிஸ்ராவிடம் காஷ்மீர் பற்றிக் கேட்டபோது, அவர் சொன்ன விரிவான பதிலைக் காண்போம்.
‘காஷ்மீர் மக்கள் முன் கீழ்க்காணும் மூன்று தீர்வுகள் உள்ளன.
  1. பாகிஸ்தானுடன் இணைவது;
  2. சுதந்திர அரசாக இருப்பது;
  3. இந்தியாவின் பகுதியாக இருப்பது.
காஷ்மீர் இந்தியாவுடன் இருப்பதையே நான் விரும்புகிறேன். பாகிஸ்தானுடன் இணைவது காஷ்மீரிலுள்ள ஜனநாயக இயக்கத் திற்கு ஒரு உந்துதல் தரும் என்று நான் கருதவில்லை. காஷ்மீர் சுதந்திர அரசாக இருப்பது சந்தேகத்துக்குரியது. பாகிஸ்தானோ, இந்தியாவோ காஷ்மீர் சுதந்திரமாக இருப்பதை விரும்பாது. இந்தியா, பாகிஸ்தான், சீனா ஆகியவற்றுக்கிடையே உள்ள பலாபலங்கள், பிரிவினை என்ற பிரச்சனையை கம்யூனிஸ்டுகள் ஆய்வு செய்யும்போது நாம் இந்த இரு அம்சங்களையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். காஷ்மீர் மக்களின் விருப்பத்தை மட்டுமின்றி, அதைவிடப் பெரிய பகுதியின் ஒரு பிராந்தியம் முழுவதன் நலன்களையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். முழு விசயத்தையும் பரிசீலிக்கும் போது, சுதந்திர காஷ்மீர் என்பது ஒப்பேறக் கூடிய தீர்வு என்று நாங்கள் கருதவில்லை. பாகிஸ்தானுடன் இணைவதும் கூட ஒப்பேறக் கூடிய தீர்வு அல்ல. காஷ்மீரின் வரலாற்றைப் பார்த்தோமேயானால், தேசிய மாநாடு (நேஷனல் கான்பரன்ஸ்) ஒரு முக்கியமான நிலப்பிரபுத்துவ எதிர்ப்பு சக்தியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியதைக் காணலாம். காஷ்மீர் மன்னனான ஹரிசிங்கை எதிர்த்து நடந்த போராட்டத்தில் அந்த அமைப்பு உருவாயிற்று. தேசிய மாநாடு, இந்தியப் பொதுவுடமைக் கட்சிக்கு மிக நெருக்கமாக இருந்தது. இந்தியாவுடன் இணைவதில் காஷ்மீர் மக்களுக்கு விருப்பம் இருந்தது. தமது தனித்தன்மையை, காஷ்மீரிகள் என்ற சிறப்பு அடையாளத்தைத் தக்க வைத்துக்கொள்வதுதான் அவர்களது திட்டவட்டமான விருப்பமாக இருந்தது. அவர்களது தனித்தன்மை காப்பாற்றப்படும் என்ற வாக்குறுதி முதலில் தரப்பட்டு பின்னர் கைவிடப்பட்டுவிட்டது. துவக்கத்தில், காஷ்மீர் முதலமைச்சர் பிரதமர் என்றே அழைக்கப்பட்டார். ஆளுநர் சட்டமன்றத்தால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். இதுபோன்ற பல விசயங்கள் இருந்தன. ஆனால் இந்திராகாந்தி காஷ்மீரின் சிறப்புத் தன்மையை உடைத்தெறிந்தார். காஷ்மீர் போராளிகளுடன், நிபந்தனையற்ற வெளிப்படையான பேச்சுவார்த்தைகள் நடத்தி, 1950களில் இருந்த நிலைமைக்குத் திரும்பிச் சென்று, காஷ்மீர் மக்களுக்கு சுதந்திரம் வழங்குவோமேயானால் காஷ்மீரை இந்திய ஒன்றியத்திற்குள் வைத்திருக்கும் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காண முடியும், என்று நினைக்கின்றேன். ஒரு இந்தியன் என்ற வகையிலும் ஒரு கம்யூனிஸ்ட் என்ற வகையிலும் இதுதான் விரும்பத்தக்க தீர்வு என்று நான் கருதுகிறேன். ஆனால் காலப்போக்கில் நிலைமையில் வேறுவிதமான மாற்றம் ஏற்படுமானால் நாங்கள் எங்கள் கருத்துக்களை மறுபரிசீலனை செய்வோம். இந்த விசயங்களில் எதுவுமே நிரந்தரமானதோ அல்லது முழுமுற்றானதோ அல்ல. ஒரு கட்டத்தில் இந்தியாவிலிருந்து காஷ்மீர் பிரிந்து செல்வதோ அல்லது பாகிஸ்தானில் ஒரு ஜனநாயகப் புரட்சி நடந்து பாகிஸ்தான் இந்தியாவைவிட சிறந்த ஜனநாயக நாடாக மாறுமேயானால், காஷ்மீர் பாகிஸ்தானுடன் சேர்வது, சிறந்த தீர்வாக இருக்கக் கூடும்’.
காஷ்மீர் என்ற பூகோளரீதியிலான நிலப்பரப்பு வேண்டும், ஆனால், காஷ்மீரிகள், நாட்டின் விரோதிகள் என்ற அணுகுமுறைதான் பாசிச அணுகுமுறை. தேவை, காஷ்மீர் மக்கள்  ஏற்றுக் கொள்ளும் ஓர் அரசியல் தீர்வு.

Thursday, June 16, 2016

2016 ஜுன் 16 – 30 மாலெ தீப்பொறி தொகுதி 14 இதழ் 22



தலையங்கம்

ஸ்கூட்டர் வாங்க 50 சதம் மானியமும்
பொதுப் போக்குவரத்து பற்றிய 
அக்கறையின்மையும்
ஜெயலலிதா பதவியேற்று 20 நாட்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டன. திறமையான செயல்வீரர் என்று முதலாளித்துவ ஊடகங்களால் கொண்டாடப்படும் ஜெயலலிதா உள்ளாட்சித் தேர்தல்களுக்கு அஇஅதிமுகவை தயார் செய்கிறார் என்று, அவர் செய்யும் அமைப்பு மாற்றங்களில், அதிகாரிகள் மாற்றங்களில் இருந்து தெரிகிறது. சில அறிவிப்புகள், சில பிரச்சனைகளில் பிரதமருக்கு சில கடிதங்கள் ஆகியவற்றுக்கு அப்பால் மக்கள் வாக்குகளைப் பெற்று வெற்றி பெற்ற அரசு, மக்களுக்கு ஆற்ற வேண்டிய கடமைகள் என்று எதுவும் நகரவில்லை.
இரண்டு நாட்கள் மழைக்கே சென்னை நகரம் தண்ணீரில் தத்தளித்தது. சென்னையில் மீனவர் குடியிருப்புகளில் கடல்நீர் புகுந்து பலர் வீடுகள் இழக்கின்றனர். இன்னும் ஆறு மாதங்களுக்குள் தூண்டில் வளைவு கட்டித் தருவதாக தொகுதி சட்டமன்ற உறுப்பினர் ஜெயகுமார் அறிவித்துள்ளார். அய்ந்தாண்டு காலமாக என்ன செய்து கொண்டிருந்தார்கள் (இந்தக் கேள்வியை சென்னை மீனவர் மொழியில் கேட்டால் இன்னும் பொருத்தமாக இருக்கும்) என்று நமக்கு கேள்வி எழத்தான் செய்யும்.
அடிப்படை வாழ்வாதாரத்தை, குறைந்தபட்ச கவுரவமான நல்வாழ்க்கையை இந்த அரசு ஒருபோதும் உறுதி செய்யாது என்பதை விளக்க பெண்களுக்கு ஸ்கூட்டருக்கு 50% மானியம் வாக்குறுதி உதவும். இது உண்மையில் பெண்களை மிகவும் கவர்ந்திருக்கும் வாக்குறுதியே. இதற்கான காரணங்களை நன்கு ஆய்ந்தறிந்த பிறகே ஜெயலலிதா இந்த அறிவிப்பு வெளியிட்டிருக்கிறார் என்று கூட நாம் சொல்ல முடியும்.
பெண்கள் அனைவரும் வீட்டு வேலைகளை முடித்துவிட்டு அவசியம் ஏதாவது ஒரு வேலைக்குச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. ஓரிடம் விட்டு வேறிடம் செல்ல பொதுப் போக்குவரத்தை நம்பியிருக்க வேண்டியிருக்கிறது. தமிழ்நாட்டின் பேருந்துகளில் அன்றாடம் பணிக்குச் சென்று திரும்புவதற்கு, வேறு ஊர்களுக்குச் சென்று திரும்புவதற்கு அசாத்தியமான பொறுமையும் சகிப்புத் தன்மையும் வேண்டும். ஆண், பெண் இருபாலருக்கும் இது பொருந்தும். பெண்களுக்கு சொரணையற்ற தன்மையும் கூட வேண்டும். எல்லாம் தாங்கிக் கொண்டாலும் குறித்த சமயத்தில் சேருமிடம் சேர்வது சவால்தான். இந்தக் கொடுமைகளில் இருந்து ஓரளவு விடுதலை பெற, மிகவும் குறிப்பாக, குறித்த நேரத்தில் செல்லுமிடம் சேர்ந்து, வசவுகளை, இன்னும் பிற பிரச்சனைகளைத் தவிர்க்க, பலவிதமான முயற்சிகள் செய்து தவணை வாங்கி ஆணும் பெண்ணும் இருசக்கர வாகனம் வாங்கி விடுகிறார்கள்.
01.05.2015 நிலவரப்படி தமிழ்நாட்டில் உள்ள இரு சக்கர வாகனங்கள் 1,69,91,527. இரு சக்கர வாகனம் ஓட்டுவதில் சொகுசு என்பதற்கு சற்றும் இடமில்லை. இன்றைய போக்குவரத்து நெரிசலில் இரு சக்கர வாகனத்தில் வேலைக்குச் சென்று திரும்புவது, மீனவர் வாழ்க்கை பற்றி வாலி சொன்னதுபோல், ‘முடிந்தால் முடியும் தொடர்ந்தால் தொடரும் இதுதான் எங்கள் வாழ்க்கை’தான்.
ஜெயலலிதாவுக்கு ஸ்கூட்டர் ஓட்டுவதில் இருக்கும் சிரமம் நிச்சயம் தெரிந்திருக்கும். அது, அவர் காரில் உட்கார்ந்து கொள்ள யாரோ ஒருவர் ஓட்டுவது போல் அல்ல. பெண்களுக்கு அவர்கள் அணியும் உடை முதல் பல பிரச்சனைகள் இருசக்கர வாகனம் ஓட்டுவதில் உண்டு. மாதவிடாய் காலத்தில் இன்னும் சிரமம்.
இவ்வளவு பிரச்சனைகள் இருந்தும், மக்கள் இரு சக்கர வாகனங்களை நாட வேண்டியிருக்கிறது. வேறு வழியில்லை என்ற நிலை உள்ளது. சென்னை மாநகராட்சியின் ஒப்பந்தத் தொழிலாளியாக குப்பை வண்டி இழுக்கும் பெண் தொழிலாளிக்கு இரு சக்கர வாகனம் வாங்க 50% மானியம் கிடைத்தால் நல்லதுதான்.
ஆனால், இந்த நகர்ப்புற, நாட்டுப்புறத் தொழிலாளர்கள், நடுத்தர பிரிவினர் எல்லாம் தங்கள் போக்குவரத்துத் தேவைகளுக்கு வசதியான பொதுப் போக்குவரத்து இருந்தால், அதுவும் அரசுக்குச் சொந்தமானதாக இருந்தால் இரு சக்கர வாகனம் வேண்டும் என்று கருத வாய்ப்பு மிகக் குறைவு. கடந்த அய்ந்தாண்டு கால அஇஅதிமுக ஆட்சியில் பேருந்து கட்டணம் உயர்த்தப்பட்ட போது, கருணாநிதி வழியை பின்பற்றி பிற மாநிலங்களுடன் ஒப்பிட்டு போக்குவரத்து கட்டணம் பற்றிய அட்டவணை தரப்பட்டது. ஜெயலலிதாவின் ஆளுகை திறன் பற்றி பெரிதாகப் பேசப்படுவதால், அவர் நாடு போற்றும் நல்லாட்சியும் உலகம் வியக்கும் திட்டங்களும் தருவதாக சொல்லப்படுவதால், தமிழ்நாட்டின், சென்னை போன்ற பெருநகரின் பொதுப் போக்குவரத்தை, லண்டன், நியுயார்க் நகர பொதுப் போக்குவரத்தோடு சற்று ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம்.
நியுயார்க் நகரின் மக்கள் தொகை 85 லட்சம். நியுயார்க் நகரத்தில் மட்டும் 5,710 அரசுப் பேருந்துகள் ஓடுகின்றன. தினமும் 25 லட்சம் பேர் பயணிக்கிறார்கள். 48% பேர் கார் வைத்துள்ளனர். ஆனால் அவர்களில் 30% பேர்தான் அதைப் பயன்படுத்துகின்றனர். காரை விட அரசுப் போக்குவரத்து வசதியானது, மலிவானது என அவர்கள் சொல்கின்றனர். 50,000க்கும் மேற்பட்ட டாக்சிகள், பிற பொதுப் போக்குவரத்து வாகனங்களும் இயங்குகின்றன.
லண்டன் மக்கள் தொகை 85 லட்சம். 7,500 பேருந்துகள் இயங்குகின்றன.
சென்னை மக்கள் தொகை புறநகர்ப் பகுதிகள் எல்லாம் சேர்த்து 91 லட்சம். இவர்களுக்கு இயங்குகிற நகரப் பேருந்துகள் 3,531 மட்டுமே. நியுயார்க்கிலும் லண்டனிலும் பொதுப் போக்குவரத்து இன்னும் மேம்படுத்தப்பட வேண்டும் என அந்த மக்கள் சொல்கிறார்கள். வசந்தம் வந்துவிட்டதாகச் சொல்லும் ஜெயலலிதா ஆட்சியில் பேருந்துகள் மட்டும் தேவை யான அளவுக்கு வரவில்லை.
தமிழ்நாட்டின் எட்டு அரசு பேருந்து கழகங்களில் 1,790 உபரி பேருந்துகள் உட்பட 22,474 பேருந்துகள் இயங்குவதாகவும் 2015 மார்ச் வரை 20,684 பேருந்துகள் இயங்குவதாகவும் தமிழக அரசு குறிப்பு சொல்கிறது.
பேருந்துகளின் எண்ணிக்கை 2013 – 2014ல் இருந்ததைப் போலவே 2014 – 2015லும் இருந்தது. கடந்த நான்காண்டுகளில் 7,153 புதிய பேருந்துகள் வாங்க ஆணையிடப்பட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், 2011 – 2012க்குப் பிறகு, இந்த அய்ந்தாண்டுகளில் 1,177 பேருந் துகள் மட்டுமே அதிகரித்துள்ளன.
புதிய பேருந்துகளுக்கு 2011 முதல் 2015 வரை ரூ.430 கோடி செலவிடப்பட்டுள்ளது. அசோக் லேலண்டிலோ, டாடாவிலோ ஒரு நல்ல பேருந்து வாங்கி கூடு கட்ட அதிகபட்சம் ரூ.20 லட்சம் செலவாகலாம். இந்தத் தொகையில் 2150 பேருந்துகள் புதிதாக வாங்கியிருக்க வேண்டும். ஆனால், 1,177 பேருந்துகள் மட்டும் அதிகரித்துள்ளன.
மாநில அரசு போக்குவரத்துத் துறையில் நிதி இல்லாமல் இல்லை. அரசு போக்குவரத்தில் நாளொன்றுக்கு ரூ.25 கோடி வருவாய் என்றால் மாதம், குறைந்தபட்சமாக ரூ.600 கோடி என்று வைத்துக் கொள்ளலாம். அய்ந்தாண்டுகளில் வருவாய் மட்டும் ரூ.15,000 கோடி. வருவாய் தவிர மாநில அரசு இந்த நான்கு ஆண்டுகளில் ரூ.4,818 கோடி நிதியுதவியும் வழங்கியுள்ளது. இதற்கும் மேல்தான் போக்குவரத்துக் கழகங்கள் நட்டத்தில் இயங்குவதாகச் சொல்லி கடந்த அய்ந்தாண்டு கால ஆட்சியில் பேருந்து கட்டணம் பெருமளவில் உயர்த்தப்பட்டது. மக்கள் தலைகளில் மிகப்பெரிய சுமை ஏற்றப்பட்டது.
இங்கு ஸ்கூட்டர் மானியத்துக்கு செலவிடப்படவிருக்கும் நிதி பற்றிய கேள்வி எழுகிறது. ஸ்கூட்டர் மானியம் யாருக்கு, என்ன வயதினருக்கு, கல்வித் தகுதி ஏதும் உண்டா, வருமான வரம்பு உண்டா, அனைத்து ரேசன் அட்டைகளுக்குமா என பல கேள்விகள் உள்ளன. எப்படியாயினும் சில ஆயிரம் பேருக்காவது அது கிடைக்கப் போகிறது என நாம் நம்புவோம்.
2011 மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்புப்படி தமிழ்நாட்டில் 3,59,80,087 பெண்கள் இருக்கிறார்கள். 2 கோடியே 41 லட்சம் பெண்கள் படிப்பறிவு பெற்றவர்கள். குழந்தைகள், வயதானவர்கள் எல்லாம் போக, 3 கோடி பெண்கள் இருப்பதாகக் கொண்டாலும், இவர்களில் 2 கோடி பேருக்குக் கூட மானியம் தர தமிழக அரசு தயாராகிறது என்றாலும், அடுத்து வரும் அய்ந்தாண்டுகளில் குறைந்தபட்சம் ரூ.40,000 கோடி செலவாகும். தற்போதைய நிலைமைகளில் அரசு தரும் விவரங்கள்படி, அய்ந்தாண்டுகளுக்கு அரசு போக்குவரத்துத் துறை வருவாய், உதவியும் சேர்த்து ரூ.20,000 கோடிக்கும் குறைவுதான். ஜெயலலிதா தனது வாக்குறுதியில் வழுக் காமல் நிறைவேற்றி விடுவாரானால், இந்த விசயத்தில் மானியத்துக்கு செலவிடப்படவுள்ள அந்தத் தொகையில் அரசுப் போக்குவரத்தை மேம்படுத்தினால் ஜெயலலிதாவின் 2023 லட்சியத்துக்கு அருகிலாவது செல்ல முடியும். இதனால் வேலை வாய்ப்புகள் உருவாகும். பேருந்துகள் தவிர, ஆட்டோ, டாக்சி உட்பட அனைத்துமாகச் சேர்த்து பொது மக்கள் போக்குவரத்துக்கு இயங்குகிற வாகனங்கள் தமிழ்நாட்டில் 4,37,844. ஆட்டோக்கள் மட்டும் 2,32,702. இந்த 4 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட வாகனங்களை ஓட்டுபவர்களுக்கு அரசுப் பேருந்துகளில் வேலை கிடைக்கும். தமிழ்நாட்டில் உள்ள கார்கள் 18,18,584. கிட்டத்தட்ட 20 லட்சம் வாகனங்கள் சாலையில் இல்லாமல் போனால், போக்குவரத்து நெரிசல், அதனால் விரயமாகும் நேரம், மனித வளம்….. இப்படி சங்கிலித் தொடராக மிகப்பெரிய மாற்றங்கள் உண்மையில் ஏற்படும்.
இன்றைய நிலைமைகளில் பள்ளிக்குச் செல்ல பேருந்துகள் இல்லாமல் படிப்பை நிறுத்தி விடுகிற குழந்தைகள் உண்டு. (அந்தக் குழந்தைகள் பிறகு பலவிதமான கொத்தடிமைத்தனமான வேலைகளுக்குச் செல்ல தனியார் பேருந்துகளில் ஏறுவது இன்னொரு நெடுந்தொடர்). மருத்துவமனைக்குச் செல்ல பேருந்து இல்லாமல் உயிரை விட்டுவிடுபவர்கள் உண்டு. வேலைக்குச் செல்ல பேருந்து இல்லாமல் குறித்த நேரத்தில் செல்ல முடியாமல் வேலையில் இருந்து நீக்கப்படுபவர்கள் உண்டு. பேருந்துகள் இல்லாததால் கிடைத்த வாகனத்தில் ஏறி உயிரை விடுபவர்கள் உண்டு. போக்குவரத்துத் தொழிலாளர்கள், பணிமூப்பு அடைந்தவர்கள் நிலைமைகள் படுமோசமானவையாக உள்ளன.
இந்த பாதகமான நிலைமைகளை மாற்ற நடவடிக்கைகள் எடுப்பதற்குப் பதிலாக ஸ்கூட்டருக்கு மானியம் என்கிறார் ஜெயலலிதா. ஸ்கூட்டர் கூட வாங்கி விடலாம். பெட்ரோல் வாங்குவது பெரும் சிரமமாகிவிடும். அரசு அதற்கும் மானியம் அளித்தால்தான் இந்த ஸ்கூட்டர்களால் ஏதாவது பயன் இருக்கும். ஆனால், 10 ரூபாய் தாளைக் காட்டி கவனத்தைத் திருப்பி 10 லட்சம் ரூபாயை திருடி விடுகிற செயல்முறைதான் விலையில்லாப் பொருட்கள், சேவைகள் என்று தொடர்ந்து சொல்லி வருகிறோம். போக்குவரத்து மட்டுமின்றி கல்வி, மருத்துவம் போன்ற அனைத்து பொறுப்புகளிலிருந்து அரசு விலகுவதை இதுபோன்ற கவர்ச்சி வாக்குறுதிகளால் மறைக்கப் பார்க்கும் ஆட்சி முறையையே ஜெயலலிதா தொடரப் போகிறார்.
மருத்துவ மாணவர் சேர்க்கையில் என்ன நடக்கிறது என்று மதன் விவகாரம் நமக்குத் தெளிவாகச் சொல்கிறது. இப்போது பச்சமுத்துவின் சொத்துக்கள் பற்றி ராமதாசும் ராமதாசின் சொத்துக்கள் பற்றி பச்சமுத்துவும் கேள்வி எழுப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பல தனியார் பள்ளிகளுக்கு மே 31 அன்று அங்கீகாரம் முடிவுறுகிற நிலையில், தமிழக அரசு அந்தப் பள்ளிகளுக்கு ஜ÷ன் 30 வரை அங்கீகார நீட்டிப்பு வழங்கியுள்ளது. அது வரை மாணவர் சேர்க்கை நடந்துவிட்டால், அதைக் காரணம் சொல்லியே அந்தப் பள்ளிகள் இயங்கும். அவினாசியில் இரண்டாம் வகுப்பில் இருந்து மூன்றாம் வகுப்புக்குச் செல்லும் தனது மகளுக்கு பள்ளிக் கட்டணம் செலுத்த முடியாததால், அந்தச் செல்ல மகளுக்கு விஷம் கொடுத்து, தானும் விஷம் அருந்திய பெண் பிழைத்துவிட்டார். குழந்தை இறந்துவிட்டது. அந்தப் பெண்ணுக்குக் கூட நாளை ஸ்கூட்டர் மானியம் கிடைக்கலாம். அந்தக் குழந்தையை எந்த மானியத்தால் திருப்பித் தருவார் ஜெயலலிதா?
எழுந்து நில் என் தேசமே!
அகில இந்திய மாணவர் கழகம், புரட்சிகர இளைஞர் கழகம் 
நடத்துகிற நாடு தழுவிய இயக்கம்
– மே 10 முதல் ஆகஸ்ட் 9 வரை –
‘தேசியவாதம்’ என்ற பெயரில் மோடி அரசாங்கமும் சங் பரிவாரும் ஜேஎன்யு, அய்தரா பாத் மத்திய பல்கலை கழகம் போன்ற முன்னணி கல்வி நிறுவனங்கள் மீது ஒரு போர் தொடுத்துள்ளது. விவாதம், எதிர்ப்பு, ஜனநாயகம் போன்றவற்றை மதிக்கும் இந்த நிறுவனங்களும் இதுபோன்ற பிற நிறுவனங்களும் ‘தேசவிரோத கூடாரங்கள்’ என்று அவர்கள் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். சங் பரிவாரின் ராகத்தைப் பாட மறுக்கும் குடிமக்கள் மீது ‘தேசத் துரோகக் குற்றச்சாட்டு’ சுமத்தத் துவங்கியிருக்கிறார்கள்; மொத்த நாட்டையும் ஒரு திறந்தவெளி சிறையாக மாற்றுகிறார்கள். தேசபக்தியின் பெயரால் காலனிய கால அடிமைத்தனத்துக்கும் அநீதிக்கும் நாம் பின்னோக்கித் தள்ளப்படுகிறோம்.
இதைவிடப் பெரிய வரலாற்று முரண் என்ன இருக்க முடியும்? பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆட்சியில் இருந்து விடுதலை வேண்டி நடந்த மகத்தான தேசிய எழுச்சி, அறுதியிடல் ஆகியவற்றினூடே இந்தியாவில் தேசியவாதம் வடிவெடுத்தது. ஆர்எஸ்எஸ் அதை ஆற்றல் விரயம் என்று கருதியது – இந்து மகாசபை தலைவர்கள், ஆர்எஸ்எஸ் தலைவர்கள், பிரிட்டிஷார் புகழ் பாடுவதிலும், சிறையில் அடைக்கப்பட்டபோது கருணை கோருவதிலும் காவல்துறை உளவாளிகளாகவும் கூட நேரம் செலவழித்தனர். பகத்சிங் முன்வைத்த, பிற கருத்தியல் வகைகளின் விடுதலைப் போராட்ட வீரர்கள் முன்வைத்த ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு, காலனிய எதிர்ப்பு தேசியவாதம், மதநல்லிணக்கத்தையும் மதச்சார்பின்மையையும் முன்னகர்த்தியது; வேற்றுமைதன்மையை, பன்மைத்தன்மையை போற்றியது; இந்தியா என்ற அந்த பல்வகை தன்மையை கொண்டாடியது. இதற்கு நேரெதிராக, ஆர்எஸ்எஸ்ஸ÷ம் இந்து மகாசபையும் ‘கலாச்சார தேசியவாதத்தை’ முன்னகர்த்தின; இது ‘பெரும்பான்மை மதவாதம்’ அல்லது ‘மதவாத பெரும்பான்மைவாதமே’ அன்றி வேறல்ல; இது பிரிட்டிஷாரை அல்லாது, இந்திய இசுலாமியர்களை எதிரிகளாகப் பார்த்தது; சிறுபான்மையினரை இரண்டாந்தர குடிமக்களாக இழிவுபடுத்தியது; இந்து கலாச்சாரத்தை தழுவி அவர்கள் இந்தியாவில் வாழ முடியும், அல்லது இந்திய குடிமக்களுக்கு இருக்கக் கூடிய உரிமைகள் ஏதுமின்றி ‘விருந்தினராக’ வாழ முடியும் என்றது!
நாட்டு விடுதலைப் போராட்டம் இந்தியாவில் ஜனநாயகத்தின் பதாகையை பறக்கவிட்டது. அரசமைப்புச் சட்டத்தின் முன்னுரையில் இந்தியா இறையாளுமை கொண்ட ஜனநாயக குடியரசு என்று இந்திய மக்கள் அறிவிக்கிறார்கள்; (மதச்சார்பற்ற, சோசலிச என்ற பதங்கள் பின்னர் இணைக்கப்பட்டதாக ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டாலும், திருத்தங்கள் எதுவும் வரும் முன்னரே இவை அரசமைப்புச் சடடத்தின் உணர்வில் ஆழ வேர்கொண்டிருந்தன); ‘சமூக, பொரு ளாதார, அரசியல் நீதி’, ‘சிந்தனை, வெளிப்பாடு, நம்பிக்கை, மதநம்பிக்கை, வழிபாடு ஆகியவற்றில் சுதந்திரம்’, ‘தகுதி மற்றும் வாய்ப்புக்கான சமத்துவம்’ ஆகிய கருத்துக்கள் ஜனநாயகத்தின் தூண்கள் என்று உறுதியாக உயர்த்திப் பிடித்தார்கள். நிறப்பிரிகையின் மறுமுனையில் இருந்த ஆர்எஸ்எஸ், பார்ப்பனிய ஒழுங்கில் சூத்திரர்களை, தலித்துகளை, பெண்களை அடிமைகளாக வைத்திருக்கும் சாசனமான மனுதர்மம், இந்தியாவின் அரசியல் சாசனமாகக் கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று விரும்பியது; அது நடக்காமல் போனபோது, அவர்கள் அம்பேத்கரை இந்தியாவின் நவீன மனு என்று அழைத்தார்கள்!
நாட்டு விடுதலைப் போராளிகளின் சுதந்திர இந்தியா பற்றிய கனவின் பரப்பில் ஒளிரும் நட்சத்திரங்களாக மின்னிய பகத்சிங்கும் அவரது தோழர்களும், ஏகாதிபத்தியத்தின் வரையறுக்கும் இயல்புகளான மனிதனை மனிதன் சுரண்டு வதும் தேசத்தை தேசம் சுரண்டுவதும் கடந்த காலமாகிவிட்ட, அவற்றில் இருந்து விடுதலை பெற்ற நிலையை நோக்கி இந்தியா முன்னேற வேண்டும் என்று விரும்பினர். சாவர்க்கர்களும் கோல்வால்க்கர்களும் இந்த லட்சியத்துக்கு நேரெதிராக நின்றனர். ஹிட்லரிடம் இருந்து முசோலினியிடம் இருந்து அவர்கள் உத்வேகம் பெற்றனர்; பாசிச இத்தாலியும் நாசி ஜெர்மனியும்தான் அவர்களது முன்மாதிரிகளாக இருந்தன; இன்று அதிகாரத்தில் இருக்கும் அவர்களது வாரிசுகள் இந்தியாவின் இயற்கை வளங்களை, போராட்டங்களில் வென்றெடுத்த இறையாளுமையை சர்வதேச மூலதனத்திடம், அய்க்கிய அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் ராணுவ வல்லமையிடம் அடகு வைக்கிறார்கள். சுயசார்புக்கான, சுதந்திரமான அயலுறவுக் கொள்கைக்கான தேடல், ‘மேக் இன் இந்தியா’ என்ற பெயரிலும், அய்க்கிய அமெரிக்கா தலைமையிலான சர்வதேச ராணுவ கூட்டணியில் இளைய பங்காளியாக வகிக்கும் பாத்திரத்திலும், அந்நிய நேரடி முதலீடு வழிபாட்டின் பலிபீடத்தில் பலி தரப்படுகிறது.
அன்று பிரிட்டிஷ் காலனியத்துடனும் இன்று அய்க்கிய அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் மற்றும் பிற வளர்ந்த முதலாளித்துவ நாடுகளுடனும் கொண்டுள்ள அப்பட்டமான கூட்டுச் செயல்பாட்டில் இருந்து மக்கள் கவனத்தை திசை திருப்ப, ஆர்எஸ்எஸ் – பாஜக – எபிவிபி அமைப்புகள் ‘கலாச்சார தேசியவாதம்’ என்ற பூதத்தை கிளப்பிவிடுகின்றன; இதன் மூலம் சிறுபான்மையினரும் எல்லா எதிர்ப்புக் குரல்களும் ‘தேசத்தின் எதிரிகள்’ என்றும் அய்க்கிய அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் இந்தியாவின் ஆகச் சிறந்த நட்பு சக்தி, நலன் விரும்பி என்றும் காட்டப் பார்க்கின்றன.
எனவே, சாமான்ய இந்தியக் குடிமக்களுக்கு பொருளாதார உரிமைகளுக்கான, அரசமைப்புச் சட்ட சுதந்திரங்களுக்கான போராட்டம், இன்று, மோடி அரசாங்கத்தின் கார்ப்பரேட் மதவெறி பிடியில் இருந்து, ஆர்எஸ்எஸ்ஸின் அதன் மதவெறி கூட்டாளிகளின் பாசிசத் திட்டம் மற்றும் கருத்தியல் – அரசியல் கொடுங்கோன்மையில் இருந்து நாட்டை விடுவிக்கும், உண்மையான தேசபக்த போராக மாறியுள்ளது. இந்தப் போரில், சமத்துவம், ஜனநாயகம் ஆகியவை பற்றிய லட்சியப் பார்வை கொண்டிருந்த, இருபதாம் நூற்றாண்டின் இரண்டு மகத்தான போராளிகளான, இந்திய மண்ணில் எழுந்த பகத்சிங்கின் பீம்ராவ் அம்பேத்கரின் கனவுகளை, கருத்துக்களை புத்தெழுச்சி பெறச் செய்வது மிகவும் அவசியமானது. ஏகாதிபத்தியத்துக்கு முடிவு கட்ட வேண்டும் என்று அறைகூவல் விடுத்த பகத்சிங்கின் தேச பக்தி பதாகையையும் சாதியை ஒழிக்க வேண்டும் என்று அறைகூவல் விடுத்த அம்பேத்கரின் ஜனநாயகப் பதாகையையும் நாம் உயர்த்திப் பிடிக்க வேண்டும். பகத்சிங்கையும் அம்பேத்கரையும் சிதைத்து தங்கள் திருவுருக்கள் என்று கையகப்படுத்த காவி ஆட்சியாளர்கள் கடுமையாக முயற்சிக்கிறார்கள். பகத்சிங்கின் அம்பேத்கரின் கருத்துக்களைப் பரப்பும் மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் அறிவாளிப் பிரிவினரும் நாடு முழுவதும் அரசாலும் ஆர்எஸ்எஸ் குண்டர்களாலும் தாக்குதலுக்கு உள்ளாக்கப்படுகின்றனர்.
