COMMUNIST PARTY OF INDIA (MARXIST - LENINIST) - LIBERATION

COMMUNIST PARTY OF INDIA (MARXIST - LENINIST) - LIBERATION, TAMILNADU

Monday, July 16, 2012

தீப்பொறி ஜூலை 16 - 30


கல்வி

அரசும் புரட்சியும்

லெனின்

கம்யூனிச சமுதாயத்தின் முதல் கட்டம்
சோசலிசத்தில் தொழிலாளிக்கு அவனுடைய உழைப்பின் ‘குறைக்கப்படாத’ அல்லது ‘முழுமையான பயன்’ கிடைக்கும் என்று லஸ்ஸôல் கூறிய கருத்து தவறென்பதை நிரூபிக்க கோத்தா வேலைத் திட்டத்தின் விமர்சனத்தில் மார்க்ஸ் விவரமான பரிசீலனையில் இறங்குகிறார். சமுதாயத்தின் சமூக உழைப்பு அனைத்திடமிருந்து காப்பு நிதி ஒன்றைக் கழிக்க வேண்டும் என்பதை, பொருளுற்பத்தியை விரிவாக்குவதற்கும், எந்திரங்களின் ‘தேய்மானத்திற்கு’ மாற்றீடு செய்வதற்கும் இன்ன பிறவற்றுக்குமான நிதிகளைக் கழிக்க வேண்டுமென்று மார்க்ஸ் தெளிவுபடுத்துகிறார். பிறகு, நுகர்வுச் சாதனங்களில் இருந்து நிர்வாக செலவுகளுக்கும் பள்ளிக்கூடங்கள், மருத்துவமனைகள், முதிய வயதினர் இல்லங்கள் முதலான பலவற்றுக்கும் வேண்டிய நிதியைக் கழிக்க வேண்டும்.
லஸ்ஸôலின் தெளிவற்ற, குழப்படியான பொதுத் தொடருக்கு (‘தொழிலாளிக்கு அவனுடைய உழைப்பின் முழுமையான பயன்’) பதிலாய் மார்க்ஸ் சோசலிச சமுதாயம், அதன் விவகாரங்களை உண்மையில் எப்படி நிர்வகித்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும் என்பது குறித்து நிதானித்து மதிப்பீடு செய்கிறார். முதலாளித்துவம் இல்லாது ஒழிந்துவிடும் ஒரு சமுதாயத்தின் வாழ்க்கை நிலைமைகளை மார்க்ஸ் ஸ்தூலமான முறையில் பகுத்தாராய முற்படுகிறார். அவர் கூறுவதாவது:
‘இங்கு நாம் ஆராய வேண்டியிருப்பது (தொழிலாளர் கட்சியின் வேலைத் திட்டத்தைப் பகுத்தாராய்கையில்) தனது சொந்த அடித்தளங்களின் மீது வளர்ந்தெழுந்துள்ள ஒரு கம்யூனிச சமுதாயமல்ல; மாறாக, முதலாளித்துவ சமுதாயத்தில் இருந்து வெளித்தோன்றுவதும், ஆகவே தான் உதித்த அந்தப் பழைய சமுதாயத்தினிடமிருந்து பெறப்பட்ட பிறவிக் குறிகள் ஒவ்வொரு வழியிலும் - பொருளாதார வழியிலும், தார்மீக வழியிலும், அறிவு வழியிலும் - இன்னமும் பதிந்திருப்பதுமான கம்யூனிச சமுதாயத்தையே இங்கு நாம் ஆராய்கிறோம்.’
இந்தக் கம்யூனிச சமுதாயத்தைத்தான், முதலாளித்துவத்தில் இருந்து பிறந்த இப்போதுதான் வெளியே வந்த அந்தப் பழைய சமுதாயத்தின் பிறவிக் குறிகள் எல்லா வழியிலும் பதிந்திருக்கும் இந்த சமுதாயத்தைத்தான் மார்க்ஸ் கம்யூனிச சமுதாயத்தின் ‘முதல்’ கட்டம் அல்லது கீழ்க்கட்டம் என்று குறிப்பிடுகிறார்.
உற்பத்தி சாதனங்கள் இப்போது தனியாட்களுடைய தனியுடைமையாய் இல்லை. உற்பத்தி சாதனங்கள் சமுதாயம் அனைத்தின் உடைமையாகிவிட்டன. சமூகத்துக்குத் தேவையான வேலையில் ஒரு பகுதியைச் செய்திடும் சமுதாய உறுப்பினர் ஒவ்வொருவரும் இவ்வளவு வேலையைச் செய்திருப்பதாய்க் கூறும் சான்றிதழ் ஒன்றை சமுதாயத்திடம் இருந்து பெற்றுக் கொள்கிறார். இந்தச் சான்றிதழைக் கொண்டு இதற்கு இணையான அளவுக்கு அவர் நுகர்வுப் பண்டங்களின் பொதுக் களஞ்சியத்தில் இருந்து பண்டங்கள் பெறுகிறார். பொது நிதிக்குச் செல்லும் உழைப்பின் அளவு கழித்தெடுக்கப்பட்டபின், ஒவ்வொரு தொழிலாளியும் சமுதாயத்திற்குத் தான் அளித்ததற்குச் சமமான அளவில் அதனிடம் இருந்து பெற்றுக் கொள்கிறார்.
‘சமத்துவம்’ அரசோச்சுவதாகவேத் தோன்றுகிறது.
ஆனால், இத்தகைய சமுதாய அமைப்பினை (வழக்கமாய் இது சோசலிசம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. மார்க்ஸ் இதனைக் கம்யூனிசத்தின் முதல் கட்டம் என்று குறிப்பிடுகிறார்) கருத்தில் கொண்டு லஸ்ஸôல் இது ‘சமத்துவ விநியோகமாகும்’ என்றும், ‘உழைப்பின் உற்பத்திப் பொருளில் சமபங்கு பெற எல்லாருக்கும் சமஉரிமை அளிப்பதாகும்’ என்று கூறும்போது, லஸ்ஸôல் தவறிழைக்கிறார். இந்தத் தவற்றை மார்க்ஸ் அம்பலம் செய்கிறார்.
(மார்க்ஸ் என்ன சொல்கிறார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள அடுத்த இதழ் வரும்வரை காத்திருக்க முடியாதவர்கள் அரசும் புரட்சியும் நூலைப் பார்க்கவும்)

தலையங்கம்

 
வெகுமக்கள் கிளர்ச்சிகளைக் கட்டமைப்போம்!
மக்கள் நலன்களை உயர்த்திப் பிடிப்போம்!


ஜூலை 28, தோழர் சாருமஜூம்தாரின் 40வது நினைவு நாள். ‘மக்கள் நலனே கட்சியின் நலன்’ என்பது தோழர் சாரு மஜூம்தாரின் புகழ் பெற்ற புரட்சிகர கருத்து. இந்த நாளில் உள்ளூர் அளவில் வெகுமக்கள் கிளர்ச்சிகளைக் கட்டமைக்க கட்சியின் 9வது மாநில மாநாடு அழைப்பு விடுத்துள்ளது.
உழைக்கும், சாமான்ய மக்கள் பல முனை தாக்குதலுக்கு ஆளாகிறார்கள். கட்டுக்கடங்காத ஊழல், பெருமுதலாளித்துவக் கோரக் கொள்ளை, வறுமைத்தாண்டவம், வேலை இல்லா திண்டாட்டம், கடும் விலைவாசி உயர்வு, உரிமைப்பறிப்பு, அரசு ஒடுக்குமுறை, ஏகாதிபத்திய தலையீடு என நாட்டு மக்களின் வாழ்வும் ஜனநாயகமும் கடும் அச்சுறுத்தலுக்கு ஆளாகின்றன.
புதுக்கோட்டை வெற்றியைத் தொடர்ந்து கோட்டையை கொடநாட்டிற்கு மாற்றிக் கொண்டுவிட்ட முதலமைச்சர், தேர்தல் வெற்றி, ஆட்சிக்கும் ஆட்சியின் கொள்கைகளுக்கும் மக்கள் தந்த அங்கீகாரம் என்று முழங்குகிறார். பால் கட்டண, பஸ் கட்டண உயர்வு, மின்சாரம் இல்லாத நிலையிலும் கூட மின்சாரக் கட்டண உயர்வு, மக்கள் நலப்பணியாளர் வேலை நீக்கம், தலித்துகள், பழங்குடி பெண்கள், நலிந்த பிரிவினருக்கு அநீதி, கூடங்குளம் போராட்டத்துக்கு துரோகம் இவைதான் ஆட்சியின் கொள்கைகள். இவற்றுக்கு மக்கள் அங்கீகாரம் தந்து விட்டதாக அரசியல் பேசுகிறார். அதிமுக ஆட்சியின் ஏழைகள் ஆதரவு தோற்றம் அம்பலமாகிவிட்டது. மக்கள் விரோத சர்வாதிகாரப் போக்கு வெளிச்சத்துக்கு வந்துவிட்டது.
கொடநாட்டுக்கு புறப்படுவதற்கு முன் சென்னை மாநகராட்சிக் கவுன்சிலர்களை இனி ஊழலில் ஈடுபட்டால் மாநகராட்சியையே கலைத்துவிடுவேன் என மிரட்டியிருக்கிறார். ஊழல் செய்பவர்களை கடுமையாகத் தண்டிக்கும் லோக் அயுக்தா சட்டத்தைக் கொண்டு வருவதற்கு பதிலாக மாநகராட்சியையே கலைத்துவிடுவேன் என்று கூறும் முதலமைச்சர் எவ்வளவு பெரிய ஜனநாயகவாதி? அமைச்சர்கள், சட்டமன்ற, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஊழல் செய்தால் அமைச்சரவை, சட்டமன்றம், நாடாளுமன்றத்தையே கலைத்துவிடுவாரோ? ஊழல் வழக்குகளில் உச்சநீதிமன்றத்தின் கண்டனத்துக்கு ஆளான பிறகும் முதலமைச்சர் பதவியை ராஜினாமா செய்யாத ஜெயலலிதா கவுன்சிலர்களைக் கண்டிப்பது வேடிக்கைதான் ஊழலுக்கெதிராக கண்டிப்பு காட்டும் ஜெயலலிதா, முதலமைச்சரையும் விசாரித்து தண்டிக்கும் லோக் அயுக்தா சட்டத்தை ஏன் கொண்டு வரக்கூடாது?
2023ல் வறுமையை ஒழித்து விடுவோம் என முதலமைச்சரின் கனவுத் திட்டம் பேசுகிறது சென்ற ஆண்டு ஜøன் 12ல் மேட்டூர் அணையை திறந்துவிட்டுவிட்டதாக பாராட்டு மழையில் குளித்த முதலமைச்சர், இந்த ஆண்டு டெல்டா மாவட்டங்களின் குறுவை சாகுபடி நின்று போனது பற்றி பேசவில்லை. நான்கு லட்சம் ஏக்கர் நிலங்கள் விவசாயம் பொய்த்துப்போகும் அபாயத்தை தடுக்க முன் வரவில்லை. விவசாயிகளின் வருமானத்தை 3 - 4 மடங்கு உயர்த்தப் போவது எப்படி?
தேசிய ஊரக வேலைத்திட்ட தொழிலாளர்களுக்கு ஏப்ரல் மாதம் அறிவிக்கப்பட்ட கூலி உயர்வை மூன்று மாதம் கழித்து ஜøன் மாதத்தில் அறிவித்துள்ளார். 82 லட்சம் குடும்பங்கள் வேலை அட்டை வைத்துள்ள இடத்தில் 25 லட்சம் பேர்களுக்கு மட்டுமே கூலி உயர்வு கிடைக்கும் என்றால் மீதமுள்ள 57 லட்சம் பேர்களுக்கு வேலை கொடுக்கமாட்டார்கள் என்று பொருள். புதிய கூலி உயர்வுப்படி, 25 லட்சம் பேர்களது 3 மாத கூலி ரூ.292 கோடி அபகரிக்கப்படுகிறது. கிராமப்புற தொழிலாளர்களின் 3 மாதக் கூலியை அபகரித்த முதல்வர் 2023ல் தனிநபர் வருமானத்தை 6 மடங்கு உயர்த்தப் போகிறாராம். வேலை அட்டைகளை குறைக்கச் சொல்லி வாய்மொழி உத்தரவு. இதன் மூலம் பல லட்சக்கணக்கான (40%க்கு மேல்) கிராமப்புறத் தொழிலாளர்களின் வேலை பறிக்கப்படுகிறது.
பீடி, கட்டுமானம், விசைத்தறி, இடம் பெயரும் தொழிலாளர் உள்ளிட்ட அமைப்புசாராத் தொழிலாளர்களின் வேலைப்பாதுகாப்பு, கூலிப் பாதுகாப்பு கடும் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகியுள்ளது.
ஆடு, மாடு, மின்விசிறி, கிரைண்டர், மிக்சி என விலையில்லாப் பொருட்களை வழங்கி ‘மக்கள் நலனைப்’ பாதுகாப்பதாக கூறும் அதிமுக ஆட்சி, அப்பட்டமான வறியவர் விரோத நடவடிக்கைகளில் இறங்கியுள்ளது. பால், பஸ் கட்டண, மின் கட்டண உயர்வு போதாது என்று கருதி அறிவிப்பு இல்லாமலே பொது விநியோகத்தில் மண்ணெண்ணெய் உள்ளிட்ட ரேஷன் பொருட்கள் குறைக்கப்பட்டுள்ளன. விலைகளும் உயர்த்தப்பட்டுள் ளன. வறியவர்களின் அன்றாட வாழ்வின் மீது அடிக்கிறது அதிமுக ஆட்சி. ஏழை எளிய மக்கள் கொதித்துப்போயுள்ளனர்.
குடிதண்ணீர், தெரு விளக்கு, கிராமப்புறப் பெண்களுக்கு கழிப்பறை, சுடுகாடு, சாலை என அடிப்படை வசதிகளுக்காக மக்கள் திண்டாடி வருகின்றனர். உள்கட்டமைப்பு வசதிகளை உருவாக்க 15 லட்சம் கோடி திரட்டப் போவதாகக் கூறும் ஜெயலலிதா, கிராமப்புற, நகர்ப்புற மக்களின் அடிப்படை வசதிகளை செய்து தருவதற்கு கவலைப்படவில்லை. உள்நாட்டு, வெளிநாட்டு முதலாளிகளுக்காக அனைத்தையும் திட்டமிடும் ஜெயலலிதா, ‘இருப்பதைக் கொண்டு சிறப்புடன் வாழ வேண்டும்’  என்று ஏழைகளுக்கு அறிவுரை கூறுகிறார்.
ஏழைகளுக்காக எல்லாம் செய்வோம் எனத் தோற்றம் காட்டி ஏற்றம் பெற்ற அதிமுக ஆட்சியின், ஏழைகள் விரோத நடவடிக்கைகளை எதிர்த்து ஊராட்சிதோறும் நகர்ப்புற வார்டுகள் தோறும் உழைக்கும் மக்களை திரட்டியாக வேண்டும். ஜெயலலிதாவின் விலை இல்லா பொருட்கள் திட்டம், ஏழைகள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்த நினைக்கும் திட்டம், ஒரு பக்கம் ஆடு, மாடு, மிக்சி, கிரைண்டர், மின்விசிறி என்று பேசிக் கொண்டே மறுபக்கம் ஏழைகளின் வேலை, கூலி உள்ளிட்ட வாழ்வா தாரங்களைப் பறித்து வருகிறது அதிமுக ஆட்சி. இந்த ஆட்சியின் மோசடியை அம்பலப்படுத்தியாக வேண்டும். ஆட்சிக்கு எதிராக உழைக்கும் மக்களை அணிதிரட்டியாக வேண்டும். ஜøலை 28, அன்று உள்ளூர் மட்ட அளவில் ஆட்சிக்கு எதிராக அடித்தட்டு மக்களை அணிதிரட்டுவது மக்களின் நலனே கட்சியின் நலன் என்பதை செயல்படுத்தும் நாளாகும்.
தங்கள் கட்சிக்காரர்கள் பழிவாங்கப்படு வதை எதிர்த்து சிறைநிரப்பும் போராட்டம் நடத்திய திமுக, மக்கள் பழிவாங்கப்படும் பிரச்சனைகள் பற்றி கண்டு கொள்ளத் தயாராக இல்லை. அவ்வப்போது கூச்சல்கள் எழுப்பும் ஏனைய கட்சிகளும் உழைக்கும் மக்களின் பிரச்சனைகளை பேசத் துணியவில்லை.
ஜூலை 28ல் வேர்க்கால் மட்டத்தில் ஏழைகளைத் திரட்டுவது அதிமுக உள்ளிட்ட ஏழைவிரோதக் கட்சிகளின் வேர்களை வலுவிழக்கச் செய்வதாகும். கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வேர்க்கால் மட்டத்தில் உழைக்கும் மக்களை அணிதிரட்டி, பலம் பெறும் நடவடிக்கை மக்கள் விரோதக் கட்சிகள், ஆதிக்க சக்திகளை பலமிழக்கச் செய்யும் நடவடிக்கையாகும். எந்த அளவு உழைக்கும் மக்களை அணிதிரட்டுகிறோமோ அந்த அளவுக்கு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் வேர்கள் வலுப்படும் விழுதுகள் விரிவடையும். அது ஆள்வோருக்கும் அவர்களது மக்கள் விரோதக் கொள்கைகளுக்கும் எதிரானது. ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிராக மக்களைத் திரட்டுவதன் மூலமே மக்கள் நலனை உயர்த்திப் பிடிக்க முடியும். மக்கள் வாழ்வையும் ஜனநாயகத்தையும் பாதுகாக்க முடியும். ஜூலை 28 தியாகிகள் நாளில் பல்லாயிரக்கணக்கில் வெகுமக்களை அணிதிரட்டுவோம். ஏழைகள் விரோத அதிமுக ஆட்சிக்கு எதிராக உழைக்கும் மக்கள் எதிர்ப்பை வலுப்படுத்துவோம்!  