எனவே, நாம் பகத்சிங்கின், அம்பேத்கரின் செய்திகளை புதுப்பிக்கப்பட்ட துடிப்போடு பரப்ப வேண்டும்; சங் படையின் ஒவ்வொரு ஒடுக்குமுறையையும் எதிர்கொண்டு ஒவ்வொரு தாக்குதலையும் மீறி ஜனநாயகத்துக்கான போராட்டத்தைத் தீவிரப்படுத்த வேண்டும். இந்தியாவின் ஒவ்வொரு மூலைக்கும் பகத்சிங்கின், அம்பேத்கரின் செய்திகளை எடுத்துச் செல்ல, அவர்கள் கருத்துக்களைப் பரப்ப, அகில இந்திய மாணவர் கழகத்தின், புரட்சிகர இளைஞர் கழகத்தின் தோழர்கள் ‘எழுந்து நில் என் தேசமே’ என்ற நாடு தழுவிய இயக்கம் நடத்தவுள்ளார்கள். தோழர்கள் அரிந்தம் சென்னும் கவிதா கிருஷ்ணனும் இந்த சிறுபுத்தகத்தில் பகத்சிங்கின், அம்பேத்கரின் சில முக்கியமான கருத்துக்களை தொகுத்துள்ளார்கள். சங் பரிவாரின் பொய்ப் பிரச்சாரத்தை எதிர்கொள்ள இந்த சிறுபுத்தகம் ஒரு பயனுள்ள கையேடாக இருக்கும் என்றும் நமது அனைத்து துணிச்சலுடனும் வலிமையுடனும் ஆற்றலுடனும் உறுதியுடனும் இந்த முக்கியமான போரில் வெற்றி பெற நமக்கு ஊக்கமளிக்கும் என்றும் நாம் நம்புகிறோம்.
திபங்கர் 
பொதுச் செயலாளர், இகக (மாலெ)
சாரு பவன், டில்லி, 23 மார்ச், 2016
முகமது அலி: அழியாத நினைவுகள்
எஸ்.குமாரசாமி
இருபதாம் நூற்றாண்டின் தலைசிறந்த விளையாட்டு வீரர் என்ற பெருமைக்குச் சொந்தக்காரரான, கருப்பினத்தவரான முகமது அலி 03.06.2016 அன்று மறைந்து விட்டார். உன்னால் முடிந்தால் என்னைப் பிடி, நான் பட்டாம்பூச்சி போல் மிதப்பேன், நான் தும்பி போல் கொட்டுவேன், உன்னால் முடிந்தால் என்னைப் பிடி (CATCH ME IF YOU CAN, I FLOAT LIKE A BUTTERFLY, I STING LIKE A BEE, CATCH ME IF YOU CAN) என்ற முகமது அலியின் குத்துச் சண்டை திறமை பற்றிய வரிகள், சாகா வரம் கொண்டவை.
முகமது அலி குத்துச் சண்டை அரங்கு தாண்டி, நிறவெறிக்கு இனவெறிக்கு எதிராக, ஏகாதிபத்தியப் போருக்கு எதிராக, நின்றவர். பாலஸ்தீன மக்களுக்கு ஆதரவாக, இஸ்ரேல் பின்பற்றும் ஜியானிசத்திற்கு எதிராக நின்றவர். அதிகாரத்திடம் துணிச்சலுடன் உரத்த குரலில் உண்மையைப் பேசியவர் முகமது அலி. போலி தேசபக்தியின் முன்பு, தேசவெறி முன்பு மண்டியிட மறுத்து, அதனுடன் சவால் விட்டு சண்டையிட்டவர்.
இன்றைய இந்தியா, பகத்சிங் அம்பேத்கர் வழிமரபை உயர்த்திப் பிடிக்கும் நேரம், 1960 களில் முகமது அலி அய்க்கிய அமெரிக்க அதிகார மய்யத்தோடு அச்சமற்று மோதிய வரலாற்றை அறிந்து கொள்வது அவசியமானது.
கார்டியன் ஏடு, முகமது அலியின் மறைவுக்குப் பின் எழுதியது. ‘தர்மத்துக்குப் புறம்பான அதர்ம யுத்தத்தில் இறந்து விடுவோமா என்ற அச்சத்தில், அலி வியத்நாம் போரிலிருந்து விலகி ஒதுங்கவில்லை. வியத்நாம் போருக்கான எதிர்ப்பை மார்ட்டின் லூதர் கிங் உரத்துப் பேசத் துவங்குவதற்கு ஒரு வருடம் முன்பே, வியத்நாமில் இழைக்கப்படும் ஏகாதிபத்திய அநீதிக்கும் அய்க்கிய அமெரிக்காவில் நிலவி வந்த இனவெறி அநீதிக்கும் உள்ள தொடர்பை வலியுறுத்தி, ஒரு கோட்பாட்டை வலியுறுத்தும் விதமாகவே, அலி, வியத்நாம் போருக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தார்.’
குத்துச் சண்டையும் இனவெறி எதிர்ப்பும்
குத்துச் சண்டை, விளையாட்டு வீரர்களை, அதிலும் குறிப்பாக கருப்பின விளையாட்டு வீரர்களை, சுலபமாக மென்று துப்பிவிடும். சிலரே தப்பி நிற்பார்கள். இது வறியவர்களின், விளிம்பு நிலை மனிதர்களின் விளையாட்டு. அவர்களுக்கு இந்த விளையாட்டு ஒரு விருப்பத் தேர்வாக அல்லாமல், வாழ்வின் அவசியமாகிறது.
அய்க்கிய அமெரிக்காவின் முதல் குத்துச் சண்டை வீரர்கள், ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து பிடித்து வரப்பட்ட கருப்பின அடிமைகளே. அய்க்கிய அமெரிக்காவின் தென்பகுதி தோட்ட/பண்ணை முதலாளிகள் பொழுது போக்குக்காக இரும்பு கழுத்துப் பட்டையுடன் அடிமைகளைக் குத்துச் சண்டை போடவிட்டனர். அடிமைகள் சட்டப்படி விடுதலையான பிறகும், பணம் சம்பாதிக்க, ஆபத்தான இந்த விளையாட்டில், கருப்பின வீரர்கள் அனுமதிக்கப்பட்டனர். கருப்பின மக்களுக்கு, அனுமதி இல்லை எனச் சொல்லப்படவில்லை. இந்த விளையாட்டே, கருப்பின மக்கள் சவால்விடவும் களம் அமைத்தது சுவையான வரலாற்று முரண்.
1908ஆம் ஆண்டு நடந்த குத்துச் சண்டைப் போட்டியில் ஜாக் ஜான்சன் என்ற கருப்பினத்தவர் பட்டம் வென்றார். ஜாக் ஜான்சனின் வெற்றியால் சீற்றம் அடைந்த, ஓய்வு பெற்ற வெள்ளை இன சேம்பியன் ஜிம் ஜெப்ரிஸ், ஜான்சனிடம் சண்டையிட வந்தார். தாம் சண்டையிட வந்ததற்கான ஒரே காரணம், வெள்ளைக்காரன் நீக்ரோவைவிட மேலானவன் என்று காட்டத்தான் என்றார். 1910ல் சண்டை நடந்தது. முழுக்க முழுக்க வெள்ளையர் கூட்டம். சண்டை நடக்கும்போது, ‘எல்லா கருப்பனும் ஒரே மாதிரி இருக்கிறான்’ என்று பேண்ட் இசைக்கப்பட்டது. பார்வையாளர்கள் ஆக்ரோஷமாய் ‘கருப்பனைச் சாகடி’ என வெறிக் கூக்குரலிட்டனர். கருப்பின ஜான்சன் தனது வேகம் வலிமை மற்றும் திறமையால் வெள்ளைக்கார ஜெப்ரிசை நாக் அவுட் முறையில் அடித்து வீழ்த்தினார். (புள்ளிகள் அடிப்படையில் அல்லாமல், போட்டியாளரை, பத்து எண்ணும் வரை எழ முடியாமல் அடித்து வீழ்த்துவது நாக் அவுட் முறையாகும்) ஜான்சனின் வெற்றிக்குப் பிறகு, இல்லினாய்ஸ், மிசௌரி, நியுயார்க், ஓஹியோ, பெனிசில்வேனியா, கொலராடோ, வாஷிங்டன் டிசி, டெக்சாஸ், பகுதிகளில் வெள்ளை இனவெறிக் கும்பல்கள் கருப்பினத்தவர் மீது தாக்குதல் நடத்தின. கருப்பின மக்களும் திரும்பத் தாக்கினர். மார்ட்டின் லூதர் கிங் படுகொலைக்குப் பின்னர் கருப்பின மக்கள் ஆவேசமாய் எழுந்தனர். அதற்கு முன், அய்க்கிய அமெரிக்காவில் 1910ல்தான், கருப்பின மக்கள் கொதித்தெழுந்தனர்.
இருபதாண்டுகளுக்குப் பிறகு கருப்பின வீரர் ஜோ லூயிஸ் குத்துச் சண்டை அரங்கைப் பற்ற வைத்தார். அவர் பழுப்பு நிற குண்டு வீச்சாளர் என்ற (BROWN BOMBER) பெயர் பெற்றார். வெள்ளை இனவெறியோடு மோதல் வராமல் இருக்க, லூயிசிடம், வெள்ளை இனப் பெண்ணுடன் புகைப்படம் எடுக்கக் கூடாது, பொழுதுபோக்கு விடுதிகளில் நுழையக்கூடாது, பேசப்பட்டாலேயொழிய யாரிடமும் பதில் பேசக் கூடாது என்ற நிபந்தனைகளை அவரது மேலாளர்கள் போட்டிருந்தனர். இனவாத போலி விஞ்ஞானம், கருப்பினத்தவர் மூளைத் திறனும் உடல் திறனும் குறைவானவர்கள், என்றது. இனவெறி நிறவெறி சமூகம், கருப்பினத்தவர் சோம்பேறிகள், கட்டுப்பாடு இல்லாதவர்கள், அந்த வகையில் சிறந்த விளையாட்டு வீரர்கள் ஆக முடியாதவர்கள் என்றது. ஹிட்லரின் ‘ஆரிய மகத்துவம்’ தத்துவம் கோலோச்சியபோது, ஜெர்மானிய வீரர் மேக்ஸ் ஸ்க்மெல்லிங்கிடம் ஜோ லூயிஸ் 1936ல் தோற்றுப் போனார். ஹிட்லரோடு அய்க்கிய அமெரிக்க வெள்ளை இன வெறி சேர்ந்து கொண்டு கெக்கலி கொட்டிச் சிரித்தது. 1938ல் அதே இருவரின் சண்டை திரும்ப ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. ஹிட்லரும், வெள்ளை இன வெறியர்களும், இந்த ‘சண்டை மூலம்’ வெள்ளை இனமே கருப்பினத்தைவிட மேலானது என்பது நிரூபணமாகும் என நம்பினார்கள். அய்க்கிய அமெரிக்காவின் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி இந்தச் சண்டையின் நேரடி வானொலி ஒலிபரப்புக்கு ஹார்லெம் முதல் பர்மிங்ஹாம் வரை ஏற்பாடு செய்திருந்தது. வர்ணனை கேட்கும் கூட்டங்கள் வெகுமக்கள் திரள் கூட்டங்களாக மாறின. ‘ஆரிய மகத்துவ’ ஜெர்மானியப் பெருமித அடையாளமான மேக்ஸ் ஸ்க்மெல்லிங்கை, கருப்பினத்தவரான ஜோ லூயிஸ் ஒரே சுற்றில் தோற்கடித்தார். வெறுத்துப் போன ஹிட்லர் ஒலிபரப்பு வர்ணனையை முடக்கினார். ஜோ லூயிஸ் 72 சண்டைகளில் 69ல் வென்றார். 55ல் நாக் அவுட் முறையில் வென்றார். ஜோ லூயிஸ் கருப்பின மக்களுக்கு உழைக்கும் வர்க்கத்தினருக்கு உந்துதலாய்த் திகழ்ந்தார்.
அய்க்கிய அமெரிக்காவில் நச்சுவாயுவின் மூலம் மரண தண்டனை வழங்க தென் மாகாணம் ஒன்று முடிவு செய்தபோது, முதலில் மரண தண்டனை பெற்றவர், ஒரு கருப்பினத்தவர். இறக்கும்போது என்ன நடக்கிறது என அறிய மைக்ரோபோன் பொருத்தியிருந்தனர். அவரது மரணக்குரல், ‘லூயிஸ் என்னைக் காப்பாற்றுங்கள், லூயிஸ் என்னைக் காப்பாற்றுங்கள், லூயிஸ் என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்’ என்றிருந்ததாம். சூப்பர்மேன், ஸ்பைடர்மேன், பேட்மேன் என யாதுமாக, குத்துச் சண்டை மாவீரர்கள், கருப்பின மக்களுக்கு நம்பிக்கை தந்துள்ளனர்.
கேஷியஸ் கிளே முகமது அலி ஆனது
1942ஆம் ஆண்டு கென்டகி மாகாண லூயிஸ் வில்லியில், வீடுகளில் வண்ணம் பூசும் தந்தைக்கும் வீட்டு வேலை செய்யும் தாய்க்கும் கேஷியஸ் கிளே (முகமது அலி) மகனாகப் பிறந்தார். கேஷியஸ் கிளே தன் தாயுடன் கிறிஸ்துவ தேவாலயங்களுக்குச் செல்லும்போது, கிறிஸ்து ஏன் வெள்ளையராய் இருக்கிறார், தேவதைகள் ஏன் கருப்பு நிறத்தில் இல்லை எனக் கேட்டுள்ளார். அவரது தாய், கருப்பு தேவதைகள், தேனும் பாலும் கலந்து வீடுகளில் உணவு தயாரிப்பதாகப் பதில் சொல்லி உள்ளார்.
என் மனதால் ஒரு கருத்தை உருவாக்கிக் கொள்ள முடியும்போது, என் இதயத்தால் அதனை நம்ப முடியும்போது, அதனை நிச்சயம் என்னால் செய்ய முடியும் என்ற அவர், இளம் வயதிலேயே குத்துச் சண்டையில் களமிறங்கித் தடம் பதித்தார். ஜோ லூயிஸ் குத்துச் சண்டை அரங்கில் என் செயல் பேசும், வெளியே என் மேலாளர் பேசுவார் என்றார். ஆனால் இளம் வயது கேஷியஸ் கிளேயின் செயல்கள் பேசியதற்குச் சற்றும் குறையாமல், அவரது வாயும் பேசியது. இது பற்றி அவர் சொன்னது கவனிக்கத்தக்கது. ‘சத்தம் போட்டுப் பேச, கத்திக் கூச்சல் போட எனக்குத் தெரியாவிட்டால், அடுத்த வாரம் எங்கே நிற்பேன் தெரியுமா? என் சொந்த ஊரில், ஜன்னல்களைத் துடைத்துக் கொண்டு, ஆமாம் அய்யா, இல்லை அய்யா எனச் சொல்லிக் கொண்டு, என் இடம் எது என உணர்த்தப்பட்டு அங்கே இருந்திருப்பேன்’.
1960ல் 18 வயதில் அய்க்கிய அமெரிக்காவுக்காக கேஷியஸ் கிளே ஒலிம்பிக் குத்துச் சண்டையில் தங்கப்பதக்கம் வென்றார். நாடு திரும்பி விமான நிலையத்தில், ‘அய்க்கிய அமெரிக்காவுக்காக தங்கம் வெல்வதே என் குறிக்கோள். ரஷ்யனைத் தோற்கடித்தேன். போலிஷ்காரனைத் தோற்கடித்தேன். அய்க்கிய அமெரிக்காவுக்காகத் தங்கப் பதக்கம் வென்றேன்’ எனப் பெருமையுடன் சொன்னார். எங்கும் எப்போதும் பதக்கத்தைக் கழுத்தை விட்டுக் கழற்றாமல் இருந்தார். சீஸ் பர்கர் என்ற உணவருந்த லூயிஸ்வில்லி நகர உணவு விடுதிக்குச் சென்றபோது, அந்த விடுதி, கருப்பர் என்பதால் கேஷியஸ் கிளேயை உள்ளே அனுமதிக்க மறுத்தது. கேஷியஸ் கிளே ஒலிம்பிக் தங்கப் பதக்கத்தை கழற்றி ஓஹியோ நதியில் வீசி எறிந்தார்.
மால்கம் எக்சும் இசுலாமிய தேசமும் கலகக்கார கேஷியஸ் கிளேயைக் கவர்ந்தனர். இந்தக் கட்டத்தில் சேம்பியன் சோனி லிஸ்டனுடன் சண்டைக்கு ஏற்பாடானது. லிஸ்டன், வேலை நிறுத்தக்காரர்களின் மறியல் செய்பவர்களின் கால்களை உடைக்க குற்றக் கும்பல்களால் அமர்த்தப்பட்ட அடியாள் என்ற வரலாறு கொண்டவர். அவருக்கு எதிராக கேஷியஸ் கிளேக்கு வாய்ப்பே இல்லை எனச் சொல்லப்பட்டது. களம், புதிய வேகத்தைக் கண்டது. கேஷியஸ் கிளே வென்றார். நானே உலகின் அரசன் என்றார். தனது வேகம் பற்றிச் சொன்னார்: ‘நான் மிகவும் வேகமானவன். அறையின் விளக்கணைக்க ஸ்விட்ச்சைத் தட்டி விட்டு, விளக்கணையும் முன் படுக்கையில் இருப்பேன்.’ லிஸ்டனை வென்ற பிறகு கேஷியஸ் கிளே, தான் இசுலாமிய தேசத்தில் சேர்ந்ததாக அறிவித்தார். அவரது அறிவிப்பு வெள்ளை இன வெறியரை சீற்றமுறச் செய்தது. புதிய தலைமுறை கருப்பின இளைஞர்கள் மின்சாரம் பாய்ந்ததாக உணர்ந்தனர். கிறிஸ்துவ மதம், வெள்ளையர் மதம், இனவெறியை ஊக்குவிக்கும் மதம் என நம்பிய கேஷியஸ் கிளே, எலிஜா முகம்மதுடன் பழகினார். எலிஜா முகமது, கேஷியஸ் கிளே பெயரை, முகமது அலி என மாற்றினார். பெயர் மாற்றம், வெள்ளை இன வெறியின் கன்னத்தில் அறையாக விழுந்தது. தி நியுயார்க் டைம்ஸ் பத்தி ரிகை, முகமது அலி என்ற பெயரைப் பயன்படுத்தாமல், கேஷியஸ் கிளே என்ற பெயரையே பல காலம் பயன்படுத்தியது. இனவெறி, நிறவெறியின் பக்கம் நிற்போர் கேஷியஸ் கிளே என்ற பெயரையும், எதிர்ப்பாளர்கள் முகமது அலி என்ற பெயரையும் பயன்படுத்தினர்.
1964 நெடுக கருப்பின மக்கள், சமஉரிமைகளுக்காக போராடினர். ஆயிரம் ஆயிரமாய்க் கைதாயினர். வெள்ளை இனவெறி குகிளக்ஸ்கான் 30 கட்டிடங்கள் மீது குண்டு வீசியது. 36 தேவாலயங்களை தீயிட்டுக் கொளுத்தியது. கருப்பினத்தவர் வடக்கு சேரிகளிலும் (கெட்டோக்கள்) ஆர்த்தெழுந்தனர். நகர்ப்புற எழுச்சி நிகழ்ந்தது.
முன்னாள் கருப்பின குத்துச் சண்டை சேம்பியன் பிளாய்ட் பேட்டர்சன் தேசபக்த அவதாரம் எடுத்தார். உடல் மீது அய்க்கிய அமெரிக்க கொடியைப் போற்றிக் கொண்டு, வீர உரையாற்றினார். ‘இந்த சண்டை, கருப்பு முஸ்லிம்களிடம் இருந்து பட்டத்தை வெல்வதற்கான புனிதப் போர். ஒரு தேச பக்த கடமை உணர்வுடன், ஒரு கத்தோலிக்கராக, நான் கேஷியஸ் கிளேயுடன் சண்டை போட உள்ளேன். கிரீடத்தை அமெரிக்காவுக்கு மீட்டுத் தருவேன்.’ முகமது அலி பேட்டர்சனை 9 சுற்றுக்கள் அடித்து நொறுக்கினார். ‘அமெரிக்காவே வா, வெள்ளை அமெரிக்காவே வா. என் பெயர் என்ன? கேஷியஸ் கிளேதானே? முட்டாளே என் பெயர் என்ன?’ எனக் கேட்டுக் கொண்டே பேட்டர்சனைத் துவைத்தெடுத்து தோற்கடித்தார்.
கலகக்கார முகமது அலி
அந்தந்தக் காலங்கள், அவற்றுக்கான மனிதர்களைத் தோற்றுவிக்கின்றன. 1960கள் கொந்தளிப்பான காலங்கள். இந்தியா போன்ற பெரிய நாடுகளில் மாபெரும் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. நக்சல்பாரி, வசந்தத்தின் இடி முழக்கமாய் எழுந்தது. சாமரம் வீச நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட பாமர மக்களை, போர்க்கொடி ஏந்த வைத்தது. உலகின் மிகப் பெரிய ஏகாதிபத்திய வல்லரசான அய்க்கிய அமெரிக்கா, கியுபாவில், கியுபாவுக்கு உதவிய சோவியத் யூனியனுடன், மோதலின் விளிம்புக்குச் சென்று திரும்பியது. குருஷ்சேவ், கென்னடி, கேஸ்ட்ரோ அன்றாடம் பேசப்படும் பெயர்களாயினர். அய்க்கிய அமெரிக்காவின் வாலாட்டம் கியுபாவிடம் எடுபடவில்லை. கென்னடிக்குப் பின் அய்க்கிய அமெரிக்க அதிபரான லின்டன் ஜான்சன் காலத்தில், அய்க்கிய அமெரிக்கா சின்னஞ்சிறு வியத்நாம் மீது போர் தொடுத்தது. நாட்டு விடுதலைக்காக மக்கள் பக்கம் வியத்நாம் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஹோசிமின், ஜெனரல் கியாப் இருந்தனர். வியத்நாம் கெரில்லாக்கள் விடுதலை வீரர்களாய், ஏகாதிபத்திய அய்க்கிய அமெரிக்க இராணுவத்தையும் அவர்களது உள்நாட்டு எடுபிடிகளையும் வீரத்துடன் எதிர்த்துப் போராடினர். ஒவ்வொரு வாரமும் போரிடாத சாமான்ய மக்கள் ஆயிரம் பேர் கொல்லப்பட்டனர். அய்க்கிய அமெரிக்கா தீப்பிழம்பு குண்டுகளை வீசியது. ஊரையே அழிக்கும் வகையில் கார்பெட் பாம்பிங் செய்தது. ஒவ்வாரு நாளும் நூறு போர் வீரர்களை இழந்தது. மாதம் 2 பில்லியன் டாலர் செலவழித்தது.
1966ல் படையில் சேருமாறு முகமது அலி அழைக்கப்பட்டார். கட்டாய இராணுவ சேவை, சட்டபூர்வமானது. அப்போது முகமது சொன்ன வரிகள் உலகப் புகழ் வாய்ந்தவை. ‘‘I AIN’T HAVE NO QUARREL  WITH THE VIETCONG. NO VIETCONG CALLS ME NIGGER’  எனக்கு வியத்காங்குடன் எந்த சச்சரவும் இல்லை. எந்த வியத்காங்கும் என்னை நிக்கர் என அழைப்பதில்லை’. (கருப்பினத்தவரை வெள்ளையர் இழிவாக நிக்கர் என அழைப்பார்கள்).
முகமது அலியின் இந்தப் பிரகடனம், வெள்ளையர் மத்தியில் உருவான போர் எதிர்ப்பு இயக்கம் உந்துதல் பெற உதவியது. பணிந்து விடு, மன்னிப்பு கேள், படையில் சேர்ந்து விடு என எவ்வளவோ மிரட்டினார்கள். அனைத்து ஆளும் நிறுவனங்களும் முகமது அலியை படுமோசமான தேசவிரோத வில்லனாகச் சித்தரித்தன.
அந்தக் காலங்களில், கருப்பினத்தவர், மார்டின் லூதர் கிங் வழி நடத்திய சமஉரிமைக்கான (சிவில் ரைட்ஸ்) மாபெரும் போராட்டத்தில் இருந்தனர். மார்டின் லூதர் கிங்கும் போரை எதிர்க்கத் துவங்கினார். ‘முகமது அலி சொல்வது போல், நாம் எல்லாம் கருப்பு பழுப்பு நிறத்தவர், வறியவர். அதே ஒடுக்குமுறைக்குப் பலியாக்கப்படுபவர்கள்.’ 20ஆம் நூற்றாண்டின் விடுதலை மலைப் பிரசங்கம் செய்த கிறிஸ்துவ மதபோதகர் மார்ட்டின் லூதர் கிங்கும், முகமது அலியும் நட்பு கொண்டனர். லூயிஸ்வில்லி கருப்பின மக்களின் குடியிருப்பு உரிமைக்கான கசப்பான வன்முறை நிறைந்த போராட்டம் நடந்தது. முகமது அலி அந்தப் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டு பேசினார். ‘சுதந்திரம், நீதி, சமத்துவத்திற்கான போராட்டத்தில் நான் உங்களோடு நிற்கிறேன். என் மக்கள், என் கூடவே வளர்ந்தவர்கள், என்னுடன் பள்ளி சென்றவர்கள், என் இரத்த உறவினர்கள், வீட்டு வசதியில், சுதந்திரம் நீதி சமத்துவம் கோருவதால், வீதிகளில் அடிக்கப்படுகின்றனர், மிதிக்கப்படுகின்றனர், உதைக்கப்படுகின்றனர் எனும்போது நான் மவுனமாய் இருக்க முடியாது.’ அதே நாளில் பத்திரிகையாளர்கள், போர் பற்றி அவரிடம் துருவித் துருவிக் கேட்டார்கள். அப்போதுதான், சுழலும் கேமராக்கள், பற்பல ஒலிபெருக்கிகள் முன்பு, ஏகாதிபத்தியப் போருக்கு எதிரான இன வெறிக்கு எதிரான அலியின் போர் முழக்கம் சங்கநாதமாய் ஒலித்தது.
‘நீக்ரோக்கள் என்றழைக்கப்படுபவர்கள் இங்கே லூயிஸ்வில்லியில் நாய்கள் போல் நடத்தப்பட்டு, சாதாரண மனித உரிமைகள் மறுக்கப்படும் போது, நான், சீருடை அணிந்து, 10,000 மைல் தாண்டி உள்ள வியத்நாம் சென்று குண்டு வீசி, துப்பாக்கியால் சுட்டு பழுப்பு நிற வியத்நாமியரை ஏன் கொல்ல வேண்டும்? முடியாது. வெள்ளை நிறத்தவர் அல்லாத உலகத்தின் மீது, வெள்ளை நிற அடிமை எசமானர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்த மற்றுமோர் எளிய நாட்டை எரிக்க சாகடிக்க 10,000 மைல் தாண்டி என்னால் போக முடியாது. இந்த நாள் இந்தத் தீமைகள் முடிவுக்கு வர வேண்டிய நாள்.’ ‘இப்படி ஒரு நிலை எடுப்பதன் மூலம் எனக்கு கோடி கோடி டாலர்கள் இழப்பு ஏற்படும் எனப் பயம் காட்டினார்கள். ஆனால் நான் முதலில் ஒரு முறை சொன்னதையே திரும்பவும் சொல்கிறேன். இதுதான் என் மக்களின் உண்மையான எதிரி இருக்கும் இடம். நீதி சுதந்திரம் சமத்துவம் கேட்டுப் போராடுபவர்களை அடிமைப்படுத்தும் ஒரு கருவியாகி, என் மக்களை, என் மதத்தை, என்னை இழிவுபடுத்திக் கொள்ள மாட்டேன்.’
தோழர் லெனின் ஏகாதிபத்தியப் போரை உள்நாட்டுப் போராக மாற்றச் சொன்னார். ‘நிலம், ரொட்டி, சமாதானம்’ என்ற முழக்கம் ரஷ்யப் புரட்சியை வென்றெடுத்தது. முகமது அலியும் நியாயமான போருக்குத் தயார் எனவும் தெளிவுபடுத்தினார். ‘இந்தப் போர் எனது 2½ கோடி மக்களுக்கு சுதந்திரமும் சமத்துவமும் தேடித் தரும் என்றால், அவர்கள் என்னைக் கட்டாயப்படுத்தி படையில் சேர்க்க வேண்டியதில்லை. நானே தானாகவே சென்று படையில் சேர்வேன். என் நம்பிக்கைகளுக்காக நிற்பதற்காக நான் எதையும் இழக்கப் போவதில்லை. நான் சிறைக்குப் போவேன், அவ்வளவுதானே! நாங்கள் 400 ஆண்டுகளாக சிறைப்பட்டிருக்கிறோம்.’
19.06.1967ல் ஹுஸ்டனில் அனைவரும் வெள்ளையராக இருந்த ஒரு ஜுரி, முகமது அலி குற்றவாளி எனத் தீர்மானித்தது. வழக்கமாக படையில் சேர மறுப்பதற்கு 18 மாத சிறை தண்டனை வழங்கிய நீதிமன்றம், அவருக்கு 5 ஆண்டுகள் தண்டனை வழங்கியது. அவரது கடவுச் சீட்டு (பாஸ்போர்ட்) முடக்கப்பட்டது. அவரது பட்டம் பறிக்கப்பட்டது. 3½ ஆண்டுகள் அவர் குத்துச் சண்டை அரங்கில் நுழைய முடியவில்லை. 1968ல் முகமது அலி 200 பல்கலைக் கழகங்களில் உரையாற்றினார். கருப்பின இளைஞர்களுடன் வெள்ளை இளைஞர்களும் அவரது உரையை ஆர்வமுடன் கேட்டனர். வியத்நாம் போர் எதிர்ப்பு, மாணவர் இளைஞர் மற்ற சமூகப் பிரிவினர் எதிர்ப்புடன் பிரும்மாண்டமாய் எழுந்தது. ஒரு பல்கலைக் கழகத்தில் முகமது அலி பேசினார்: ‘தெற்கு வியத்நாமைக் கடல் கடந்து போய் விடுதலை செய்யுமாறு என்னிடம் சொல்கிறார்கள். இங்கே என் மக்களை மிருகங்களைத் துன்புறுத்துவது போல் நடத்துகிறார்கள். நான் வியத்நாமுக்கு செல்ல மாட்டேன். நான் நிறைய இழந்துவிட்டதாகச் சொல்பவர்களுக்கு, நான் ஒன்று சொல்வேன். எனக்கு மன நிம்மதி உள்ளது. என்னுடைய மனச் சாட்சிக்கு விலங்கு பூட்டப்படவில்லை, அது தெளிவாக உள்ளது. நான் பெருமிதத்துடன் இருக்கிறேன். நான் மகிழ்ச்சியோடு உறங்கச் செல்கிறேன். மகிழ்ச்சியோடு எழுகிறேன். சிறைக்குச் சென்றாலும் மகிழ்ச்சியோடு செல்வேன்.’ முகமது அலி எதிர்ப்பை, காணத்தக்கதாக, கேட்கத்தக்கதாக, கவர்ந்து இழுப்பதாக, அச்சமற்றதாக மாற்ற உதவினார். நீதி வேண்டும் உலகமும் வியத்நாம் பக்கம் நின்றது. சென்னை மாநகர ஹோட்டல் தொழிலாளர்கள் நள்ளிரவில் மேரா நாம் துமாரா நாம் ஹமாரா நாம் வியத்நாம், என் பெயர் உன் பெயர் நம் பெயர் வியத்நாம் என முழங்கி ஊர்வலம் சென்றனர். (இதே தொழிலாளர்கள்தான் இந்தித் திணிப்பை எதிர்த்தும் சிறை சென்றனர்) முதன்மையாக, வியத்நாமிய மக்களின் முயற்சியால், அய்க்கிய அமெரிக்காவிலும் உலகெங்கும் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போர் உணர்வும் போராட்டங்களும் வலுத்ததால், அய்க்கிய அமெரிக்கா தோற்றுப் போய் பின்வாங்கியது. தெற்கு வடக்கு வியத்நாம் ஒன்றானது.
முகமது அலியின் வாழ்வில் அடுத்தடுத்து
1970ல் அய்க்கிய அமெரிக்க உச்சநீதிமன்றம் ஒரு பிளவுண்ட தீர்ப்பின் மூலம், கருப்பின மக்கள் உயர்வுக்காக எனக் காரணம் சொல்லி முகமது அலியை விடுதலை செய்தது. அதன் பின்பு 1971ல் ஜோ பிரேசியரிடம் பட்டம் இழந்தார். 1973ல் கென் நார்ட்டனிடம் தோற்றார். பிறகு வென்றார். THRILLA IN MANILA என விளம் பரப்படுத்தப்பட்ட வணிகம் மேலோங்கிய ஒரு சண்டையில் ஜோ பிரேசியரை வென்றார்.
அடுத்து ஒரு சறுக்கல் வந்தது. அய்க்கிய அமெரிக்காவின் கூட்டாளியாக இருந்து, முற்போக்காளரான பாட்ரிஸ் லுமும்பாவைக் கொன்ற சர்வாதிகாரி மொபுட்டுவும், சமூக ஒட்டுண்ணி டான் கிங்கும், ஜைர் நாட்டில் ஏற்பாடு செய்த ஒரு சண்டையில், அலி கலந்து கொண்டார். ஜார்ஜ் போர்மன் என்ற மாபெரும் கருப்பின வீரருடனான இந்த சண்டை, ‘ஜைர் – இங்கு கருப்பின அதிகாரம் ஓர் யதார்த்தம்’ எனப் பெரிதாக விளம்பரப்படுத்தப்பட்டது. ஜார்ஜ் போர்மன் வலிமை முன் அலி வெல்ல முடியாது என்றே நம்பப்பட்டது. திரண்டிருந்த கருப்பின கூட்டம் ‘அலி பொமாயே, அலி பொமாயே’ – கொன்றுவிடு அலி, எனக் கூவியது. RUMBLE IN THE JUNGLE எனச் சொல்லப்பட்ட இந்த சண்டையிலும் முகமது அலி வென்றார். தொழில்முறைச் சண்டைகளில் முகமது அலி 61ல் 57 குத்துச் சண்டைகளில் வென்றார். அவற்றில் 37 நாக் அவுட் வெற்றிகள். பின்னாட்களில் முகமது அலி பார்க்கின்சன் நோய்க்கு ஆளானார். அய்க்கிய அமெரிக்க ஆளும் நிறுவனங்கள் அந்தப் போராளியை வீரனை கலகக்காரனை உள்ளிழுத்துக் கொண்டன. 1996 அட்லான்டா ஒலிம்பிக் சுடரை நடுங்கும் கரங்களுடன் அலிதான் ஏற்றினார். 2002ல் இசுலாமிய உலகிற்கு அமெரிக்காவையும் ஆப்கன் போரையும் விளக்கும் ஹாலிவுட் தயாரிப்பு விளம்பர பிரச்சார இயக்கத்தில் அலியைப் பங்கேற்க வைத்தனர். குத்துச் சண்டையின் பாதிப்புக்கள் பார்க்கின்சன் நோய் ஆகியவற்றால் பேச முடியாத எழுத முடியாத அலியை, சுத்திகரித்து, நடமாடும் புனிதராய் அய்க்கிய அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் அரவணைத்துக் கொண்டது கொடூரமான வரலாற்று முரண்.
வலியை வரலாற்றை மறக்க விடக் கூடாது மறைக்க விடக் கூடாது
18 வயது முதல் 30 வயது வரை வீரனாக கலகக்காரனாக போராளியாக இருந்த முகமது அலியின் வரலாற்றை, அன்றைய அவன் மக்கள் அனுபவித்து வந்த வலியை, மக்கள் மத்தியில் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட வேண்டியுள்ளது. தேசபக்தி, மதத் தூய்மை, சாதித் தூய்மை முன் நிறுத்தப்படும் இந்தியாவில், ஆப்பிரிக்க மாணவர்களுக்கு எதிராக இனவெறி தலை விரித்தாடும் இந்தியாவில், ஆதிக்கக் கொலைகள் நடக்கும் தமிழ்நாட்டில், 1960களின் முகமது அலி, சிந்திக்கத் துணிய, போராடத் துணிய, வெற்றி பெறத் துணிய, முன் உதாரணமாய் நம்பிக்கை தருவார். உலகெங்கும் சுரண்டலை ஒடுக்குமுறையை எதிர்ப்பவர்களுக்கு, இந்தியாவில் தலித்துகளுக்கு, சிறுபான்மையினருக்கு, போராடும் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு, ஒரு நாள் இல்லை ஒரு நாள் நாம் வெல்வோம் என்ற நம்பிக்கையை, நிச்சயம் கலகக்கார முகமது அலி தருவார்.
(தகவல் ஆதாரம்: 04.06.2016 தேதிய ஜேகோபின் இதழில் டேவ் சிரின் எழுதிய கட்டுரை)
சுவிட்சர்லாந்தும் சுவீடனும் சொல்லும் புதிய செய்திகள்
எஸ்.குமாரசாமி
அனைவருக்கும் அடிப்படை வருமானம்
சுவிட்சர்லாந்து நாடு நவம்பர் 24, 2013 அன்று மக்கள் மத்தியில் ஒரு பொது வாக்கெடுப்பு நடத்தியது. சாதாரண சராசரி தொழி லாளிக்கும், நிறுவனங்களின் தலைமை அலுவலர்களுக்கும் இடையில் சில நூறு மடங்கு சம்பள வேறுபாடு இருந்ததால், சுவிட்சர்லாந்தில் சம்பள ஏற்றத்தாழ்வுகள் 1:12 என்ற விகிதத்தை தாண்டக் கூடாது என்று தீர்மானம் கொண்டு வரப்பட்டது. அதற்கான பொது வாக்கெடுப்பில் 52% மக்கள் பங்கேற்றனர். சம்பள வேறுபாடு 1:12 தாண்டக் கூடாது என்பதற்கு 100ல் 37 பேர் ஆதரவு தெரிவித்தனர். அந்தத் தீர்மானம், 100ல் 67 பேர் ஆதரவை பெற முடியவில்லை. பழமைவாத ஏகாதிபத்திய நாட்டில், வருமான ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கெதிராக 37% பேர் வாக்களித்தது, குறிப்பிடத்தக்க மாற்றமாகும்.
இப்போது 2016ல் ஜுன் 5 அன்று, ஒரு பொது வாக்கெடுப்பு நடந்தது. சுவிட்சர் லாந்தைச் சேர்ந்த எவருக்கும், அவருக்கு வேலை செய்யும் வாய்ப்பு இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், அரசு மாதம் ரூ.1½ லட்சம் அடிப்படை வருமானத்தை உறுதி செய்ய வேண்டும் என்ற தீர்மானத்தின் மீதுதான், பொது வாக்கெடுப்பு நடந்தது. தீர்மானத்திற்கு ஆதரவாக 22% பேரும் எதிராக 78% பேரும் வாக்களித்தனர்.
சுவிட்சர்லாந்தில் தானியங்கி முறை வருவதாலும், இயந்திர மனிதர்கள் வருவதாலும், நிறைய பேர் வேலை இழக்கும் ஆபத்து இருப்பதாக, மக்களின் ஒரு பகுதி கருதினர். மக்கள் அனைவரையும் பாதுகாப்பது சமூகத்தின் கடமை, அதனை அரசு நிறைவேற்ற வேண்டும் என நினைத்தனர். ஜுரிச் நகர பிரதான சாலைகளில் இயந்திர மனிதர்களை (ரோபோக்கள்) நடமாட விட்டனர். ஒரு கால் பந்து மைதானம் அளவுக்கு பெரிய விளம்பரம் செய்தனர். அந்த விளம்பரம், உங்கள் வருமானம் உறுதி செய்யப்பட்ட பிறகு, நீங்கள் என்ன செய்யப் போகிறீர்கள் எனக் கேட்டது.
சுவிட்சர்லாந்து அரசும் மூலதனக் கூட்டமும், அனைவருக்கும் அடிப்படை வருமானத்தை உத்தரவாதம் செய்வது, வெற்று மார்க்சியக் கனவு என்றது. ஆண்டுக்குக் கூடுதலாக 20 பில்லியன் டாலர் செலவாகும் என்றும், அப்படிச் செய்தால் சமூக/பொது செலவினங்கள் வெகுவாகக் குறையும், வரிகள் ஆகக் கூடுதலாய் உயரும் எனவும் அச்சுறுத்தினார்கள். சோம்பேறித்தனத்தை ஊக்குவிக்கலாமா, போட்டியில், தக்கவை பிழைப்பதுதானே நியாயம் என, சமூக டார்வினியம் பேசினர்.
பொது வாக்கெடுப்பு முடிவு பற்றி ஆங்கில நாளிதழ்களின் சென்னை பதிப்புகள் தந்துள்ள தலைப்புக்கள் கவனம் கொள்ளத்தக்கவை. டெக்கான் கிரானிக்கிள் நரஐநந நஅவ SWISS SAY “NO” TO “FREE MONEY” (சும்மா இலவசமாகத் தரும் பணம் வேண்டாம் என்றனர் சுவிட்சர்லாந்து மக்கள்) என்றது. த நியு இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் SWISS TURN DOWN OFFER OF $2500 A MONTH FOR DOING NOTHING (சுவிட்சர்லாந்து மக்கள் ஒன்றும் செய்யாமல் இருப்பதற்கு மாதம் ரூ.1½ லட்சம் தர முன்வந்ததை ஏற்க மறுத்தனர்) என்றது. டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா SWISS VOTE FOR ‘WORK’. REJECT “MONEY FOR NOTHING” PLAN (சுவிட்சர்லாந்து வேலை செய்வதற்கு ஒப்புதல் தந்தது. எதுவும் செய்யாமல் பணம் பெறும் திட்டத்தை நிராகரித்தது) என்றது.
சமூகப் பாதுகாப்பு என்பதை, வேலை செய்யாமலே பணம் கேட்கும் சோம்பேறித்தனம், மார்க்சியக் கனவு, சமூகப் பாதுகாப்பு சந்தை விதிக்கு எதிரானது என சுவிட்சர்லாந்து அரசு சொன்னதை, நமது ஆங்கில இதழ்களும் எதிரொலித்துள்ளன.
இந்த பொது வாக்கெடுப்புக்குப் பிறகு, ஆலிவியர் என்ற 26 வயது கட்டுமானப் பணி தச்சர், சொந்தமாய் அறைகலன் (ஃபர்னிச்சர்) தயாரிப்பவர், தாம் தீர்மானத்திற்கு ஆதரவாக வாக்களித்ததாகச் சொன்னார். ‘உத்தரவாத அடிப்படை வருமானம், இனி, என் பேரார்வங்களில், நான் கவனம் குவிக்க ஒரு வாய்ப்பு தரும் என நம்பினேன். உயிர் வாழ வேலை செய்யும் கட்டாயம் போய்விடும் என நம்பினேன். அதனால்தான் ஆதரவாக வாக்களித்தேன்’ என்றார் ஆலிவியர்.
மெலீனீ என்ற பெண் தாம் வேண்டா வெறுப்பாய்த் தீர்மானத்திற்கு எதிராக வாக்களித்ததாகச் சொன்னார். அவர் சொன்ன காரணம், சுவிட்சர்லாந்தின் மேலான சமூக பொருளாதார நிலைமைகளைப் புலப்படுத்துகிறது. ‘சமூகம் அடிப்படைத் தேவைகளைப் பார்த்துக் கொண்ட பிறகு, தமது சூழ்நிலையைத் தாமே கையாளத் தெரியாதவர்களை கவனித்துக் கொள்ள, அரசு பொறுப்பேற்காது’ எனக் கருதியதால் அவர் எதிராக வாக்களித்ததாகச் சொன்னார். மாதம் ரூ.1½ லட்சம் என்பது மட்டுமே சமூகப் பாதுகாப்புக்குப் போதுமானதல்ல, அரசின் கடமை, அதனையும் தாண்டி இருக்க வேண்டும் எனக் கருதினார்.
வேலை நேரக் குறைப்பு
சுவீடன் நாட்டின் கொத்தென்பெர்க் மாகாணத்தில், ஒரு சோதனை முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது. அங்குள்ள ஸ்வார்டெடா லென்ஸ் மருத்துவமனையில், வயதானவர்கள், மறதி நோயாளிகள் கவனித்துக் கொள்ளப் படுகின்றனர். வழக்கமாக இங்கு கவனித்துக் கொள்ளும், வேலை பார்க்கும் (CARE GIVER) அர்டுரோ பொரஸ் எப்போதும் அலுத்து களைத்துப் போயிருப்பார். இங்கு சம்பள வெட்டில்லாமல், 8 மணி நேர நாள் வேலை, 6 மணி நேர வேலையானது. வாரம் 30 மணி நேர வேலை. இப்போது அவரும் அவர் கவனித்துக் கொள்ளும் நோயாளிகளும் மகிழ்ச்சியாய் உள்ளனர். பெண் துணையின்றி குழந்தையைப் பார்த்துக் கொள்ளும் நிலையில் வெகுவாகச் சிரமப்பட்ட தமக்கு, அந்த வேலை நேரக் குறைப்பு, உதவுவதாகச் சொன்னார். இந்த மருத்துவமனையில், வருகையின்மை குறைந்துள்ளது; உற்பத்தித்திறன் உயர்ந்துள்ளது; தொழிலாளி ஆரோக்கியம் முன்னேறி உள்ளது. 40 வருட கால 40 மணி நேர வார வேலை, 30 மணி நேர வார வேலை என ஆனதற்கு கை மேல் நல்ல பலன் கிடைத்துள்ளது.
இணையதள தேடுதல் வீதத்தை அதிக பட்சமாக்கும் ஸ்டார்ட்அப் நிறுவனம் (INTERNET SEARCH OPTIMISATION STARTUP) ஒன்றை, 20 பேர் கொண்டு மரியா பிராத் நடத்தினார். வார வேலை 40 மணி நேரத்தை, 30 மணி நேரமாகக் குறைத்தால், கூடுதல் ஆள், கூடுதல் செலவு தேவை எனத் தாம் முதலில் நினைத்ததாகவும், ஒவ்வொருவரும் கூடுதல் படைப்பாற்றலுடன் மேலான உற்பத்தித் திறனுடன் வேலை செய்வதால் பிரச்சனையே இல்லை என்றும் சொல்கிறார். இங்கு பணியாற்றும் தாம்மி ஒட்டிங்கர், இப்போது தேவையற்ற மின்னஞ்சல்கள் அனுப்பப்படுவதில்லை, தேவையற்ற கூட்டங்கள் நடப்பதில்லை, அனைவரும் இருக்கும் நேரத்தில் மேலாக வேலை செய்யப் பார்க்கிறோம் என்கிறார். சால்க்ரென்ஸ்கா பல்கலைக்கழக மருத்துவமனையின் எலும்பு முறிவு சிகிச்சைப் பிரிவில் 89 மருத்துவர்கள் செவிலியர்களுடன், கூடுதலாக 15 பேர் வேலைக்கு எடுத்ததால் கூடுதல் செலவானது. ஆனால், மருத்துவமனையின் திறன்கள் அதிகரித்து, இடுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சைக்குக் கூடப் புதிதாக நோயாளிகள் வரத் துவங்கி விட்டனர். வேலை நேரக் குறைப்பிற்குப் பிறகு, 20% அறுவை சிகிச்சைகள் அதிகரித்துள்ளன. அறுவைச் சிகிச்சைக்கு காத்திருக்கும் கால அளவு மாதத்திலிருந்து வாரமாகிவிட்டது. நோயாளிகளும் விரைந்து சிகிச்சை முடிந்து வேலைக்குச் சீக்கிரமே திரும்பி விடுகின்றனர் எனச் சொல்லப்படுகிறது.
இந்த மருத்துவமனை, கடந்த 13 வருடங்களாக வாரத்தில் 6 மணி நேரம் வேலை செய்யும், டொயோட்டா சர்விஸ் சென்டரைப் பின்பற்றியது. இங்கு 6 மணி நேர வேலை, ஊழியர் மன அழுத்தம் நீங்க உதவியது. நீண்ட காத்திருப்பிற்கு எதிரான, வாடிக்கையாளரின் புகார்கள் நீங்க உதவியது. இங்கு நடக்கும் டிரில்லிங் இன்ஜின் பிளாக் உருவாக்குவது போன்ற வேலைகளுக்கு திடமான உடல் வலு தேவை. 6 மணி நேர வேலை உடல் புத்துணர்ச் சிக்கு உதவுவதால், நிறைய கார்கள் சரி பார்க்கப்பட்டு நிறைய வருமானம் வருகிறது. இங்கே வேலை செய்யும் மாத்தியாஸ் லார்சன், தமது மனைவியும் வேலைக்குப் போவதால், 6 மணி நேர வேலை மட்டுமே இருப்பதால், சமைக்க, சுத்தம் செய்ய, கடைக்குச் செல்ல குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்ள தம்மால் முடிகிறது என்கிறார்.
(நமது சுலபமான புரிதலுக்கு. 8 மணி நேரத்துக்கு ரூ.480 சம்பளம் என்றால் ஒரு மணி நேரத்திற்கு ரூ.60 சம்பளம். அதே ரூ.480 6 மணி நேரத்திற்கு தரப்பட்டால் ஒரு மணி நேர வேலைக்கு ரூ.80 சம்பளம். ரூ.60லிருந்து ரூ.80, 33.33% உயர்வாகும்).
6 மணி நேர வேலையால் பொருளாதார இழப்பு ஏற்படுகிறது என்றும் அது 8 மணி நேர வேலை பார்ப்பவர்களின் அதிருப்தியை தூண்டுகிறது என்றும் காரணம் சொல்லப்பட்டு, ஸ்வீடனில் நகராட்சிப் பணியாற்றுகிற சில நூறு பேர், அனுபவித்துக் கொண்டிருந்த 6 மணி நேர வேலை திரும்பப் பெறப்பட்டுள்ளது.
புகழ்பெற்ற முதலாளித்துவ பொருளாதார நிபுணரான ஜான் மேனார்ட கீன்ஸ் 2030ல் பொருளாதார வளர்ச்சியின் போக்கில் 15 மணி நேர வார வேலை வந்துவிடும் என்றார். 1960களில் ஹெர்மன் கான், வருடத்தில் 13 வாரங் கள் விடுமுறை, வாரத்தில் 4 வேலை நாட்கள் மட்டுமே என்ற நிலையை முதலாளித்துவம் எட்டும் என்றார். அவரும் பிரும்மாண்டமான பொருளாதார வளர்ச்சியை அடிப்படையாகக் கொண்டே கருத்து தெரிவித்தார்.
சுவிட்சர்லாந்து, சுவீடன் பற்றிய செய்திகளுக்கு அப்பால்….
ஏகாதிபத்திய உலகிற்குத் தலைமை தாங்கும் அய்க்கிய அமெரிக்கா பற்றிய சில செய்திகளும் மிகவும் அவசியமானவை. மே 21, 2016 விவரப்படி, கடந்த ஆண்டு, அய்க்கிய அமெரிக்காவின் 500 நிறுவனங்களின் தலைமை நிர்வாக அதிகாரிகள், சராசரி தொழிலாளியைவிட 335 மடங்கு கூடுதல் சம்பளம் பெற்றனர். சராசரி தலைமை நிர்வாக அதிகாரி சம்பளம், தொழிலாளியின் குறைந்தபட்ச சம்பளத்தை விட 819 மடங்கு அதிகம். மாசிமோ குழும தலைமை நிர்வாக அதிகாரி 199 மில்லியன் டாலர் சம்பாதிக்கிறார்.
சில வருட கால தொடர் போராட்டங்கள் மூலம் ஒரு மணி நேரத்துக்கு 15 டாலர் குறைந்தபட்சச் சம்பள முழக்கம் இயக்கமாகி வலுப்பெற்றுள்ளது. சில தொழில்களில் நடைமுறைக்கும் வந்துள்ளது. ஒரு மணி நேரத்துக்கு ரூ.975, நாளொன்றுக்கு ரூ.7,800 குறைந்தபட்ச சம்பளம் என்ற முழக்கத்தை, அய்க்கிய அமெரிக்க அதிபர் வேட்பாளர் ஆவதற்குப் போட்டியிட்ட ஜனநாயகக் கட்சியின் பெர்னி சாண்டர்சும் முன்வைத்தார். அவரது பிரச்சாரத்தின் மய்ய அழுத்தம், நிதி மூலதன சந்நிதானமான வால் ஸ்ட்ரீட்டின் கொழுத்த பூனைகளுக்கும் வருமான ஏற்றத் தாழ்வுகளுக்கும் எதிராக அமைந்தது.
நரேந்திர மோடி, அய்க்கிய அமெரிக்காவின் நெருக்கமான இராணுவக் கூட்டாளியாக இந்தியாவை மாற்றிவிட்டார். விரைவில் நாடு வல்லரசாகி விடும். உலகம் இந்தியாவைக் கவனிக்கும். இப்படி எல்லாம் அடிபடுகிற செய்திகளோடு, அஇஅதிமுக, பாஜக அரசியல் நெருக்கம் பற்றியும் பேசப்படுகிறது. இந்திய ‘நல்லரசு’ நிலைமைகளைப் புரிந்துகொள்ள, மக்களின் ‘நல்ல காலங்களை’ பற்றி புரிந்து கொள்ள, நாட்டின் தொழில் வளர்ச்சியில், நகர்மயமாக்கத்தில் முன்னணிப் பங்காற்றும் தமிழ்நாட்டின் சம்பள நிலைமைகள் பற்றி அறிந்து கொள்வது, மிகமிக அவசியம்.
இங்கேயும், முன்நிறுத்தப்படும் தோற்றத்துக்குப் பின்னால் உள்ள கசப்பான யதார்த்தத்தைக் காண்பது அவசியம். 11.06.2016 டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா, செப்டம்பர் 2015ல் மாருதி நிறுவனம் தொழிலாளர்களுக்கு மாதச் சம்பள உயர்வு ரூ.16,800 அறிவித்தபோது, தமிழ்நாட்டில் செயல்படும் ஃபோர்ட் மாதம் ரூ.15,700 உயர்வும், பிப்ரவரி 2016ல் ஹுண்டாய் ரூ.11,000 முதல் ரூ.16,800 சம்பள உயர்வும் தந்ததாகவும், இப்போது ஒரகடத்தில் செயல்படும் ரெனோ நிசான் தனது 3,750 தொழிலாளர்களுக்கு 01.04.2016 முதலான 3 வருட ஒப்பந்தத்தில் மூன்றாம் வருட முடிவில் ரூ.19,100 உயர்வு என 57% உயர்வு அளித்துள் ளதாகவும் எழுதியுள்ளது. இதன் மூலம் தற்போதைய ரூ.33,000 சம்பளம் ரூ.52,100 ஆகும் என்றும் செய்தி வெளியிட்டுள்ளது.
நிகழ்வுப் போக்கிற்குப் பின் உள்ள உண்மையை அறியுமாறு மார்க்ஸ் போதித்துள்ளார். ஃபூயர்பாக் சொன்னது போல் பொரு ளுக்குப் பதிலாக பிம்பமும், அசலுக்குப் பதிலாக நகலும், யதார்த்தத்துக்குப் பதிலாக பிரதிநிதித்துவமும், இருத்தலுக்குப் பதிலாக தோற்றமும் (THE IMAGE TO THE THING, THE COPY TO THE ORIGINAL, THE REPRESENTATION TO REALITY, APPEARANCE TO BEING) முன்னுக்கு வருகின்றன.
இந்த கார் நிறுவனங்கள் அனைத்துமே நிரந்தரத் தொழிலாளியைக் காட்டிலும், சில மடங்கு கூடுதலாக ஒப்பந்த – பயிற்சித் தொழிலாளர்களைப் பணிக்கு அமர்த்துகின்றன, அவர்களுக்குக் குறைந்த சம்பளமே தரப்படுகிறது என்பது பற்றி இந்தச் செய்திகள் மவுனம் சாதிக்கின்றன. நிரந்தரத் தொழிலாளியின் சம்பளம் பற்றிச் சொல்பவர்கள், இந்தக் கார் நிறுவனங்களில் வேலையாள் செலவு சதவீதம் (எம்ப்ளாயீ காஸ்ட்) மேலை நாடுகளின் கார் கம்பெனிகளோடு ஒப்பிடும்போது, மிகவும் குறைவானது என்பதைச் சொல்ல மறுக்கிறார்கள். சொல்லாமல் மறைக்கிறார்கள்.
தாய்க்குத்தான் பிள்ளைகளுக்கு என்ன தேவை எனத் தெரியும் என உணர்ந்து, தவ வாழ்க்கை வாழ்ந்து, மக்கள் தொண்டாற்றும் ஜெயலலிதா ஆளும் தமிழ்நாட்டில், 01.04.2016 முதல் 30.03.2017 வரை உள்ள குறைந்தபட்ச சம்பள விவரங்கள் கவனிக்கத்தக்கவை. அனுபவம் வாய்ந்த வல்லுநர் திரு.ஆர்.எஸ்.சர்மா பிரசுரித்துள்ள புத்தகப்படி, தமிழக அரசு 76 தொழில்களுக்கு குறைந்தபட்ச சம்பளம் நிர்ணயித்துள்ளது.
(கட்டுரையாளரால் கைத்தறி, விசைத்தறி, பீடி, தோல், தோல்பொருள், பாத்திரம், தேயிலை, தோட்டத் தொழில் உள்ளிட்ட 22 தொழில்களின் குறைந்தபட்ச சம்பளத்தை, தரப்பட்ட விவரங்களில் இருந்து கணக்கிட முடியவில்லை).
கணக்கிடப்பட்ட 54 தொழில்களில், 12 தொழில்களில் மட்டுமே, பஞ்சப்படி சேர்த்து மாதம் ரூ.10,000 முதல் ரூ.12,000 வரை குறைந்த பட்ச ஊதியம் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.
28 தொழில்களில் ரூ.7,000 முதல் ரூ.10,000 வரை குறைந்தபட்ச ஊதியம் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.
11 தொழில்களில் ரூ.5,000 முதல் ரூ.7,000 வரை நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.
விவசாயம் பட்டாசு மற்றும் உள்ளாட்சி என்ற 3 தொழில்களில் ரூ.5,000க்கும் குறைவாகவே நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.
விவசாயத் தொழிலாளர்களுக்கு மாதம் ரூ.3,796, பட்டாசு தொழிலாளர்களுக்கு மாதம் ரூ.4,600, உள்ளாட்சி தொழிலாளர்களுக்கு மாதம் ரூ.250 குறைந்தபட்ச சம்பளமாக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.
‘தாயுள்ளம் கொண்டவரின் தவ வாழ்க்கை’, கடைசி கடைசியாய், மூலதன சந்நிதானப் பலிபீடங்களில் மலிவு விலை கூலி உழைப்பை வைத்துள்ளது என்பதுதான், அலசிப் பார்த்தால் புலப்படும் கொடூரமான நிஜமாகும்.
இந்த எல்லா விவரங்களிலிருந்தும் நாம் சமகால ஏகாதிபத்திய உலகம், முதலாளித்துவ சமூகம் எப்படி இயங்குகிறது எனக் கண்டறிவது நல்லது. அதற்கு, தோழர்கள் மார்க்ஸ் மற்றும் லெனின் உதவியை நாடுவோம்.
கூலி உழைப்பும் மூலதனமும் பிரசுரத்தில் மார்க்ஸ்
பாட்டாளி, கூலித் தொழிலாளி, உயிர் வாழ்வதற்காகவே வேலை செய்கிறார். உழைப்பை தன் வாழ்வின் ஒரு பகுதியாகக் கூட அவர் கருதுவதில்லை. வாழ்வின் தியாக மாகவே கொண்டுள்ளார்.
பட்டுப்புழு இயற்கையாகவே பட்டு நூற்கிறது. பட்டுப்புழு தான் தொடர்ந்து உயிர் வாழ நூற்குமாயின், அது, கூலித் தொழிலாளியாக மாறிவிடும்.
தொழிலாளியின் உழைப்புச் செயற்பாட்டின் குறிக்கோள், அவரது செயல்பாட்டால் உருவாகும் உற்பத்திப் பொருள் அல்ல. சுரங்கத்திலிருந்து அவர் வெட்டி எடுக்கும் தங்கம் அல்ல. அவர் நெய்யும் பட்டல்ல. அவர் கட்டி எழுப்பும் மாளிகை அல்ல. அவர் தமக்காக உற்பத்தி செய்து கொள்வது, கூலியை மட்டுமே ஆகும்.
அந்தந்த சமூக நிலைமைகளுக்கு ஏற்ப சராசரி சமூக கூலி, தொழிலாளர்கள் பிழைத் திருந்து திரும்பவும் உற்பத்தியில் ஈடுபடவும், உற்பத்தியில் ஈடுபடும் சந்ததியினரை தயாரித்து அளிக்கவுமே உரியதாக இருக்கும்.
இயற்கையின் மீது உழைப்பு செலுத்தப்படும்போது, புதிய மதிப்பு உருவாகிறது. அது கூலியாக லாபமாக, இரண்டு வர்க்கத்தினருக்குப் பிரிகிறது. கூலி உயர லாபம் குறையும். கூலி குறைய லாபம் உயரும்.
வேலை நேரம் பற்றி, கூலி விலை லாபம் பிரசுரத்தில் மார்க்ஸ்
நேரம்தான் மனிதனுடைய வளர்ச்சிக்கான பரப்பாகும். தன் விருப்பப்படி செலவழிக்கும் நேரம் எவரிடம் இல்லையோ, உண்ணல், உறங்குதல் முதலிய வெறும் உடல் தேவைகளுக்கான இடைக்காலம் தவிர, எவருடைய வாழ்நாள் முழுவதும், முதலாளிக்காக உழைப்பதில் மூழ்கிப் போய் விடுகின்றதோ, அவர் பொதி சுமக்கும் மிருகத்தை விடக் கீழான நிலைக்குச் சென்று விடுகிறார். அவர் பிறருக்கு செல்வம் உற்பத்தி செய்யும் இயந்திரமாகி, உடல் சிதைந்து பண்பற்ற உள்ளம் கொண்டவராக ஆகிறார்.
மூலதனம் கட்டுப்படுத்தப்படவில்லை எனில், தொழிலாளர் வர்க்கம் முழுவதையும் இந்த இழிவினும் இழிவான நிலைமைக்கு தள்ளுவதற்கு, விளைவுகள் பற்றிக் கவலைப்படாமல், ஈவிரக்கமில்லாமல் பாடுபடும்.
புரட்சிகர ஓய்வு (ரேடிகல் லீஷர்) என்ற தலைப்பிட்ட சமகால கட்டுரையில் ஈவா ஸ்விட்லர் என்ற அறிஞர் சொல்கிறார்: ‘குறைந்த வேலை நேரத்திற்கான இயக்கத்தை, அவை வேலை கலாச்சாரத்தின் முதன்மை நிலையை அச்சுறுத்துவதால் மட்டுமின்றி, அவை லாபத்தின் ஆதாரத்தையே அச்சுறுத்துவதால், முதலாளித்துவத்தார் மூர்க்கமாய் எதிர்க்கின்றனர். சீர்திருத்த நோக்கம் மட்டுமே கொண்ட குறைந்த வேலை நேரத்திற்கான இயக்கங்களும், உழைக்கும் வர்க்கங்களை சுரண்டி எடுப்பதற்கு எதிரான, நேரடியான தாக்குதல்களே.
கூடுதல் ஊதியத்துக்கான அழுத்தம் லாபத்தைத் தாக்குகிறது. அது வேலைக் கலாச்சாரத்தைப் பாதிக்கும், நேரம் மீது கவனம் செலுத்தாமல், பணத்தின் மீது மட்டுமே கவனம் செலுத்துவதால், முதலாளித்துவத்தார் அதனைச் சகித்துக் கொள்கிறார்கள். மாறாக, கூடுதல் ஓய்வு நேரம் என்பது, தொழிலாளர்களை வேலை உலகிலிருந்து, பொருளாதார, சமூக, சுய நிர்ணய உலகு நோக்கி அழைத்துச் செல்வதால், முதலாளிகள் அந்தக் கோரிக்கையை வெறுக்கின்றனர்’.
பின்வருமாறு தொகுத்துக் கொள்ளலாம்.