பிரசன்ஜித் போஸ், பிரபாத் பட்நாய்க் எதிர்
பிரகாஷ் காரத், பினரயி விஜயன்


காம்ரேட்

டென்னிஸ் ஆட்டத்தில், வரப்போகும் லண்டன் ஒலிம்பிக்கில் லியாண்டர் பயஸ் மகேஷ் பூபதி ஜோடியாக ஆட மறுத்துள்ளனர். விம்பிள்டன் பிரெஞ்ச் ஓப்பன் ஆஸ்திரேலியன் ஓப்பன் மற்றும் யுஎஸ் ஓப்பன் என்ற நான்கு போட்டிகளை கிராண்ட் ஸ்லாம் என அழைப்பார்கள். ஆடவர் இரட்டையர் அல்லது கலப்பு இரட்டையர் போட்டிகள் பலவற்றில் அதிகமாக வெற்றி பெற்ற லியாண்டர் மற்றும் மகேஷ் பூபதி, இம்முறை லண்டன் ஒலிம்பிக்கில், இந்தியாவிற்காக ஆடவர் இரட்டையர் போட்டியில் ஜோடி சேர மறுத்துவிட்டனர். (சானியா மிர்சா தாம் ஒரு பெண் என்பதால், ஆணாதிக்க அணுகுமுறையுடன் யாரோடு கலப்பு இரட்டையரில் ஜோடி சேர்ந்து அவர் ஆட விரும்புகிறார் எனக் கேட்கக் கூட இல்லை என்றும் தான் தூண்டில் புழுவாக பயன்படுத்தப்பட்டதாகவும் நியாயமான குற்றச்சாட்டை எழுப்பி உள்ளார்).
டென்னிஸ் ஆட்டத்தில் தனியர் போட்டிகளும் இருவித இரட்டையர் போட்டிகளும் நடக்கும். அரசியல் ஆடுகளத்தில், சிங்கூர் நந்திகிராம் நிகழ்ந்த பிறகும், இடது முன்னணி 34 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மேற்கு வங்கத்தில் படுதோல்வி அடைந்த பிறகும், கருத்துலக குருவும் சிஷ்யருமான அல்லது பழைய, புதிய தலைமுறை சிந்தனையாளர்களான, நன்கறியப் பட்ட இடதுசாரி அறிவாளிகளான பிரபாத் பட்நாயக்கும் பிரசன்ஜித் போசும், மார்க்சிஸ்ட் கட்சிக்கெதிராக அடிக்கப்பட்ட எல்லா பந்துகளையும் திருப்பி அடிப்பதிலேயே மும்முரமாய் இருந்தனர்.
இந்த பிரகாஷ், பினரயி, பிரபாத், பிரசன்ஜித் என்ற நான்கு பி (ட)க்கள் விவகாரம், பிரணாப் என்ற அய்ந்தாவது பி (ட) நுழைந்த பிறகு சிக்க லாக மாறிவிட்டது. கட்சிப் பொதுச் செயலாளர் பிரகாஷ் காரத் கேரள மாநிலச் செயலாளர் பினரயி விஜயன் ஆகியோருக்கு எதிராக, பிரசன்ஜித்தும் பிரபாத் பட்நாய்க்கும் விமர்சனக் கணைகளைத் தொடுத்துள்ளனர்.
கோழிக்கோடு மாநாட்டில் காங்கிரஸ் பாஜகவுக்கு எதிராக ஓர் இடதுசாரி ஜனநாயக மாற்றுக்கு அறைகூவல் விடுக்கப்பட்ட பிறகு, இடதுசாரி ஒற்றுமையின் அவசியம் வலியுறுத்தப்பட்ட பிறகு, கட்சியின் பல தோழர்களும் இடது திசையில் மீட்பும் சீர்செய்தலும் நடக் கும் என நம்பினர்.
இகக(மாலெ), மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் சந்தர்ப்பவாத சரணாகதி வழியை எப்போதுமே எதிர்த்து வந்துள்ளது. அதே நேரம், தோழர் வினோத் மிஸ்ரா பொதுச் செயலாளராக இருந்த காலத்திலேயே, ஓர் இடதுசாரி பெருங் கூட்டமைப்புக்கு அறைகூவல் விடுத்தது. பாட்டாளி வர்க்க அரசியல் சுதந்திரம் இடதுசாரி அறுதியிடல் ஆகியவற்றைக் கிஞ்சித்தும் சமரசம் செய்து கொள்ளாமல், நாடெங்கும், பல தளங்களில் பல அரங்குகளில் பல தடைகளுக்கு மத்தியில் முன்னேறி வருகிறது.
இப்போது மார்க்சிஸ்ட் கட்சி, உள்ளுக்குள்ளிருந்தே கண்டனக் கணைகளைச் சந்திக்கிறது. முதலில் கோழிக்கோடு விவகாரத்தைப் பார்ப்போம். இகக(மாலெ), லால் நிஷான் லெனினிஸ்ட் கட்சி மகாராஷ்டிரா, கேரளாவின் இடது சாரி ஒருங்கிணைப்புக் குழு, மேற்கு வங்கத்தின் சிபிஆர்எம் மற்றும் பஞ்சாப் சிபிஎம் அங்கம் வகிக்கும் அகில இந்திய இடதுசாரி ஒருங்கிணைப்பின் அங்கமான கேரளாவின் இடதுசாரி ஒருங்கிணைப்புக் குழுவின் தலைவர் தோழர் சந்திரசேகரன் கோழிக்கோட்டில் கொடூரமாகச் சமீபத்தில் படுகொலை செய்யப் பட்டார். வெகுமக்கள் கருத்து, படுகொலையை மார்க்சிஸ்ட் கட்சி செய்தது என நம்பியது. பினரயி விஜயன், காங்கிரஸ் சதி. காங்கிரஸ் ஆர்எஸ்எஸ் படுகொலைகள் என்றெல்லாம் திசை திருப்பப் பார்த்தார். கட்சியின் இடுக்கி மாவட்டச் செயலாளர் மணி, அவர்களது அரசியல் எதிரிகளைப் பட்டியலிட்டு, வெட்டி குத்தி சுட்டுக் கொன்றுள்ளதாக, இரத்தத்தை உறைய வைக்கும்விதம், ஒரு தொலைக்காட்சிக்குப் பேட்டி கொடுத்தார். நாட்டின் இடதுசாரி ஜனநாயக வட்டாரங்கள் பினரயி விஜயன் சொல்வதைக் காட்டிலும் மணியின் வாக்குமூலத்தையே நம்புகிறார்கள். பிரபாத் பட்நாயக்குக்கும், சிந்தா ரவி நினைவு கருத்த ரங்கத்தை ஏற்பாடு செய்த ராம்மோகனுக்கும் இடையில் நடந்த கடிதப் பரிமாற்றம், விஷயத்தைப் புரிந்து கொள்ள உதவும்.
கருத்தரங்க உரை நிகழ்த்த பிரபாத் பட்நாயக்கை அழைக்க முடியாதது பற்றி ராம்மோகன் மின்னஞ்சல், பின்வருமாறு குறிப்பிட்டது:
“தற்போதைய படுகொலையை பிரபாத் நியாயப்படுத்தமாட்டார் என நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். இப்போது ஒஞ்சியத்திற்கு மிகவும் பக்கத்தில் உள்ள ஓர் இடத்தில், கொலைகாரக் கட்சியின் அறிவாளி, அக்கட்சி முன்னர் அதிகாரத்தில் இருந்தபோது அதன் அரசாங்க அதிகாரி என்ற அடையாளப்படுத்தப்படும், பிரபாத்தை அழைப்பது, கொலைகாரக் கட்சியை நியாயப்படுத்துவதாக அமையும். கோழிக்கோட்டில் இது 52ஆவது குத்தாக இருக்கும்.” (தோழர் சந்திரசேகர் 51 கத்திக்குத்துக்களுக்கு ஆளானார்).
பிரபாத் பட்நாய்க் தம் பதிலில், தாம் 37 வருடங்களாகக் கட்சியில் இருப்பதாகவும், கடந்த சில தினங்களில் கேரளாவில் நடக்கும் விஷயங்கள் தமக்கு வலியும் வேதனையும் அளிப்பதாகவும், தமக்கு அறம் சார்ந்த நெருக்கடி மட்டுமல்லாமல் இருத்தல் நெருக்கடியும் தோன்றி உள்ளதாகவும் சொல்கிறார்.
லெனின், ஏகாதிபத்தியம் நூல் எழுதியபோது ஜாரிசக் கொடுங்கோன்மையால் ஈசாப்பிய மொழியைப் பயன்படுத்தச் சபிக்கப்பட்டதாகச் சொன்னார். பிரபாத் பட்நாய்க், முதலாளித்துவ தாராளவாதம் அல்லது நிலப்பிரபுத்துவ ஸ்டாலினியம் என்ற நோய்கள் இந்தியாவில் கம்யூனிசத்தைப் பீடித்துள்ளதாகச் சொல்கிறார். நவதாராளவாத வளர்ச்சி நிகழ்ச்சிநிரலுக்கு அடிபணிவது, மக்கள் அதிகாரம் பெறும் வாய்ப்பை மறுதலிப்பது என்பவற்றிற்குப் பலியாவது, மக்கள் நலன்களுக்கு எதிரானது என்கிறார். ஸ்டாலின் பற்றி அவர் சொல்வதில் உள்ள தவறைத் தாண்டிப் பார்த்தால், அவர் வங்கத்தில் முதலாளித்துவ தாராளவாதத்திற்கும், கேரளத்தில் நிலப்பிரபுத்துவ முறைகளுக்கும் கட்சி ஆளாகிவிட்டது பற்றி அங்கலாய்ப்பதாகத் தெரிகிறது.
முந்தைய தலைமுறை அறிவாளியின் நிலை இது என்றால், அவரது சீடர் போன்ற இன்றைய தலைமுறை அறிவாளியான பிரசன்ஜித் போசின் நிலை என்ன? (பிரசன்ஜித் கட்சியின் ஆராய்ச்சிக்குழு ஒருங்கிணைப்பாளர்).
குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில் இடதுசாரி ஒற்றுமை ஏற்படவில்லை. இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் புரட்சிகர சோசலிஸ்ட் கட்சியும், குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில் வாக்களிப்பதில்லை என முடிவெடுத்தன. மார்க்சிஸ்ட் கட்சியும், ஃபார்வர்ட் பிளாக்கும், காங்கிரஸ் வேட்பாளரை ஆதரிக்க முடிவெடுத்தன. இடதுசாரி ஜனநாயக மாற்றுக்கு முன்பே, இடதுசாரி ஒற்றுமையில் விரிசல் விழுந்தது.
முதல் சுற்றில் தோழர் பிரகாஷ் காரத் பிரணாப் முகர்ஜியை ஆதரிப்பதற்கு ஒரு காரணமும், அதற்கு ஒரு விளக்கமும்தான், சொன்னார். பிரணாப் முகர்ஜி, மிகப்பரந்த அளவில் ஒப்புதல் பெற்று இருப்பதால் ஆதரிப்பதாகவும், இந்த ஆதரவு, அய்முகூ அரசாங்கத்தின் நவதாராளவாதக் கொள்கைகளை ஆதரிப்பதாக ஆகாது என்றும் அவற்றைத் தாம் தொடர்ந்து எதிர்ப்பதாகவும் சொன்னார்.
இந்த மிகப் பரந்த ஆதரவையேயே, மார்க்சிஸ்ட் கட்சி எதிர்த்திருக்க வேண்டும் என்கிறார் பிரசன்ஜித் போஸ். ஊழலில் திளைத்துள்ள திமுக, மதவெறி - இனவெறி சிவ சேனா ஆதரவு போன்றவற்றைப் பரந்த ஆதரவு எனக் கொண்டாடலாமா எனக் கேட்டார்.
நாங்கள் அரசாங்கத்தின் பொருளாதாரக் கொள்கைகளை எதிர்க்கிறோம், ஆனால் அதன் நிதி அமைச்சரைக் குடியரசுத் தலைவராக ஆதரிப்பதில் எங்களுக்குப் பிரச்சனை எதுவும் இல்லை என்ற மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் அரசியல் தலைமைக் குழு வாதம் போலியானது, இரட்டைப் பேச்சு பேசுவது என பிரசன்ஜித் சாடினார்.
தேஜமு முகாம் கலகலத்துப் போய் இருக்கும்போது, பாஜக வேறு வழி இல்லாமல், அஇஅதிமுக மற்றும் பிஜ÷ ஜனதா தள் வேட்பாளர் சங்மாவை ஆதரிக்கும்போது, அவர் வெற்றி பெற வாய்ப்பே இல்லாத போது, மதச்சார்பின்மை வாதம் எழாதபோது, பிரணாப் முகர்ஜியை ஆதரிப்பதில் மார்ச்சிஸ்ட் கட்சிக்கு என்ன ஆதாயம் எனக் கேள்வி எழுப்பி, 2007ல் இருந்து கட்சி தொடர்ந்து தவறு செய்வதாகவும், தவறுகளிலிருந்து கற்கத் தயாராக இல்லை என்பதால், கட்சியிலிருந்தே விலகுவதாகவும் சொன்னார்.
கடந்த காலத்தில், மார்க்சிஸ்ட் கட்சி மத்தியக் குழு பெரும்பான்மை அடிப்படையில் ஜோதிபாசு பிரதமர் ஆக வேண்டாமென்று முடிவெடுத்தது நல்ல முடிவு என, இகக(மாலெ) வரவேற்றது. இந்த முறையும், மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் அரசியல் தலைமைக் குழுவில், பிரணாப் முகர்ஜியை ஆதரிப்பது என்பதில் கடுமையான சர்ச்சை இருந்தது என்ற தகவல்கள், நல்ல அறிகுறிகளே. இப்போது இந்தியா முழுவதும் இடதுசாரி வட்டாரங்களில், மார்க்சிஸ்ட் கட்சி முடிவு சூடான விவாதங்களைக் கிளப்பிய பிறகு, சீமா பிஸ்வாஸ் போன்ற பத்திரிகையாளர்கள், மாற்றுக் கருத்து சொன்ன இளம்தலைமுறையினரை நீக்கம் செய்தது சரியா எனக் கேள்வி எழுப்பிய பிறகு, பிரகாஷ் காரத் நீண்ட நெடிய விளக்கம் தர நேர்ந்தது.
பிரகாஷ் காரத் தருகிற விளக்கங்கள் என்ன?
• பரந்த ஆதரவு பெற்ற வேட்பாளர் என்ற வாதத்தைத் தொடர்கிறார்.
• எப்போதும், குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில், மதச்சார்பின்மை கோணத்தில் பாஜக எதிர்ப்பு நிலையில், காங்கிரஸ் வேட்பாளரையே ஆதரித்துள்ளோம். (காங்கிரசே பாஜக வேட்பாளரான கலாமை ஆதரித்தபோது சொந்த வேட்பாளரை நிறுத்தியதுதான் விதி விலக்கு). அதைத்தானே இப்போதும் செய்கிறோம்.
• வாக்களிக்காமல் இருப்பது, வளரும் சூழலில் தலையீட்டின் கூர்மையை மழுங்கடிக்கும்.
• மேற்கு வங்க நிலைமைகளில், மார்க்சிஸ்ட் கட்சி மமதாவின் நிலையை எடுக்க முடியாது. மமதா - காங்கிரஸ் விரிசலைக் கையாள்வதில், கட்சி காங்கிரசோடு நிற்பது, வங்கத்தில் கட்சியைக் காக்கவும், அந்த வகையில் அகில இந்திய அளவில் கட்சிக்கு உதவுவதாகவும் அமையும்.
• மேல் தோற்றம் தாண்டி, மார்க்சிஸ்ட் கட்சி முடிவு, புதிய அரசியல் அணிசேர்க்கை நோக்கிய கடைசல்களுக்கு உதவும்.
என்ன கொடுமை, தோழர் பிரகாஷ் காரத்? திரிணாமூலும் மமதாவும் இதுவரை யாரை ஆதரிப்பது என்பதில் எந்த முடிவையும் எடுக்கவில்லையே. மமதா தன் சீட்டுகளைத் திறமையாக ஆடுகிறார். தேர்தலுக்கு 3 நாட்கள் முன்புதான் முடிவு எடுக்கப் போகிறார். மமதா ஒரு வேளை பிரணாப்பை ஆதரிக்க முடிவெடுத்தால், மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் பிரபலமான புத்திசாலித்தனமான செயல்தந்திரம் நகைப்புக்குரியதாக மாறாதா? சரி, ஒரு வேளை மமதா வேறு முடிவெடுத்தாலும், காங்கிரஸ் எதிர்ப்பு மமதா, காங்கிரஸ் ஆதரவு மார்க்சிஸ்ட் கட்சி என்ற அரசியல் நிலைப்பாடு, வங்கத்தில் மமதா கைகளைத்தானே பலப்படுத்தும்.
வாக்களிக்காமல் இருப்பது, தலையீட்டின் கூர்மையை மழுங்கடிக்கும் என்றால், பிரணாப்பை ஆதரிக்கும் முடிவு எந்த வகையில் தலையீட்டின் கூர்மையை உறுதி செய்துள்ளது? பொதுவாக, மறைமுகத் தேர்தல்களில், இடதுசாரிகளுக்குக் கணிசமான பலம் இல்லாதபோது, வாக்களிக்காமல் இருப்பது என்பதுதானே கோட்பாட்டுரீதியான சரியான முடிவாக இருக்கும்?
மதச்சார்பின்மை, பாஜக எதிர்ப்பு என்பது இம்முறை நடைமுறை எண்ணிக்கைக் கணக்குகள்படி கூட பொருத்தமானதல்ல. திரிணாமூல் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி ஆதரவு இல்லாமலேயே, பிரணாப்பிற்கு சுலபமாக வெற்றி வாய்ப்பு உள்ளது. செயல் தந்திர கோணத்தில், நிரந்தர காங்கிரஸ் ஆதரவு நிலைக்கு மார்க்சிஸ்ட் கட்சி தள்ளப்பட்டு விடுவதாக ஆகாதா?
பிரசன்ஜித் ராஜினாமாவை ஏற்காமல் அவரைக் கட்சியிலிருந்து நீக்கலாம். பிரபாத் பட்நாய்க் மவுனம் காக்கலாம். காத்திருக்கலாம். ஆனால் எழுந்துள்ள கேள்விகள் காத்திருக்காது. அந்தக் கேள்விகளை நீக்கிவிடவும் முடியாது. இடதுசாரி இயக்கத்தின் இரு செயல்தந்திரங்களுக்கிடையிலான போராட்டம் தொடர்கிறது. மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் சந்தர்ப்பவாத சரணாகதி நிலையை, பிரகாஷ் காரத்தோ பினரயி விஜயனோ, எப்போதும், எல்லா நேரங்களிலும், மூடி மறைக்க முடியாது. உண்மையான ஆட்டம், பிரகாஷ் பினரயி இரட்டையர் எதிர் பிரசன்ஜித் பிரபாத் இடையிலானது அல்ல; புரட்சிகர வழிக்கும் வால் பிடிக்கும் வழிக்கும் இடையிலானதுதான்.