சுவிட்சர்லாந்தில் அனைவருக்குமான அடிப்படைச் சம்பள இயக்கம், சாராம்சத்தில், சமூக உழைப்பால் உருவாகும் செல்வத்தை, வருமானத்தை, மக்களுக்கு மேலும் சாதகமாக மறுபங்கீடு செய்வதையே கோருகிறது.
சுவீடனில் வேலை நேரக் குறைப்பு இயக்கமும் சுரண்டல் எதிர்ப்பு இயக்கமே. அது 33.33% சம்பள உயர்வை உடனடியாகப் பெற்றுத் தருகிறது. மட்டுமின்றி உழைப்பாளி மக்களுக்கு, அவர்களது கையை விட்டுப் போன நேரத்தில் ஒரு பகுதியை மீட்டுத் தந்து, இயந்திர – மிருக வாழ்க்கையின் மத்தியில், சமூகம் சார்ந்த ஒரு சிறு பகுதி மானுட வாழ்க்கையை மீட்டுத் தருகிறது.
மனித இயற்கையின் ஒரு பகுதியாக உழைப்பு இருக்க வேண்டும். வாழ்வதற்கான கட்டாய உழைப்பு, கூலி அடிமைத்தனமே.
சமூக உற்பத்தியின் பயன்களைத் தனி உடைமை விழுங்கி விடுவதால்தான், கூலியைக் குறைக்க வேலை நேரத்தை உயர்த்த முதலாளித்துவம் இடையறாமல் முயற்சி செய்கிறது. பாட்டாளி வர்க்கம், கூலியை உயர்த்த மட்டுமின்றி, வேலை நேரத்தைக் குறைக்க மட்டுமின்றி, சமூக உற்பத்தியின் பயன்களை சமூ கமே எடுத்துக் கொள்ளும் பொது உடைமைக்காக, கூலி அடிமை முறையை வீழ்த்திடப் போராட வேண்டும்.
காண வேண்டிய கைவசப்படுத்த வேண்டிய கனவு
தனி உடைமை ஒழிந்து பொது உடைமை நிறுவப்பட்ட பிறகு பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் என்ற மக்களின் அதிஉயர்ந்த ஜனநாயகம் வரும், அது ஒரு மாறிச் செல்லும் கட்டமாக இருக்கும், அதற்குப் பிறகு வர்க்கங்கள் மறைந்து, சுரண்டல் ஒடுக்குமுறை மறைந்து, அரசு எப்படி உலர்ந்து உதிரும் என அரசும் புரட்சி நூலில் லெனின் எழுதியுள்ளார்.
வறுமையைப் பங்கிட்டுக் கொள்வது கம்யூனிசம், வேலையற்ற வீணர்களை, சோம்பேறிகளை உற்சாகப்படுத்துவது பொது உடைமை, மனிதர்கள் பிறவியிலேயே மோசமானவர்கள் என்ற அற்பமான, சிறுபிள்ளைத் தனமான கதைகளை நிராகரித்து, வருங்கால உன்னத சமூகம் பற்றிய ஓர் அடிப்படைச் சித்திரத்தை லெனின் முன்நிறுத்துகிறார்.
அந்த சமூகத்தில்,
உழைப்பு பிரும்மாண்டமான உற்பத்தித் திறன் ஆற்றல் கொண்டு இருக்கும். உடல் உழைப்பு, மூளை உழைப்பு வேறுபாடும் நகர, கிராம வேறுபாடும் களையப்படுவதால், பண்டங்களும் சேவைகளும் அருவியாய்ப் பொழியும். வளமை வளமை வளமை, எங்கும் பெருகிப் பாயும்.
மனிதர்கள் தாம் உற்பத்தி செய்பவை மீது தாமே பாத்தியதை கொண்டிருப்பார்கள். ஒருவரிடம் ஒருவர் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற சமூக நியதி பழகிப் போகும்.
வேறொருவரை விட நான் அரை மணி நேரம் கூடுதல் நேரம் வேலை செய்து விட்டேன், மற்றொருவரை விட எனக்குக் குறைவாகக் கிடைத்தது என ஷேக்ஸ்பியர் கதாபாத்திரமான கந்துவட்டி ஷைலாக்கின் கல் நெஞ்சுடன் கணக்கிட்டுப் பார்க்கும் ‘முதலாளித்துவ உரிமையின் குறுகிய வரம்பை’ சமூகம் கடந்துவிடும். புதிய மனிதர்கள் நிறைந்த அந்த புதிய சமூகத்தில், சமூகத்திற்குத் தருவதை, சமூகத்திடமிருந்து எடுத்துக் கொள்வதை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டிய அவசியம் இருக்காது.
சமூகப் பொருளுற்பத்தி அனைத்து மக்களாலும் நிர்வகிக்கப்படும். ஆயுதமேந்திய மக்களால் பொதுக் கணக்கீடு, பொதுப் பதிவுகள், பொதுக் கண்காணிப்பு மேற்கொள்ளப்படும். அவர்கள் உணர்ச்சிப் பசப்பாளர்களாக அல்லாமல், காரியத்தில் குறியாக இருப்பார்கள்.
சோம்பேறிகள், செல்வச் சீமான்களின் பிள்ளைகள், மோசடிப் பேர்வழிகள், போகிற போக்கில் பொதுச் சொத்தைச் சேதம் செய்பவர்கள், முதலாளித்துவ உரிமையின் காவலர்கள், மக்கள் கண்காணிப்பு மற்றும் கணக்கீட்டிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது.
உழைப்பு அந்நியமாதல் முடிவுக்கு கொண்டு வரப்பட்ட, மானுட சாரம் மீட்கப்பட்ட அந்த சமூகத்தில், சமூகத்தின் ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் அவரது ஆற்றலுக்கேற்ப சமூகத்திற்குத் தருவார். ஒவ்வொருவரும் தமக்குத் தேவையானவற்றை சமூகத்திடம் இருந்து எடுத்துக் கொள்வார்.
நீதிபதிகள் எசமானர்கள் அல்ல 
வழக்கறிஞர்கள் அவர்களின் அடிமைகள் அல்ல
வழக்கறிஞர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுத்தாயா இல்லையா என, தமிழ்நாடு மற்றும் புதுச்சேரி பார் கவுன்சிலை, அகில இந்திய பார் கவுன்சில் கையைப் பிடித்து முறுக்கிக் கொண்டே இருக்கிறது. உடனே, தமிழ்நாடு மற்றும் புதுச்சேரி பார் கவுன்சில், தமிழ்நாட்டில் உள்ள பல வழக்கறிஞர் அமைப்புகளுக்கு, ஏன் ஒழுங்கு நடவடிக்கை எடுக்கக் கூடாது எனக் காரணம் கோரி அறிவிப்பு தந்துள்ளது.
என்ன சொன்னாலும் நீதிமன்றம் புறக்கணிப்பு குற்றம் அல்லவா, உச்சநீதிமன்ற உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்கள், புறக்கணிப்பு சட்ட விரோதம் எனத் தீர்ப்பளித்துள்ள நிலையில் அவ்வாறு செய்யலாமா எனச் சிலர் கேட்கிறார்கள். சென்னை உயர்நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி, சட்ட விதிகளை எப்படித் திருத்தலாம் என வழக்கறிஞர்கள் ஆலோசனை சொல்லட்டும், அவற்றை உரிய குழு பரிசீலித்து பரிந்துரை தரட்டும், அதன் பிறகுதான் முடிவெடுக்கப்படும் என பார் கவுன்சிலிடம் சொல்லி உள்ளாரே, அப்படி இருக்க ஏன் வழக்கறிஞர்கள் போராட வேண்டும்? இப்படிச் சில கேள்விகள்.
வழக்கறிஞர்கள், 1. நீதிபதிகள் பெயர் சொல்லிப் பணம் பெறுவதை 2. நீதிபதிகளை அச்சுறுத்துவதை அவமதிப்பதை 3. நீதிபதிகள் மீது ஆதாரமில்லாத புகார்களை மேல் நிலை நீதிபதிகளுக்கு அனுப்புவதை மற்றும் பரப்புவதை 4. நீதிமன்ற வளாகத்தில் நீதிமன்றத்தில் போராடுவதை 5. மது அருந்திவிட்டு நீதிமன்றம் வருவதை, நீங்கள் ஆதரிக்கிறீர்களா, இல்லையெனில், இந்தச் செயல்களுக்கு எதிரான விதிகளை ஏன் எதிர்க்கிறீர்கள் என மிகவும் புத்திசாலித்தனமாய் நம் வாயை அடைத்து விட்டதாக நினைத்து சிலர் கேட்கிறார்கள்.
அகில இந்திய பார் கவுன்சிலும் தமிழ்நாடு பார் கவுன்சிலும் 
நியாயமாகச் செயல்படுகின்றனவா?
சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்பதை உறுதி செய்வதே, சட்டத்தின் ஆட்சியின் வேலை என்று வழக்கறிஞர்கள், நீதிபதிகள் எல்லோருமே சொல்வார்கள். நீதிபதி கர்ணன் நீதிமன்றத்தைப் புறக்கணிக்க, கொல்கத்தா வழக்கறிஞர் அமைப்பு முடிவெடுத் துள்ளதே. மேற்குவங்க பார் கவுன்சில் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டுமென அகில இந்திய பார் கவுன்சில் ஆணையிட்டுள்ளதா? (நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்பதல்ல நம் வாதம்). தெலுங்கானாவிலும் நீதிமன்றப் புறக்கணிப்பு நடப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஏன் தமிழ்நாட்டு வழக்கறிஞர்கள் மீது மட்டும் பாரபட்சமான நடவடிக்கை? டெல்லி பாட்டி யாலா உயர்நீதிமன்ற வளாகத்தில் ஜவகர்லால் நேரு பல்கலைக் கழக மாணவர் சங்கத் தலைவர் கண்ணைய்யா குமார், அவரது சக மாணவர்கள், ஆசிரியர்கள், வழக்கறிஞர்கள், வழக்கறிஞர்கள் அங்கிகளுடன் காவிப் படையி னரால் சங் பரிவார் கும்பலால் தாக்கப்பட்டனர். ஓடோடிச் சென்று அமர்வில் இருந்த உச்சநீதிமன்றத்திடம் புகார் செய்யப்பட்டது. உச்சநீதிமன்றம் உடனடியாக சில உச்சநீதிமன்ற மூத்த வழக்கறிஞர்களை நேரில் சென்று நிலைமைகளைக் கண்டறிய அனுப்பியது. அதே சங் பரிவார் கும்பல் வழக்கறிஞர் அங்கிகளுடன், உச்சநீதிமன்ற விசாரணை/ஆய்வு குழுவை எச்சில் துப்பி, தகாத வார்த்தைகளால் ஏசி, கல்லெறிந்து விரட்டினர். இந்த இரண்டு நிகழ்ச்சிகளையும் மொத்த இந்தியாவும் பல தொலைக்காட்சி அலைவரிசைகளில் பார்த்தது.
நீதித்துறையின் மேன்மையை, வழக்கறிஞர் தொழிலின் புனிதத்தன்மையைப் பாதுகாக்க தமிழ்நாட்டு வழக்கறிஞர்கள் மீது திரும்பத் திரும்ப தாக்குதல்களை ஏவும் இந்திய பார் கவுன்சில், பாட்டியாலா நீதிமன்ற வன்முறை வெறியாட்ட விசயத்தில் சுண்டுவிரலைக் கூட அசைக்கவில்லையே. எந்த வழக்கறிஞரும் அங்கு தற்காலிக நீக்கம் செய்யப்படவில்லை. இயற்கை நீதி கோட்பாடுகளின்படி வாய்ப்பு தரவேண்டும் அல்லவா, அதனால்தான் நிதானமாய் நடக்கிறோம் என்கிறது பார் கவுன்சில் ஆஃப் இந்தியா. ஆமாம், ஆமாம் எனத் தலையாட்டுகிறது தமிழ்நாடு புதுச்சேரி பார் கவுன்சில். வழக்கறிஞர்களை ரவுடிகளாக சித்தரிக்கப் பார்க்கும் மேட்டிமை அறிவாளிகள் சிலர், நீதிமான்கள் சிலர், பார் கவுன்சிலின் இரட்டை அணுகுமுறை பற்றி கள்ள மவுனம் சாதிப்பது ஏன்?
தலைமை நீதிபதி பேச்சுவார்த்தைக்கு அழைத்த பிறகு எதற்காகப் போராட்டம் என வழக்கறிஞர்களிடம் வக்கணையாகக் கேட்பவர்கள், தலைமை நீதிபதியிடம், வழக்கறிஞர்கள் சட்டப்பிரிவு 34(1)அய்ப் பயன்படுத்தி நீங்கள் கொண்டுவந்த விதிகளைத் திரும்பப் பெற்று விட்டு, நீதித்துறையில் சுமுக நிலை நிலவுவதை உறுதி செய்வது பற்றி வழக்கறிஞர்களிடம் பேசுமாறு, ஏன் கேட்கக் கூடாது? இங்கேயும் சமத்துவக் கோட்பாடு காணாமல் போய்விட்டதே! நீதிமன்ற கோடை விடுமுறையில் அவசரமாய்க் கொண்டுவந்த விதிகளைத் திரும்பப் பெற்று விட்டால், நீதி தேவதை சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தை விட்டு ஓடிவிடுமா? நீதிபதிகளின் மதிப்பும் கவுரவமும் குறைந்து விடுமா?
வழக்கறிஞர்கள் ஒழுங்கீனம் செய்வதற்கு குற்றம் புரிவதற்கு எவரும் வக்காலத்து வாங்க மாட்டார்கள். நீதிமன்ற வேலையை நீதிமன்றமும், பார் கவுன்சில் வேலையை பார் கவுன்சிலும் பார்த்துக் கொள்ளட்டும் என்றுதானே போராடும் வழக்கறிஞர்கள் சொல்கிறார்கள். மரண தண்டனை வேண்டாம், அவதூறு பிரிவு வேண்டாம் என வாதாடுகிற முற்போக்கு, ஜனநாயக, தேசபக்த சக்திகள் அனைவருமே, யாரும் யாரையும் கொலை செய்யலாம் அவதூறு செய்யலாம் எனச் சொல்கிறார்கள் என்று எவராவது வியாக்கியானம் செய்தால், அவர் விஷமமாகப் பேசுகிறார் என்றுதான் பொருளாகும்.
விவாதத்தில் எழும் கேள்விகளுக்கான விடைகளைக் கண்டோம். ஆனால், தமிழ்நாட்டு வழக்கறிஞர்கள் மீது ஏன் இவ்வளவு பெரிய தாக்குதல் என்ற கேள்வி முன்னே வந்து நிற்கிறது. சில பெரிய நீதிமான்கள், ஏவுகணை நிபுணர்கள், அவர்களின் நண்பர்கள், சில பார் கவுன்சில் பெரும் புள்ளிகள், இவர்கள் எல்லாம் சேர்ந்து அங்கீகாரம் செய்த ஒரு சங்கம் எல்லோ ருமாக சேர்ந்து கொண்டு, ஆர்எஸ்எஸ் பார்ப்பனீய வழிகாட்டுதலுடன் இந்தத் தாக்குதல் தொடுக்கப்பட்டிருக்குமோ என்று சாதாரண வழக்கறிஞர்கள் கவலைப்படுகிறார்கள். உண்மை ஒரு நாள் அப்பட்டமாய் வெளியே வராமலா போய்விடும்?
உயர்நீதிமன்றங்களும் உச்சநீதிமன்றமும் விமர்சனத்துக்கு அப்பாற்பட்டவையா?
ஒரு புகழ் பெற்ற உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி, WE ARE FINAL BECAUSE WE ARE INFALLIABLE  GuTRpX EiûU, WE ARE INFALLIBLE BECAUSE WE ARE FINAL என்பதே உண்மை என்றார். நாங்கள் தவறு செய்யவே முடியாதவர்கள் என்பதால் நாங்கள் இறுதியானவர்கள் அல்ல; நாங்கள் இறுதியானவர்கள் என்பதாலேயே நாங்கள் தவறுகளுக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் எனச் சட்டம் கருதுகிறது என நிதானத்துடனும் முதிர்ச்சியுடனும் சொன்னார். அந்த நிதானத்தை முதிர்ச்சியை தமிழ்நாட்டில் எதிர்பார்ப்பது குற்றமாகுமா? (முட்டாள்தனம் எனச் சிலர் முணுமுணுப்பதை நாம் பொருட்படுத்த வேண்டாம்). வழக்கறிஞர்களும் நீதிபதிகளும் சேர்ந்ததுதான் நீதித்துறை. இங்கும் அய்க்கியம் மற்றும் போராட்டத்துக்கு வாய்ப்புண்டு.
சில தினங்களுக்கு முன்பு ஒரு செய்தி வந்தது. உச்சநீதிமன்ற கொலிஜியம் (தலைமை நீதிபதி உள்ளிட்ட குழு) ஒரு மாநில நீதிமன்றத்திற்கு ஒருவரைத் தலைமை நீதிபதியாய் நியமிக்கப் பரிந்துரைத்தது. மத்திய அரசு அந்தப் பரிந்துரையை நிராகரித்தது. சம்பந்தப்பட்ட மாநில நீதிமன்றம் பற்றி நன்கறிந்த தற்போதுள்ள உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் இரண்டு பேர், கொலீஜியம் பரிந்துரைத்தவரின் நேர்மையைச் சந்தேகித்துள்ளனர் என்பதைத்தான் மத்திய அரசு காரணமாகச் சொல்லி உள்ளது. மத்திய அமைச்சர்கள் திரும்பத் திரும்ப, தங்களது சட்டமியற்றும் அதிகாரத்தில் அரசாளுகை கொள்கை விவகாரத்தில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படாத நீதிபதிகள் தலையிடுகிறார்கள் என்று விமர்சனம் செய்திருக்கிறார்களே. உத்தர்காண்ட் மாநில சட்டமன்றத்தில் சபாநாயகர் இருக்கையில் அரசாங்க அதிகாரியை அமர வைத்து, நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பு நடத்த உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது, நாடாளுமன்ற ஜனநாயக மாண்புகளுக்குப் புறம்பானது என்ற விமர்சனங்களும் எழுந்துள்ளதே. முன்னாள் உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதிகள், நீதிபதிகள், முன்னாள் சட்ட அமைச்சர் எனப் பலரும் உச்சநீதிமன்றம் உயர்நீதிமன்றம் என நீதித்துறையில் ஊழல் புரையோடி கிடக்கிறது என விமர்சனம் செய்தனரே. அவை எல்லாம் நியாயமான விமர்சன உரிமை (RIGHT TO FAIR CRITICISM). நீதித்துறை ஊழலுக்கு அப்பாற்பட்டு இருக்க வேண்டும் என்று தமிழ்நாடு வழக்கறிஞர்கள் சொன்னால், அது மட்டும் குற்றமா? அது நீதித்துறைக்கு, அதன் கவுரவத்திற்கு நல்லதுதானே. இதற்கு ஏன் சிலர் பதற வேண்டும்?
2016 துவக்கத்தில், தமிழக வழக்கறிஞர்கள் மீதான ஒரு சுற்று தாக்குதல்கள் நடந்து முடிந்திருந்தபோது, அப்போது பதவியில் இருந்த (தற்போது ஓய்வு பெற்றுவிட்ட) நீதிபதிகள் சிவகுமாரும் அரிபரந்தாமனும் மதுரையில், ஆம் புயல் வீசத் துவங்கிய அதே மதுரையில்தான் வழக்கறிஞர்களை சந்தித்தனர். நீதிபதி பி.ஆர்.சிவகுமார் நாடு முழுவதும் 1,200 நீதிபதிகள் இருந்தால் அதில் 18 பேர்தான் தலித்துகள் என்றும் இது மேட்டுக்குடி தீண்டாமை என்றும் குறிப்பிட்டார். குஜராத் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி ஒருவர் ஊழலும் இட ஒதுக்கீடும் சுதந்திர இந்தியாவின் இரு பெரும் தீமைகள் எனப் பேசியது, இடஒதுக்கீட்டை ஊழலுக்கு சமமாகக் காட்டியது, நீதிமன்றங்களின் மன நிலையைக் காட்டுகிறது என்றார். நீதிபதி டி.அரிபரந்தாமன் இடஒதுக்கீட்டை எதிர்ப்பவர்கள் அயோக்கியர்கள் (நஇஞமசஈதஉகந) என்றார்.
நாடு சுதந்திரமடைந்த பிறகு, எத்தனை மாநில உயர்நீதிமன்றங்கள் தலித் தலைமை நீதிபதிகளைக் கண்டுள்ளன? உச்சநீதிமன்றத்தில் இதுவரை ஒரு கைவிரல் விட்டு எண்ணு வதைத் தாண்டி தலித் நீதிபதிகள், பெண் நீதிபதிகள் இருந்துள்ளனரா? இந்தக் கேள்விகளில் தான் பிரச்சனை எழுந்தது. நீதிபதிகள் நியமனத்தில் வெளிப்படைத் தன்மை வேண்டும், சமூக அக்கறை கொண்ட நீதிபதிகள் வேண்டும், பெண்கள் தலித்துகள் சிறுபான்மையினர் இதர புறக்கணிக்கப்பட்ட பிரிவினர் மத்தியில் இருந்து தகுதி வாய்ந்த நீதிபதிகள் வேண்டும் எனத் தமிழக வழக்கறிஞர்கள் போராடினார்கள். (நெளிவு சுளிவு நீக்குப் போக்கு இல்லாத, செயல்தந்திர சாமர்த்தியம் இல்லாத, ஆர்வக் கோளாறான நடவடிக்கைகள் சமூகத்தின் எல்லா பிரிவினர் மத்தியிலும் இருக்கும்போது, வழக்கறிஞர்கள் மட்டும் எப்படி விதிவிலக்காக முடியும்?) ஈழத் தமிழர் படுகொலை, மூவர் தூக்கு, சரியான முறையில் நீதிபதிகள் நியமனம், ஊழல் எதிர்ப்பு என எல்லா போராட்டங்களிலும் முன் நிற்பவர்களை ஒழித்துக்கட்ட, இப்போதைய விதிகள் வந்துள்ளன என்றுதான் தோன்றுகிறது.
உயர்நீதிமன்றத்தில் தமிழ் வழக்காடு மொழியாக வேண்டும் என அமைதியாக பதாகை பிடித்தவர்கள், நீதிமன்ற அவமதிப்பு எதிலும் ஈடுபடவில்லை என்று தலைமை நீதிபதியே அன்று சொன்னார். ஆனால் அவர்கள் சிறை சென்றனர். தற்காலிக நீக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளனர். 44 வழக்கறிஞர்கள் 9 மாதங்களாக தற்காலிக நீக்கத்தில் உள்ளனர். பெங்களூருக்கு வாய்தா வாய்தா என அலைக்கழிக்கப்படுகின்றனர். தொழிலாளர்களுக்கு, அரசு ஊழியர் களுக்கு தற்காலிக நீக்க காலத்தில் பிழைப்பூதியம் உண்டு. தமிழ்நாட்டு வழக்கறிஞர்கள், மாநிலம் விட்டு மாநிலம் விரட்டப்பட்டு பழிவாங்கப்படுகின்றனர். அவர்கள் வருமானம், கவுரவம் அடி வாங்கியுள்ளன.
இந்தப் பின்னணியில்தான், ஏற்கனவே நீதிமன்ற அவமதிப்பு நடவடிக்கைகள் எடுக்க அதிகாரம் உள்ள நீதிமன்றம், பார் கவுன்சில் அதிகாரத்தைத்தானே எடுத்துக் கொண்டு வழக்கறிஞர்கள் மீது நடவடிக்கைகளுக்கு தயாராகி உள்ளது. உரத்துப் பேசினால், உரிமைக்குப் பேசினால், உயர்நீதிமன்ற நீதிபதியோ, அமர்வு நீதிபதியோ தற்காலிக நீக்கம் செய்து விடலாம். நீதிபதிகள், வழக்கறிஞர்கள், இடையிலான உறவை வேலை அளிப்பவர், வேலை செய்பவர் உறவாக்கி, அதில் ஒருதலைபட்ச தண்டனைக்கும் வழி செய்யப்பட்டுள்ளது. மதுரை உயர்நீதிமன்றம், நீதிபதி சொக்கலிங்கம் நீதிமன்றத்தில், உரத்த குரலில் பேசினார், அசவுகரியம் உண்டாக்கினார் என்று சொல்லி ஏற்கனவே பி.செங்குட்டு அரசன் என்ற வழக்கறிஞர் மீது, தானாகவே முன்வந்து, நீதிமன்ற அவமதிப்பு நடவடிக்கை துவங்கி உள்ளது. வழக்கறிஞர்கள் மீது அதிருப்தி அடைந்த கட்சிக்காரர்கள் பொய்ப் புகார் கொடுத்தால், முதலில் சஸ்பென்ட், பிறகு மற்ற விசயங்கள் என்று மாண்புமிகு நீதிபதிகள் சொல்ல முடியும். நான் எசமான், நீ அடிமை என வழக்கறிஞரிடம் தமது வானளாவிய அதிகாரத்தைக் காட்ட முடியும். பாதிக்கப்படும் மக்கள் நீதிகோரி நேரடியாக நீதிபதிகளை அணுகுவதில்லை. வழக்கறிஞர்களையே நாடுகிறார்கள். வழக்கறிஞர்கள் நீதிபதிகளின் அடிமைகளாக இல்லாமல் நீதிமன்ற அதிகாரிகளாக இருக்க வேண்டும் என்றால், மக்கள் நலன், ஜனநாயகத்தின் நலன் கருதி, அவர்கள் அச்சமற்று வழக்காடும் சுதந்திரம் வேண்டும். உயர்நீதிமன்றம், கோடை விடுமுறையின் கடைசிப் பகுதியில் கொண்டு வந்த சர்வாதிகார விதிகள் திரும்பப் பெறப்பட வேண்டும்.
சட்டத்திற்கு இணையான விதிகளை இயற்றும் அதிகாரம் நீதிமன்றத்துக்கு இல்லை எனவும், அதிகாரம் இல்லாமலே பார் கவுன்சில் ஆப் இந்தியாவின் இணைச் செயலாளர் நடவடிக்கை எடுக்குமாறு கடிதம் எழுதியுள்ளார் எனவும் தமிழ்நாடு புதுச்சேரி பார் கவுன்சில் கமிட்டி ஒப்புதல் பெறாமல் நடவடிக்கை எடுத்தது தவறு எனவும் வழக்கறிஞர்கள் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள்.
ஜுன் 6 அன்று சென்னையில் எழுச்சியுடன் நடந்த பல்லாயிரக்கணக்கான வழக்கறிஞரின் பேரணி நியாயமானது. அஞ்சி அஞ்சி அடிமைகளாக இருக்க மறுத்துள்ளனர். நீதிமன்றப் புறக்கணிப்பில் ஈடுபடும் வழக்கறிஞர்கள் உணர்வுகளை சென்னை உயர்நீதிமன்ற வழக்கறிஞர்களும், அரசும், நீதிமன்றமும், அரசியல் கட்சிகளும் மக்கள் அமைப்புகளும் புரிந்து கொண்டு, கணக்கில் கொள்ள வேண்டும். உபதேசங்கள் உதவாது.
சென்னை உயர்நீதிமன்றம் வழக்கறிஞர்களை அச்சுறுத்தும் மக்கள் விரோத ஜனநாயக விரோத விதிகளைத் திரும்பப் பெற வேண்டும்.
வழக்கறிஞர்களின் ஒற்றுமையும் போராட்டமும் வெல்லட்டும்.
வழக்கறிஞர் போராட்டமும் ஜனநாயக வழக்கறிஞர் சங்கமும்
44 வழக்கறிஞர் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்ட சூழலில், ஒடுக்குமுறை பயங்கரம் நிலவியபோது சென்னை மாநகரில் வழக்கறிஞர்களுக்கு நியாயம் கோரி, தமிழை வழக்காடு மொழியாக்கக் கோரி 25.10.2015 அன்று ஜனநாயக வழக்கறிஞர்கள் சங்கம் ஒரு நாள் பட்டினிப் போராட்டம் நடத்தியது. கூட்டம் போட்டால் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என பார் கவுன்சில் உருவாக்கிய முற்றுகை நிலை முறியடிக்கப்பட்டது.
உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகள் நியமனத்தில் நியாயமான அணுகுமுறை கோரி சென்னை உயர்நீதிமன்ற வளாகத்தில் 2016 பிப்ரவரி 2, 3, 4, 5 தேதிகளில் காலவரையற்ற பட்டினிப் போராட்டம் நடத்தியது.
தமிழ்நாடு புதுச்சேரி பார் கவுன்சில் வளாகத்தில் அம்பேத்கர் பகத்சிங் வழிமரபு போற்றுவோம் என்ற தலைப்பில் 27.04.2016 அன்று அரங்கக் கூட்டம் நடத்தியது. முன்னாள் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி அரிபரந்தாமன், வழக்கறிஞர்கள் வைகை, குமாரசாமி, விஜயகுமார், வேல்முருகன், பாரதி ஆகியோர் உரையாற்றினர். கூட்டம், போராட்டக்காரர்களைப் பாராட்டியது. தற்காலிக நீக்கம் செய்யப்பட்ட 44 வழக்கறிஞர்களுக்கு நீதி கேட்டது.
தற்போதைய சட்ட விதிகளுக்கெதிரான ஒன்றுபட்ட போராட்டம் உருவாக, ஜனநாயக வழக்கறிஞர்கள் சங்கம் அரும்பாடு படுகிறது. அதன் அமைப்பாளர் தோழர் பாரதி ராஜ் செய்திகள் தொலைக்காட்சியில், போராட்டம் தொடர்பான மக்கள் சார்பு நிலைப்பாட்டை முன்வைத்தார்.
ஜுன் 6 அன்று சென்னையில் நடந்த பேரணியில் இகக (மாலெ) மாநிலச் செயலாளர் தோழர் எஸ்.குமாரசாமி, மத்தியக்குழு உறுப்பினர் தோழர் பாலசுந்தரம், மாநிலக் குழு உறுப்பினர்கள் தோழர்கள் சேகர், ஆசைத்தம்பி, கே.கோவிந்தராஜ், ரமேஷ், மாநகரக் குழு உறுப்பினர் தோழர் மோகன் உள்ளிட்டோர் கலந்துகொண்டனர்.
இடதுசாரி கட்சி தொண்டர்கள், அலுவலகங்கள் மீது 
திரிணாமூல் காங்கிரஸ் குண்டர்கள் தாக்குதல் கண்டித்து தமிழகத்தில் இடதுசாரி கட்சிகள் ஆர்ப்பாட்டம்
இடதுசாரி கட்சித் தொண்டர்கள், அலுவலகங்கள் மீது திரிணாமூல் காங்கிரஸ் குண்டர்கள் தாக்குதல் கண்டித்து தமிழகத்தில் இடதுசாரி கட்சிகள் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தின. 04.06.2016 அன்று சென்னையில் நடைபெற்ற எழுச்சிமிகு ஆர்ப்பாட்டத்தில் இகக(மாலெ) மாநிலக்குழு உறுப்பினர் தோழர் எ.எஸ்.குமார், இகக(மா) மாநிலங்களவை உறுப்பினர் தோழர் டி.கே.ரங்கராஜன் ஆகியோர் கலந்து கொண்டனர். இந்த ஆர்ப்பாட்டத்தில் இகக மாலெ, ஏஅய்சிசிடியு தோழர்கள் என 75க்கும் மேற்பட்டோர் கலந்து கொண்டனர்.
ஆர்ப்பாட்டத்தில் தோழர் எ.எஸ்.குமார் பேசியபோது திரிணாமூல் காங்கிரஸ் குண்டர்கள் இடதுசாரி கட்சி தொண்டர்களையும் அலுவலகங்களையும் தாக்குவதை வன்மையாகக் கண்டித்தார். மேற்குவங்கத்தில் இதுபோன்ற தாக்குதல்கள் நடத்துவதில் காங்கிரஸ் கட்சிதான் முன்னோடி என்றார். 1971ல் சித்தார்த்த சங்கர் ரே தலைமையிலான காங்கிரஸ் கட்சி மேற்குவங்க இடதுசாரிகள் மீது ஏவிவிட்ட படுகொலை தாக்குதல்களை நினைவு கூர்ந்த அவர், பீகாரிலும் வலதுசாரி சாதி ஆதிக்க சக்திகள் ஆதரவு பெற்ற தனியார் படையினர் பதானிதோலாவில் லெஷ்மண்பூர் பாதேயில், ஆர்வாலில் தலித் உழைக்கும் மக்களை படுகொலை செய்தனர் என்றும் அதிலிருந்து மீண்டு இகக(மாலெ) தொடர் இயக்கங்கள் நடத்திய பின்னணியில் இடதுசாரிகளின் ஒற்றுமை சாத்தியமானது என்றும் கூறினார். பீகார் சட்டமன்றத் தேர்தலில் இடதுசாரிகள் ஒன்றாக தேர்தல் களம் கண்டனர் என்ற அவர் வருங்காலங்களில் திரிணாமூல் போன்ற கட்சிகளின் வலதுசாரி தாக்குதலுக்கு எதிராக இடதுசாரிகள் ஒன்றுபட வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தினார்.