நினைவேந்தல்

திரிபுவாதத்தை எதிர்த்துப் போராடுவதன் மூலம் விவசாயிகளின் போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் செல்ல முடியும்

சாரு மஜூம்தார்

தேர்தலுக்குப் பிந்தைய காலக்கட்டத்தில் நாம் எதிர்ப்பார்த்ததை நிரூபிக்கும் வகையில் கட்சித் தலைமை செயல்பட ஆயத்தமானது. பிற்போக்கின் கரங்களிலிருந்து காங்கிரசல்லாத அமைச்சகங்களை பாதுகாப்பதற்கான போராட்டம் தொடர்ந்து நடத்தப்பட வேண்டும் என்று அரசியல் தலைமைக்குழு நமது கடமையை எடுத்துக் காட்டியது. அதாவது, வர்க்கப்போராட்டத்தை கூர்மைப் படுத்துவதல்ல, மாறாக மார்க்சிஸ்டுகளின் பிரதான கடமை அமைச்சங்களுக்காக கெஞ்சுவதுதான் என்றே இது குறிப்பிடுகின்றது. எனவே, கட்சி உறுப்பினர்களின் மாநாடு ஒன்று தொழிலாளி வர்க்கத்திற்குள் பொருளாதாரவாதத்தை உறுதியாக நிலைநாட்டுவதற்காக நடத்தப்பட்டது.
இதன் பிறகு தொழிற்சாலையில் அமைதிக்கான ஒப்பந்தம் ஒன்று அமைச்சகத்தின் தலைமையில் உடனடியாக கையெழுத்திடப்பட்டது. தொழிலாளர்கள் கேரோக்களை மேற்கொள்ளக் கூடாதென்று தடைசெய்யப்பட்டனர். இதைவிட எது மிகவும் அம்மணமான வர்க்க ஒத்துழைப்பின் வெளிப்பாடாக இருக்க முடியும்? சுரண்டுவதற்கான முழுஉரிமை முதலாளிகளுக்கு வழங்கிய பிறகு தொழிலாளர்கள் எந்தவொரு போராட்டத்தையும் நடத்தக்கூடாதென கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டுள்ளனர்.
மக்கள் திரள் போராட்டத்தின் விளைவாக ஆட்சிப் பொறுப்பேற்ற பின், கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, அரசாங்கத்துடன் இணைந்து வர்க்க சமரசப் பாதையை தேர்வு செய்தது. சர்வதேச தத்துவார்த்தப் போராட்டத்தில் நடுநிலை வகிப்பவர்கள் உடனடியாக சந்தர்ப்பவாதப் பாதையை மேற்கொள்வார்கள் என்று சீனத் தலைவர்கள் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே அனுமானித்துக் கூறியிருந்தனர். இப்பொழுது, இந்த நடுநிலைவாதிகள் உண்மையில் திரிபுவாதிகள், அவர்கள் உடனே எதிர்ப்புரட்சி முகாமை நோக்கிச் சென்றடைவார்கள் என்று சீனத் தலைவர்கள் கூறுகின்றார்கள். இந்த உண்மையை நமது நாட்டில், நேரடியாகக் காண்கிறோம். தொழிலாளி வர்க்கத்துக்கு எவ்வாறு துரோகமிழைக்கப் பட்டுள்ளது என்பதை நம் கண் முன்னால் காண்கிறோம்.
இதனுடன் கம்யூனிஸ்ட் கட்சித் தலைவர் ஹரி கிருஷ்ண கோனாரின் அறிக்கையை யும் இணைத்துக் காண்போம். தொடக்கத்தில், உடைமை உரிமை அளிக்கப்பட்ட நிலமனைத்தும் நிலமற்ற விவசாயிகளிடையே பிரித்துக் கொடுப்போம் என்று அவர் வாக்குறுதி அளித்தார். அதன் பிறகு, பகிர்ந்தளிக்கப்பட வேண்டிய நிலத்தின் அளவு வெட்டிச் சுருக்கப்பட்டது. இறுதியில், இந்த ஆண்டு, பழைய நிலைமையே நீடிக்கும் என அவர் அறிவித்தார். நிலவரிக் குறைப்பு இளநிலை நிலச்சீர்திருத்த அதிகாரிகளின் கருணைக்கே விடப்பட்டது. விவசாயிகள் மனு அளிக்குமாறு கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டனர். கட்டாய நிலப்பறிப்பு செய்யக் கூடாதென அவர்களுக்கு மேலும் கூறப்பட்டது.
ஹரிகிருஷ்ண பாபு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மத்தியக்குழு உறுப்பினர் மட்டுமல்ல, மேற்கு வங்காளத்திலுள்ள விவசாய சங்கத்தின் செயலாளருமாவார். அவரால் வழி நடத்தப்பட்ட விவசாய சங்கத்தின் அறைகூவலுக்கு வினையாற்றிய விவசாயிகள் 1959ல் நிலப்பிரபுக்களுக்குச் சொந்தமான நிலங்களை பறிமுதல் செய்யும் போராட்டத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தனர். அரசாங்கம் நிலப்பிரபுக்களின் நலன்களை காக்க ஒடுக்கு முறையை கட்டவிழ்த்துவிட்ட போதிலும், நிலவெளியேற்றத்திற்கு ஆதரவான முடிவு களை வழங்கி இருந்தபோதிலும் கிராம ஒற்றுமை என்ற வலிமையால் கையகப்படுத்திய நிலத்தை பல நிகழ்வுகளில் இதுநாள் வரையில் விவசாயிகள் கைவிடவில்லை.
விவசாய சங்கத் தலைவர் அமைச்சரான பிறகு, அவர்களுடைய இயக்கத்தை ஆதரித்தாரா? இல்லை. அவர் என்ன கூறினாரென்றால் நிலப்பிரபுக்களுக்குச் சொந்தமான நிலங்கள் மறு பகிர்வு செய்யப்பட வேண்டும் என்பதாகும். யார் அதைப் பெறுவார்கள்? இந்த விசயத்தில் இளநிலை நிலச்சீர்திருத்த அதிகாரிகள் விவசாய சங்கத்திடம் ஆலோசனை நடத்துவர். ஆனால், தெரிவிக்கப்படும் கருத்துக்கள் செயல்படுத்தப்படுமா? ஹரிகிருஷ்ண பாபுவால் இது தொடர்பாக வாக்குறுதி எதுவும் தரமுடியவில்லை. ஆனால் இளநிலை நிலச்சீர்திருத்த அதிகாரிகள் விவசாய சங்கத்தின் கருத்துகளை நிராகரித்தார்களென்றால், விவசாயிகள் எவ்வழிகளின் மூலமும் நிலத்தை கையகப்படுத்த இயலாது.
இது தொடர்பாக தன்னை வெளிக்காட்டிக் கொள்ள ஹரிகிருஷ்ண பாபுவிற்கு அதிக நேரம் ஆகவில்லை. இது குறித்து நீங்கள் என்ன சொல்வீர்கள்? இது அரசாங்கம் மற்றும் நிலப்பிரபுக்களின் அடிவருடியாக செயல்படுவதைத் தவிர வேறு என்ன? நிலப்பிரபுத்துவ வர்க்கங்களின் சார்பில் காங்கிரஸ்காரர்கள் கூட இவ்வளவு வெட்கக்கேடான முறையில் வாதாடி இருக்கமாட்டார்கள். ஆகவே இக்கட்சித் தலைவர்களின் உத்தரவுகளுக்குக் கீழ்படிவது என்பது நிலப்பிரபுத்துவ வர்க்கங்களின் சுரண்டலையும், ஆட்சியையும் குருட்டுத்தனமாக ஏற்றுக் கொள்வதை பொருள்படுத்துகிறது. எனவே அணிவகுத்து முன்னேறுவதற்கும், வர்க்கப் போராட்டத்தை தீவிரப்படுத்துவதற்கும் ஆன கொள்கையை உயர்த்திப் பிடிப்பதற்கு இத்தலைமையின் பிற்போக்குத்தனமான வர்க்க எதிர்ப்பு பாத்திரத்தை மக்களுக்கும், கட்சி உறுப்பினர்களுக்கும் தோலுரித்துக் காட்டுவது கம்யூனிஸ்டுகளின் கடமையாகும்.
நிலமற்ற, ஏழைவிவசாயிகள் ஹரிகிருஷ்ண பாபுவின் ஆலோசனையை ஏற்று மனு கொடுப்பார்களேயாயின், அதன் பிறகு நேரிடுவது என்ன? உடைமையாளர்களுக்குச் சொந்தமான கொஞ்ச நிலம் விளைச்சலுக்குப் பயன்படுத்தாமல் இருப்பது உண்மையே. ஆனால், பெரும் பகுதி விளைச்சலுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட நிலமாகும். அப்படிப்பட்ட நிலத்தில் பணிபுரியும் விவசாயிகளும் இருக்கிறார்கள். இன்று அவர்கள் உரிமங்களை பெற்று நிலத்தை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; அல்லது அவர்கள் நிலப்பிரபுக்களுக்கு குத்தகைச் செலுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த நிலம் மறுபகிர்வு செய்யப்படுகிறபோது, அது ஏழை, நிலமற்ற விவசாயிகளிடையே தவிர்க்கவியலாமல், மோதல்களை விளைவித்து, இதன் விளைவாக ஒட்டுமொத்த விவசாய இயக்கத்தின்மீது பணக்கார விசாயிகளுடைய தலைமை நிறுவப்படும். ஏனெனில், பணக்கார விவசாயி அதிகாரத்திலுள்ளவர்களின் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பிருப்பதனால், அவரும் நிலப்பிரபுத்துவ செல்வாக்கின் பங்காளியாவார்.
ஆகவே, ஹரிகிருஷ்ண பாபு இன்று போராட்டங்களை நடத்துவதை மறுத்து வருவதோடு, மட்டுமல்லாமல், எதிர்காலத்தில் கூடப் போர்குணம் வாய்ந்த போராட்டப் பாதையில் விவசாய இயக்கம் முன்னேறாத வகையில் நடவடிக்கைகளை எடுத்துக் கொண்டு இருக்கின்றார்.

விவாதம்

பிரணாப், டி.பி.சந்திரசேகர், சிங்கூர் - நந்திகிராம் விவகாரங்களில் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி நிலைப்பாட்டை எதிர்ப்பது என்ற ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக் கழக எஸ்எஃப்அய் முடிவை அய்சா  வரவேற்கிறது

இந்திய மாணவர் சங்கத்தின்  ஜேஎன்யு கிளை ஜூலை 5 அன்று இரவு நடைபெற்ற அதன் பொதுக்குழுக் கூட்டத்தில் வரவிருக்கிற குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில் அய்முகூவின் நிதி அமைச்சருக்கு மார்க்சிஸ்ட் கட்சி ஆதரவு தெரிவிப்பதை எதிர்ப்பது என்று முடிவு செய்தது. மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் நிலைப்பாடு ‘ஏற்புடையதல்ல’ என்றும், அது ‘இடது, ஜனநாயக இயக்கத்தின் நலனுக்கு உகந்ததல்ல’ என்றும் எஸ்எஃப்அய் - ஜேஎன்யு கிளை தீர்மானம் நிறைவேற்றியது. தைத் தொடர்ந்து வெளியிட்டத் துண்டறிக்கையில், எஸ்எஃப்அய் - ஜேஎன்யு, தோழர் டி.பி.சந்திரசேகரன் படுகொலை விசயத்திலும், கட்டாய நிலப்பறி, சிங்கூர் - நந்திகிராம் ஒடுக்குமுறை ஆகிய விசயங்களிலும் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் நிலைப்பாட்டிலிருந்தும் தன்னை விலக்கி நிறுத்திக் கொண்டது.
எஸ்எஃப்அய் - ஜேஎன்யுவின் இந்த நிலைப்பாட்டை அய்சா வரவேற்கிறது. மார்க்சிஸ்ட் கட்சியில் இருந்து முன்னாள் எஸ்எஃப்அய் தலைவர் பிரசென்ஜித் போஸ் விலகியிருப்பதையும் அய்சா வரவேற்கிறது. சிங்கூர் மற்றும் நந்திகிராமில் கட்டாய நிலப்பறி மற்றும் அரசு ஒடுக்குமுறை, அய்முகூவின் மக்கள் விரோத சிறப்புப் பொருளாதார மண்டல சட்டத்திற்கான மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் ஆதரவு, இந்திய அமெரிக்க அணு ஒப்பந்தத்தில் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் ஊசலாட்டம்,  கொடூரமான ஆயுதப்படை சிறப்பு அதிகார சட்டத்திற்கான மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் ஆதரவு ஆகிய, மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் தற்காத்துக் கொள்ள முடியாத முடிவுகளுக்கு எஸ்எஃப்அய்யின் ஆதரவை பல சந்தர்ப்பங்களில் விவாதித்த இடது ஜனநாயக மாணவர் கருத்துக்கள் அவற்றை பெருவாரியாக நிராகரித்துவிட்டன. எஸ்எஃப்அய்யின் ஜேஎன்யு கிளை, பிரணாப் முகர்ஜிக்கு ஆதரவு என்ற மார்க்சிஸ்ட் கட்சி நிலைப்பாட்டை தற்காத்துக்கொள்ள மறுத்து வழமைக்கு மாறாக எடுக்கப்பட்ட வரவேற்கத்தக்க நிலைப்பாட்டை இந்த வெளிச்சத்தில் காண வேண்டும்.
‘டி.பி.சந்திரசேகரனை படுகொலை செய்தது, பிரசென்ஜித் போûஸ வெளிவேற்றியது, சமீபத்தில் சிங்கூர் நோக்கிய பேரணிக்குச் செல்லவிருந்த அப்துல் ரெஸ்ஸôக் மொல்லாவை தடுத்து நிறுத்தியது, டி.பி.சந்திரசேகரனின் கட்சிக்கும், குடும்பத்திற்கும் ஒருமைப்பாடு தெரிவித்த வி.எஸ்.அச்சுதானந்தனை இகழ்ந்து பேசி ஓரம்கட்டி, பிரபாத் பட்நாயக், அசோக் மித்ரா போன்ற அறிவுஜீவிகளின் ஆக்கப்பூர்வ விமர்சனங்களை புறக்கணித்தது ஆகிய மார்க்சிஸ்ட் கட்சி கடந்து வந்த பாதையைப் பார்க்கும் போது, வலது வழிவிலகலுக்கெதிரான உட்கட்சி போராட்டத்தில் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி எப்போதுமே வெறுக்கத்தக்க வகையில் பதில் வினையாற்றியிருக்கிறது என்பது தெளிவாகிறது. எஸ்எஃப்அய்யின் அகில இந்திய அமைப்பு மார்க்சிஸ்ட் கட்சி, இந்த உணர்தல்களுக்கும், நாட்டின் முக்கிய இடதுசாரி பல்கலைக் கழக வளாகத்தில் தனது கிளையில் நடைபெற்று வரும் கிளர்ச்சிகளுக்கும் செவி சாய்க்குமா என்பதை பார்க்க வேண்டியுள்ளது’ என்று அய்சா கருதுகிறது.
இதைத் தொடர்ந்து எஸ்எஃப்அய்யின் அகில இந்திய தலைமை அதன் ஜேஎன்யு கிளையைக் கலைத்து, ஜேஎன்யுவின் எஸ்எஃப்அய் தலைவர்களை எஸ்எஃப்அய்யின் அடிப்படை உறுப்பினர் தகுதியிலிருந்தும் விலக்கிவிட்டது.
எஸ்எஃப்அய் - ஜேஎன்யு கிளை தொடர்ந்து எஸ்எஃப்அய் - ஜேஎன்யு என்ற பெயரிலேயே செயல்படும் என்று அறிவித்திருக்கிறது. ‘எஸ்எஃப்அய் -ஜேஎன்யு கிளை அரசியல் பிரச்சினையில் கூட்டாக முடிவெடுத்திருப்பதுதான் 4 டெல்லி மாநிலக் குழு உறுப்பினர்களை எஸ்எஃப்அய்யிலிருந்து வெளியேற்றுவதற்கான காரணம் என்று சொல்வது அதிகாரத்துவம் மற்றும் ஜனநாயக விரோதமானது; பழிவாங்கும் எண்ணம் கொண்டது. சில தனி நபர்களை குறி வைப்பதால், மொத்த கிளையையும் அச்சுறுத்தி, சம்பந்தப்பட்ட அரசியல் பிரச்சனையிலிருந்து கவனத்தை திசை திருப்பிவிடலாம் என்ற தவறான கணிப்பில் அகில இந்திய தலைமை இருப்பதாகத் தெரிகிறது... எஸ்எஃப்அய் - ஜேஎன்யு, படிப்பு மற்றும் போராட்டம் என்ற பாரம்பரியத்தைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்லும் அதே வேளை, எஸ்எஃப்அய் - ஜேஎன்யு என்ற பெயரிலேயே தொடர்ந்து செயல்படும். எஸ்எஃப்அய்யின் திட்டம் மற்றும் அமைப்புச் சட்டத்தையும் பின்பற்றும். எஸ்எஃப்அய்யின் திட்டத்திற்கும், அமைப்புச் சட்டத்திற்கும் விரோதமாக அகில இந்திய தலைமைதான் செயல்பட்டது. இந்தியா முழுவதும் உள்ள எஸ்எஃப்அய்யின் கிளைகளும், மாநில கமிட்டிகளும், மத்திய செயற்குழு உறுப்பினர்களும் தலைமையின் விதிமீறல்களுக்கு எதிராகவும், ஜனநாயக விரோத முடிவுகளைத் திரும்பப் பெறவும் தங்கள் எதிர்ப்பை பதிவு செய்யுமாறு வேண்டுகோள் விடுக்கிறோம்’ என்று எஸ்எஃப்அய் - ஜேஎன்யு அறிவித்துள்ளது.
பிரணாப்புக்கு ஆதரவு என்ற நிலைபாட்டில் எஸ்எஃப்அய் - ஜேஎன்யு ஏன் பொதுக் குழுவை கூட்ட வேண்டும் என்பதற்கு, எஸ்எஃப்அய் - ஜேஎன்யுவின் துண்டறிக்கை ‘கடந்த சில வாரங்களாக இந்தப் பிரச்சினையில் அய்சா போன்ற தீவிர இடதுசாரி இயக்கங்களின் தீவிர தாக்குதலுக்கு எஸ்எஃப்அய் இலக்கானது. மாணவர்கள் எஸ்எஃப்அய்யின் நிலைப்பாடு தொடர்பாக கேள்வி கேட்கும் போது நாங்கள் மவுனம் காக்க முடியாமல் போய்விட்டது’ என்று குறிப்பிடுகிறது.
அதே துண்டறிக்கை, 2007 மற்றும் 2012 மாணவர் பேரவை தேர்தல்களில் ஜேஎன்யுவில் ஒரு நிர்வாகி இடம் கூட எஸ்எஃப்அய்யால் வெற்றி பெற முடியாமல் போனதற்கான அரசியல் காரணங்களாக, ‘அடிப்படையாக சிங்கூர் - நந்திகிராம் பிரச்சினையும், மற்றும் நாட்டில் இடதுசாரி இயக்கத்தின் பொதுவான நிலையுமே காரணம்’ என்று குறிப்பிடுகிறது. ‘இடதுசாரி சாய்வுள்ள ஜேஎன்யு போன்ற அரசியல் வளாகத்தில், இம் மாற்றங்கள் முற்போக்கு, ஜனநாயக எண்ணம் கொண்ட மாணவர்கள் மத்தியில் எஸ்எஃஅய்யின் அடித்தளத்தை அரித்து விடுகிறது’ என்றும் எஸ்எஃப் அய் - ஜேஎன்யு குறிப்பிடுகிறது. 2007ல் இருந்து நடைபெற்றுவரும் இம்மாற்றங்கள் எஸ்எஃப் அய்யை அதன் ‘இரட்டைப் பேச்சு’ என்று சொல்லி கடுமையான தாக்குதலுக்கு ‘எஸ்எஃப் அய்யால் ஆதாயம் அடைந்த அய்சா’வால் இலக்காக்கப்படுகிறது.
‘எஸ்எஃப்அய் - ஜேஎன்யுவின் நலன் குறிப்பிட்ட அரசியல் பிரச்சனைகளோடு தொடர்பு கொண்டுள்ளது. குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில் பிரணாப் முகர்ஜிக்கு ஆதரவு என்ற ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அரசியல் முடிவை எஸ்எஃப் அய் - ஜேஎன்யு தற்காத்துக் கொள்ளாது என்பதோடு சமீபத்தில் கேரளாவில் ஆர்எம்பி தலைவர் டி.பி.சந்திரசேரன் படுகொலை செய்யப்பட்டது போன்ற சம்பவங்களில் அமைதி காக்கவும் செய்யாது என்று எஸ்எஃப்அய் - ஜேஎன்யு துண்டறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. நிறைய மார்க்சிஸ்ட் கட்சி செயல்வீரர்கள் இதுவரை கைது செய்யப்பட்டிருக்கின்றனர். விசாரணை இன்னும் தொடர்கிறது. மார்க்சிஸ்ட் கட்சி தலைவர் எம்.எம்.மணி வெளியிட்டிருக்கும் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத அறிக்கை, நிலைமையை இன்னும் மோசமாக்கியுள்ளது. இது கேரளாவிலும், ஜேஎன்யுவிலும் மிகப் பெரிய அரசியல் பிரச்சினையாகி விட்டது. எஸ்எஃப்அய் - ஜேஎன்யு இதில் கொள்கை வழிப்பட்ட நிலை எடுத்து, குற்றவாளிகள் எந்த அரசியல் கட்சியைச் சார்ந்தவராக இருந்தாலும் தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்றுக் கோருகிறது. எஸ்எஃஅய்யின் அகில இந்திய தலைமை இந்தப் பிரச்சினைகளில் எல்லாம் இதுவரை எந்த நிலைப்பாடும் எடுக்கவில்லை’ என்று எஸ்எஃப்அய் - ஜேஎன்யு துண்டறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.
அய்சாவின் தலையீட்டால், இடதுசாரி சாய்வுள்ள ஜேஎன்யு வளாகத்தின் அரசியல் விவாதம் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் வலது  திரிபுவாதப் போக்குகளுக்கான வாதங்களை கூர்மையாக நிராகரித்துவிட்டது. இது பல்வேறு பிரச்சினைகளில் சிபிஎம்மின் நிலைப்பாடு, சமூகத்தின் முற்போக்கு, எண்ணங்கொண்டவர்கள் மத்தியில் தற்காத்துக் கொள்ள முடியாதது என்ற புரிதலை எஸ்எஃப்அய் -ஜேஎன்யு தோழர்களுக்கு உருவாக்குவதில் முடிந்திருக்கிறது.
தமிழில்: தேசிகன்