திருநெல்வேலியில் நடைபெற்ற ஆர்ப்பாட்டத்தில் இகக(மா) தலைவர்களோடு இகக(மாலெ) மாநிலக்குழு உறுப்பினர் தோழர் ஜி.ரமேஷ் கலந்து கொண்டு உரையாற்றினார். மாவட்டக்குழு உறுப்பினர்கள் தோழர்கள் கணேசன், சுந்தர்ராஜ் ஆகியோரும் கலந்து கொண்டனர். பெண்கள், குழந்தைகள் மீது கூட திரிணாமூல் கட்சி குண்டர்கள் தாக்குதல் நடத்துவதையும் இடதுசாரி கட்சி அலுவலகங்கள் சூறையாடப்படுவதையும் கண்டித்து மதுரையில் நடந்த ஆர்ப்பாட்டத்தில் இகக(மா) மாநிலச் செயலாளர் தோழர். ஜி.ராமகிருஷ்ணன் கலந்துகொண்டார். இகக(மாலெ) மதுரை மாவட்டப் பொறுப்பாளர் தோழர் மதிவாணன் கலந்துகொண்டார்.
தோழர் கோபிநாத்துக்கு செவ்வஞ்சலி
சென்னை சட்டக் கல்லூரி மாணவராக இருந்தபோது நக்சல்பாரி இயக்கத்தில் இணைந்து தனது புரட்சிகர பணியைத் துவக்கியவர் தோழர் எல்.கோபிநாத். அவர் 1982 – 1984 காலகட்டத்தில் இந்திய மக்கள் முன்னணியின் அகில இந்திய செயலாளர்களில் ஒருவராக செயல்பட்டார். முன்னதாக தமிழ்நாட்டில் தமிழக மக்கள் முன்னணியின் சென்னை மாநாட்டை வெற்றிகரமாக நடத்த சீரிய பணியாற்றியதோடு அன்று எழும்பூர் ரயில் நிலையத்தில் நடைபெற்ற மறியல் போராட்டத்திலும் பங்கெடுத்தார். தமிழகத்தில் ஜனநாயக மாணவர் முன்னணி, தமிழக இளைஞர் இயக்கம் வேரூன்ற பாடுபட்டவர்களில் முக்கியமானவர்.
இகக(மாலெ) உறுப்பினராக இருந்த அவர் தாழ்த்தப்பட்டோர் உரிமை சங்கத்தின் சட்ட ஆலோசகராக செயல்பட்டார். அவர் திருச்சி மாவட்ட நீதிமன்றத்தில் வழக்கறிஞராக பணியாற்றியபோது திருச்சி வழக்கறிஞர் சங்கக் கூட்டத்தில் நக்சல்பாரி புரட்சியாளராகவும் வழக்கறிஞராகவும் இந்திய மக்கள் முன்னணியின் அகில இந்திய தலைவராகவும் இருந்த தோழர் நாகபூசன் பட்நாயக் உரையாற்ற வெற்றிகரமான முயற்சிகள் மேற்கொண்டவர்.
மக்கள் சிவில் உரிமைக் கழகத்தின் தலைவராக இருந்த முன்னாள் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி தார்குண்டே தாக்கப்பட்டபோது அதைக் கண்டித்து திருச்சியில் நிகழ்ச்சிகளை கட்டமைத்தார். கட்சி தலைமறைவு இயக்கமாக இருந்தபோது கட்சித் தோழர்கள் சந்தித்த வழக்குகளை துணிச்சலுடன் எடுத்து நீதிமன்றங்களில் வழக்காடினார். இகக(மாலெ)வின் கிராமப்புறப் போராட்ட பகுதிகளாக இருந்த மணலூர், பண்ருட்டி பகுதி தோழர்களின் வழக்குகளை நடத்திய தோழர் கோபிநாத் வாழ்நாள் முழுக்க இகக(மாலெ) விடுதலையுடன் பிணைப்பை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தார். நோய்வாய்ப்பட்ட அவர் 02.06.2016 அன்று, தனது 64ஆவது வயதில் காலமானார். அவரது துணிச்சல்மிக்க போராட்ட மரபை இகக(மாலெ) என்றென்றும் நினைவில் கொள்ளும்.

Thursday, June 2, 2016

2016 ஜுன் 01 – 15 மாலெ தீப்பொறி தொகுதி 14 இதழ் 21

தலையங்கம்
மக்கள் விரோத ஆட்சி நடத்த 
ஜெயலலிதாவை அனுமதிக்கக் கூடாது
2011 தேர்தல் முடிவுகள் போல 2016 தேர்தல் முடிவுகளும் ஜெயலலிதா எதிர்பாராதவை. கொடநாட்டுக்குச் சென்று ஓய்வெடுக்கத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த அவரை, தேர்தல் முடிவுகள் மீண்டும் போயஸ் தோட்டத்தில் தங்க வைத்துள்ளன. கொடநாட்டில் ஓய்வெடுப்பதா, போயஸ் தோட்டத்தில் ஓய்வெடுப்பதா அல்லது கொடநாட்டில் இருந்து கொண்டு ஆட்சி நடத்துவதா, போயஸ் தோட்டத்தில் தங்கி ஆட்சி நடத்துவதா என்று மட்டும்தான் அவர் முடிவு செய்ய வேண்டும்.
அமைச்சர்கள் தோற்றால் என்ன, வெள்ளம் பாதித்த தொகுதிகளில் தோற்றால் என்ன, தோற்றுப் போன பிறகும் வெற்றி கிடைத்தால்தான் என்ன? எல்லாம் ஒன்று என்ற முக்தி நிலையை, தவ வாழ்க்கை வாழ்வதாகச் சொல்லிக் கொள்கிற ஜெயலலிதாவுக்கு தமிழக மக்கள் தந்துள்ளார்கள். கடந்த ஆட்சியின் கடைசி சட்டமன்றக் கூட்டத் தொடரில் எல்லா எதிர்க்கட்சிகளுக்கும் நன்றி சொல்லி முடித்துக் கொண்ட ஜெயலலிதா இன்று இன்னும் அடக்கமாக தன்னைக் கைவிட்டு விடாத தமிழக மக்களுக்கு நன்றி சொல்கிறார்.
நன்றி சொல்லும்விதமாக, வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றுவதாகச் சொல்லி, சிலவற்றை நிறைவேற்றியும் உள்ளார். வழக்கம் போல், மக்கள் வாழ்க்கையில் ஒப்பனை மாற்றம் தவிர, உண்மை மாற்றம் உருவாக்க எந்த வகையிலும் உதவாத வாக்குறுதிகள் அவை. 100 யூனிட் மின்சாரத்துக்கு கட்டணம் இல்லை என்ற வாக்குறுதி, 2011ல் ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் ஏற்றிய சுமையைச் சற்று இறக்கியதாக மட்டும் இருக்கும். விவசாயக் கடன்கள் தள்ளுபடி செய்தது பொதுத்துறை வங்கிக் கடன்களுக்குப் பொருந்தாது. மூன்று நாட்கள் மூடியிருந்தாலே மொத்தமாக வாங்கி வைத்துக் கொள்பவர்கள் இரண்டு மணி நேரம், அதுவும் காலை பத்து மணி முதல் பன்னிரண்டு மணி வரை என்றால் சரக்கை வாங்கி சேமித்து வைத்துக் கொள்ள முடியும். டாஸ்மாக் கடைகள் எண்ணிக்கைக் குறைப்பு தடையின்றி ஓடுகிற சாராய வெள்ளத்தைக் கட்டுப்படுத்தி விடாது. இந்த குறைந்தபட்ச நடவடிக்கைகள் கூட எடுக்காவிட்டால், அவரை மக்களும் எதிர்க்கட்சிகளும் வறுத்தெடுத்துவிடுவார்கள் என்ற அச்சம்தான் இவற்றைச் செய்ய வைத்திருக்கிறதே தவிர, ஜெயலலிதா மக்கள் நலன் காக்கப் புறப்பட்டுவிட்டதால் இவை நடக்கவில்லை.
இந்த நடவடிக்கைகளில் ஜெயலலிதாவின் மக்கள் நலன் பேணும் போக்குத் தெரியவில்லை என்றால் வேறு என்னதான் வேண்டும் என்று அதிமுகவினர் கூடக் கேட்க மாட்டார்கள். மக்கள் நல்வாழ்க்கையை குறைந்தபட்சம் உறுதிப்படுத்தும் திட்டங்கள் எப்படி சூறையாடப்பட்டன, அந்தத் திட்டங்களை நிறைவேற்ற ஒதுக்கப்பட்ட நிதி உண்மையில் எங்கே, எப்படி மறைந்து போனது என்று அவர்களுக்கு நன்கு தெரியும்.
திருநெல்வேலியில் தேர்தல் நாளன்று வாக்களிக்கச் சென்று கொண்டிருந்த நரிக்குறவர்கள் சிலரிடம் தொலைக்காட்சிகள் நேர்காணல் செய்த போது, காய்ந்த தலையும், கந்தல் துணியுமாக இருந்த ஒரு பெண், எங்களுக்குப் பணம் தர பலரும் முயற்சி செய்தார்கள், நாங்கள் வாங்கவில்லை, எங்களுக்குப் பணம் வேண்டாம், எங்கள் குடிசைகளுக்கு மின்சாரம், தண்ணீர் வசதி செய்து தந்தால்போதும் என்றார். அவர் அத்துடன் முடித்துவிடவில்லை, நாங்கள் ‘இலவசமாக’ வாக்களிக்கப் போகிறோம் என்றார். சாமான்ய மக்கள் இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். நியாய அநியாயம், கவுரவம் பார்த்து நடந்து வீணாகப் போகிறவர்கள் அவர்கள். பெரும்போக்கு கொண்டவர்கள்.
அவர் சொன்னதில் இருந்த முரண், கேலி அவருக்குத் தெரியாமல் போகலாம். ஆனால், அது தெரிந்தவர்களுக்கு இந்த அரசாங்கம் மக்களை எந்த அளவுக்கு வஞ்சித்துள்ளது என்பதும், அவர் அனுபவிக்கும் துன்பமும் தெரிகிறது. ஒருவர் அரை மணி நேரம் மேடையில் உட்கார 20 ஏர்கூலர்கள் தேவைப்படும்போது, 50க்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்கள் மின்வசதி, குடிநீர் வசதி இல்லாமல் வாழ்க்கை நடத்துகிறார்கள். கடந்த அய்ந்தாண்டுகளில் இவர்களுக்காக எந்த முயற்சியும் எடுக்கப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை.
இவர்களுடைய வாழ்வாதாரம், குழந்தைகள் கல்வி, மருத்துவம் என்பவை இவர்களைப் பொறுத்தவரை தூரத்துக் கனவுகள். பேனர் வைக்க வேண்டாம், காலில் விழ வேண்டாம் என்று ஜெயலலிதா சொல்லிவிட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அஇஅதிமுகவினர் அப்படிச் செய்யாமல் இருந்துவிட்டால் மட்டும் இந்த நரிக் குறவ மக்களுக்கு, அவர்கள் இருப்பதுபோன்ற வாழ்க்கை நிலைமைகளில் இருக்கும் கோடிக்கணக்கான தமிழக மக்களுக்கு, வாழ்க்கையில் ஒளி வந்துவிடாது. ஜெயலலிதா மிகவும் அடிப்படையான விசயங்களை தனது கட்சிக்காரர்களுக்கும் அதிகாரிகளுக்கும் சொல்ல வேண்டும்.
நீங்களும் உங்கள் உறவினர்களும் உடன்பிறவாக்களும் நடத்துகிற சாராய ஆலைகளை மூடுங்கள். ஊழல் செய்யாதீர்கள். மக்கள் பணத்தைக் கொள்ளையடித்துச் சொத்து சேர்க்காதீர்கள். தமிழ்நாட்டின் இயற்கை வளங்களை கொள்ளை அடிக்காதீர்கள். கல்வி நிலையங்கள் கொள்ளையடிப்பதைத் தடுத்த நிறுத்த சட்டப்படியான நடவடிக்கைகள் எடுங்கள். வீடுவீடாகச் சென்று பணம் கொடுத்ததுபோல், வீடுவீடாகச் சென்று மக்கள் பிரச்சனைகளைத் தீர்க்க நடவடிக்கைகள் எடுங்கள். நிலங்களை அபகரிக்காதீர்கள். அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி மக்களை அச்சுறுத்தாதீர்கள். மிரட்டாதீர்கள். மக்களின் வாழ்க்கையோடு விளையாடுவதை நிறுத்திக் கொள்ளுங்கள்.... ஜெயலலிதா தனது அமைச்சர்களுக்கு, அதிகாரிகளுக்கு, வட்ட, மாவ டங்ளுக்குச் சொல்ல வேண்டிய இது போன்ற விசயங்களின் பட்டியல் மிக நீளமானது. இந்த விசயங்கள் அனைத்தும் ஜெயலலிதாவுக்கும் பொருந்தும்.
ஜெயலலிதா இப்படிச் சொல்வாரா? அவரும் இதுபோன்ற விசயங்களை பரிசீலிப்பாரா? குறைந்தபட்சம், பிரச்சாரக் கூட்டங்களுக்கு வந்து வெயில் சுட்டெரித்து மக்கள் செத்துப் போன நிகழ்வுகளுக்கு ஜெயலலிதா வருத்தமாவது தெரிவிப்பாரா? அவர் இப்படியெல்லாம் சொல்லிவிட்டாலும், அதைக் கேட்டு நடக்கத்தான், அமைச்சர்களும் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களும் பணத்தை வாரி இறைத்தார்களா?
உண்மையில் அவர்கள் அடுத்து வருகிற உள்ளாட்சித் தேர்தல்களுக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அது வந்துபோகும் வரை, அஇஅதிமுககாரர்கள் மேலோட்டமான அடக்கம் காக்க வாய்ப்புள்ளது. அதற்குப் பிறகு அவர்களது வேட்டை துவங்கக் கூடும். இதற்கு மாறாக, அஇஅதிமுகவினரிடம் வேறு எதுவும் நிச்சயம் எதிர்ப்பார்க்க முடியாது.
ஜெயலலிதாவை தேர்தலில் தோற்கடிக்க முடியாதவர்கள், நாளை மக்கள் பிரச்சனைகள் மீது போராட்டங்கள் நடத்தி அவரை அம்பலப் படுத்தும் கொள்கையும் திட்டமும் இல்லாதவர்கள், சொத்துக் குவிப்பு வழக்கில் உச்சநீதிமன்றம் என்ன சொல்லும் என்று காத்திருக்கிறார்கள். முறைகேடாக சொத்து சேர்த்தவர் நிச்சயம் நீதி மன்றத்தில் தண்டிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால், கடந்த கால அனுபவங்கள், அதற்கு வாய்ப்பு குறைவு என்று நமக்குச் சொல்கின்றன. அங்கு தப்பினாலும், ஜெயலலிதா, கடந்த அய்ந்தாண்டுகள் நடத்திய அதே மக்கள் விரோத ஆட்சி நடத்த, மக்கள் போராட்டங்கள் அனுமதிக்கக் கூடாது.
2016 சட்டமன்றத் தேர்தல் முடிவுகள்
ஜெயலலிதா தப்பிப் பிழைத்து வெற்றி பெற்றுவிட்டார்!
எஸ்.குமாரசாமி
ஜெயலலிதாவின் வெற்றியை வரலாறு காணாத வெற்றி, பிரும்மாண்டமான வெற்றி என்று அழைப்பது, யதார்த்த விவரங்களுக்கு புறம்பானது. கடந்த காலங்களில், காமராஜரும் கருணாநிதியும் முதல்வராக இருந்தபோதே சந்தித்த தேர்தல்களில் வெற்றி பெற்றுள்ளனர். திமுக, அஇஅதிமுக என்ற நிலை தமிழ்நாட்டில் தோன்றிய பிறகு பதவியில் இருந்த எம்.ஜி.ராமச்சந்திரன் 1984ல் வெற்றி பெற்றார். அதற்குப் பிறகு, 32 ஆண்டுகள் கழித்து பதவியில் இருக்கும் ஜெயலலிதா 2016ல் வெற்றி பெற்றுள்ளார் என்பதனாலேயே, இந்த வெற்றிக்கு சமூகரீதியாக எந்த வரலாற்று முக்கியத்துவமும் பிரும்மாண்டத் தன்மையும் வந்து விடாது.
வாக்குகளும் வாக்கு சதவீதமும் சொல்லும் செய்திகள்
எது கூடுதல், எது குறைவு என்பதற்கு ஏதாவது அடிப்படை அளவுகோல் இருக்க வேண்டும். எடை, உயரம், நீளம், அகலம் சில அளவுகோல்கள். தேர்தல்கள் எண்ணிக்கை தொடர்பானவை. வாக்கு சதவீதம், வாக்குகள் மற்றும் வெற்றி பெறும் இடங்கள்தான் அளவுகோல்கள்.
அஇஅதிமுகவின் 2016 தேர்தல் செயல்பாட்டை, 2011 சட்டமன்றத் தேர்தல் விவரங்கள், 2014 நாடாளுமன்றத் தேர்தல் விவரங்களோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதும், 2016ன் முடிவுகளை தமிழ்நாட்டின் வெவ்வேறு பிராந்திய செயல்பாட்டோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதும் மட்டுமே பொருத்தமாக இருக்கும்.
2011ல் ஜெயலலிதா ஒரு பெரிய கூட்டணி அமைத்துப் போட்டியிட்டார். அப்போது அவர் 1,90,85,762 வாக்குகளைப் பெற்றார். அது 51.3% வாக்குகளாகும். அவரது கூட்டணி 203 இடங்களும் அஇஅதிமுக 150 இடங்களும் வெற்றி பெற்றன. திமுக கூட்டணி 2011ல் 39.5% வாக்குகள் பெற்று 1,45,30,215 வாக்குகளுடன் 31 இடங்கள் பெற்றது. ஜெய லலிதா அணி திமுக அணியைக் காட்டிலும் 11.8%, 45,55,547 வாக்குகள் 172 இடங்கள் கூடுதலாகப் பெற்றது.
2014 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் கண்ணுக் கெட்டிய தூரம் வரை எதிரிகளே இல்லை எனச் சொல்லி 39 தொகுதிகளிலும் ஜெயலலிதா போட்டியிட்டார். அஇஅதிமுக 49.3%உடன் 1,79,83,168 வாக்குகள் பெற்றது. திமுக கூட்டணி (திமுக, விடுதலை சிறுத்தைகள், புதிய தமிழகம், மனிதநேய மக்கள் கட்சி) 26.8%உடன் 1,08,87,347 வாக்குகள் பெற்றது. காங்கிரஸ் 4.3%உடன் 17,51,123 வாக்குகள் பெற்றது. பாஜக, பாமக, தேமுதிக, மதிமுக கொண்ட தேஜமு கூட்டணி 18.5%உடன் 75,23,829 வாக்குகள் பெற்றது. அஇஅதிமுக 37 இடங்கள் வென்றது. பாமக ஓரிடமும் பாஜக ஓரிடமும் வென்றன. 217 சட்டமன்றத் தொகுதிகளில் அஇஅதிமுக முன்னிலையில் இருந்தது. திமுக 4 தொகுதிகளில், விசிக 1 தொகுதியில், காங்கிரஸ் ஒரு தொகுதியில், பாஜக 7 தொகுதி களில், பாமக 5 தொகுதிகளில் முன்னிûலை பெற்றிருந்தன.
2011, 2014 தேர்தல் செயல்பாட்டோடு ஒப்பிடுகையில், 2016ல் அஇஅதிமுக ஒரு திட்டவட்டமான சரிவை அடைந்துள்ளது.
 2016ல் அஇஅதிமுக 40.8%உடன், 1,76,17,060 வாக்குகள் பெற்று 134 இடங்கள் வென்றுள்ளது.
 2011ல் மொத்தம் பதிவான வாக்குகள் 3,67,53,106. இது 78.12% ஆகும்.
2014ல் மொத்தம் பதிவான வாக்குகள் 4,06,44,282. இது 73.74% ஆகும்.
 2016ல் மொத்தம் பதிவான வாக்குகள் 4,28,73,674. இது 74.26% ஆகும்.
 தொகுத்துப் பார்த்தால் 2011ல் பதிவான 3,67,53,106 வாக்குகளில் அஇஅதிமுக அணி 1,90,85,762 வாக்குகளும், 2014ல் பதிவான 4,06,44,282 வாக்குகளில் 1,97,83,168 வாக்குகளும் பெற்றது.
 2016ல் 2014அய்க் காட்டிலும் 22 லட்சம் கூடுதலாகப் பதிவாகி உள்ளன. ஆனால், அஇஅதிமுக 2016ல் 2014அய் காட்டிலும் 3,66,108 வாக்குகள் குறைவாக, 1,76,17,060 வாக்குகள்தான் பெற்றுள்ளது.
 அஇஅதிமுகவின் வாக்கு சதவீதமும் வாக்குகளும் 2011, 2014அய்க் காட்டிலும் 2016ல் குறைந்துள்ளன.
 2011ல் 203 இடம் பெற்ற அணி, 2014ல் 217 தொகுதிகளில் முதல் நிலையில் இருந்த அஇஅதிமுக, 2016ல் 134 இடங்கள் மட்டுமே வென்றுள்ளது.
 2016ல் திமுக கூட்டணி 39.7% உடன் 1,71,75,314 வாக்குகள் பெற்றுள்ளது.
 2016ல் அஇஅதிமுக, திமுகவை விட கூடுதலாக 1.1%மும், 4,41,746 வாக்குகளும் மட்டுமே பெற்றுள்ளது.
மதில் மேல் இருந்த பூனை, அஇஅதிமுக பக்கம் குதித்துள்ளது. இந்த வெற்றியில் எந்த பிரும்மாண்டமோ, சமூக உள்ளடக்கம் கொண்ட எந்த வரலாற்றுச் சாதனையோ நிச்சயம் இல்லை. ஜெயலலிதா தோல்வியிலிருந்து தப்பிப் பிழைத்து வெற்றி பெற்றுள்ளார்.
2014 நாடாளுமன்றத் தேர்தல் அகில இந்திய அளவில் மோடி எதிர் மற்ற அனைவரும் என அமைந்தது என்றால் 2016 தமிழக சட்டமன்றத் தேர்தல் அஇஅதிமுக எதிர் மற்ற அனைவரும் என்பதாகவே அமைந்தது. திமுக மட்டுமல்லாமல், மக்கள் நலக் கூட்டணி, தேமுதிக, தமாக, பாமக, பாஜக, நாதக அனைவருமே ஜெயலலிதாவின் அஇஅதிமுகவுக்கு எதிராகவே வாக்குகள் கோரினர். ஜெய லலிதாவிற்கு எதிரான கிட்டத்தட்ட 55% வாக்குகள் திமுக அணி 39.7%, மநகூ 6.1 + பாமக 5.3% + பாஜக 2.8% + நாதக 1.1%, அதாவது 15.3% எனப் பிரிந்தன. வாக்குகள் சிதறியதால் அஇஅதிமுக தப்பித்தது. அஇஅதிமுக வேண்டாம் என வாக்களித்தவர்களே அதிகம்.
வசதி கருதி, தமிழ்நாட்டை வடக்கு, தெற்கு, மத்திய டெல்டா மற்றும் மேற்கு மண்டலங்களாகப் பிரித்து அஇஅதிமுகவும் திமுகவும் பூகோளரீதியாகப் பெற்ற வாக்குகளைக் காண்பதும் உதவும்.
சென்னை, திருவள்ளூர், காஞ்சிபுரம், வேலூர், திருவண்ணாமலை, விழுப்புரம், கடலூர் என வடக்கு மாவட்டங்களில் மொத்த முள்ள 78 இடங்களில் திமுக அணி 44 இடங்களும் அஇஅதிமுக 34 இடங்களும் பெற்றுள்ளன. திமுக 10 இடங்கள் கூடுதலாகப் பெற்றுள்ளது.
டெல்டா - மத்திய மாவட்டங்களான பெரம்பலூர், அரியலூர், திருச்சி, நாகப்பட்டினம், திருவாரூர், தஞ்சாவூர், புதுக்கோட்டையில் உள்ள 36 இடங்களில் அஇஅதிமுக 21, திமுக 15 இடங்கள் பெற்றுள்ளன. அதிமுக கூடுதலாகப் பெற்றது 6 இடங்கள்.
தென் மாவட்டங்களான திண்டுக்கல், சிவகங்கை, மதுரை, ராமநாதபுரம், தேனி, விருதுநகர், தூத்துக்குடி, நெல்லை, குமரி மாவட்டங்களில் உள்ள 58 இடங்களில் அஇஅதிமுக 32 இடங்களும் திமுக 26 இடங்களும் பெற்றுள்ளன. அஇஅதிமுக கூடுதலாகப் பெற்றுள்ள இடங்கள் 6.
மேற்கு மாவட்டங்களான கிருஷ்ணகிரி, தர்மபுரி, நீலகிரி, சேலம், கரூர், நாமக்கல், கோவை, திருப்பூர், ஈரோடு மாவட்டங்களில் உள்ள 60 இடங்களில் அஇஅதிமுக 47 இடங்களும் திமுக அணி 13 இடங்களும் பெற்றுள்ளன. இங்கு அஇஅதிமுக திமுகவைவிடக் கூடுதலாகப் பெற்ற இடங்கள் 34.
மேற்கு மாவட்டங்களில் அஇஅதிமுக பெற்றுள்ள இந்த 34 இடங்கள்தான் அஇஅதிமுகவை, ஜெயலலிதாவைத் தப்பிக்க வைத்துள்ளன. தமிழ்நாட்டின் மற்ற 3 பிராந்தியங்களில் உள்ள 172 தொகுதிகளில் அஇஅதிமுக 87 இடங்களும் திமுக 85 இடங்களும் பெற்றுள்ளன என்பது ஒரு முக்கியமான விவரம்தானே!
தோல்வியின் விளிம்பிற்கு அஇஅதிமுக ஏன் சென்றது?
எதேச்சதிகார, ஆணவமான, எந்த வெளிப்படைத் தன்மையும் இல்லாத, மக்களுக்கு பொறுப்புடன் பதில் சொல்லாத ஆட்சி முறை, சாதியக் கொடுமைகள், தீவிரமடையும் விவசாய மற்றும் தொழில்துறை நெருக்கடி, அதனால் பாதிப்படைந்த விவசாயத் தொழிலாளர்கள், உழைக்கும் விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள், நகர்ப்புற, கிராமப்புற வறியவர்கள், இளைஞர்கள், மழை வெள்ளத்தின்போது காட்டிய குற்றமய அலட்சியம், சாவுகளில் அழிவுகளில் விளம்பரம் தேடிய கொடூரம், டாஸ்மாக் சாராய எதிர்ப்பு, ஊழல், சூறையாடல், அரசு ஒடுக்குமுறை என்ற பல்வகைப்பட்ட காரணங்களும் 100ல் 55 பேருக்கு மேல் அஇஅதிமுக வேண்டாம் என வாக்களிக்க வைத்துள்ளது.
தமிழகத்தில் அஇஅதிமுக, திமுக தாண்டி எதுவுமில்லை என்பதா
தேர்தல் முடிவுகளின் செய்தி?
தேர்தல் முடிவுகள்படி சட்டமன்றத்தில், அஇஅதிமுக, இரட்டை இலையில் போட்டியிட்ட அதன் கூட்டாளிகள் தனியரசு, தமிமூன் அன்சாரி, கருணாஸ் என 134 பேர் இருப்பார்கள். அரவக்குறிச்சி தஞ்சாவூரில் தேர்தல் நடக்க வேண்டியுள்ளது. திருப்பரங்குன்றத்தில் வெற்றி பெற்ற அஇஅதிமுகவின் சீனிவேல் இறந்துவிட்டார். திமுகவினர் 89 பேர், காங்கிரஸ் 8 பேர், இந்திய யூனியன் முஸ்லீம் லீக் ஒருவர் இருப்பார்கள். 80.5% வாக்குகள் பெற்ற அஇஅதிமுக மற்றும் திமுக அணி மட்டுமே சட்டமன்றத்தில் இருக்கும்.
1952ல் முதல் தேர்தல் நடந்து 64 ஆண்டு களுக்குப் பிறகு இடதுசாரி உறுப்பினர் ஒருவரும் சட்டமன்றத்தில் இருக்க மாட்டார். 6.1% பெற்ற இடதுசாரிகள் அடங்கிய தேமுதிக -மநகூ - தமாகா அணி, 5.3% பெற்ற பாமக, 2.8% பெற்ற பாஜக, 1.1% பெற்ற நாம் தமிழர் கட்சி ஆகியோர் சட்டமன்றத்தில் இருக்க மாட்டார்கள்.
இந்த விவரங்களிலிருந்து, கழகங்கள் ஆண்டது போதும் எனவும் ஒரு மாற்று தேவை எனவும் மக்கள் கருதி வருவதை, தேடி வருவதை, மறுக்க முடியுமா? அல்லது அஇஅதிமுக, திமுகவின் ஊழலும் சூறையாடலும் தொடரட்டும், மது விலக்கு வேண்டாம் என மக்கள் தீர்ப்பளித்து விட்டனர் எனக் கருத முடியுமா? அல்லது தமிழ்நாட்டு மக்கள் வேலை, வருமானம், கல்வி, மருத்துவம், நல்வாழ்க்கை, கட்டுப்படியான விவசாயம், ஜனநாயகம் ஆகியவற்றை கழகங்கள்தான் தர முடியும், சாதி, மத, பால்ரீதியான ஒடுக்குமுறைகளைக் கழகங்கள்தான் முடிவுக்குக் கொண்டு வரும் என முடிவு செய்து விட்டனர் என இந்தத் தேர்தல் முடிவுகளில் இருந்து காண முடியுமா?
நிச்சயம் முடியாது. 100க்கு 55 பேருக்கு மேல் அஇஅதிமுக வேண்டாம் என முடிவு எடுத்துள்ளனர். 100க்கு 56 பேருக்கு மேல் திமுகவை மாற்றாக ஏற்று வாக்களிக்கத் தயாராகவில்லை. இது நமது விருப்பம் சார்ந்த கற்பனை அல்ல. இது தேர்தல் முடிவுகள் பற்றிய விவரங்கள் சொல்லும் செய்தி. உண்மை ஆகும். பணபலமே முதன்மையானது, வாக்குக்கு பணம் கொடுத்து தங்கள் ஊழல் கறையை மக்கள் மீதும் பூசி விடுகிறார்கள் என்ற வாதங்கள், இனி திமுக, அஇஅதிமுகவுக்கு நம்பகமான மாற்றுக்கு தமிழகத்தில் வாய்ப்பே இல்லை என்ற கருத்துக்கு இட்டுச் செல்லும். இது மக்கள் மீது மாற்றத்தின் மீது அவநம்பிக்கை கொண்ட புலம்பலாக, ஓலமாக மட்டுமே அமையும்.
வைகோ, விஜயகாந்த், வாசன் தலைமையிலான அரசியல் சக்திகள் முன்னிறுத்திய மாற்றைத்தான் மக்கள் நிராகரித்தார்களே தவிர, அஇஅதிமுக, திமுகவுக்கு மாற்று வேண்டும் என்ற கருத்தை நிராகரிக்கவில்லை.
மக்கள் கோணத்தில் இருந்து 
அஇஅதிமுக, திமுக பெற்ற வாக்குகளை எப்படிப் பார்க்க முடியும்?
வறண்டு கிடக்கிற மக்கள் வாழ்க்கையில், ஒரு கோப்பை, ஒரு குவளை குடிநீர் கிடைத்தாலும் கூட, அது ஆறுதலாகவே உள்ளது. ஜெயலலிதா அரசு, அடிப்படைப் பிரச்சனைகளுக்கு தீர்வு காணும் அக்கறைமிக்க எந்த முயற்சியும் எடுக்காதபோதும், விலையில்லா, விலை குறைவு பொருட்கள், கட்டணம் இல்லா, கட்டணக் குறைவு சேவைகள் மூலம் ஒரு தாக்கத்தைச் செலுத்தவே செய்துள்ளது.