கல்வி

என்ன செய்ய வேண்டும் நூலை இறுகப் பற்றிக் கொள்ள என்ன செய்ய வேண்டும்? (பகுதி 1)

காம்ரேட்

மார்க்ஸ் லெனின் மாசேதுங், தத்துவத்தை நடை முறையுடன் பொருத்தினார்கள். அதனை அவர்கள் ஒரு போதும் வறட்டுச் சூத்திரங்களாகச் சுருக்கவில்லை. சமகால நிலைமைகளை ஆழமாகக் கற்று, உயிர்த்துடிப்பான போராட்ட இயக்கங்களுடன் தத்துவத்தை இணைப்பதன் மூலம், அதனைச் செழுமைப்படுத்தினார்கள்.
தோழர் லெனின், பாட்டாளி வர்க்கத்தின் பேராசான். அவர் ரஷ்ய பூமியில் மண்ணில் ஆழக் காலூன்றி நின்றார். ரஷ்ய ஆன்மா, ரஷ்யாவின் கடந்த காலம், நிகழ்காலம் அது எத்தகைய எதிர்காலம் நோக்கி மாறிச் செல்கிறது, ரஷ்யாவின் சமூகப் பொருளாதார அரசியல் நிலைமைகள், ரஷ்யாவின் வர்க்கங்கள் கட்சிகள் தலைவர்கள் ரஷ்யப் புரட்சியின் உள்ளடக்கம், வடிவங்கள், திசை பற்றிய ஆழமான புரிதலைப் பெற்றிருந்தார்.
அரசும் புரட்சியும் நூலுக்கு தோழர் லெனின் ஒரு பின்னுரை (போஸ்ட் ஸ்க்ரிப்ட்) எழுதுகிறார். “இந்த வெளியீடு 1917 ஆகஸ்ட் செப்டம்பரில் எழுதப்பட்டது. ஏற்கனவே அடுத்ததான ஏழாவது அத்தியாயத்திற்கு, ‘1905-1907 ரஷ்யப் புரட்சியின் அனுபவங்கள்’ எனத் தலைப்பிட்டு எழுதத் திட்டமிட்டிருந்தேன். தலைப்பு தவிர அந்த அத்தியாயத்தின் ஒரு வரியைக் கூட என்னால் எழுத முடியவில்லை. எனக்கு, அக்டோபர் புரட்சிக்கு முந்தைய காலம் என்ற அரசியல் நெருக்கடி, குறுக்கே வந்தது. இத்தகைய குறுக்கீடு வரவேற்கத்தக்கதே. வெளியீட்டின் இரண்டாவது பாகம், 1908 - 1917 ரஷயப் புரட்சியின் அனுபவம் பற்றி எழுதுவது, நீண்ட காலத்திற்கு ஒத்தி வைக்கப்படும் போல் தெரிகிறது. புரட்சியின் அனுபவத்தின் ஊடே செல்வது, அது பற்றி எழுதுவதைக் காட்டிலும், மனதிற்கு உகந்ததும் பயனளிப்பதுமாகும்”. தத்துவத்தை நடைமுறையோடு இணைப்பதில் அதன் விளைவைக் காண்பதில் அவர் எவ்வளவு மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.
என்ன செய்ய வேண்டும் நூலில், நமக்கு எத்தகைய அமைப்பு தேவை என்ற துணைத் தலைப்பின் கீழ் துவக்க வரிகளில் லெனின் எழுதுகிறார். நமது ‘திட்டவகைப்பட்ட செயல் தந்திரங்கள்’ என்பது, தாக்குதலுக்கு உடனடி அழைப்பு விடுவதை நிராகரிப்பது, ‘எதிரியின் கோட்டை மீது ஒரு முறையான முற்றுகையை கோருவது’ அல்லது வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், நமது எல்லா முயற்சிகளும் நிரந்தரப் படைவீரர்களைத் திரட்டுவது அமைப்பாக்குவது மற்றும் அணிதிரட்டுவதை நோக்கித் திசைவழிப்படுத்தப்படுவது ஆகியவற்றில் அமைய வேண்டும் என்கிறார்.
தோழர் மாவோவும் தோழர் லெனினும், சீனாவில் ரஷ்யாவில் நடந்த புரட்சிகள் பற்றிக் கற்றுக்கொள்வது சரிதான்; ஆனால் அதனை நகலெடுத்துப் பொருத்த முயற்சிக்காமல், தத்தமது நாடுகளின் நிலைமைகளுக்கேற்பப் பொருத்தமான படிப்பினைகளை எடுத்துப் பொருத்தச் சொல்கிறார்கள்.
நவம்பர் 1917 புரட்சி முடிந்த பிறகு சோவியத் குடியரசு, அய்ரோப்பியப் புரட்சியை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்தது. அது நடக்கவில்லை. புதிதாகப் பிறந்த சோசலிசக் குடியரசை அதன் குழந்தைப் பருவத்திலேயே கொன்று விட ஏகாதிபத்திய முகாம் முயன்றது. அவ்வளவு நெருக்கடியான கட்டத்திலும், ஏப்ரல் 27 1920ல்  ‘இடதுசாரி’ கம்யூனிசம் - இளம்பருவக் கோளாறு நூலில் லெனின் புரட்சி வெடித்து வெள்ளமாய் பாயும்போது புரட்சிக்காரனாய் இருப்பது சுலபம் என்று சொல்லிவிட்டு, அதன் பிறகு எழுதுகிறார்:
“நேரடியான பகிரங்கமான உண்மையான பெரும்திரள் கொண்ட உண்மையான புரட்சிகரமான போராட்டம் நடத்துவதற்கான நிலைமைகள் இல்லாத போதும், புரட்சிகரமான செயல்முறைகளுக்கான அவசியத்தை உணர முடியாத மக்கள் மத்தியில், ஒரு புரட்சிகரமற்ற சூழலில், புரட்சிகரமல்லாத அமைப்புக்களில், ஏன் பிற்போக்கு அமைப்புக்களிலும் கூட (பிரச்சாரம் கிளர்ச்சி மற்றும் அமைப்பாக்குதல் மூலம்), புரட்சியின் நலன்களை முன்நிறுத்துவதுதான், புரட்சியாளர்களாய் இருப்பதுதான், மிக மிகக் கடினமானது. மிகமிக மதிப்பிற்குரியதாகும்.” இன்றைய இந்திய நிலைமைகளுக்கு, லெனினின் மேற்கூறிய மேற்கோள் மிகவும் பொருத்தமானது.
லெனின் 20ஆம் நூற்றாண்டு துவங்கிய பிறகு, 1902லிருந்து 1905 வரை, நவம்பர் புரட்சிக்குப் பின் எழுதிய என்ன செய்ய வேண்டும்? ஓரடி முன்னால் ஈரடி பின்னால், ஜனநாயகப் புரட்சியில் சமூக ஜனநாயகத்தின் இரு செயல் தந்திரங்கள் போன்ற நூல்கள், ஒரு குறிப்பிட்ட கால கட்டத்தில், குறிப்பிட்ட தேவைகளை நிறைவு செய்ய எழுதப்பட்டவை.

காலப் பின்னணி
1860களுக்கு முன்பு ஜார் ஆண்ட ரஷ்யாவில், முதலாளித்துவ வளர்ச்சி மிகவும் சிறிய அளவிலானது. 1861ல் ஜார் அரசு பண்ணை அடிமை முறையை ஒழிக்க நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டது. பெரிய மில்களில், தொழிற்சாலைகளில், ரயில்வேக்களில் வேலை செய்யும் தொழிலாளர்கள் எண்ணிக்கை 1865ல் 7,60,000 என இருந்தது 1890ல் இரு மடங்காக 14,33,000 என உயர்ந்தது. அந்தப் பத்தாண்டு முடியும் போது எண்ணிக்கை 27,92,000 ஆனது.
இங்கிலாந்து மற்றும் பிரான்ஸ் நாடுகளின் மூலதன வருகையோடு, ரஷ்யா எங்கும் ரயில் பாதைகள் போடப்பட்டன. சுரங்கத் தொழில்கள் தொழிற்சாலைகள் பெருகின. கனிமங்கள் எரிபொருட்கள் தேவை அதிகரித்தது. என்னதான் வேகமாக, முதலாளித்துவம் வளர்ந்தாலும், 1897 மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பில், ரஷ்ய மக்களில் 83% விவசாயத்தைச் சார்ந்தும் 17% தொழில் மற்றும் சேவைத் துறைகள் சார்ந்தும் இருந்ததாக, லெனின், ரஷ்யாவில் முதலாளித்துவத்தின் வளர்ச்சி நூலில் குறிப்பிட்டார்.
1903ல் கிராமப்புற வறியவர்களுக்கு என்ற நூலை லெனின் எழுதும் போது 1 கோடி விவசாயக் குடும்பங்கள் இருந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார். உழுகருவிகளாகக் குதிரைகள் இருந்தன. லெனினுடைய வர்க்கப் பகுப்பாய்வுப்படி, 30 லட்சம் விவசாயிகளிடம் குதிரைகள் ஏதும் இல்லை. முப்பத்தைந்து லட்சம் விவசாயிகள் ஆளுக்கொரு குதிரை வீதம் 35 லட்சம் குதிரைகள் வைத்திருந்தனர். இந்த 65 லட்சம் குடும்பங்கள் நாட்டுப்புற ஏழைகளாக இருந்தனர். விவசாய சமூகத்தில் இவர்கள் மூன்றில் இரு பகுதியினர். ஏறத்தாழ இருபது லட்சம் நடுத்தர விவசாயக் குடும்பங்கள் கைவசம் ஏறத்தாழ 40 லட்சம் குதிரைகள் இருந்தன. ஆனால் ஏறத்தாழ 15 லட்சம் பணக்கார விவசாயக் குடும்பங்கள் கைவசம் 75 லட்சம் குதிரைகள் இருந்தன.
நிலம் என்று காணும்போது, அய்ரோப்பிய ரஷ்யாவில் விவசாயிகளுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட துண்டு நிலமும் தனியாருக்குச் சொந்தமான நிலமும் 24 கோடி தெசியத்தினாக்கள் அளவு இருந்தன. (ஒரு தெசியத்தினா என்பது 2.7 ஏக்கர் ஆகும்). ஒரு கோடி விவசாயிகளுக்கு ஒதுக்கப்பட்டது 13.1 கோடி தெசியத்தினா நிலம். 5 லட்சம் நிலப்பிரபுக்களின் குடும்பங்கள் வசம் 10.9 கோடி தெசியத்தினா நிலம் இருந்தது.
ஜார் குடும்பத்தினர் கைகளில் எழுபது லட்சம் தெசியத்தினாக்கள் ராஜபூமி இருந்தது. மாதா கோவில்கள் மடங்கள் கைவசம் அறுபது லட்சம் தெசியத்தினாக்கள் நிலம் இருந்தது. நகரங்கள் பட்டணங்கள் தொழில் வர்த்தக நிறுவனங்கள் கைவசம் 40 லட்சம் தெசியத்தினாக்கள் நிலம் இருந்தது.
20 லட்சம் விவசாயிகளிடம் இருந்ததற்கு ஈடான நிலம் 924 நிலப்பிரபுக் குடும்பங்களிடம் இருந்தது. அரசாங்கத்தின் கைவசம் இருந்த 15 கோடி தெசியத்தினாக்கள் நிலத்தில் 40 லட்சம் தெசியத்தினாக்கள் போக மீதமுள்ளவை பயிரிட லாயக்கற்றவை. பயிரிட லாயக்கான நிலங்களும், பணக்கார விவசாயிகளுக்கு அற்பத் தொகைக்குக் குத்தகைக்கு விடப்பட்டன. அவர்கள் இந்நிலங்களை, நடுத்தர மற்றும் ஏழை விவசாயிகளுக்கு அளவு கடந்த வாரத்திற்கு உள்குத்தகைக்கு விட்டனர்.
இரத்தம் சொட்டச் சொட்டச் நிலப்பிரபுக்கள் சுரண்டினர். ஒடுக்கினர். பணக்கார விவசாயிகள் உறிஞ்சிக் கொழுத்தனர். நடுத்தர விவசாயிகள் நிலை தடுமாறினர். ஏழை விவசாயிகள் ஓட்டாண்டியாயினர். கிராமப்புறத் தொழிலாளர்கள் அழிவுற்று நாசமாயினர்.
மில்களில் தொழிற்சாலைகளில் 12 1/2 மணி நேர வேலை இருந்தது. ஜவுளித் தொழிலில் 14/15 மணி நேர வேலை இருந்தது. போரில் பலியாவதைவிட அதிகமானோர் விபத்துக்களில் உயிரையும் உறுப்புக்களையும் இழந்தனர். காப்பீடோ நஷ்ட ஈடோ கிடையாது. 10 முதல் 12 பேர் ஒரு சிறிய அறையில் வாழ்ந்தனர். சம்பளத்தின் பெரும் பகுதி அபராதங்களாகப் பிடிக்கப்பட்டது. மோரசோவ் மில்லில் சம்பளம் ரூ.100ல் ரூ.30 முதல் ரூ.50 வரை அபராதங்களாகப் பிடிக்கப்பட்டன. முதலாளிகளின் உணவு, மளிகை கடைகளில், தொழிலாளர்கள், கூடுதல் விலை கொடுத்துப் பொருட்களை வாங்க வேண்டும். விரிந்து பரந்திருந்த ரஷ்யாவில், சிறுபான்மைத் தேசீய இனங்கள் மீது, ரஷ்யப் பேரினவாதமும் மொழியும் கலாச்சாரமும் ஒடுக்குமுறையும் நுகத்தடிகளாகப் பூட்டப்பட்டன.
எல்லா எதிர்ப்புக்களும் வாள்முனையில் துப்பாக்கி முனையில் நசுக்கப்பட்டன. இம்மென்றால் சிறைவாசம் ஏனென்றால் சைபீரியா வனவாசம். இந்த ஜாராட்சி அய்ரோப்பிய மூலதனத்தின் உற்ற துணைவனாக நின்றது. பிற்போக்கின் கோட்டையானது.
நில ஆதினங்களுக்கெதிரான விவசாய ஜனநாயக இயக்கம், தேசீய இனங்களின் தேச விடுதலை மற்றும் தேசீய சமத்துவத்திற்கான இயக்கம், முதலாளித்துவ சர்வாதிகாரத்தை வீழ்த்தி பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் படைப்பதற்கான இயக்கம் ஆகிய அனைத்து நீரோட்டங்களையும் இணைத்து வழி நடத்தக் கூடிய பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சிகரக் கட்சி, வரலாற்றின் அறைகூவலுக்கு ஏற்ப காலத்தின் கட்டளையை நிறைவேற்ற, தேவைப்பட்டது.