அரிசி, தங்கம், மகப்பேறு பலன், மடிக்கணினி, மாணவர்க்கான சீருடை, புத்தகம் நோட்டுகள், ஆடு, மாடு ஆகியவை வறிய மக் கள் கண்முன் நடந்த விசயங்கள். ‘தவ வாழ்க்கை’ ‘அம்மா’ ‘உங்களால் நான் உங்களுக்காக நான்’ என்ற உரை வீச்சு, கடைசி நேர, 100 யூனிட் மின்சாரத்திற்கு கட்டணம் இல்லை, 50% மான்யத்தில் இரு சக்கர வாகனம் என்ற தேர்தல் வாக்குறுதிகள், கவனமாகக் கட்டமைக்கப்பட்ட ஜெயலலிதாவின் ‘வறியவர் சார்பு’ பிம்பத்திற்கு உதவியுள்ளன. ஜனரஞ்சக நல நடவடிக்கைகளுடன், பல்வேறு எதிரிகளை, தடைகளைச் சந்திக்கிற துணிச்சலான வெற்றி பெறும் பெண் என்ற அவரது ஆளுமையும், வறியவர்கள் மீது குறிப்பாக பெண்கள் மீது தாக்கம் செலுத்திய தாகத் தெரிகிறது. தமிழ்நாட்டில் 163 தொகுதிகளில் பெண் வாக்காளர்கள் அதிகம் என்பதும், இந்தத் தொகுதிகளில் பெரும்பான்மை அஇஅதிமுக பக்கம் சென்றுள்ளன என்பதும் கூட காணத்தக்க விவரங்களே.
பாஜக, பாமக செல்வாக்கு சில பகுதிகளில் சுருங்கியது. மநகூ, தேமுதிக - மநகூ - தமாகா அணியாக மாறிய பிறகு, அதன் துவக்க ஈர்ப்பு வடிந்து வற்றியது. ஜெயலலிதா ஆட்சி, அஇஅதிமுக வந்துவிடக் கூடாது என நினைப்பவர்கள், மிகவும் இயல்பாக, தேர்தலில் எடுக்கக் கூடிய முடிவாக, மற்ற கூட்டணிகள் எடுபடாதபோது, அஇஅதிமுகவை தோற்கடிக்கும் மாற்று என திமுகவைத் தேர்வு செய்தனர். திமுகவுக்கு என இருக்கும் ஒரு வாக்காளர் அடித்தளத்தையும் ஒரு பகுதி ஊடக ஆதரவையும் நாம் கணக்கில் கொண்டாக வேண்டும். புதிய வாக்காளர்கள் பற்றிப் பெரிதும் பேசப்பட்டாலும், அவர்கள், இந்தத் தேர்தலில், தமிழ்ச் சமூகத்தின் ஒரு பகுதியாகவே, சொல்லிக் கொள்ளத்தக்க சிறப்பு பாணி எதுவும் இல்லாமல் வாக்களித்து இருப்பதாகவே தெரிகிறது.
மாற்று அணி விசயங்கள் என்ன ஆயின?
இரண்டு தகவல்கள் முக்கியமானவை. இந்தத் தேர்தலில் அஇஅதிமுக, திமுக அணி அல்லாதவர்களில், பாமக எடப்பாடி, ஜெயங் கொண்டம், பென்னாகரம், பாப்பிரெட்டிப்பட்டி என்ற நான்கு இடங்களிலும், பாஜக நாகர்கோ வில், விளவங்கோடு, குளச்சல் என்ற 3 தொகுதிகளிலும், விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சி காட்டு மன்னார்கோவிலிலும், சிபிஅய்யின் சர்ச்சைக்குரிய வேட்பாளர் தளியிலும் இரண்டாம் இடம் பெற்றுள்ளனர்.
மூன்றாம் இடம் எனக் காண்கையில் எஸ்டிபிஅய் 1, சுந்தர் சமாஜ் கட்சி 1, சுயேச்சை கள் 2, கொங்கு மக்கள் தேசிய கட்சி 5, தமிழக வாழ்வுரிமை கட்சி 1, பார்வர்ட் பிளாக் 1 என்ற இதரர் 11 இடங்கள் பெற்றுள்ளனர். திமுக 2, அஇஅதிமுக 5, காங்கிரஸ் 2 இடங்களில் மூன்றாம் இடம் பெற்றுள்ளன.
பாமக 69 இடங்களில் மூன்றாம் இடம் பெற்றது. பாஜக 32 இடங்களில் மூன்றாம் இடம் பெற்றது. மூன்றாம் அணி, மாற்றணி என முன்வைக்கப்பட்ட தேமுதிக - மக்கள் நலக்கூட்டணி - தமாகா அணி 111 இடங்களில் மூன்றாம் இடம் பெற்றனர். (விசிக 7, தமாகா 11, மதிமுக 14, சிபிஎம் 17, சிபிஅய் 18, தேமுதிக 44).
வைப்புத் தொகை இழப்பு கணக்கும் முக்கியமானது. ஒரு தொகுதியில் பதிவான வாக்குகளில் ஆறில் ஒரு பகுதி பெறும் வேட்பாளருக்கு மட்டுமே வைப்புத் தொகை திருப்பித் தரப்படும். அதாவது வைப்புத் தொகை திரும்பப் பெற 16.6% வாக்குகள் பெற வேண்டும். இந்தத் தேர்தலில் விளவங்கோடு மற்றும் தளியில் அஇஅதிமுக வைப்புத் தொகை இழந்தது. பாமக 212 தொகுதிகளில் வைப்புத் தொகை இழந்தது. பாஜக கூட்டணி 180 தொகுதிகளில் வைப்புத் தொகை இழந்தது. தேமுதிக 104ல் 103 இடங்களிலும், தமாகா 26ல் 26 இடங்களிலும், சிபிஎம் 25ல் 25 இடங்களிலும், மதிமுக 29ல் 27 இடங்களிலும், சிபிஅய் 25ல் 23 இடங்களிலும், விசிக 25ல் 22 இடங்களிலும், வைப்புத் தொகை (டெபாசிட்) பெற முடியவில்லை.
அஇஅதிமுக, திமுக தாண்டிய மூன்றாவது இடம் பெறுவதில் கடுமையான போட்டி நிலவியுள்ளது. பாஜகவும் திமுகவும் வலைவீசிப் பிடிக்கப் பார்த்த விஜய்காந்த் டெபாசிட் இழந்தார். அவர் கட்சி போட்டியிட்ட 104 தொகுதிகளில் 60 தொகுதிகளில் மூன்றாம் இடமும் பெறவில்லை. 104ல் 1 தொகுதியில் மட்டுமே, பதிவான வாக்குகளில் 16.66% பெற்று, வைப்புத் தொகை பெற்றுள்ளது.
பாமக செல்வாக்கு பெருமளவுக்கு வன்னியர் வாழ் பகுதிகளில் உள்ளது. வன்னியர் திரட்சி, வன்னியர் சாதிரீதியாக அணி திரட்டல் நடந்த வெகு குறைவான தொகுதிகளில் மட்டுமே, பாமக கணிசமான வாக்குகள் பெற்றுள்ளது. தனி ஒரு கட்சியாக அதிகமான இடங்களில் மூன்றாவதாக வந்துள்ளது.
பாஜக, இந்துத்துவா அரசியல் செல்வாக்குள்ள இடங்களில் மட்டுமே எடுபட்டுள்ளது. சென்னை உள்ளிட்ட நகர்ப்புறப் பகுதிகளில் சிலவற்றில் மூன்றாம் இடம் பெற்றுள்ளது.
தமிழ்நாட்டு மக்கள் தேமுதிக - மநகூ - தமாகா அணிக்கு மிகக் குறைவாகவே வாக்களித்துள்ளனர். சிபிஅய், சிபிஎம், விசிக ஆகிய மூன்று கட்சிகளும், வைகோ, விஜய்காந்த், வாசன் கூடா நட்பு கேடாய் முடிந்தது என்ற யதார்த்தத்தை துணிந்து ஒப்புக்கொண்டு மேலே செல்லத் தயாராக வேண்டும்.
தேமுதிக - மநகூ - தமாகா அணி என்றான பிறகும், சாதி ஆதிக்கக் கொலை தடுப்புச் சட்டம் வேண்டும் என்ற கோரிக் கையை அந்த அணி எழுப்பியதும் அதில் விலகாமல் நின்றதும் நல்ல விசயம். தலித் அறுதியிடல், தலித் சமத்துவம் என்ற கோணத்தில் திருமாவளவனும் கிருஷ்ணசாமியும் தோல்வி அடைந்துள்ளது கவலை தருவதாகவே அமைந்துள்ளது.
உணர்வைக் கொடுத்து உயிராய் வளர்த்த கனவை மறக்கலாமா?
அகில இந்திய அளவில், அசாம் வெற்றி, மேற்கு வங்க, கேரள சட்டமன்ற நுழைவு தாண்டி, இரண்டு ஆண்டுகள் ஆட்சி முடித்த மோடிக்கு, ஆறுதல் அளிக்க எதுவும் இல்லை. காங்கிரசும் சரிந்து வருகிறது. பிராந்தியக் கட்சிகள் தாக்குப் பிடித்துள்ளன. நாடாளுமன்ற ஜனநாயக முறை அறிமுகமாகி, 1952ல் இருந்து நடக்கிற எல்லா தேர்தல்களிலும் பொதுவாக மக்களுடைய வாக்குகளைப் பெறுபவர்கள் வசதி படைத்தவர்களுக்கான ஆட்சி நடத்தினார்கள் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.
வறுமையும் செல்வக் குவிப்பும் அக்கம்பக்கமாக நிலவும் நாட்டில், சுரண்டலும் ஆதிக்கமும் ஒடுக்குமுறையும் நிலவும் நாட்டில், இடதுசாரி அரசியலுக்கு நிச்சயம் வாய்ப்பு உள்ளது.
தமிழ்நாட்டில், கருத்துக் கணிப்புக்கள் எப்படி கருத்துத் திணிப்புக்களை அஇஅதிமுக - திமுக இரு துருவம் நோக்கி வேகமாக தேர்தலுக்கு முன்பு நகர்த்தினவோ, அதே போல இப்போது ஊடகங்கள் சட்டமன்ற ஜனநாயகம், நாகரிகம் பற்றிப் பெரிதும் பேசுகின்றன.
சட்டமன்றத்தில் திமுக 89 இடங்களிலும் திமுக அணி 98 இடங்களிலும் மிகப் பெரிய எதிர்க்கட்சியாக இருக்கிறது, இது ஜனநாயகத்திற்கு மிகவும் நல்லது எனப் பேசப்படுகிறது. நிச்சயம் எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்க ஓர் எதிர்க்கட்சி வலுவாக இருப்பது, ஜனநாயக விரோத தமிழக சட்டமன்ற செயல்பாடுகளுக்கு ஒரு தடுப்புதான். ஆனால் திமுக, மக்கள் நலன் காக்கும் ஒரு எதிர்க்கட்சியாக இருக்கும் என்று நம்பிக்கை பெற அதன் கடந்த கால செயல்பாடுகளும் வர்க்க இயல்பும் இடம் தரவில்லை. ஸ்டாலினுக்கு பதவியேற்பு நிகழ்ச்சியில் உரிய இடம் தரவில்லை என்பது பற்றிப் பேசிய கருணாநிதி, ஜெயலலிதா திருந்தவில்லை திருந்தப் போவதுமில்லை, தமிழக மக்கள்தான் திருந்த வேண்டும் என வருத்தப்பட்டார். இதனையே திமுக திருந்தவில்லை, திருந்தாது என்பதற்கான உதாரணமாகச் சொல்ல முடியாதா?
ஜெயலலிதா பதவியேற்பில் ஃபிளக்ஸ் பேனர்கள் இல்லை, அவரது காலில் விழுவது தடுக்கப்பட்டது, தனக்கு தெரிந்திருந்தால் ஸ்டாலினுக்கு உரிய இடத்தில் அமர வைத் திருக்கக் கூடும் என அவர் பேசியது, சட்டமன்றத்தில் ஸ்டாலினுக்கு அவர் பதில் வணக்கம் வைத்தது பற்றி எல்லாம் பேசுகிறார்கள்.
நாம் அவர்களுக்கு வேறு இரண்டு விசயங்களையும் எடுத்துத் தருவோம். இந்த முறை தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் தீயசக்தி கருணாநிதி என்று அழைக்காமல் திரு.கருணாநிதி என ஜெயலலிதா அழைத்தார். நத்தம் விசுவநாதன் சட்டமன்றத்தில் 2016ல் மதுவிலக்கு சாத்தியமே இல்லை என்று சொன்ன பிறகும், ஜெயலலிதா படிப்படியாக மதுவிலக்கு என அறிவித்தார். இப்போது கடை நேரம் மற்றும் எண்ணிக்கை குறைப்பை அறிவித்துள்ளார். ஜெயலலிதா ஜனநாயகவாதியாக திடீரென மாறி விட்டாரா? அம்மா புகழ் பாடாத அஇஅதிமுக தமிழ்நாட்டில் சாத்தியம் இல்லை. ஜெயலலிதா தேர்தல் தோல்வி பயத்தில் படிப்படியான மது விலக்கு அறிவிப்பு வெளியிட்டார். தோல்வியோடு கூடிய வெற்றி என்ற மக்கள் தீர்ப்பால் நிதானமாக நடப்பதாகத் தோற்றம் தருகிறார்.
அஇஅதிமுக, திமுக இரண்டு கட்சிகளும் சரிவை, தலைமை நெருக்கடியை, உட்கட்சிப் பூசல்களை உள்ளார்ந்த விதத்தில் கொண்டுள்ளன. இந்தப் பிரச்சனைகள், மக்கள் வாழ்வின் அடிப்படைப் பிரச்சனைகளை தீர்ப்பதற்கும் இவர்களுக்கும் தொடர்பில்லாததால் ஏற்படுபவை. தீவிரமடையும் விவசாய, தொழில்துறை, சமூக நெருக்கடியால், தமிழ்நாட்டின் அரசியலில் ஒரு கடைசல் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது. மக்கள் நலன் கருதி இடதுசாரி இயக்கங்கள் தம்மை மாற்றிக் கொண்டு, தகவமைத்துக் கொண்டு, பலப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். உரிய தயாரிப்பு டன், களப்பணிகளுடன், அமைப்பு வலிமையுடன் மாற்றுக்கான தேடலை, தேவையை, தருணத்தைக் கைப்பற்ற வேண்டும்.
தேச பக்தர்களுக்கும் தேச விரோதிகளுக்கும்
இடையிலான சண்டை எப்படி முடிந்தது?
எஸ்.குமாரசாமி
அசாம், மேற்குவங்கம், கேரளா, தமிழ்நாடு, மற்றும் புதுச்சேரியில் நடந்த தேர்தல்களை, அமித் ஷா, தேசபக்த சக்திகளுக்கும் தேச விரோத சக்திகளுக்கும் இடையிலான போராட்டம் என விவரித்தார். தேசவிரோத, தீவிரவாத, சாதிய சக்தி என ரோஹித் வெமுலா முத்திரை குத்தப்பட்டு வேட்டையாடப்பட்டு நிறுவனரீதியான படுகொலைக்கு ஆளான பின்னணியில், ஜவகர்லால் நேரு பல்கலைக் கழக மாணவர்கள் மீது தேசவிரோத முத்திரை குத்தப்பட்டு ஒடுக்குமுறை ஏவப்பட்ட பின்னணியில், பாரத் மாதா கீ ஜே என முழக்கமிடாவிட்டால் பாகிஸ்தானுக்கு ஓடு எனப் பேசப்பட்ட பின்னணியில்தான், நாடாளும் பாஜகவின் தலைவர் சட்டமன்றத் தேர்தல்களை தேசபக்த தேசவிரோத சக்திகளுக்கிடையிலான போராட்டம் என அழைத்தார்.
அசாமில் 126, மேற்கு வங்கத்தில் 234, தமிழ்நாட்டில் 232, கேரளாவில் 140, புதுச்சேரியில் 30 இடங்களுக்குத் தேர்தல் நடந்தது. மொத்த இடங்கள் 762. பாஜக அசாமில் 60, கேரளாவில் 1, மேற்கு வங்கத்தில் 3, தமிழ்நாடு மற்றும் புதுச்சேரியில் பூஜ்யம் என மொத்தம் 64 இடங்களில் வெற்றி பெற்றுள்ளது. அசாமில் அதன் கூட்டாளிகள் 26 இடங்களில் வென்றுள்ளனர். ஆக மொத்தம் 90. 90 இடங்களில் தேச பக்த சக்திகளும் மீதமுள்ள 672 இடங்களில் தேச விரோத சக்திகளும் வென்றுவிட்டதாக அமித் ஷா வாதப்படி ஆகாதா? மமதாவின், ஜெயலலிதாவின் பாஜக எதிர்ப்பு உறுதியற்றது, சூழலுக்கேற்ப மற்ற பல கட்சிகளைப் போல் ஆதரவாக மாற வாய்ப்புள்ளது என்ற போதும், மே 2016 சட்டமன்றத் தேர்தல்களில் பாஜக, மமதாவையும் ஜெயலலிதாவையும் தோற்கடிக்குமாறு கோரித்தானே போட்டியிட்டது? அமித் ஷாவால், அவரது தலைவர் மோடியால் ‘தேச விரோத’ சக்திகள் வெற்றி பெறுவதைத் தடுக்க முடியவில்லையே!
காங்கிரஸ் இல்லாத இந்தியாவை, (காங்கிரஸ் முக்த் பாரத்தை) 
பாஜக கொண்டு வந்துவிட்டதா?
காம்ரூப் முதல் கட்ச் வரை தாங்கள் இருப்பதாக அமித் ஷா சொல்வது சரிதான். மோடி மொத்த இந்தியாவின் பிரதமர் என்பதில் சந்தேகம் இருப்பதால், பாஜக செல்வாக்கு நாடெங்கும் பரவி இருக்கிறது எனக் காட்ட, காம்ரூப் முதல் கட்ச் வரை என அவர் சொல்லி உள்ளார் போலும்.
காங்கிரஸ் சரிந்துள்ளது. தேய்ந்துள்ளது. அதன் செல்வாக்கு வடிந்து கொண்டே இருக்கிறது என்பது உண்மைதான். இன்றளவில் காங்கிரஸ் புதுச்சேரி, இமாச்சல்பிரதேஷ், உத்தர்காண்ட், கர்நாடகா, மேகாலயா, மணிப்பூர், மிசோரம் என்ற மாநிலங்களில் மட்டுமே ஆள்கிறது. புதுச்சேரியில், தேர்தல் முடிந்த உடனேயே யார் முதல்வர் என கோஷ்டிப் பூசல் துவங்கிவிட்டது. மற்ற மாநிலங்களிலும் காங்கிரஸ் ஆட்சிகள் உள்வெடிப்பால் சிதறும் ஆபத்து எப்போதும் உண்டு. மேற்கு வங்கத்தில் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களிடம் கட்சி மாற மாட்டோம் என ரூ.100 முத்திரைத்தாளில் பிரமாண வாக்குமூலம் பெற்றுள்ளனர்.
இந்த சட்டமன்றத் தேர்தல்களில் எல்லா மாநிலங்களிலும் மொத்தமாக பாஜக 64 இடங்களில் மட்டுமே வெற்றி பெற்றுள்ளபோது, காங்கிரஸ் மேற்கு வங்கத்தில் 44, தமிழ்நாட்டில் 8, புதுச்சேரியில் 15, அஸ்ஸôமில் 26, கேரளாவில் 22 என மொத்தம் 115 இடங்களில் வெற்றி பெற்றுள்ளது. பாஜகவைவிட காங்கிரஸ் 51 இடங்கள் கூடுதலாகப் பெற்றுள்ளது.
2004ல் தோற்று, 2009லும் தோற்ற பிறகு, 2011 வாக்கில் பாஜக உள்ளுக்குள் வெடித்துச் சிதற இருந்த நிலையை, நினைவில் கொள்ள வேண்டும். 2012லிருந்து மே 2016 வரை தெலுங்கானா நீங்கலாக நடந்த சட்டமன்றத் தேர்தல்கள் தொடர்பான சில விவரங்கள் கவனிக்கத்தக்கவை.
பல்வேறு மாநிலங்களில் நடந்த தேர்தல் களில், காங்கிரஸ் 11.6 கோடி வாக்குகளையும் பாஜக 12.6 கோடி வாக்குகளையும் பெற்றுள் ளன. இரண்டு கட்சிகளும் 23.2 கோடி வாக்கு களை, 42% வாக்குகளைக் கைப்பற்றின. காங்கிரஸ், பாஜக அல்லாத கட்சிகள் 33.5 கோடி வாக்குகள் பெற்றனர். அதாவது 58% வாக்குகள் பெற்றனர்.
காங்கிரஸ் 871 இடங்களும் பாஜக 1091 இடங்களும் என இரண்டு கட்சிகளுமாக 1922 இடங்களும், காங்கிரஸ், பாஜக கட்சிகள் அல்லாதவர்கள் 2,195 இடங்களும் பெற்றனர். இதில் காங்கிரஸ் பாஜக கட்சிகளின் கூட்டணி கட்சிகளும் உண்டு.
மொத்தத்தில், காங்கிரஸ் அல்லாத பாஜக அல்லாத என்ற நிலையே மேலோங்கியுள்ளது. (ஆயினும் இதை, காங்கிரஸ் எதிர்ப்பு பாஜக எதிர்ப்பு எனச் சுலபமாகச் சொல்லிவிட முடியாது). 2014ல் பாஜக 31% வாக்குகளுடன் தான் ஆட்சியில் அமர்ந்தது என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
மே 2016 சட்டமன்றத் தேர்தல் முடிவுகள், நம்பகத்தன்மை இழந்து கொண்டிருக்கிற பாஜகவுக்கு உத்வேகத்தையும், சரிந்து கொண்டி ருக்கின்ற காங்கிரசுக்கு மிகப் பெரிய அடியையும் கொடுத்துள்ளன. அசாம் போன்ற பன்மைத் தன்மை கொண்ட, சிக்கலான ஒரு மாநிலத்தில், பாஜக அழுத்தமான விதத்தில் ஆட்சியைப் பிடித்திருப்பது, மாநிலத்தில் உள்ள ஜனநாயகம் மற்றும் நல்லிணக்கம் விரும்பும் சக்திகளுக்கு ஒரு புதிய சவாலைக் கொண்டு வந்துள்ளது. பாரம்பரியமாக இடதுசாரி சாய்வு கொண்ட கேரளாவிலும் மேற்கு வங்கத்திலும் பாஜக தன் கணக்கைத் துவக்கியுள்ளதும் கவலைக்குரியதே.
பாஜக விசயத்தில் கவலை தரும் அம்சங்கள் எவை?
புதுச்சேரியில் பாஜக பற்றிப் பெரிதாகக் கவலைப்பட ஏதுமில்லை. தமிழ்நாட்டில் அவர்களால் கூட்டணியில் எந்த கட்சியையும் சேர்க்க முடியாமல் சாதியக் கட்சிகளை மட்டுமே சேர்த்துக் கொள்ள முடிந்தது. மிஸ்டு கால் உறுப்பினர்கள் 50 லட்சம் பேரில், 37ணீ லட்சம் பேர் பாஜகவுக்கு மிஸ்டு வாக்காளர்கள் ஆனார்கள். 2014 நாடாளுமன்றத் தேர்தல்களில் 7 சட்டமன்றத் தொகுதிகளில் முதலிடம் பெற்றிருந்த பாஜக, மே 2016ல் அவற்றில் ஒரு தொகுதியில் கூட வெற்றி பெற முடியவில்லை. 3 தொகுதியில் இரண்டாம் இடம் பெற மட்டுமே முடிந்துள்ளது.
கேரளாவில், சட்டமன்றத் தேர்தலில் தாமரை மலராது என காங்கிரசும் இடது முன்னணியும் அறுதியிட்டுச் சொன்னார்கள். இந்தத் தேர்தலில் பாஜக, ஈழவ சமூக அமைப்பு, ஜானு தலைமை தாங்கும் பழங்குடி யினர் அமைப்பு, கேரள காங்கிரசின் ஒரு துணைப் பிரிவு ஆகியோரைக் கொண்டு ஒரு மகா கூட்டணி அமைத்தது. பாஜக செல்வாக்கு, புறக்கணிக்கப்பட்ட பழங்குடியினர் மத்தியில் பெருகி வருகிறது. சிறுபான்மையினர் காங்கிரசி டமிருந்து விலகி இடதுசாரிகள் பக்கம் பெருமளவுக்கு திரும்ப, நாயர் சமூகம் உள்ளிட்ட இந்து சமூகத்தின் ஒரு பிரிவு, பாஜக நோக்கி நகர்ந்துள்ளது. கூட்டாளி பாரத் தர்ம சேனா 3.5% வாக்குகள் பெற்றது. இடது முன்னணி 91 இடங்கள் காங்கிரஸ் தலைமையிலான முன்னணி 47 இடங்கள் சுயேச்சை 1 இடம் பெற, கேரள சட்டமன்றத்தில் திருவனந்தபுரம் நெமம் தொகுதியில் ஓ.ராஜகோபால் மூலம் பாஜக தன் கணக்கைத் துவங்கியது. இந்த முறை பாஜக தலைமையிலான கூட்டணி 14.65% வாக்குகளைப் பெற்றுள்ளது. மஞ்கேஸ் வரத்தில் பாஜகவின் சுரேந்திரன் 89 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் இரண்டாம் இடம் பெற்றார். கேரளத்தில் இகக(மா) கிருஷ்ண ஜெயந்தி கொண்டாடுவது போன்ற நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுவது, பாஜகவுக்கு மட்டுமே மேலும் மேலும் சாதகமாக அமையும். கேரளாவில் முரட்டு எதிர்க்கட்சியாவதற்கு ஏற்ப, பாஜக டெல்லியிலும் முயற்சி செய்யும். அதற்கு ஊடக செல்வாக்கையும் பயன்படுத்தும். சமீபத்தில் டெல்லி சிபிஎம் அலுவலகம் மீதான தாக்குதல், இதற்கு ஒரு சான்றாகும். கேரளாவில் பாஜக ஒரு மூன்றாவது அணி என சட்டமன்றத் தேர்த லில் மாறி இருப்பது ஆபத்தானதாகும்.
மேற்கு வங்கத்தில், நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் 17% வாக்குகள் பெற்ற பாஜக, மமதா தொகுதி உள்ளிட்ட பல சட்டமன்றத் தொகுதிகளில் முன்னிலை வகித்த பாஜக, இந்த முறை 10.2% வாக்குகள் பெற்று 3 தொகுதிகளில் வெற்றி பெற்றுள்ளது. சிபிஎம் வாக்குகள் சரிவதும், பாஜக பலப்படுவதும் நடக்கிறது.
நெல்லி, கோக்ரஜார் என்ற இசுலாமிய சிறுபான்மையினர் படுகொலை நடந்த மாநிலம் அசாம். பங்களாதேஷ் இசுலாமியர் ஊடுவருவல், ஒற்றைக் கொம்பு காண்டாமிருகம் அழிந்தது, நம் நிலம் நம் அடையாளம், நம் சொந்த பூமி (JATI - MATI - BETI - LAND - IDENTITY - HOMELAND) என இந்தத் தேர்தலில் பாஜக உரத்துக் கூக்குரலிட்டது. குறுகிய வெறிவாத அசாம் கண பரிசத், போடோ மக்கள் முன்னணி மற்றும் சில பழங்குடி அமைப்புக்கள் ஆகியவற்றைக் கூட்டு சேர்த்துக் கொண்டது. வழக்க மான பாணியில், ஆர்எஸ்எஸ், சங் பரிவார் அமைப்பு வலிமை அடிப்படையில் பாஜக, அசாமில் வெற்றி பெறவில்லை. ஆனால் அந்த அமைப்பின் தந்திரத்தால், காங்கிரஸ் மீதான அதிருப்திகளை பயன்படுத்திக் கொள்ள அசாமின் குறிப்பான இன, மதச் சிக்கல்களைக் கையாளும் கூட்டணியை அமைத்தது. 126 பேர் கொண்ட சட்டமன்றத்தில் 60 இடங்கள் மட்டுமே கொண்ட பாஜகவுக்குத் தனிப்பெரும்பான்மை கிடையாது. நாடாளுமன்றத் தேர்த லில், 67 தொகுதிகளில் பாஜக முன்னிலை வகித்தது. 2011ல் அசாம் கண பரிசத்தை விட்டு வெளியே வந்து பாஜகவில் சேர்ந்த சர்பானந்த சோனேவால்தான், பாஜக கூட்டணியின் முதல்வர். இவர் ஆல் அசாம் ஸ்டூடன்ட்ஸ் யூனியன் தலைவராக இருந்தவர். சட்டவிரோத குடியேறிகள் (தீர்ப்பாயங்கள் தீர்மானித்தல்) சட்டம், (ILLEGAL MIGRANTS DETERMINATION BY TRIBUNALS) ACT)க்கு எதிராக, அது குடியேறி களுக்குச் சாதகமானது அசாமியருக்கு எதிரானது என உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு போட்டு வெற்றி பெற்றவர். சர்பானந்த சோனேவால் அப்போது கவுஹாத்தி திரும்பிய போது, மாபெரும் நாயகத்தன்மைவாய்ந்த வரவேற்பு பெற்றார். மோடியால் வைரம் என அழைக்கப்பட்ட இவர், பழங்குடி சமூகத்தவர். அய்க்கிய அமெரிக்காவின் டொனால்ட் டிரம்ப், குடியேறும், குடியேறிய மெக்சிகர்களுக்கு எதிராக, நஞ்சை உமிழ்வது போல், சோனேவால், பங்களாதேஷ் எல்லையில் இரும்பு வேலி அமைப்பேன், குடிமக்கள் பதிவேடு பராமரிப்பேன் என ஆபத்தாகவே ஆரம்பித்துள்ளார்.
அசாமில் பாஜக வெற்றி பெற, 15 ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து ஆண்டு வரும் தருண் கோகாய் தலைமையிலான காங்கிரஸ் அரசாங்கத்தின் தோல்விகளும் முக்கியக் காரணம். தருண் கோகாயின் வலதுகரமாக இருந்த காங்கிரஸ் அமைச்சர் ஹிமாந்த பிஸ்வா சர்மா, கடைசி நேரத்தில் காங்கிரசை விட்டு ஓர் அணியாக வெளியேறி பாஜகவில் சேர்ந்தார். கூட்டம் சேர்க்கும் நட்சத்திரப் பேச்சாளராக அமைந்தார் ஹிமாந்த பிஸ்வா சர்மா.
எது எப்படியானாலும் பாஜக வடகிழக்கில் மிகப் பெரிய மாநிலத்தில் ஆட்சி அமைத்திருப்பதும், அந்த வடகிழக்கு பிராந்தியத்தின் நுட்பமான இன மதச் சிக்கல்களை ஆர்எஸ்எஸ் தன் பிளவுவாத நிகழ்ச்சி நிரலுக்கேற்ப கையாள ஒரு வாய்ப்பு உருவாகியுள்ளதும், ஆபத்தான அறிகுறிகளாகும். ஏற்கனவே ஆயுதப்படைகள் சிறப்பு அதிகாரங்கள் சட்டம் அமலில் இருக்கும் வடகிழக்கில், எதிர்ப்புக் கிளர்ச்சிகளை கையாள்வது தொடர்பாக எந்தப் பதிலும் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை என அசாமில் ஒரு நிலை உள்ளபோது, ஆர்எஸ்எஸ் பாஜக சட்டகத்துக்குள் அசாமிய பிராந்தியவாதம் பொருத்தப்பட்டுள்ளது பேராபத்தான ஒரு விசயமே.
மோடி அரசு, மாணவர், இளைஞர், விவசாயிகள், பெண் தொழிலாளர் உள்ளிட்ட தொழிலாளர்கள், ஜனநாயக முற்போக்கு மற்றும் தாராளவாத அறிவாளிகளின் வலுவான எதிர்ப்பை சந்தித்து வந்துள்ளது. பெண்கள், தலித்துகள் மற்றும் சிறுபான்மையினரிடமிருந்து தனிமைப்பட்டு வருகிறது. தேர்தலில் போட்டியிட எதையும் செய்யும், சந்தர்ப்பவாத எண்ணிக்கை விளையாட்டுக்கள் மூலம் ஏதேதோ சமரசம் செய்யும் கட்சிகளால், பாஜக அரசுக்கு வலுவான எதிர்ப்பைக் கட்டமைக்க முடியாது.
பாஜகவின், சாதிய/மதவாத பிளவுவாத அரசியலுக்கும், கார்ப்பரேட் ஆதரவு நவதாராளவாத நிகழ்ச்சி நிரலுக்கும் எதிரான, ஜனநாயகத்திற்கான மக்கள் போராட்டங்களின் மேடையாக, முன்னெடுக்கும் சக்தியாக, இடது சாரிகளின் ஒன்றுபட்ட சுதந்திரமான பாத்திரத்தை நிறுவுவது அவசர அவசிய தேவையாகி உள்ளது. 
மேற்கு வங்கத்தில் இடது முன்னணி 2011 அய் காட்டிலும் 2016ல் 
ஏன் படுமோசமாகத் தோல்வி அடைந்தது?