தொழிலாளர் இயக்கமும் சோசலிச தத்துவமும்
ரஷ்யாவிலும் கூட துவக்க காலத்தில் இவை தனித்தனியாகவே உருவாயின, இருந்தன. 1860க்குப் பிறகு எண்ணிக்கையில் வளரத் துவங்கிய பாட்டாளி வர்க்கம் 1890 முதல் 1900 வரை ஒரு பிரும்மாண்ட நிலையை அடைந்தது. ஒரு விதத்தில் நாடு தழுவிய வர்க்கமானது. கிராமப்புற வேர்களிலிருந்து அந்நியமாகாமல் இருந்த தலைமுறையினரையே கணிசமாகக் கொண்டிருந்தது. 1860களில் 1870களில் கரு நிலை வர்க்கப் போராட்டங்களாக வேலை நிறுத்தங்கள் வெடித்தன. 1880 முதல் 1886 வரை 48 வேலை நிறுத்தங்கள் நடந்தன. 80,000 பேர் கலந்து கொண்டனர்.
1875ல் ஓடெஸ்னாவில் சோவியத் ரஷ்ய தொழிலாளர் சங்கமும், 1878ல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்கில் ரஷ்ய தொழிலாளர்களின் வடக்கு சங்கமும் உருவாயின. 1885ல் மோரசோவ் மில்லின் 8000 தொழிலாளர்கள் வேலை நிறுத்தம் செய்தனர். அபராதங்களை ஒழிக்கக் கோரிய வேலை நிறுத்தம் இராணுவத்தால் நசுக்கப்பட்டது. ஆனால் 1886லேயே அரசாங்கம், அபராதங்கள் முதலாளிகள் பைகளுக்குப் போகாமல் தொழிலாளர்களுக்கும் பயன்படும் விதம் ஒரு சட்டம் கொண்டு வர நேர்ந்தது.
1889ல் ரஷ்யாவின் முதல் மார்க்சியக் குழு ஜெனிவாவில் உருவானது. பிளக்கனவ் மார்க்சியத்தைப் பரப்புகிற முயற்சிகளில் ஈடுபட்டார். நரோத்னியத்திற்கு எதிரான கருத்துப்போரில் பிளக்கனவ் வழிநடத்திய ‘தொழிலாளர் விடுதலைக்குழு’ பெரும் பங்காற்றியது. 1884 மற்றும் 1887ல் ரஷ்ய சமூக ஜனநாயகக் கட்சிக்கான இரு நகல் திட்டங்களை வெளியிட்டது. மார்க்சியத்தை, சோஷலிசக் கருத்துக்களைப் பரப்பியது.
1884 முதல் 1894 வரை சமூக ஜனநாயக இயக்கம் சிறிய தனித்தனி குழுக்களாக இருந்தது. பெரும்திரள் தொழிலாளி வர்க்க இயக்கத்தோடு மிகவும் குறைந்த தொடர்புகள் அல்லது தொடர்புகளே இல்லை என்ற நிலைதான் இருந்தது. ‘கருநிலை வளர்ச்சிப் போக்கில்’ சமூக ஜனநாயக இயக்கம் இருந்ததாக லெனின் எழுதினார். தாயின் வயிற்றில் குழந்தை உருவாகி விட்டது. ஆனால் இன்னமும் பிறக்கவில்லை.
1895ல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்கில் இருந்த இருபது மார்க்சிய வட்டங்களை, தொழிலாளி வர்க்க விடுதலைக்கான போராட்டக் குழு என்ற ஒரு தனி அமைப்பாக லெனின் மாற்றி அமைத்தார். இது ஒரு புரட்சிகர மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் துவக்கமாக இருந்தது. கழகம், புரட்சிகர இயக்கத்தில் தொழிலாளி வர்க்கம் தலைமைப் பாத்திரம் வகிக்க வேண்டும் என்றும், மேலான வேலை நிலைமைகள், வேலை நேரக் குறைப்பு, கூடுதல் ஊதியம் ஆகிய கோரிக்கைகளை ஜாராட்சிக்கு எதிரான அரசியல் போராட்டத்துடன் இணைக்க வேண்டும் என்றும் தொழிலாளர்களுக்கு அரசியல் கல்வி தந்தது. அது சோசலிசத்தையும் தொழிலாளி வர்க்க இயக்கத்தையும் அய்க்கியப்படுத்தத் துவங்கியது.
1895 முதல் 1899 வரை நடந்த வேலை நிறுத்தங்களில் 2,21,000 தொழிலாளர்கள் கலந்து கொண்டனர். 1896ல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்கில் கழகம் வழிநடத்திய வேலை நிறுத்தப் போராட்டத்தில் 30000 ஜவுளித் தொழிலாளர்கள் கலந்து கொண்டனர். வேலை நேரக் குறைப்பே முதன்மைக் கோரிக்கையாக இருந்தது. 2.6.1897ல் முதல் முறையாக ஜாராட்சி வேலை நேரம் 11 1/2 மணி நேரம் தாண்டக் கூடாது எனச் சட்டம் இயற்றியது.
1895ல் லெனின் கைது செய்யப்பட்டார். கழகத்தில் புதியவர்கள் தலைமைக்கு வந்தனர். தாம் “இளையவர்கள்” என்றும் லெனினும் அவரது கூட்டாளிகளும் “வயதானவர்கள்” என்றும் இவர்கள் அழைத்தனர். தொழிலாளர்கள் முதலாளிகளுக்கெதிரான பொருளாதாரப் போராட்டங்களோடு தம்மை நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்றும் ஜாராட்சிக்கு எதிரான அரசியல் போராட்டத்தை அதன் தலைமையை தாராளவாத முதலாளிகளிடம் விட்டு விட வேண்டும் என்றும் இவர்கள் சொன்னார்கள். இப்படித்தான் ரஷ்யாவின் மார்க்சிய இயக்கத்தில் சந்தர்ப்பவாதிகள் சமரசவாதிகள், பொருளாதாரவாதிகளாக உருவெடுத்தனர்.
லெனின் கைது, அதன் பிறகு “பொருளாதாரவாதிகள் உதயம்” என்பவற்றிற்கு முன்பாக, வேறு ஒரு முக்கிய நிகழ்வும் நடந்தது. நரோத்னிக்குகளுக்கு எதிராக, பிளக்கனவ் தொடுத்த கருத்தியல் போராட்டத்தை லெனின் தொடர்ந்தார். சட்டபூர்வ மார்க்சிஸ்ட்களுடன் நரோத்னிக்குகளுக்கு எதிராக அய்க்கியம் என்ற தந்திரத்தைக் கையாண்ட அதேநேரம், அவர்களுக்கு எதிரான போராட்டத்தையும் தொடுத்தார். இந்தத் தந்திரம், சட்டபூர்வமாக (ஜார் ஆட்சியின் அனுமதியுடன்), மார்க்சியத்தை ரஷ்யா எங்கும் பரப்ப உதவியது. நரோத்னிக்குகளுடன் கருத்துத் தளத்தில் கணக்குத் தீர்க்க உதவியது.
சட்டபூர்வ மார்க்சிஸ்ட்கள், மார்க்சியப் பதாகையின் கீழ், தொழிலாளி வர்க்க இயக்கத்தை முதலாளித்துவ சமூகத்தோடு அனுசரித்துப்போக வைக்கவும் பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சி, பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் என்ற மார்க்சியத்தின் சாரமான கருத்துக்களை மறுதலிக்கவும், முயன்றனர். இதன் ஒரு பிரதிநிதியான பீட்டர் ஸ்ட்ரூவ் “நாங்கள், எங்களிடம் கலாச்சாரம் இல்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறோம். கற்பதற்கு முதலாளித்துவத்திடம் செல்கிறோம்” என்றார். வீழ்த்த வேண்டிய முதலாளித்துவத்திடம் பாடம் கற்கச் சொன்ன சட்டபூர்வ மார்க்சிஸ்ட்களில் பலர், பின்னர் முதலாளித்துவத்தின் கட்சியான அரசியலமைப்புச் சட்ட ஜனநாயகக் கட்சியில் (கேடட்) இணைந்தனர்.

ருஷ்ய சமூக ஜனநாயகக் கட்சியின் முதல் மாநாடு
லெனின் சைபீரிய சிறைவாசத்தில் இருந்தபோது, மின்ஸ்க் நகரில் கட்சியின் முதல் மாநாடு, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க், கீவ், மாஸ்கோ எகாடெரிநோஸ்யாவ் போராட்டக் கழகங்களாலும் பண்ட் அமைப்பாலும் கூட்டப்பட்டன. 9 பேர் கலந்து கொண்ட 13.8.1898ல் நடைபெற்ற இம்மாநாட்டில், ராட்சென்கோ, எய்டல்மேன், கிரேமர் என்ற மூவர் கொண்ட மத்தியக் குழு தேர்வு செய்யப்பட்டது.
முதல் மாநாடு, கட்சிக்கு, பெயர் தந்தது.
போராட்டத்தின் உடனடி நோக்கங்களைத் தீர்மானித்தது.
தொழிலாளர் இயக்கத்தை சோசலிசத்துடன் இணைப்பதில் மகத்தான பங்காற்றியது.
ஆனபோதும், ஓர் அனைத்துந்தழுவிய கட்சித் திட்டத்தையோ, அமைப்புக் கோட்பாடுகளையோ உருவாக்குவதில் வெற்றி பெறவில்லை.
- தொடரும்

கட்டுரை

பங்களா கட்ட பாலம் கட்டு...
வீடு வாங்க ரோடு போடு...