காம்ரேட்
1977ல் இருந்து 2011 வரை 32 வருடங்கள் தொடர்ந்து மேற்கு வங்கத்தில் பதவியில் இருந்த இடது முன்னணி, 2011ல் திரிணாமூல் காங்கிரஸ் தலைமையிலான (காங்கிரசும் இருந்த) கூட்டணியிடம் தோல்வி அடைந்தது. அப்போது திரிணா மூல் காங்கிரஸ் 184 இடங்களிலும் காங்கிரஸ் 42 இடங்களி லும் வெற்றி பெற்றன. திரிணா மூல் காங்கிரஸ் 38.93% வாக்குகள் பெற்றது. காங்கிரஸ் 9.09% வாக்குகள் பெற்றது. அந்தத் தேர்தலில் இடது முன்னணி 40%வாக்குகளுடன் 60 இடங்கள் பெற்றது. அப்போது பாஜக 5.2% வாக்குகள் பெற்றது.
2014ல் நாடாளுமன்றத் தேர்தல் நடந்த போது மமதா தனித்து போட்டியிட்டார். மமதா 34 இடங்களில் வெற்றி பெற்றார். இடது முன்னணி வாக்குகள் 30% எனக் குறைந்தது.
2016ல் திரிணாமூல் காங்கிரஸ் தனித்துப் போட்டியிட்டு 44.9% வாக்குகளுடன் 211 இடங்களில் வென்று 2,45,64,523 வாக்குகளைப் பெற்றுள்ளது. இடது முன்னணி 199 இடங்களில் போட்டியிட்டு 32 இடங்களில் வென்றது. சென்ற சட்டமன்றத் தேர்தலை விட 14.13% குறைவாக, 25.9% வாக்குகளுடன் 1,42,16,327 வாக்குகள் பெற்றுள்ளது. திரிணாமூல் காங்கிரசை விட, ஒரு கோடிக்கும் மேல், குறைவான வாக்குகளைப் பெற்றுள்ளது.
காங்கிரஸ் 2016ல் 92 இடங்களில் போட்டியிட்டு 44 இடங்கள் வெற்றி பெற்றுள்ளது. 2011 தேர்தலைக் காட்டிலும் 3.2% அதிகமாக 12.3%மும் 67,00,938 வாக்குகளும் பெற்றுள்ளது. 18 தொகுதிகளில் இடது முன்னணியும் காங்கிரசும் நட்புரீதியாக போட்டியிட்டதால், அணியின் வாக்கு சதவீதம் மொத்த வாக்குகள் எனச் சொல்வது சரியாக இருக்காது.
2011 சட்டமன்றத் தேர்தலில் 5.2% வாக்குகள் பெற்ற பாஜக இந்தத் தேர்தலில் 10.7% பெற்று 58,09,860 வாக்குகள் பெற்றுள்ளது. பார்த்த மாத்திரத்தில் 2011ல் இருந்து 2016ல் அவரவர் வழியில் திரிணாமூல் காங்கிரஸ், காங்கிரஸ் மற்றும் பாஜக ஆதாயம் அடைந்துள்ளனர் என்பதும், வாக்கு சதவீதத்தில் பெரும் சரிவை இடது முன்னணி மட்டுமே சந்தித்துள்ளது என்பதும் சட்டமன்ற இடங்களும் இடது முன்னணிக்கு மட்டுமே குறைந்துள்ளது என்பதும் தெரிகிறது.
2011, 2016 தேர்தல்களில் என்ன வேறுபாடு?
2006ல் வெற்றி பெற்ற இடது முன்னணியும், அதன் இகக(மா) முதலமைச்சர் புத்ததேவ் பட்டாச்சார்யாவும், அந்த வெற்றியை, அதிவேக தொழில்மயம், தனியார் முதலீட்டுடன் நெருக்கமான உறவு மூலம் தொழில்மயமாக்கம் ஆகியவற்றுக்கு அளிக்கப்பட்ட வாக்குகள் என, பொருள்படுத்திக் கொண்டனர். தொழில்கள் வராமல், வேலை வாய்ப்புக்கள் உருவாகாமல், நந்திகிராமில் இந்தோனேஷிய சலேம் குழுமத்திற்கும் சிங்கூரில் டாடாவுக்கும் விவசாய நிலங்களைக் கைப்பற்றித் தர முயன்றனர். ஆபரேசன் பர்கா என்ற மேற்குவங்க நிலச் சீர்திருத்தத்தின் பயன்கள் வடிந்துவிட்ட பிறகு, விவசாயிகளுக்கு நிலம் பெற்றுத் தர வேண்டிய இடதுசாரிகள், விவசாயிகளின் நிலங்களை முதலாளிகளுக்காகப் பிடுங்கித் தருகிறார்கள் என்ற அவப்பெயருக்கு ஆளாயினர். தோற்ற அளவில் ஓர் இடதுசாரி நிகழ்ச்சி நிரலுடன், நிலப்பறி எதிர்ப்புப் போராட்டம் நடத்துபவராக மமதா 2011ல், சிபிஎம்மைத் தோற்கடித்தார்.
2011 தோல்விக்குப் பிறகு திருத்திக் கொள்ளும் இயக்கம் நடத்தப்போவதாக சிபிஎம் சொன்னது. ஆனால், நந்திகிராம் சிங்கூரில் முதலாளிகளுக்காக அரசு முன் நின்று நிலம் கையகப்படுத்தப் பார்த்தது தவறு என, சிபிஎம் எந்த சுயவிமர்சனமும் செய்து கொள்ளவில்லை.
2016ல் திரும்பவும், மமதா கொண்டு வராத தொழில் வளர்ச்சியைக் கொண்டு வருவோம் எனச் சொல்லி சிங்கூர் முதல் சல்போனி வரை ஒரு பாத யாத்திரை நடத்தினர். சல்போனி, நந்திகிராமிலிருந்து இரண்டு மணி நேர பயண தூரத்தில் உள்ளது. 4,000 ஏக்கர் அரசு நிலத்தில் 7 வருடங்களுக்கு முன்பு அங்கு ஜிண்டால் நிறுவனம் ஸ்டீல் ஆலை நிறுவ முயன்று தோற்றது. டாடா நிறுவனமே மஞ்சள் நிற நானோ கார் மாடலை, அந்த விசயம் சரிப்பட்டு வராது எனக் கைவிட்ட பிறகும், சிபிஎம்மின் சிங்கூர் வேட்பாளர் 2016 சட்டமன்றத் தேர்தலில் அந்த மஞ்சள் நிற நானோ காரில் பிரச்சாரம் செய்தார். திருந்தவில்லை என்ற அளவு தாண்டி, வெந்த புண்ணில் வேல் பாய்ச்சியதாகவே, இந்த நடவடிக்கைகளை மக்கள் பார்த்துள்ளனர்.
அரசியல் செயல்தந்திரம் என்ற விசயத்திலும் சிபிஎம் பெரும் தவறிழைத்தது. பீகாரில், 2015 தேர்தலில் இடது அணி அமைத்தோம். அந்தத் தேர்தலில் இகக(மாலெ) மட்டுமே இடது அணியில் 3 இடங்களை வென்றது.
அய்க்கிய ஜனதா தளம், ராஷ்ட்ரிய ஜனதா தளம், காங்கிரஸ் மெகா கூட்டணி வெற்றி பெற்றது. பீகார் மெகா கூட்டணி அனுபவம்தான் உடனடிப் பயன்தரும் வெற்றிகரமான அனுபவம், இடது அணி அனுபவம் உடனடி வெற்றிக்கு உதவாது என ஒரு வேளை சிபிஎம் கருதி இருக்கலாம். அதோடு கூட, சுலபமான தேர்தல் எண்ணிக்கை கூட்டல் கணக்கு ஒன்றும் போட்டுப் பார்த்தது. தனது வாக்குகளும், காங்கிரஸ் 2011ல் பெற்ற 9.09% வாக்குகளும் சேர்ந்தால் வெற்றி பெறவும் வாய்ப்புண்டு எனக் கணக்கிட்டது.
‘சிபிஎம் காங்கிரஸ் கூட்டணி’ என பகிரங்கமாக அறிவிக்க முடியாமல் சிபிஎம் தயங்கியது. அவர்களது விசாகப்பட்டினம் காங்கிரஸ் முடிவுப்படி, காங்கிரசோடு கூட்டணியை நியாயப்படுத்த முடியாது. காலாகாலமாக, பல பத்தாண்டுகளாக காங்கிரசை எதிர்த்து வந்த இடதுசாரிகள் எப்படி காங்கிரசோடு கூட்டணி வைக்கலாம் என்ற கேள்விக்கு பதில் சொல்ல முடியாமல் சங்கடப்பட்டனர். அதனால்தான், கீழிருந்து மக்கள் விருப்பப்படி, தொண்டர்கள் விருப்பப்படி, திரிணாமுல் காங்கிரசுக்கு எதிராக இடது முன்னணி அல்லது காங்கிரஸ் போட்டியிடுவது என்று முடிவானது என நியாயப்படுத்தினர். கூட்டணி என்று அமைத்திருந்தால், காங்கிரஸ் கூட்டங்களில் வெளி மாநிலங்களில் உள்ள சிபிஎம்மின் அரசியல் தலைமைக்குழு, மத்தியக்குழு உறுப்பினர்கள் கலந்து கொண்டிருப்பார்களே என்றும் கூடச் சொன்னார்கள். ஆனால், சிபிஎம் மேற்குவங்க மாநிலச் செயலாளர், அரசியல் தலைமைக்குழு உறுப்பினர் டாக்டர் சூர்யகாந்த் மிஸ்ரா முதலமைச்சர் வேட்பாளர் ஆகக் தகுதி வாய்ந்தவர் எனக் காங்கிரசாரும் ஊடகங்கள் பலவும் பேசினார்கள்.
தேர்தல் முடிந்து முடிவுகள் வந்த பிறகு திரிணாமுல் ஆட்சி அமைக்காமல் தடுக்கவே, காங்கிரஸ் ஆதரவு நாடப்பட்டது என்பதல்ல விஷயம். இது தேர்தலில் தேர்தலுக்காக ஏற்பட்ட கூட்டணி. தமிழக ஊடகங்கள் கடைசி சில நாட்களில், கருத்துக் கணிப்புக்கள் மற்றும் செய்திகள் மூலம் அஇஅதிமுக, திமுகதான் எல்லாம் எனச் சொன்னதுபோல், மேற்கு வங்கத்திலேயே மிகவும் சக்தி வாய்ந்த ஆனந்த் பஜார் பத்திரிகா ஊடகக் குழுமம், இடது முன்னணி காங்கிரஸ் கூட்டணி அமைய, அந்தக் கூட்டணியே வெற்றி பெறும் என்ற தோற்றம் உருவாக்க, அயராது பாடுபட்டது. ஆனந்த் பஜார் பத்திரிகா குழுமம், இடது முன்னணி காங்கிரஸ் கூட்டணியை, துணிச்சலான, காரியம் சாதிக்கும், மிகவும் புத்திசாலித்தனமான கூட்டணி எனச் சிலாகித்தது. மேற்குவங்க மக்கள், இந்த சந்தர்ப்பவாதக் கூட்டணியை, அதனை நியாயப்படுத்தும் முயற்சிகளை, சந்தர்ப்பவாதம் ஏதும் இல்லை என ஏமாற்றும் முயற்சிகளை நம்பவில்லை என்பதோடு மட்டுமல்லாமல் தண்டிக்கவும் செய்தனர்.
இடது முன்னணி - காங்கிரஸ் கூட்டணியால் யார் ஆதாயம் அடைந்தார்கள்?
2011ல் 60 இடங்கள் இருந்த இடது முன்னணி இப்போது 32 இடங்களை மட்டுமே பெற்றுள்ளது. 2011ல் பெற்றதை விட 14.13% வாக்குகள் குறைவாகப் பெற்றுள்ளது. 2011ல் 9.09% வாக்குகள் பெற்ற காங்கிரஸ் 2016ல் 3.2% கூடுதலாக 12.3% வாக்குகள் பெற்று, சட்ட மன்றத்தில் கூடுதல் இடங்களைப் பெற்றுள்ளது. இந்தக் கூட்டணியின் வெற்றிக்கு உந்து சக்தியாக அமையும் என எதிர்பார்க்கப்பட்ட, மமதா படுதோல்வி அடைவார் எனப் பெரிதும் பேசப்பட்ட, வடக்கு வங்க அலிபுர்தூர், கூச் பிகார், டார்ஜிலிங், மால்டா, மத்திய வங்க முர்ஷிதாபாத்தில், இந்தக் கூட்டணி 38 இடங்கள் பெற்றுள்ளது. திரிணாமூல் காங்கிரஸ் 30 இடங்களைப் பெற்றது. அந்த 38 இடங்களில், காங்கிரஸ் 28 இடங்களிலும் சிபிஎம் 10 இடங்களிலும் வெற்றி பெற்றன. காங்கிரஸ் இடது முன்னணியோடு 18 இடங்களில் நட்புரீதியாகப் போட்டியிட்டது. காங்கிரஸ் கட்சியினர் பல இடங்களில் திரிணாமூல் காங்கிரசுக்கு வாக்களித்தனர். இடது முன்னணிக்கு வாக்களிக்காமல் நோட்டாவுக்குக் கூட வாக்களித்தனர். கூட்டணியின் அமைப்பாளர் டாக்டர் சூர்யகாந்த் மிஸ்ரா மேற்கு மிதினாப்பூரின் நாராயண்கர் தொகுதியில் தோல்வி அடைந்தார். காங்கிரஸ் மேற்கு வங்கத்தில் சட்டமன்ற எதிர்க்கட்சியாகி உள்ளது.
மமதா வெற்றிக்கு நேர்மறை காரணங்கள் இல்லையா?
பதவியில் இருக்கும் மமதா, சிபிஎம்மைக் காட்டிலும் ஒரு கோடிக்கும் கூடுதலான வாக்குகள் பெறுகிறார் என்றால், இடது முன்னணி - காங்கிரஸ் கூட்டணியின் நம்பகத் தன்மை எடுபடவில்லை என்பது மட்டும் அல்ல காரணம். 2011ல் கிராமப்புற, நகர்ப்புற அடித்தட்டு மக்கள், வறியவர்கள், உழைக்கும் விவசாயிகள் சமூக அடித்தளம் மமதா நோக்கி நகர்ந்தது. முற்போக்கு அறிவாளிகளும், மமதா பக்கம் சென்றனர். மமதாவின் சைக்கிள் வழங்குதல், வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழிருப்போருக்கு கிலோ ரூ.2க்கு அரிசி, படிப்பைத் தொடரும் பெண்களுக்கு கன்யாஸ்திரீ நலத்திட்டம், கிராமப்புறச் சாலைகள், கிராமங்களுக்கு மின்சாரம் ஆகியவை, நிச்சயமாய் மமதாவிற்கு பெருவெற்றி தேடித் தந்துள்ளன.
கவுரவம் பாதுகாப்புடன் கூடிய போதுமான வருமானம் உள்ள வேலை, கட்டுப்படியாகும் விவசாயம் போன்ற பிரச்சனைகள் தீராமலே ஜனரஞ்சக நல நடவடிக்கைகள் மக்கள் மனதில் பெரிதாகத் தோன்றுவதும், அந்த நட வடிக்கைகள் தொடர்பாக ஏற்பட்ட சாதகமான மக்களின் மனோநிலையும், மேற்கு வங்க மக்களின் பின்தங்கிய பொருளாதார நிலையைப் புலப்படுத்தும்.
மேற்கு வங்க மக்கள் நாரதா, சாரதா ஊழல் முறைகேடுகளை ஏற்றுக் கொண்டு விட்டனர், மமதா ஆட்சியின் அராஜகத்தை ஏற்றுக் கொண்டுவிட்டனர் என்பதாக நாம் தேர்தல் முடிவுகளைக் காண முடியாது. சாரதா ஊழலில் சிறை சென்ற மதன் மித்ராவும் திரிணாமூலின் எட்டு அமைச்சர்களும், இந்தத் தேர்தலில் தோற்கடிக்கப்பட்டுள்ளனர். தேர்தல் முடிந்த பிறகு, திரிணாமூல் நிகழ்த்தும் வன்முறையை நிச்சயம் மக்கள் கவனித்துக் கொண்டுதான் உள்ளனர்.
ஒட்டுமொத்தத்தில், எந்த சமூக உள்ளடக்கமும் இல்லாத இடது முன்னணி - காங்கிரஸ் கூட்டணியின் ‘ஜனநாயகம் காப்போம்’ முழக்கமும், கூட்டணியின் சந்தர்ப்பவாதத் தன்மையும், மமதாவின் ஜனரஞ்சகத் தன்மை முன்பு ‘மமதா வறியவர் சார்பானவர்’ என்ற கருத்தின் முன்பு படுதோல்வி அடைந்தன.
தேர்தலை அடுத்து?
இககமா தரப்பில், சந்தர்ப்பவாதக் கூட்ட ணியை நியாயப்படுத்தி, கூட்டணி வைத்ததற்கும் கூட்டணி தொடர்வதற்கும் காரணங்களை அடுக்குவதற்கு, ஒரு வாய்ப்பு உள்ளது. சட்டமன்ற தேர்தல் முடிவுகளை அடுத்து, பிரபலமான இடதுசாரி கருத்தியலாளர் பிரபாத் பட்நாயக் எழுதியுள்ள விசயங்கள் கவனத்துக்குரியவை. ‘புரட்சி உடனடியாக வராது என்பதை மறுத்து, நடைமுறை அரசியலுக்கு மேலாக தார்மீக பரிசுத்த நிலையை முன்வைக்கும் போக்கு, இடதுசாரிகள் வளரத் தடையாகும்’. ‘சில குறிப்பிட்ட கட்சிகளை நவதாராளவாத கட்சிகள் என அடையாளப்படுத்தி அவற்றோடு உறவில்லை என முடிவெடுப்பது மதச்சார்பின்மை மற்றும் ஜனநாயகம் காக்கும் போராட்டத்தைப் பலவீனப்படுத்தும்’. ‘இந்துத்துவா மற்றும் அரை பாசிச சக்திகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தில், மற்றவர்களோடு போராட்டங்களில், மேடைகளில், அரசாங்கங்களில் அய்க்கியப்படுவதும், நவதாராளவாத நிகழ்ச்சி நிரலுக்கு எதிரான ஸ்தூலமான மாற்று நிகழ்ச்சி நிரல் அடிப்படையில் அய்க்கியப்படுவதும், மக்களுக்கு மேலாக உதவும்’.
இந்தக் கருத்துக்களுக்கு பொருத்தமாகவே மேற்குவங்க சிபிஎம் செயலாளர், இடதுசாரி ஜனநாயக மதச்சார்பற்ற சக்திகளின் அய்க்கியம் காலத்தின் தேவை என்கிறார். 2014 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் இடது முன்னணி 27, காங்கிரஸ் 29 சட்டமன்றத் தொகுதிகளில் மட்டுமே முன்னிலை பெற்றிருந்ததாகவும், இடது முன்னணி 2 இடங்கள், காங்கிரஸ் 4 இடங்கள் மட்டுமே வென்றதாகவும், இந்தக் கூட்டணி அமைத்ததால் 2016ல் கூடுதல் இடங்கள் கிடைத்தது எனவும், பாஜக இரண்டாம் இடம் பெறாமல் தடுக்க முடிந்தது எனவும், தேர்தலுக்குப் பின் சொல்லி உள்ளார். (ஜனநாயக, மதச்சார்பற்ற கட்சிகள் என்று, பாஜக, திரிணாமூல் அல்லாத பலரையும், கடந்த காலத்தில் அழைத்துள்ளனர்).
மற்றொரு வாய்ப்பும் பயணப் பாதையும் கூட இருக்கிறது. மேற்கு வங்கத்தின் அவமானகரமான தோல்வி, செயல்தந்திர தவறு ஆகி யவை சிபிஎம்மின் உள்நெருக்கடியைத் தீவிரப்படுத்தும். நாடெங்கும் காங்கிரஸ் சரியும்போது, காங்கிரசோடு கூட்டணி என்ற பரிசோதனை தோல்வி அடைந்துள்ளதால், அனைவரையும் உள்ளடக்கிய அய்க்கியம் என்ற இடதுசாரி - தாராளவாத வட்டார கூக்குரல் பலவீனப்படவும், ஒப்பீட்டுரீதியில் சுதந்திரமான ஒன்றுபட்ட இடதுசாரி அறுதியிடலுக்கான குரல் பலப்படவும் வாய்ப்புள்ளது. 
என்னை எனது உடனடி அடையாளத்தோடு சுருக்கி விடாதீர்கள்
ஜேஎன்யு பல்கலைக் கழக தலித் மாணவி சிந்து குமாரி 16 நாட்கள் உண்ணாவிரதம் இருந்தபோது அவருக்காக கரிசனப்படுவதாகச் சொல்லி, அவரை இடதுசாரி அரசியலின் பலிகடா என்று வர்ணித்து சின்மயா என்பவர் முகநூலில் பதிவிட்டதற்கு பதில் அளித்து ஜேஎன்யு பல்கலைக் கழக அகில இந்திய மாணவர் கழக தோழர் சிந்து குமாரி எழுதியதிலிருந்து.... (தமிழில்: தேசிகன்)
முதலில் நான் ஒரு தலித், கம்யூனிஸ்ட், அம்பேத்காரியவாதி என்பதில் பெருமிதம் கொள்கிறேன். அகில இந்திய மாணவர் கழகம் எனும் இடதுசாரி இயக்கத்தில் நான் நானாக முன்வந்துதான் இணைந்து கொண்டேன். அகில இந்திய மாணவர் கழக உறுப்பினராக சேருமாறு யாரும் என்னை அணுகவில்லை.
நான் இகக (மாலெ) விடுதலையின் ஒரு பகுதியாக இருக்கும்போது, என்னை ஒரு தலித் என்றும் நான் பலி கடா ஆக்கப்பட்டதாகவும் யாரும் எடுத்துக் கொள்ளத் தேவையில்லை; எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது; ஏனென்றால், இகக (மாலெ)தான் பீகாரின் மிகவும் விளிம்புநிலை சாதிகளுக்காக, வர்க்கத்திற்காக இருப்பதை சிறு வயது முதல் அனுபவபூர்வமாகப் பார்க்கிறேன்.
எங்களது போராட்டம் இல்லாமல் தலித்துகளின், பின்தங்கிய மக்களின் விடுதலை சாத்தியமில்லை. இந்தியாவில் சாதி, வர்க்கம் சம்பந்தமாக வேறுவேறு கருத்துக்கள் வைத்திருக்கிற தோழர்களோடு எனக்கு எவ்வித பிரச்சனையுமில்லை. இங்கு சாதி, வர்க்கத்தின் வரலாறு பற்றி நான் பிரசங்கம் செய்யப் போவதுமில்லை. அதேநேரம் அடையாள அரசியல் 100 சதம் சரி என்பதோ இடதுசாரி அரசியல் எப்போதுமே தவறு என்பதோ அல்லது இடதுசாரி அரசியல் பத்திரை மாற்றுத் தங்கம் போன்றது என்பதோ அடையாள அரசியல் தவறு என்பதோ மிகவும் சர்ச்சைக்குரியது. சில மாநிலங்களில், அம்பேத்கார் வழி நடப்பவர்கள், சமூக நீதியை உயர்த்திப் பிடிப்பவர்கள் என்று சொல்லி ஆட்சி பீடத்தில் இருந்தவர்கள் தலித் படுகொலைகள் நடக்கும் போது வேடிக்கை பார்த்தார்கள்; குற்றவாளிகளை தப்பிச் செல்ல விட்டு துரோகம் இழைத்தார்கள். அதுபோலவே வேறு சில மாநிலங்களில் இடதுசாரிகள் என்று சொல்லிக் கொள்பவர்கள் ஆட்சியை தக்க வைத்துக் கொள்ள தலித்துகள் மற்றும் பிற ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் நலனுக்கு துரோகம் இழைத்தார்கள். வரலாற்றில் இருவருமே தவறு செய்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களை சுயபரிசோதனை செய்து காலத்துக்கு தகுந்த மாற்றங்களை செய்து கொள்ள வேண்டும். நான் தலித்தாக இருப்பதால் இடதுசாரிகளால் பலிகடா ஆக்கப்பட்டேன் என்று சிலர் சொல்லும்போது உள்ளபடியே என் மனதிற்குள் சில கேள்விகள் எழுகின்றன.
 ஒரு தலித் பெண்ணாக எனக்கென்று சொந்தமாக ஓர் அரசியல் கண்ணோட்டம் இருக்கக் கூடாதா?
 என்னுடைய அரசியல் கண்ணோட்டம் இதுவாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று யாராவது எனக்கு கட்டளை பிறப்பிக்க வேண்டுமா?
 என்னை பெயர் குறிப்பிட்டு, இடதுசாரி செயல்பாட்டின் பலிகடா என்று சொல்வதற்கு இவர்களுக்கு யார் உரிமை கொடுத்தது?
 ஒரு தலித்தாக இருப்பதாலேயே எனக்கென சொந்தமாக கருத்தோ, அரசியல் கண்ணோட்டமோ இருக்கக் கூடாதா?
சமூக நீதிக்காகவும், சமூகரீதியாக அனைவரையும் உள்ளடக்கிய நிலைமைக்காகவும் நான் 16 நாட்கள் உண்ணாவிரதம் மேற்கொண்டேன். ஓரஞ்சாரத்திலுள்ள சாதிகள் மற்றும் வர்க்கங்களுக்கு ஜேஎன்யுவில் இதுநாள் வரை இருந்து வந்த கூடுதல் மதிப்பெண் சலுகையை பாதுகாக்க நான் போராடினேன். இதர பிற்படுத்தப்பட்டோர் இட ஒதுக்கீட்டுக்காக அகில இந்திய மாணவர் கழகமும், ஜேஎன்யு மாணவர் சங்கமும் போராடியபோது நானும் அதில் ஒருவராக இருந்தேன். மற்ற மாணவர் களோடு கூடவே விளிம்பு நிலை மாணவர்களை குறிவைத்து உயர்நிலைக் குழுவின் அறிக்கை இருக்கும்போது அதற்கு எதிராக நான் போராடிக் கொண்டிருக்கிறேன். எங்கள் உடல்நிலை குறித்து மிகவும் கவலைப்பட்ட ஆசிரியர்கள், முன்னாள் மாணவர்கள், பிற கல்லூரி மாணவர்கள் பெற்றோர்கள் ஆகியோரும் எங்களுக்காக தொடர் உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். அது எங்களுக்கு உத்வேகம் அளித்தது. ஆனால் மாறுபட்ட கருத்துக்கள் இருந்தபோதும் என்னுடைய அதே உணர்வுகளைப் பகிர்ந்து கொள்வதாய் சொன்னவர்கள் நான் உயிரோடு இருக்கிறேனா அல்லது இறந்து கொண்டிருக்கிறேனா என்று கூட வந்து பார்க்கவில்லை என்பது எனக்கு அதிர்ச்சியளிக்கும் விசயமாகும். சிலருக்கு அணுகுமுறைகளில் வேறுபட்ட கருத்து இருக்கலாம். ஆனால், ஒரே நோக்கத்திற்காக வேறு மாறுபட்ட அணுகுமுறை எடுப்பதை அது ஒரு போதும் தடுக்கக் கூடாது.
ஜேஎன்யு உடனான எனது பிணைப்பு என்பது எனது கற்பனைகளைத் தாண்டி பல்வேறு பிரச்சனைகள் மீது கூருணர்வு கொள்ளவும் அதோடு என்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளவும் உதவியது. நான் சாதியை ஒழிக்கப் போராடுவது கூடவே ஆணாதிக்கம், மதவாதம், சிறுபான்மையினர் வேட்டையாடப்படுவது, பழங்குடி மக்கள் வாழ்விடங்களிலிருந்து அப்புறப்படுத்தப்படுவது, பெருந்தொழில்குழும கொள்ளை, பாலின சிறுபான்மையினர் பாகுபடுத்தப்படுவது, தொழிலாளர்கள், விவசாயத் தொழிலாளர்கள் மற்றும் ஏழை விளிம்புநிலைப் பிரிவு மக்கள் ஒடுக்கப்படுவது ஆகியவற்றுக்கு எதிராகவும் போராடுவேன்.
நீங்கள் ரோஹித் வேமுலா பற்றிப் பேசுகிறீர்கள். ஆனால் அவர் பெயரைச் சொல்லி என் விருப்பங்களை எனக்கு மறுக்காதீர்கள். ரோஹித் வேமுலாவின் போராட்டங்கள் அல்லது வார்த்தைகள் மீது உங்களுக்கு நம்பிக்கை இருக்குமானால், என்னை எனது உடனடி அடையாளத்தோடு சுருக்கி விடாதீர்கள் என அன்புடன் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.
இகக மாலெ தேர்தல் செயல்பாடு
தமிழ்நாட்டில் மாதவரம், விழுப்புரம், குமாரபாளையம், அம்பத்தூர், குளச்சல், திருபெரும்புதூர், மேட்டுப்பாளையம், கவுண்டம்பாளையம், கந்தர்வகோட்டை, வேடசந்தூர் ஆகிய பத்து தொகுதிகளில் இகக மாலெ போட்டியிட்டது. சுருங்கிய மக்கள் அடித்தளம், குறுகிய அரசியல் செல்வாக்கு, போதுமான பலம் இல்லாத அமைப்பு என்ற அடிப்படைப் பிரச்சனைகளால், தேர்தல் போட்டிக் களத்தில் நுழைந்ததற்கு அடையாளமான வாக்குகளைக் கூட பெற முடியவில்லை. அதிகபட்சம் 1,004 வாக்குகள் கவுண்டம்பாளையத்தில் கட்சி பெற்றுள்ளது. குளச்சலில் 1,000 வாக்குகள் பெற்றுள்ளது. மற்ற எட்டு தொகுதிகளிலும் சேர்த்து 2,968 வாக்குகள் மட்டுமே பெற்றுள்ளது. ஆனால், மாநிலம் முழுவதும் 1,500க்கும் மேற்பட்ட தோழர்கள் நிதியும் அர்ப்பணிப்பான உழைப்பும் தந்து கடுமையாகப் பாடுபட்டனர். தேர்தல் செயல்பாட்டை முன்னேற்றவும் வரும் காலங்களில் கூடுதல் அர்ப்பணிப்புடன், கூடுதல் திறனுடன் மக்கள் பணியாற்றவும் இககமாலெ தமிழ்நாட்டு மக்களிடம் உறுதி கூறுகிறது.
மோடியின் இரண்டாண்டு கால ஆட்சி
குஜராத் முதல் குஜராத் வரை
மோடியின் இரண்டாண்டு கால ஆட்சி பற்றி மத்திய அமைச்சர் வெங்கய்யா நாயுடு நாளிதழ்களில் எழுதுகிறார். மக்கள் பணத்தை செலவு செய்து அரசு விளம்பரங்கள் வெளியிடப்படுகின்றன. விவாதங்கள் தொலைக்காட்சிகளைப் பற்ற வைக்கின்றன. மக்கள் வாழ்வு மலரப் போகிறது என்ற மோடி பாணி வசனங்கள் வலம் வருகின்றன. அவரது வாக்குறுதிகளின் இன்றைய நிலை பற்றி விவாதிக்கப்படுகிறது. உண்மை நிலையைத் தெரிந்து கொள்ள, புரிந்துகொள்ள மோடியின் குஜராத்தில் அவர் முதலமைச்சராக இருந்தது முதல் அவர் பிரதமராகிவிட்ட பிறகும் தொடரும் சில நிலைமைகள் நமக்கு உதவும். கார்ப்பரேட் கொள்ளை ஒரு புறமும் நலிந்த பிரிவினர் மேலும் நலிவுறுவது ஒருபுறமும் தொடர்வது தெளிவாகத் தெரியும். குஜராத்தில் நடப்பதுதான், நாடு முழுவதும் நடக்கிறது, நடக்கும். இங்கு சொல்லப்பட்டுள்ள நிலைமைகள் ஒரு பானை சோற்றுக்கு இரு சோறு பதம் வகை.
அன்று மகாராஷ்டிராவில் விதேசி என்ரான் 
இன்று குஜராத்தில் சுதேசி அதானி, எஸ்ஸார், டாடா....
உழைப்புச் சுரண்டல் மட்டுமின்றி, நில அபகரிப்பு, இயற்கை வளங்கள் அபகரிப்பு, அரசு கருவூலத்தை வடித்தெடுப்பது என மூலதனக் குவிப்புக்கு பல வழிகளைக் கையாளும் முதலாளித்துவம், மக்கள் கையில் இருப்பதைப் பறிப்பதையும் ஓர் உத்தியாகக் கொண்டுள்ளது. இது நவதாராளவாதப் பொருளாதாரம் என்ற பெயரில் தீவிரமாக நடைமுறையாகிறது.