ஜி.ரமேஷ்

தமிழ்நாட்டில் மாறிமாறி ஆட்சியில் இருக்கும் திமுக, அதிமுக கட்சிகளின் மந்திரிகள் முதல் கவுன்சிலர்கள் வரை அதிகம் சம்பாதிப்பது பாலங்கள், சாலைகள், கட்டுமானத் திட்டங்கள் மூலம்தான்.  பாலம் கட்டுவதையும் ரோடு போடுவதையும் முன்பு பொதுப்பணித் துறையின் மூலம் செய்து கொண்டிருந்தனர். தற்போது அதற்கென்றே தனியாக நெடுஞ்சாலைத் துறையை உருவாக்கியுள்ளார்கள்.
சென்னை மாநகராட்சியின் அஇஅதிமுக கவுன்சிலர்களின் கூட்டம் நடத்தி, கூட்டத்தில் முறைகேடுகளில் ஈடுபடும் கவுன்சிலர்கள் பெயர் சொல்லி அழைத்து எச்சரித்து, இப்படியே தொடர்ந்தால், மக்கள் மத்தியில் இருந்து புகார்கள் வந்தால், மாநகராட்சியை கலைத்துவிடுவ தாக ஜெயலலிதா மிரட்டினாலும் செலவழித்ததைத் திருப்பி எடுக்க, தமக்கும் மேலே இருப்பவர்களுக்கு கப்பம் கட்ட கவுன்சிலர்கள்தான் பாவம் என்ன செய்வார்கள்? நீங்கள் ஊழல் செய்யாதவரா என்று ஜெயலலிதாவைக் கேட்டுவிட முடியுமா? உடன்பிறப்புக்களுக்கு தாங்கள் சற்றும் சளைத்தவர்கள் அல்ல என்றும் அவர்கள் காட்ட வேண்டியுள்ளது.
உலகமய பொருளாதாரத்தில் போட்டி நிலையை உயர்த்தவும் உற்பத்தி மற்றும் செயல் திறனை அதிகரிக்கவும் சிறந்த சாலை கட்ட மைப்பு அவசியமாகிறது. நல்ல சாலை இணைப்புகள் நகர் மற்றும் கிராமப்புறங்களின் பொருளாதார மேம்பாட்டை ஊக்குவிக்கின்றன என்று மிகுந்த அக்கறையோடு ஆரம்பிக்கி றது நெடுஞ்சாலைகள் மற்றும் சிறு துறைமுகங்கள் கொள்கை விளக்கக் குறிப்பு 2012-2013. மாநிலம் முழுவதும் சமநிலை சமூக - பொருளாதார வளர்ச்சி அடைய நல்ல சாலை இணைப்பு கள், அகலமான சாலைகள், சுற்றுச் சாலைகள், பாலங்கள், இரயில்வே கடவுகளில் மேம்பாலங்கள், கீழ்ப்பாலங்கள் மற்றும் சிறு துறைமுகங்களை மேம்படுத்துதல் ஆகியவற்றைச் செயல்படுத்துவதே இத்துறையின் இலக்காகும் என்றும் அக்குறிப்பில் கூறப்பட்டுள்ளது. தேசிய நெடுஞ்சாலையை மேம்படுத்துவதும் பராமரிப்பதும் இந்தத் துறைதானாம்.
நடைமுறையில் நடப்பது எல்லாம் தலைகீழ். சாலைகள் 5 ஆண்டுகள்தான் தாக்குப்பிடிக்கும். அதனால் அவற்றை 5 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை பராமரிக்க வேண்டும் என்று கொள்கை விளக்கக் குறிப்பு சொல்கிறது. ஆனால், நம்ம ஆட்சியாளர்கள் போடும் சாலைகள் 5 மாதங்களுக்குத் தாக்குப்பிடித்தாலே பெரிய விசயம். பல கிராமங்களில் இன்றும் சாலை வசதியே கிடையாது. பல கிராமங்களில்  சாலைவசதி கேட்டு மக்கள் போராடிக் கொண்டிருப்பதை தினசரிகளில் தினமும் நாம் பார்க்கிறோம்.
தமிழ்நாட்டின் மொத்த பரப்பளவு 1,30,058 ச.கி.மீ. மக்கள் தொகை ஒரு சதுர கிலோ மீட்டருக்கு 555 பேர். 2011ம் ஆண்டில் தமிழ்நாட்டில் உள்ள வாகனங்களின் எண்ணிக்கை 1,36,60,717. அதாவது ஒரு சதுர கி.மீக்கு 105 வாகனங்கள். ஆனால், இவையெல்லாம் மாநிலம் முழுவதும் பரவிக்கிடக்கவில்லை. மாறாக நகர்புறங்களில் குவிந்து கிடக்கின்றன. 2011 புள்ளியியல் துறை கணக்கெடுப்பு தமிழ்நாட்டில் 2,02,296 கிலோ மீட்டருக்கு சாலை கட்ட மைப்பு உள்ளதாகக் கூறுகிறது. இதில், 62,017 கி.மீ. நீள சாலைகள் மட்டுமே மத்திய, மாநில நெடுஞ்சாலைத் துறைகளால் பராமரிக்கப்படுகின்றன. அதாவது தேசிய நெடுஞ்சாலை, மாநில நெடுஞ்சாலை, மாவட்ட முக்கிய சாலை மற்றும் மாவட்ட இதர சாலைகளை மட்டும். மீதமுள்ள சாலைகளை உள்ளாட்சி அமைப்புகள் பராமரிக்கின்றன என்பது தெளிவாகிறது.
சட்டமன்றத்தில் நெடுஞ்சாலைத் துறை மானியக் கோரிக்கையின்போது அதன் அமைச்சர் எடப்பாடி பழனிச்சாமி, சாலை கட்ட மைப்பின் தரம் மற்றும் திறன் மிக முக்கியமானது. பெருகி வரும் வாகனப் போக்குவரத்தை முன்னிட்டு சுகமான பயணம், பள்ளமில்லா சாலைகள், குறைந்த செலவில் பராமரிப்பு, ஆயுட்காலம் நீடித்து உழைக்கும் தன்மை கொண்ட சிறந்த சாலைகளை வழங்க தன் துறை  உறுதி கொண்டுள்ளது என்றார். தளி, கேளமங்கலம் பஞ்சாயத்து யூனியனுக்கு உட் பட்ட 24 மலை கிராமங்களில் 18 கிராமங்களுக்கு சாலைகளே இல்லை என்றும் குழந்தைகள் பள்ளிக்கூடங்களுக்குச் செல்ல முடியவில்லை என்றும் இந்தக் கிராமங்களில் பள்ளிக்கூடங்களும் கிடையாது என்றும் சமீபத்தில் பத்திரிகைகளில் வெளிவந்தது. இதுபோன்ற பல கிராமங்கள் தமிழ்நாட்டில் இருக்கின்றன. இந்த கிராமங்களுக்கு சாலைகள் போடுவது தொடர்பாக மானியக் கோரிக்கையில் ஒன்றும் இல்லை.
அமைச்சரின் அக்கறை எல்லாம் பன்னாட்டு, உள்நாட்டு நிறுவனங்களின், முதலாளிகளின் கார்கள், பளபளக்கும் நான்கு, ஆறுவழி சாலைகளில் பறப்பதற்கே. முதற்கட்டமாக 2477 கி.மீ. மாநில நெடுஞ்சாலைகள் மற்றும் மாவட்ட முக்கிய சாலைகளை ரூ.1500 கோடி செலவில் தனியார் அரசு பங்களிப்புடன் தலீட்டு திருப்பு விகித அடிப்படையில் மேம்படுத்த மேற்கொள்ளத் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. இன்னும் சில நெடுஞ்சாலைகள் ரூ.6500 கோடி செலவில் மேம்படுத்த தேர்வு செய்யப்பட்டுள்ளனவாம். அந்த செலவில் 20% தமிழக அரசு ஏற்றுக்கொண்டு 80% அந்நிய நிதி நிறுவனங்களிடம் இருந்து பெறப்படுமாம். அந்நிய நிதி/கடன் பெற மத்திய அரசிற்கு முன்வைப்பு செய்யப்பட்டுள்ளது. அந்நிய நிறுவனங்கள் நெடுஞ்சாலைகளில் டோல் கேட் போட்டு வசூல் செய்வார்கள். மேலும் கொடுத்த கடனை வட்டிக்கு மேல் வட்டி போட்டு வசூல் செய்தும் விடுவார்கள். உலகமய, தனியார்மயக் கொள்கைகளை தெளிவாக அமல்படுத்துகிறது ஜெ.அரசு என்பதற்கு இதை விட வேறு சான்று தேவையில்லை.
சாலை நிர்வாகத் திட்டம் என்ற பெயரில், தமிழ்நாட்டின் அனைத்து சாலை ஓடுதள நிலைமை குறித்த தகவல்களை கணினி மூலம் சேகரித்துப் பராமரிக்க நெடுஞ்சாலைத் துறையால் இத்திட்டம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளதாம். சாலைகளைப் பராமரித்துக் கொண்டிருந்த சாலைப் பணியாளர்களையெல்லாம் வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டு இப்போது கருவிகள் மூலம் சாலைகளைக் காக்கப் போகிறார்களாம்.  லேசர் கருவிகள் மூலம் சாலை தளம் பற்றிய தகவல்களைச் சேகரிப்பார்களாம். பாலங்களுக்காக ஏழைகளின் வீட்டினை இடித்து அப்புறப்படுத்தும் அரசு, தற்போது நிலம் கையகப்படுத்துவதற்கு நில சேகரிப்பு திட்டம் ஒன்றை அறிமுகப் படுத்தப்போகிறது. இதன்படி நில உரிமை யாளர்களையும் பயனாளிகளாகச் சேர்த்துக் கொள்வார்களாம். பார்ட்னர் என்று சொல்லி பணம் கொடுக்காமல் ஏமாற்றும் திட்டம். இத்திட்டத்தின் மூலம் மீதமுள்ள நிலங்கள் நில உரிமையாளர்களிடம் பகிர்ந்தளிக்கப்படுமாம். அதை அவர்கள் மேம்படுத்திக் கொள்ளவோ, விற்கவோ செய்யலாமாம். இதற்காக நெடுஞ் ôலைச் சட்டத்தில் திருத்தம் கொண்டு வர உள்ளது அரசு. கட்டாய நிலப்பறி, தனியார் பேச்சுவார்த்தை மூலம் நிலம் கையகப்படுத்துவது காலம் தாழ்த்துவதாக உள்ளதாம். வழக்கு போட்டுவிடுகிறார்களாம். அதனால், நிலத்திற்கு ஈடாக மேம்பாட்டு உரிமைகள் மாற்றம் (பழ்ஹய்ள்ச்ங்ழ் ர்ச் ஈங்ஸ்ங்ப்ர்ல்ம்ங்ய்ற்ஹப் தண்ஞ்ட்ற்ள் - பஈத) என்று இந்தத் திட்டத்திற்கு பெயர் வைத்துள்ளார்கள்.
சாலையோர மரங்களையெல்லாம் வெட்டி வீழ்த்திவிட்டு சுற்றுப்புறச் சூழலைப் பாதுகாக்க 1 லட்சம் மரங்களை ஓராண்டில் நட உள்ளார்களாம். எங்கு தெரியுமா? நெடுஞ்சாலைத் துறையின் அலுவலக வளாகத்திற்குள்ளே.   
அடுத்ததாக, புறவழிச் சாலை, வட்டச் சாலை, மேம்பாலங்கள், சிறுபாலங்கள், நகர்ப்புற உள்கட்டமைப்பு மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள், சென்னை மாநகரப் பகுதியில் மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள்  போன்றவை மூன்று காலக்கட்டங்களில் நெடுஞ்சாலைத் துறையால் செய்து முடிக்கத் தீர்மானிக்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது, 2010 - 15 காலக்கட்டத்தில் ரூ.8739 கோடி மதிப்பில் 205 பணிகள், 2016 - 22 கட்டத்தில் ரூ.3138 கோடி மதிப்பில் 77 பணிகள், 2023 - 26 கட்டத்தில் ரூ.2193 கோடி மதிப்பில் 58 பணிகள் செய்யப்பட உள்ளனவாம். இத்திட்டங்களில்தான் தேவையற்ற பாலங்கள், உதவாத சாலைகள் எல்லாம் வரும். அப்போதுதான் சிலபல கோடிகள் செலவு செய்து ஆட்சியில் அமர்ந்திருக்கும் அமைச்சர்கள், மேயர்கள், எம்எல்ஏக்கள், கவுன்சிலர்கள் எல்லாம் தங்கள் கல்லாவை நிரப்ப முடியும். கடந்த திமுக ஆட்சியின்போது திருநெல்வேலி மாநகரத்தில் முன்னாள் சபாநாயகர் செல்லப்பாண்டியன் பெயரில் வண்ணாரப்பேட்டையில் மேம்பாலம் கட்டினார்கள். அந்த பாலத்தை வாகனங்கள் போக்குவரத்து அதிகமாக உள்ள கிழக்கு மேற்காகக் கட்டாமல், பெரிய வணிக நிறுவனங்களி டம் வாங்க வேண்டியதை வாங்கிக் கொண்டு வடக்கு தெற்காகக் கட்டினார்கள். அதுபோக ஒப்பந்தக்காரர்களிடம் வாங்கிய கமிஷன் வேறு.
தற்போது அரியணை ஏறியிருக்கும் அதிமுக அரசு பாளையங்கோட்டை மார்க்கெட்  ரோட்டில், ஒருவழிப்பாதையில், அதிக பஸ் போக்கு வரத்து இல்லாத சாலையில்  தேவையேயில்லாமல் மேம்பாலம் கட்ட நெடுஞ்சாலைத் துறை மூலம் ரூ.45 கோடி ஒதுக்கியுள்ளது. நெல்லை மாநகராட்சியும் ஏகமனதாக தீர்மானம் நிறை வேற்றியுள்ளது. ரூ.45 கோடியில் 10% ஆட்சியாளர்களுக்கு ஒப்பந்தக்காரர்களால் கொடுக்கப்பட்டுவிடுமாம். இப்போது கூடுதலாக 10% தரவேண்டும் என்று கேட்கிறார்களாம். 45 கோடியில் 10 கோடி கமிஷனுக்குக் கொடுக்கும் காண்ட்ராக் டர் நிச்சயமாக தான் 10 கோடி சம்பாதிக்கப் பார்ப்பார். மீதமுள்ள 25 கோடியில்தான் மேம்பாலம். அது என்ன லட்சணத்தில் இருக்கும் என்று சொல்லத் தேவையில்லை. சமீபத்தில், திருநெல்வேலி மாநகராட்சியில் 2012 - 13 வரவு செலவு திட்ட மதிப்பீட்டைத் தாக்கல் செய்துள்ளனர். அதில் இந்த நிதியாண்டில் ரூ.227.68 கோடி செலவிடப்பட உள்ளது. போக்குவரத்து நெருக்கடியாக உள்ள சாலைகளின் நடுவில் பசுமையான புல் தடுப்பு தரைகள் அமைக்க, 8 பூங்காக்களை உருவாக்க, வணிக வளாகங்கள் அமைக்க, தண்ணீர் இல்லாத நயினார் குளத்தில் படகுவிட என காசடிக்கும் திட்டங்கள் நீண்டு கொண்டே போகின்றன.
குடிக்கத் தண்ணீர் இல்லாமல் ஆறுகளில் மணலை அள்ளிக் கொள்ளையடிப்பதை தடுக்க முடியாதவர்கள் ஆற்றங்கரைகளில் ஆண்டாண்டாய் வாழ்பவர்களை ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் என்று அப்புறப்படுத்திவிட்டு அங்கே மனமகிழ் பூங்கா அமைக்கப் போகிறார்களாம். இருக்கிற சாலைகள் சரியாக பராமரிக்கப்படாமல் குண்டும் குழியுமாக கிடக்கின்றன. பாதாளச் சாக் கடைத் திட்டம் செயல்படாமல், சாக்கடை நீர் சாலைகளில் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. பாசனநீர் கால்வாய் கழிவுநீர் ஓடைகளாய் மாறி காலராவும் டெங்குவும் சிக்கன்குன்யாவும் பரவி மக்களைக் கொல்கின்றன. இந்தியாவிலேயே அதிகமான அளவு டெங்கு காய்ச்சலால் இறந்தவர்கள் எண்ணிக்கை திருநெல்வேலியில்தான். நெல்லை மட்டுமல்ல. தமிழகம் முழுவதும் இதுதான் நிலைமை. சென்னையில் யார் ஆட்சிக்கு வந்தாலும் மெரினாவை அழகுபடுத்த, கூவத்தைச் சுத்தப்படுத்த என்று பட்ஜெட் போட்டு பணம் பார்த்துவிடுவார்கள். கூவம் மட்டும் அதே மணத்தோடு அப்படியே இருக்கும். திமுகவைப் போல் சென்னையில் ஏராளமான பாலங்களைக் கட்ட அதிமுக அரசும் திட்டமிட்டுள்ளது. இராஜீவ் காந்தி சாலை என்ற பெயரில் தகவல் தொழில் நுட்ப விரைவுச் சாலை. 50 கோடியில் கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையை ஆறுவழிச் சாலையாக அமைக்கப் போகிறார்கள். மெட்ரோ ரயில் வேண்டாம் என்று மோனோ ரயில் கொண்டுவருகிறார் ஜெயலலிதா.
ஆனால், எந்தத் திட்டமும் மக்களுக்கு அல்ல. மந்திரிகளுக்கும் மகாராணிகளுக்குமே. “பங்களா கட்ட பாலம் கட்டு. வீடு வாங்க ரோடு போடு” இதுதான் கழக ஆட்சியாளர்களின் தாரக மந்திரம்.