நவதாராளப் பொருளாதாரம் நாட்டுக்கு மக்களுக்கு வளம் கொண்டு வரப் போகிறது என்று சொல்லி இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் காங்கிரஸ் ஆட்சியில் அய்க்கிய அமெரிக்க பகாசுர நிறுவனம் என்ரான் நாட்டுக்குள் நுழைய வழி செய்யப்பட்டது. மகாராஷ்டிரா மாநில மின்வாரியம் என்ரானிடம் மின்சாரம் வாங்குகிறதோ இல்லையோ ஆண்டொன்றுக்கு 220 மில்லியன் டாலர் என அடுத்த இருபது ஆண்டுகளுக்கு என்ரானுக்குத் தந்துவிட வேண்டும் என ஒப்பந்தம் போடப்பட்டது. இதற்கு மத்திய, மாநில அரசுகள் உத்தரவாதம் அளித்தன. கிழக்கிந்திய கம்பெனி வந்து நாட்டு வளங்களைக் கொள்ளையடித்துச் சென்றது போல், என்ரான் இந்தியாவின் பொதுத் துறை வங்கிகளில் ரூ.6,000 கோடி வரை கடன் பெற்று, மின்கட்டண உயர்வால் மகாராஷ்டிரா மாநில மின்வாரியத்தை திவாலாக்கி, மக்களை கூடுதல் மின்கட்டணம் செலுத்த வைத்து, பிறகு நட்டம் என்று சொல்லி அதற்கும் இந்திய அரசிடம் ரூ.5,600 கோடி இழப்பீடு பெற்று, இந்திய வங்கிகளிடம் வாங்கிய கடனையும் திருப்பிச் செலுத்தாமல் ஓடிப்போனது.
நவதாராளவாதப் பொருளாதார மாதிரி யின் மிகப் பெரிய முயற்சி என்று முன்னிறுத்தப்பட்ட என்ரான் இந்திய வளத்தை கொள்ளை மட்டுமே அடித்துச் சென்றது. நாட்டுக்கு நட்டத்தை மட்டுமே உருவாக்கியது. மக்களுக்கு மின்கட்டண உயர்வை மட்டுமே தந்தது. என்ரானின் தபோல் மின்நிலையம் அருகில் நிலத்தடி நீர் மாசுபட்டுவிட்டது. பயிர்கள் நாசமாகின்றன. மீன்பிடிப்பு குறைகிறது. சிறிய அளவில் அங்கு போபால் நிகழ்ந்துள்ளது.
அதற்குப் பிறகு நவதாராளவாத பொருளாதார மாதிரிகள் அனைத்தும் பெரும்தொழில் நிறுவனங்கள் வளர்வதை உறுதி செய்தனவே தவிர வளமை கீழே உள்ள யாருக்கும் வடிந்து வரவேயில்லை. அதே நவதாராளவாதக் கொள்கைகளை ஊழல் மட்டும் இல்லாமல் நடை முறைப்படுத்தி நாட்டின் தலையெழுத்தை மாற்றப் போவதாக மோடி சொன்னார். மின்சாரம் இல்லா கிராமங்களே இல்லை என்ற நிலையை உருவாக்குவது தனது லட்சியங்களில் ஒன்று என்றும் சொல்லி வருகிறார். இப்போது இந்தியாவின் மின்உற்பத்தி நிறுவனங்கள் ரூ.50,000 கோடி ஊழலில் ஈடுபட்டுள்ளதாகச் செய்திகள் வருகின்றன. இந்த ஊழலில் பெரிதும் ஆதாயம் அடைந்திருப்பது மோடியின் நண்பர் கவுதம் அதானியின் மின்உற்பத்தி நிறுவனம். இதுவும் மோடி மத்தியில் ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு நடந்த ஊழல் அல்ல. மோடி குஜராத் முதலமைச்சராக இருந்தபோதே குஜராத்தில் நடக்கத் துவங்கி இப்போது, மோடி பிரதமர் ஆன பிறகு கேட்பாரற்றுத் தொடர்கிறது.
இந்தோனேசியாவில் இருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட நிலக்கரியின் விலை கூடுதலாகக் காட்டப்பட்டுள்ளதாக மத்திய நிதியமைச்சகத்தின் கீழ் இயங்குகிற வருவாய் நுண்ணறிவு பிரிவு இயக்ககம் 40க்கும் மேற்பட்ட மின் உற்பத்தி நிறுவனங்களில் விசாரணை நடத்தியுள்ளது. அறிக்கை இயக்ககத்திடம் உள்ளது. அறிக்கை வெளியிடப்படவில்லை.
நிலக்கரியின் விலையைக் கூடுதலாகக் காட்டுவதால், உற்பத்திச் செலவு கூடுதலாகி விட்டது என்று காட்டி, மின்உற்பத்தி நிறுவனங்கள், மின் ஒழுங்குமுறை ஆணையங்கள் தருகிற இழப்பீட்டு கட்டணம் பெற முடியும். இதனால் ஏற்பட்டுள்ள மின்கட்டண உயர்வு மொத்தமாக ரூ.50,000 கோடி என்று இப்போது மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது இன்னும் அதிகரிக்க லாம் என்றும், இதன் மூலம் அதானி, எஸ்ஸôர், அனில் அம்பானி குழுமம் போன்ற கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் ஆதாயம் பெற்றுள்ளன என்றும் சொல்லப்படுகிறது.
குஜராத்தின் முந்த்ரா சிறப்புப் பொருளா தார மண்டலத்தில் உள்ள முந்த்ரா மின் நிலையம் அதானிக்குச் சொந்தமானது. குஜராத் மற்றும் அரியானா மாநிலங்களின் மின்சார வாரியங்களுக்கு மின்சாரம் விற்கிறது. அதே பகுதியில் உள்ள டாடா மின்நிலையம் குஜராத், மகாராஷ்டிரா, பஞ்சாப், அரியானா, ராஜஸ்தான் மாநிலங்களுக்கு மின்சாரம் விற்கிறது.
இந்த நிறுவனங்கள் இந்தோனேசியாவில் உள்ள தங்கள் சொந்த நிறுவனங்களிடமிருந்து குறைந்த விலையில் நிலக்கரி இறக்குமதி செய்து கொள்கின்றன. ஆனால், இந்தோனேசிய அரசு வெளியிட்ட ஓர் ஆணை இறக்குமதி செய்யும் நிறுவனங்கள் சர்வதேச விலையில் நிலக்கரியை வாங்க வேண்டும் என்று சொன்னதால், தங்கள் நிறுவனங்களுக்கு நட்டம் என்றும் அதற்கு இழப்பீடு வேண்டும் என்றும் அதானி, டாடா நிறுவனங்கள் முறையிட்டன.
பிற நாட்டுச் சட்டத்தால் ஏற்பட்ட மாற்றத்துக்கு தான் ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்று சொல்லிவிடுகிற மத்திய மின்சார ஒழுங்குமுறை ஆணையம் பிறகு ஒரு குழு அமைக்கிறது. அந்தக் குழு இந்த இரண்டு நிறுவனங்களும் இழப்பீட்டு கட்டணம் தர வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கிறது. இன்று ஸ்டேட் பேங்க் ஆப் இந்தியாவின் தலைவராக இருக்கிற அருந்ததி பட்டாச்சார்யா, மத்திய அரசின் பல்வேறு ஆலோசனைக் குழுக்களில் உறுப்பினராக இருந் தீபக் பரேக் போன்றவர்கள் அந்தக் குழுவில் இருந்தார்கள்.
இந்தப் பரிந்துரையை தள்ளுபடி செய்கிற மின்சார மேல்முறையீட்டு தீர்ப்பாயம், மத்திய மின்சார ஒழுங்குமுறை ஆணையமே இந்தோனேசிய சட்டத்துக்கு ஏற்ப நமது ஒப்பந்தங்களில் உள்ள சரத்துக்களை மாற்றி கட்டணத்தை மாற்றியமைக்கலாம் என்று சொல்லிவிடுகிறது. இப்படி மாற்றியமைப்பதால் அதானி நிறுவனத்துக்கு ரூ.6,000 கோடியும் டாடா நிறுவனத்துக்கு ரூ.3,000 கோடியும் இழப்பீடாகக் கிடைக்கும். இந்தத் தொகை மக்களுக்கு மின்கட்டணத்தை உயர்த்துவதன் மூலம் ஈடுகட்டப்படும்.
இப்போது, இந்த நிறுவனங்களிடம் மின்சாரம் வாங்கும் மின்வாரியங்கள், தீர்ப்பாயத்தின் இந்த முடிவுக்கு எதிராக உச்சநீதிமன்றம் செல்ல வேண்டும். அதாவது பாஜக ஆட்சி நடக்கிற குஜராத், ராஜஸ்தான் மற்றும் அரியானா மாநில மின்வாரியங்கள் இதைச் செய்ய வேண்டும். அதானிக்கு, டாடாவுக்கு எதிராக பாஜக ஆளும் அரசாங்கங்கள் இதைச் செய்யுமா?
மின்உற்பத்தி நிலையங்களுக்குத் தேவையான எந்திரங்களின் விலைகளை ரூ.6,000 கோடி வரை உயர்த்திக் காட்டியதாக 2014ல் அதானி நிறுவனத்துக்கு வருவாய் நுண்ணறிவு பிரிவு இயக்ககத்தில் இருந்து காரணம் கோரும் அறிவிப்பாணைகள் அனுப்பப்பட்டன. இரண்டு ஆண்டுகளாக இது தொடர்பாக சம்பந்தப்பட்ட சுங்கத் துறை அதிகாரிகள் நடவடிக்கை ஏதும் எடுக்கவில்லை. எஸ்ஸôர் குழுமமும் ரூ.3,000 கோடி வரை எந்திரங்கள் விலையை உயர்த்திக் காட்டியுள்ளதாகச் சொல்லி 2015ல் காரணம் கோரும் அறிவிப்பாணை அனுப்பப்பட்டது. அறிவிப்பு அறிவிப்புடன் நிற்கிறது.
இந்த எந்திரங்கள் சீனத்தில் இருந்தோ தென்கொரியாவில் இருந்தோ நேரடியாக இந்தியாவுக்கு இறக்குமதி செய்யப்படுகின்றன. ஆனால், இந்த எந்திரங்களுக்கான பற்றுச் சீட்டுகள் மட்டும் துபாயில் உள்ள இடைப் பட்ட நிறுவனங்கள் மூலம் வருகின்றன. இந்த நிறுவனங்கள் எந்திரங்களின் விலையை உயர்த்திக் காட்டுகின்றன. எந்திரங்களின் விலையை உயர்த்திக் காட்டுவதால் உற்பத்திச் செலவை உயர்த்திக் காட்ட முடியும்.
ஆக, எந்திரங்களின் விலையை உயர்த்திக் காட்டி, நிலக்கரி விலையை உயர்த்திக் காட்டி, இழப்பீட்டு கட்டணம் நிர்ணயித்து, அதானியும் டாடாவும் ரூயாவும் கொழுக்க, மின்கட்டண உயர்வு மக்கள் தலையில் விழுகிறது.
ஓர் அறிக்கை தயார் செய்யும் காலத்தில் ரூ.4,800 கோடி கடன் வாங்கியதாக ஜெய்ராம் ரமேஷ் குஜராத் மாநில அரசின் எரிவாயு துரப்பண பணிகள் பற்றிய தனது கட்டுரையில் சொல்கிறார். குஜராத் மாநில எரிசக்தி கழகம் 2008ல் இருந்து 2015 வரை 15 பொதுத்துறை வங்கிகளில் இருந்து இதற்காக ரூ.19,720 கோடி கடன் வாங்கியிருக்கிறது. இதற்கு வட்டி மட்டும் ஆண்டுக்கு ரூ.1,800 கோடி வர வேண்டும் என்று மத்திய தணிக்கையாளர் அறிக்கை சொல்கிறது. வங்கிக்கு வர வேண்டிய வட்டித் தொகை வருமா? மோடி காலத்தில் தனியார் நிறுவனங்கள் ஆதாயம் பெற அரசு கடனாக வாங்கிய இந்தப் பணம் திரும்புமா? இதிலும் பெருமளவில் ஆதாயம் அதானிக்கே.
2009 - 2010ல் அதானி பவர் மற்றும் அதானி பவர் மகாராஷ்டிரா லிமிடெட் நிறுவனங்களின் மொத்தக் கடன் ரூ.10,000 கோடி. இந்தக் காலம் மோடி முதலமைச்சராக இருந்த காலம். இப்போது, ஓடிப்போன மல்லையாவை மீண்டும் வரவழைக்க முயற்சி எடுப்பதாக காற்றில் கம்பு சுழற்றும் மத்திய பாஜக ஆட்சியாளர்கள், மோடியின் நெருங்கிய நண்பர் அதானி தர வேண்டிய கடன்களை வாங்க முயற்சி எடுக்கவில்லை. சமையல் எரிவாயு உருளை மானியத்தை விட்டுக் கொடுங்கள் என்று மோடி இந்திய மக்களிடம் கேட்டார். அதானி கடனாக வாங்கிய பணத்தை திருப்பித் தரச் சொல்லி அவரிடம் கேட்கவில்லை.
என்ரான் நிறுவனம் தனது சொந்த நாட்டில் பல்வேறு முறைகேடுகளில் ஈடுபட்டு சிக்கிக் கொண்டது. ஆனால், இந்தியாவில் இருந்து எந்த பாதிப்பும் இல்லாமல் கிடைத்தவரை சுருட்டிக் கொண்டு ஓடியது. இன்று நம் சொந்த நாட்டு நிறுவனங்கள் அந்தக் கொள்ளையை பல்வேறு மோசடி முறைகளில் செய்கின்றன. மத்தியிலும் குஜராத்திலும் ஆட்சியில் இருப்பவர்கள் அவர்களுக்கு சாமரம் வீசுபவர்கள். எனவே அவர்கள் கொழுப்பது இன்னும் கூடத் தொடரும் என்பதைத்தான் இதுவரை இந்த விசயத்தில் எடுக்கப்பட்டுள்ள நடவடிக்கைகள் காட்டுகின்றன. அய்நூறுக்கும் ஆயிரத்துக்கும் இந்திய மக்கள் உயிரை உருக்கி உழைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது, மோடியின் நண்பர்கள் பல ஆயிரம் கோடிகளை மோடியின் பாதுகாப்புடன் அள்ளிக் கொண்டுப் போகிறார்கள்.
மோடி முதலமைச்சராக இருந்தபோது குஜராத் அதானிக்கு. மோடி இந்தியாவுக்கு பிரதமரான பிறகு இந்தியாவே அதானிக்கு. டாடாவுக்கும் அம்பானிக்கும் நிச்சயம் பங்கு உண்டு.
(தகவல்கள் ஆதாரம்: எகனாமிக் அண்டு பொலிடிகல் வீக்லி தொகுப்பு 51, இதழ் 20, மே 14, 2016ல் வெளியான பரன்ஜோய் குஹா தாகுர்தா எழுதிய கட்டுரை).
குஜராத் மாநிலத்தின் கொலைக்களம்
ஜென்டி இன்று உயிரோடு இல்லை. அவரது நான்கு குழந்தைகள் அனாதைகளாகிவிட்டன. மத்தியப் பிரதேச மலைப்பகுதிகளைச் சார்ந்த (அலிராஜ்பூர்) ஜென்டி, பழங்குடி இனத்தவர். அவரது கணவர் அவரை விட்டு அகன்ற பிறகு தனது நான்கு குழந்தைகளைக் காப்பாற்ற குஜராத்தின், கோத்ரா அருகேயுள்ள பலாசிநோர் என்ற இடத்திற்கு குவார்ட்ஸ் பொடியாக்கும் தொழிற்சாலைக்கு 2003ல் ஏஜென்டுகள் மூலம் வேலைக்குச் சென்றார். ஒரு வாரத்திற்கு ரூ.300 கூலிக்கு வேலை செய்து கொண்டிருந்தார். இரண்டு வருடத்திற்குள் சிலிகோஸிஸ் என்ற நோயால் பாதிக்கப்பட்டு அதற்கு மருத்துவமே இல்லாததால் 2006ல் உயிரிழந்தார். 3லிருந்து 10 வயது வரை இருந்த அவரது நான்கு குழந்தைகள் தற்சமயம் நடுத்தெருவில்.
அலிராஜ்பூர், ஜபுவா, தர் ஆகிய மத்தியப் பிரதேச மாநிலத்திலுள்ள மலை மாவட்டங்களில் செய்த ஆய்வின்படி 102 கிராமங்களிலிருந்து குஜராத்திற்கு குவார்ட்ஸ் குவாரிகளுக்கு வேலைக்குச் சென்றவர்களில் 1,701 பேர் சிலி கோசிஸ் நோய்க்கு ஆட்பட்டிருந்தனர். 1983 முதல் 2011 வரை இதில் 538 பேர் இறந்துவிட்டனர். இதில் 185 பேர் குழந்தைகள். 216 குழந் தைகள் அனாதைகளாக்கப்பட்டனர். 78% குடும்பங்களில் குடும்பத்தலைவர் சிலிகோசிஸ் நோயினால் பாதிக்கப்பட்டனர். பலர் இறந்து விட்டனர். வறுமையின் காரணமாக, வாங்கிய கடனை அடைக்க கொத்தடிமைகளாக பல தொழிலாளர்கள் தங்கள் குடும்பங்களோடு குஜராத்தின் கோத்ரா பகுதியில் குவார்ட்ஸ் குவாரிகளில் வேலைக்குச் செல்கின்றனர்.
குவார்ட்ஸ், கண்ணாடி போல் தோற்றமளிக்கும் ஓர் இயற்கை கனிமம். கண்களைக் கூச வைக்கும் இந்தக் கனிமம் குஜராத் மாநிலத்திலுள்ள கோத்ரா, பலாசிநோர், தபோல் போன்ற பகுதிகளில் ஏராளமாகக் கிடைக்கிறது. குவார்ட்ஸ் கனிமத்தை பொடியாக்கும் தொழிற்சாலை முதன்முதலில் 1960ல் இங்கு துவங்கப்பட்டது. தற்சமயம் ஒரு மாதத்திற்கு 4,500 டன் குவார்ட்ஸ் வெட்டி எடுக்கப்பட்டு அங்குள்ள 20 தொழிற்சாலைகளில் பொடி யாக்கப்படுகிறது. இந்தப் பொடி கண்ணாடித் தொழிற்சாலை, ஸ்டீல் உற்பத்தி, வார்ப்படம், அலுமினியம் அலாய், பீங்கான் பொருட்கள், மருந்து உற்பத்தி, பெயிண்ட், பேப்பர் உற்பத்தி போன்ற தொழிற்சாலைகளில் மூலப்பொருளாக பயன்படுத்தப்படுகிறது. மேலாகத் தோண்டினாலே இன்னும் 300 ஆண்டுகளுக்குத் தேவை யான குவார்ட்ஸ் கற்கள் குஜராத்தில் இருப்பதாகக் கணக்கெடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்தத் தூள்களை சாக்குப் பைகளில் நிரப்பி பேக் செய்யும் தொழிலில் ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் ஈடுபட்டிருக்கின்றனர். 100% சிலிகோசிஸ் தன்மையுடைய இந்தத் துகள்கள் தொழிலாளர்களின் நுரையீரல்களில் புகுந்து அவர்களைக் கொல்கிறது. தேசிய மனித உரிமை ஆணையம் பலமுறை வலியுறுத்தியும் தொழிலாளர்களுக்கு எந்தவித பாதுகாப்பும் அளிக்கப்படவில்லை.
வளர்ச்சிக்கு உதாரணமாக குஜராத் மாநிலத்தைக் காட்டி, ஏமாற்றி மத்தியில் ஆட் சியைப் பிடித்த மோடி, குஜராத்தில் முதலமைச்சராக இருந்த காலத்திலிருந்தே குவார்ட்ஸ் குவாரிகளில் வேலை செய்யும் ஏராளமான தொழிலாளர்கள் உயிர் இழப்பது அரசாங்கத்தின் கவனத்திற்கு கொண்டு வரப்பட்டது. லாப வெறியே நோக்கமாகக் கொண்ட கார்ப்பரேட் ஆதரவு மோடி அரசு இதைக் கண்டுகொள்ளவில்லை. 2005லிருந்த இந்தப் பிரச்சனை பற்றி பல ஆய்வறிக்கைகள் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு அவை கிடப்பில் போடப்பட்டன. தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்திடம் புகார் அளிக்கப்பட்டு அவர்களால் விரிவான அறிக்கை தரப்பட்டது.
உயிரிழந்த தொழிலாளர்களுக்கு நஷ்டஈடு வழங்கக் கோரி 2009லேயே உச்சநீதிமன்றம் ஆணை பிறப்பித்தது. மறுபடியும் 2013ல் உச்ச நீதிமன்றம் உயிரிழந்த தொழிலாளர்களுக்கு நஷ்டஈடு வழங்க உத்தரவிட்டது. குஜராத் அரசு எதையும் கண்டுகொள்ளவில்லை. தொழிலாளர் நீதிமன்றமோ, இஎஸ் அய்யோ நஷ்டஈடு என்ற விசயத்தைக் கண்டுகொள்ளவில்லை.
மார்ச் 2015ல் தொழிலாளர் நீதிமன்றம் உயிரிழந்த தொழிலாளர்களுக்கு நஷ்ட ஈடு வழங்க வேண்டும் என்று ஆணையிட்டது. இதற்கு எதிராக குஜராத் அரசாங்கம் குஜராத் உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுத்தது. இந்த வழக்கு இன்னும் நிலுவையில் உள்ளது. இரண்டு வாரங்களுக்கு முன் உச்சநீதிமன்றம் உயிரிழந்த 238 தொழிலாளர் குடும்பங்களுக்கு 7 கோடி ரூபாய் நஷ்டஈடு வழங்க வேண்டும் என்று ஆணையிட்டது. மனித உயிரை துச்சமாக மதிக்கும் கார்ப்பரேட் லாபவெறி ஆதரவு குஜராத் அரசு இதற்கு இன்னும் நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை.
வெளிப்படையான ஆளுகைப் பற்றி பேசுகிற மோடியின் ஆட்சியில் குஜராத்தில் செயல்படும் அதானியும் டாடாவும் நிலக்கரி இறக்குமதிக்கு கூடுதல் விலை காட்டியது தொடர்பான விசாரணை அறிக்கை இன்னும் வெளியிடப்படவில்லை. அவர்களுக்கு கூடுதல் வழங்க வேண்டும் என்று தீர்ப்பாயம் அளித்துள்ள தீர்ப்புக்கு எதிராக குஜராத், அரியானா, மகாராஷ்டிரா என பாஜக ஆளும் அரசாங்கங்கள் இன்னும் நீதிமன்றம் செல்லவில்லை.
தகவல் தொழில்நுட்பத்தின் நவீனங்களை பயன்படுத்துவதை படாடோபமாக ஊடகங்களில் வெளிப்படுத்தும் மோடியின் ஆட்சியில் குஜராத்தில் சிலிகாசிஸ் பாதிப்புக்கு உள்ளானவர்களுக்கு எந்த நவீன சிகிச்சையும் அளிக்கப்படவில்லை. குவார்ட்ஸ் பொடியாக்கும் வேலையில் ஈடுபடுபவர்களுக்கு எந்த நவீன பாதுகாப்பு உபகரணங்களும் வழங்கப்படவில்லை. நல்ல நாட்கள் வரும் என்று சொன்ன மோடியின் ஆட்சியில் குவார்ட்ஸ் குவாரி தொழிலாளர்களுக்கு நல்ல சாவுக்குக் கூட வாய்ப்பில்லை. மேக் இன் இந்தியா பேசும் மோடியின் ஆட்சியில் தொழிலாளர்கள் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு நிலைமைகளில்தான் உழைத்துச் சாக வேண்டியிருக்கிறது.
மோடியின் கார்ப்பரேட் ஆதரவு ஆட்சியும் கார்ப்பரேட் கொள்ளைகளும் மக்கள் துன்பங்களும் தொடரக் கூடாது. மக்கள் போராட்டங்கள் இதை உறுதி செய்ய வேண்டும்.
தொழிலாளர் வர்க்க தோழர் கோட்டைக்கு செவ்வஞ்சலி
தோழர் கோட்டை மே 26 அன்று காலமானார்.
1980களில் அம்பத்தூர் டிஅய் சைக்கிள்ஸ் நிறுவனம் தொழிலாளர்களைச் சுரண்டி கொள்ளையடித்தபோது, தாக்குதல் நடத்தியபோது, அந்தக் கொடுமைகளுக்கு எதிராகத் துவங்கப்பட்ட டிஅய் பொதுத் தொழிலாளர் சங்கத்துடன் (பதிவு எண் 1714), டிஅய்டிசி, டன்லப் போன்ற பெருந்தொழிற்சாலை தொழிலாளர் சங்கங்கள் டிஅய்யில் சுரண்டல், ஒடுக்குமுறையை எதிர்த்துப் போரா டின. தமிழகத்தில் தொழிற்சங்க ஒற்றுமை ஓங்கட்டும், தொழிலாளர் ஒற்றுமை ஓங்கட்டும் என்ற முழக்கம் உயிரார்ந்த விதத்தில் பொருந்திப் பங்காற்றிய நேரத்தில் இந்த போராட்டத்தில் ஏஅய்சிசிடியுவின், இககமாலெ யின் அடையாளமாகத் திகழ்ந்த தோழர் கே.ஆர்.பழனியப்பனை தொடர்ந்து, டிஅய் சைக்கிள்சில் நடந்த அடுத்தச் சுற்றுப் போராட்டத்தில் அதன் தொழிலாளி தோழர் கோட்டை வேலை இழந்தார். 1990களின் துவக்கத்தில் ஏஅய்சிசிடியு போராட்டங்களில் முன்னோடியாகவும் இகக(மாலெ)வில் சில பத்தாண்டு காலம் இணைந்தும் செயல்பட்ட போராளி தோழர் வி.கோட்டை.
தோழர் கோட்டை 30 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக கட்சி உறுப்பினர் என்ற நிலையை தாண்டி பொறுப்புகள் எதையும் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஏற்க மறுத்துள்ளார். இளைஞர்கள்தான் அந்த இடத்தில் இருக்க வேண்டும் என்பதுடன், தான் போராளியாகவே, சாதாரண உறுப்பினர் நிலையிலேயே தொடர்வேன் என்றும் வாழ்ந்தவர். அவரது குடும்ப வாழ்க்கையில் கிட்டத்தட்ட எல்லா நேரமும் துன்பங்கள் துயரங்கள் இன்னல்கள் நிறைந்து இருந்தன. எப்போதும் நேர்மை உண்மை எளிமை போர்க்குணம் என இருந்தவர், இறுதியில் தனது மரணத்தை தானே தேடிக்கொண்டது கவலைக்குரிய விசயமாகும். நமது கோட்டை தோழருக்கு செங்கொடி தாழ்த்தி அஞ்சலி செலுத்துகிறோம். இககமாலெ, சென்னை
ஏஅய்சிசிடியு உத்தரகாண்ட் மாநிலப் பொதுச் செயலாளர் 
தோழர் கே.கே.போரா மீது தாக்குதல்
உத்தரகாண்ட் மாநில ஏஅய்சிசிடியு பொதுச் செயலாளரும் தேசியச் செயலாளருமான தோழர் கே.கே.போரா ருத்ராபூர் சிட்குல்லில் தொழிலாளர் சட்டங்களை அமல்படுத்துவதற்காக பல்வேறு தொழிலாளர் போராட்டங்களுக்கு தலைமையேற்று வழிநடத்தி வருபவர். சமீபத்தில் டெல்பி டிவிஎஸ் தொழிலாளர் போராட்டங்களை விடாப்பிடியாக தலைமை தாங்கி நடத்தியவர். அதனாலேயே இவர் கம்பெனிகள், காவல்துறை நிர்வாகத்தின் இலக்காகி இருக்கிறார். கடந்த சில மாதங்களாக ருத்ராபூர் உத்தம்சிங் நகரிலுள்ள மிண்டா இண்டஸ்ட்ரீஸ் லிமிடெட் கம்பெனியின் சட்டவிரோத ஆட்குறைப்பு, இடைநீக்கம், தொழிலாளர் உரிமைகள் பறிப்பு இவற்றிற்கு எதிராக தொழிலாளர்களின் போராட்டத்தை தலைமை ஏற்று நடத்திவருகிறார்.
மே 19, 2016 அன்று தொழிலாளர் துறை அலுவலகத்தில் நடைபெற இருந்த முத்தரப்புப் பேச்சுவார்த்தைக்கு தொழிலாளர்களை அழைத்துக் கொண்டு செல்லும்போது காவல்துறையினர் இவரை கைது செய்ய முயற்சித்தனர். வாரண்ட் இருக்கிறதா என்று கேட்டபோது காவல்துறையினரிடம் அதற்கு பதில் இல்லை. தொழிலாளர்கள் தங்கள் சக்தியால் அப்போது கைது நடவடிக்கையை தடுத்து நிறுத்தினார்கள். காவல்துறை பின்வாங்க நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டது.
காவல்துறை கைது நடவடிக்கையில் தோல்வியுற்ற பிறகு மே 20 அன்று அவர் ருத்ராபூருக்கு டெம்போவில் சென்று கொண்டிருந்துபோது காரில் வந்த முகமூடி அணிந்த சிலர் டெம்போவில் இருந்த மற்றவர்களை இறக்கிவிட்டு, அவர்மீது தாக்குதல் தொடுத்தனர். எண் பலகை இல்லாத ஸ்கார்பியோ காரில் வந்த அவர்கள் டெம்போவை முந்திச் சென்று பாண்ட் நகரிலுள்ள தாபர் தொழிற்சாலைக்கு அருகில் மடக்கினர்.
தோழர் போரா தனது கைகளால் தன் மீது விழுந்த தாக்குதலைத் தடுத்ததால், கட்டையால் அடிக்கப்பட்டு அவருடைய கை கால்களில் காயம் ஏற்பட்டது. கைகளால் அவர் தடுக்கவில்லை என்றால், அவரது தலையில் பலத்த காயம் ஏற்பட்டிருக்கும். தோழர் போரா மீதான இந்தத் தொடர் தாக்குதல் தொழிலாளர்களின் கோரிக்கைகள் மற்றும் உரிமைகளை திட்டமிட்டு மறுத்து போராட்டத்தை ஒடுக்குவதற்கான சதிச் செயல் ஆகும்.
இந்தச் சம்பவம் இப்பகுதியில் கம்பெனி நிர்வாகத்திற்கும் அரசு நிர்வாகத்திற்கும் இடையே கூட்டு நிலவுகிறது என்பதையே காட்டுகிறது.
பட்டப்பகலில் தொழிற்சங்கத் தலைவர் மீது தொடுக்கப்பட்டுள்ள இந்தத் தாக்குதல் சம்பவம் சட்டம் ஒழுங்கு சீர்குலைந்திருப்பதைக் காட்டுகிறது. ஆகவே, மாநில முதலமைச்சர் கீழ்கண்ட கோரிக்கைகளில் உடனே தலையிட வேண்டுமென ஏஅய்சிசிடியுவும் மற்ற போராடும் இயக்கங்களும் கோரிக்கை விடுக்கின்றன.
1. தோழர் கே.கே.போரா மீது தாக்குதல் நடத்திய குண்டர்களும் சம்பந்தப்பட்ட கம்பெனி நிர்வாகத்தினரும் கைது செய்யப்பட வேண்டும்.
2. தொழிலாளர் துறை அதிகாரிகள் மற்றும் கம்பெனி நிர்வாகத்துடன் பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபட்டிருந்தபோது தோழர் போராவை கைது செய்ய முயற்சித்த காவல்துறையினர் மீது உரிய நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.
3. ருத்ராபூர் பகுதியில் தொழிலாளர் நலச் சட்டங்கள் கறாராக அமல்படுத்தப்பட வேண்டும். மிண்டா கம்பெனி தொழிலாளர் பிரச்சனை தீர்க்கப்பட வேண்டும்.
இந்தக் கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி நாடு முழுவதும் உள்ள ஏஅய்சிசிடியு அமைப்புகள் சார்பாக உத்தரகாண்ட் முதலமைச்சருக்கு தந்தியும் தொலைநகலும் உடனடியாக அனுப்பப்பட்டன. நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் இந்தத் தாக்குதலைக் கண்டித்தும் தோழர் போராவை தாக்கியவர்களை உடனடியாக கைது செய்ய வலியுறுத்தியும் ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடத்தப்பட்டன.
கோவையில் மே 27 அன்று பிரிக்கால் தொழிலாளர்கள் பிளான்ட் 1 மற்றும் 3ல் ஆலைவாயில் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தினார்கள்.

Search