மண்ணில் பாதி

மஞ்சள் பிசாசு தவிர்க்க முடியாதது அல்ல

ரஷ்ய பொருளாதார அறிஞர் அனிகின் எழுதி, 1978ல் வெளியிடப்பட்ட ‘தங்கம்: மஞ்சள் பிசாசு’ என்ற நூலில் தங்கம் கண்டுபிடிக்கப்படுவது, தேச, சர்வதேசப் பொருளாதாரத்தில் அதன் இடம், சமூகத்தில் அது பெற்றுள்ள தகுதி ஆகியவை பற்றி சொல்லும்போது தங்கம் உயிர் வாழ அவசியமான ஆக்சிஜனுடன் வேதியியல்ரீதியாக சேர்வதில்லை என்றும் தங்கம் எப்போதும் படுகொலையுடன், சில நேரங்களில் மனிதப் படுகொலைகளுடன் சேர்ந்துதான் அறியப்படுகிறது என்றும் சொல்கிறார். அவர் தங்கத்தை பிசாசு என்றே அழைக்கிறார்.
1848ல் கலிஃபோர்னியா நீரோடைகளில், ஆற்றுப்படுகைகளில், சாதாரண நிலத்தில் தங்கம் முதன்முதலில்  கண்டெடுக்கப்பட்டது. உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்தும் 3 லட்சம் பேருக்கும் மேல் தங்கத்தை நோக்கி அங்கு சென்றபோது, சென்று சேர்வதற்கு முன் வழியிலேயே பலர் மடிந்தார்கள். தங்கத்தை கண்டுபிடிக்கும் போக்கில் அங்கு வாழ்ந்த பழங்குடி மக்கள் அழிக்கப்பட்டார்கள். அவர்கள் வாழ்ந்த, விவசாயம் செய்த நிலத்தில் இருந்து அகற்றப்பட்டார்கள். 1848 முதல் 1868 வரை 1 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட பழங்குடி மக்கள் மடிந்து போனார்கள். அவர்களில் 4,500 பேர் கொல்லப்பட்டவர்கள். மீதமிருந்தவர்கள் கொத்தடிமைகளாக்கப்பட்டார்கள்.  தங்கம் கண்டுபிடிக்கப்படுவதற்கு முன் மெக்சிகோவின் ஒரு பகுதியாக இருந்த கலிஃபோர்னியா தங்கம் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பின் அமெரிக்காவின் ஒரு பகுதியானது. தங்கம் எடுக்க பாறைகளுக்கு வெடி வைத்தபோதும், தங்கச் சுரங்கங்களிலும் மடிந்தவர்கள் பலர். தங்கத்துக்காக வரலாற்று ரீதியாக மக்கள் உயிர்விடுகிறார்கள்.
பழங்குடி மக்களை மரணத்தின் வாயிலில் தள்ளி சமூகத்துக்கு வந்த தங்கம் முதலில் உணவு, உடை போன்றவற்றுக்கு பண்ட மாற்று எனத் துவங்கி பிறகு சர்வதேச பொருளாதார முக்கியத்துவம் பெற்றதாக காலப்போக்கில் வளர்ந்தது. 
1980களின் இறுதிப்பகுதியில் இந்தியாவில் அந்நியச் செலாவணி நெருக்கடி ஏற்பட்டபோது நெருக்கடியைச் சமாளிக்க 1991ல் இந்திய அரசாங்கம் தனது தங்க இருப்பை சர்வதேச நிதியத்திடம் அடகு வைத்து நிதி பெற்றது. நாட்டு மானம் அடகு வைக்கப்பட்டதாக மக்கள் மத்தியில் அன்று கருத்துக்கள் உலாவின.
பண்டத்தின் மதிப்பு அதை உற்பத்தி செய்வதற்குத் தேவையான சமூக உழைப்பு நேரத்தால் கணக்கிடப்படுகிறது. தங்கம் எடுக்க தேவையான சமூக உழைப்பு நேரம் கூடுதல் என்பதால் அதன் மதிப்பும் கூடுதல். உலகமய காலத்தில் தங்கம் உயிர் பறிக்கும் காரணங்கள் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாதவையாக இருக்கின்றன. தமிழ்நாட்டில் சாதாரண குடிமக்கள் தங்கம் வைத்திருப்பதனாலேயே கொல்லப்படுகிறார்கள். வீடியோ விளையாட்டு வாங்க ரூ.5,000 வேண்டும் என்பதற்காக 5 சவரன் நகை அணிந்திருந்த பக்கத்து வீட்டு 61 வயது மூதாட்டியை 14 வயது சிறுவன் கொலை செய்த சம்பவம் சமீபத்தில் தமிழ்நாட்டை உலுக்கியது. பார்ட்டிகள் வைக்க செலவுக்கு பணம் வேண்டும் என்பதற்காக சங்கிலிப் பறிப்பு சம்பவங்கள் சாதாரணமாக நடக்கின்றன.
சென்ற ஆட்சியில் தங்கத்துக்காக நடந்த கொலைகள், கொள்ளைச் சம்பவங்கள் மக்களை பீதியுறச் செய்தபோது, அதிர்ச்சியுறச் செய்தபோது சட்டம் ஒழுங்கு சீர்கெட்டுவிட்டதாக ஜெயலலிதா சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். தேர்தலில் அஇஅதிமுக வெற்றிபெற்றது தெரிந்தபோது, கொள்ளைக்காரர்கள் எல்லாம் அன்றே ஆந்திரா பக்கம் ஓடிவிட்டார்கள் என்று ரத்தத்தின் ரத்தங்கள் சொன்னார்கள். காலை வேலைக்குச் செல்பவர்கள் மாலை வீட்டுக்குத் திரும்பும்போது, வயதான தாயார், மனைவி உயிருடன் இருப்பார்களா என்று கவலைப்படத் தேவையில்லை என்றும் தமிழ்நாடு விடுதலை அடைந்துவிட்டது என்றும் ஜெயலலிதாவும் சொன்னார்.
முந்தைய ஆட்சியில் வாரத்துக்கு மூன்று என்று நடந்த கொலை, கொள்ளைச் சம்பவங்கள் இப்போது நாளொன்றுக்கு மூன்றுக்கும் மேல் என்றாகிவிட்டன. இந்தச் சம்பவங்கள் பற்றி அறிவிக்கப்படுகிற செய்திகள் தனித்தனியாக சொல்லாமல் இன்று இத்தனை இடங்களில் இத்தனை கிலோ தங்கம் கொள்ளை போனது, இத்தனை பேர் கொல்லப்பட்டார்கள் என்று மொத்தமாக சொல்ல வேண்டிய அளவு தங்கம் கொள்ளை போவதும் அதற்காக கொலைகள் நடப்பதும் அதிகரித்துவிட்டன.
வீதிகளிலும் வீடுகளிலும் தங்கத்துக்காக நடக்கிற கொலை, கொள்ளைச் சம்பவங்களில் உயிரிழப்பதும் தாக்குதலுக்கு ஆளாவதும் பெரும்பாலும் பெண்கள். கொள்ளை நடக்கும் போது அந்தப் பெண்களுடன் இருக்க நேர்ந்து கொல்லப்படுகிற சில ஆண்கள் விதிவிலக்கு.
காதுகளில் துளையிடுவது அவற்றில் சில உலோகங்களை அணிவது, கைகளில், கால்களில் அணிவது உடலுக்கு நல்லது என்பது முதல் சில நோய்களுக்கு மருந்து என்ற விதத்தில் (வலிப்பு வந்தால் இரும்பு தருவது போல்) துவக்கத்தில் ஆண்களும் தங்கம் அணிவது என்ற பழக்கம் படிப்படியாக மாறி பெண்கள் மட்டும் தங்கம் அணிவது என்றான பிறகு, பெண் என்றால் தங்கம் அணிய வேண்டும் என்பதும் எழுதப்படாத சமூக விதிகளில் ஒன்றானது. பிறகு, பெண் அணிகிற தங்கம் பெண்ணின் அழகைக் கூட்டிக் காட்டுவது என்பதைவிட அந்தப் பெண்ணின் தந்தை அல்லது கணவனின் சமூகத் தகுதியைக் குறிப்பதாக ஆனது. எவ்வளவு அதிகமாக ஒரு பெண் தங்கம் அணிகிறாரோ அந்தப் பெண்ணின் தந்தையும் கணவனும் அவ்வளவு பொருள் ஈட்டுகிறார்கள் என்பது பொருள். (தங்கம் அழகைக் கூட்டிக் காட்டுமா என்பது வேறு விவாதம்). பெண்ணை நான்கு சுவர்களுக்குள் அடைக்கும் விதவிதமான வழிகளில் தங்கமும் சேர்ந்துகொண்டது. சரம்சரமாய் தங்கம் சுமக்கும் பெண்களுக்கு ஆண்கள் கருத்தளவில் பாதுகாவலர்களாயினர். (யதார்த்தத்தில் அது நடப்பதில்லை). பெண்கள்தான் தங்கத்துக்காக அலைகிறார்கள் என்றும் ஆண்கள் யோகிகள் என்றும் பெண்ணை பின்னுக்குத் தள்ளும்  கருத்துக்கள் பின்னப்பட்டன. புழங்க விடப்பட்டன.
ஆண் வரதட்சணை தரும் வழக்கம் பிறகு படிப்படியாக பெண் வரதட்சணை தரும் பழக்கமாக வளர்ந்தபோது தங்கத்துக்காக குடும்பங்களுக்குள் கொலைகள் நடக்கத் துவங்கின. மண்ணெண்ணெய் அடுப்பு எரிந்தும் எரிவாயு அடுப்பு வெடித்தும் பெண்ணின் உயிரைப் பறித்தன. ஆக, தங்கத்தின் வடிவில் குடும்பங்களுக்கு உள்ளும், வெளியிலும் பெண்களுக்கு ஆபத்து உடனுறைகிறது.
உலகமயம் வேகம் பிடித்து, பெண்கள் உழைப்புச் சந்தையில் நுழைந்து தங்கள் சொந்தக் காலில் நிற்கிறபோது, வரதட்சணை தவறு என்று ஆண்களும் பெண்களும் முடிவுக்கு வந்து, அதை அமலாக்கவும் முயற்சி செய்கிறபோது, காதலுக்கு மரியாதையுடன் திருமணங்கள் நடக்கிறபோது, வரதட்சணை கொடுப்பது அதிலும் தங்கமாகக் கொடுப்பது பெண் குடும்பத்தின் கவுரவத்தை காப்பாற்றும் அம்சமாக உறுதிபெற்றுவிட்டது. நெல்லை, குமரி மாவட்டங்களில் 100 பவுன் தங்கம் தராத பெண்ணின் குடும்பத்துக்கு மரியாதை குறைவு. கீழ்நடுத்தர குடும்பங்களில் கூட 20 பவுன் தங்கம் தராவிட்டால், அந்தப் பெண்ணுக்கும் அந்தக் குடும்பத்துக்கும் அந்தஸ்து குறைவு. பணக்காரர்கள் தங்கள் படாடோபத்துக்காக தொடரும் பழக்கம் பணமற்றவர் வாழ்க்கையை சிதைத்துவிடுகிறது. கிராமப்புறங்களில் வேலை உறுதித் திட்டத்தை நம்பி வாழ்க்கையை ஓட்டும் வறியவர் கூட பெண்ணுக்குத் திருமணம் என்றால் தங்கம் வாங்கியே கடனாளி ஆகிறார்கள். வாங்கிய கடனைத் திருப்பித் தர முடியாமல் வாழ்க்கையைத் தொலைக்கிறார்கள். நகர்ப்புற படாடோபத்துக்கு விலை கூடுதல். அதனால் துயரத்தின் ஆழமும் அகலமும் கூடுதல்.
கடந்த சில ஆண்டுகளாக அமெரிக்காவில் ஏற்பட்ட பங்குச் சந்தை சரிவு காரணமாக வசதி படைத்தவர்கள் சரிகிற பங்குச் சந்தையில் இருந்து தங்கள் முதலீட்டு கவனத்தை தங்கத்தின் பக்கம் திருப்பினார்கள். அமெரிக்கப் பணக்காரர்கள் தங்கத்தில் முதலீடு செய்யத் துவங்கியதால் ஏற்பட்ட தங்க விலை உயர்வு இந்தியாவையும் பிடித்துக் கொண்டது. தங்கத்தின் விலை நாளுக்குநாள் அதிகரிக்கிற நிலையில் இந்திய, தமிழக பண்பாட்டைக் காப்பாற்றியே ஆக வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிற கீழ் நடுத்தரக் குடும்பங்கள் அத்தியாவசியப் பொருட்கள் விலைஉயர்வால் அவதிப்படுவதைப் போல் தங்கம் விலைஉயர்வாலும் திக்குமுக்காடிப் போய் இருக்கிறார்கள். சொத்தை அடகு வைத்து கடன் வாங்கி பெண்ணுக்குத் தங்கம் வாங்கித் தந்து அனுப்பி வைக்கிறார்கள். அதை கத்தி காட்டி மிரட்டி எடுத்துச் சென்று விடுகிறார்கள். மறுக்கும், எதிர்த்துப் போராடும் பெண்களை கொலையும் செய்து விடுகிறார்கள்.
இத்தனை துன்பம் தருகிற அந்தத் தங்கம்தான் எதற்கு? வசதி படைத்தவர்கள் முதலீடு செய்து தங்கம் சேர்க்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கம் அணிவது மிகக்குறைவு. நீதா அம்பானி தங்கம் அணிந்து காணப்படுவதை காண்பது அரிது. இப்போது சசிகலா கூட தங்கம் அணிவதில்லை. அதனால் அவரிடம் தங்கம் இல்லை என்று சொல்ல முடியாது. ஜெயலலிதா அந்த பிரபலமான திருமணத்தில் அணிந்ததுதான் ஊரறிய அணிந்த கடைசி தங்கம். இந்த முறை பதவியேற்றபோது தோடு அணியச் சொல்லி கட்சி அணிகள் வற்புறுத்தியதால் அவர்கள் மனம் துன்பப்படக் கூடாது என்பதால் தோடு அணிந்ததாக நீண்ட விளக்கம் ஒன்று தந்தார். தங்கம் அணிவதில் நீதா அம்பானி விசயமும் ஜெயலலிதா விசயமும் வேறு வேறென்றாலும் அவர்கள் தங்கம் அணிவதில்லை என்பது நிஜம்தான். மாயாவதியும் மீராகுமாரும் தங்கம் அணிவதில்லை என்பதால் தங்கம் இல்லாதவர்கள் அல்ல. அழகாக இருப்பதையே தொழிலாகக் கொண்ட, வசதியும் வாய்ப்புக்களும் உள்ள நடிகர்கள் கூட திரைப்படங்களில் கூட தங்கம் அணிந்து காட்சி தருவது குறைவுதான். இவர்கள் எல்லாம் தங்கம் அணிவதில்லையே தவிர தங்கத்தை சேமிப்பாக வைத்திருப்பவர்களே. தங்கத்தை கண்டுபிடித்த, முதன்முதலில் தங்கம் சேமிக்கத் துவங்கிய கலிஃபோர்னியா பெண்கள் கூட இன்று தங்கம் அணிவதில் நாட்டம் காட்டுவதில்லை. நடுத்தர மக்கள் நாளைய வாழ்வுக்கான உத்தரவாதத்துக்காக, தங்கம் வாங்க பணப்பையும் மனமும் ஒத்துழைப்பதால் தங்கம் சேர்ப்பதில் தவறில்லை. தங்கம் வாங்குவது வேறு. தங்கம் அணிவது வேறு.
ஆக, சாமான்யப் பெண்களுக்குச் சொல்லி ஏமாற்றி வைத்திருப்பதுபோல் தங்கம் அணிவதென்பது தவிர்க்க முடியாததல்ல. தங்கம் அணியாதது கவுரவக் குறைவோ அந்தஸ்து குறைவோ அல்ல. அதனால் பொட்டுத் தங்கம் வாங்க சுமங்கலித் திட்டம் முதல் வெவ்வேறு அடிமைச் சூழல்களில் வறுபடத் தேவையில்லை. வசதி இல்லாதவர்களுக்கு தங்கம் இருந்தால் அது அவசர காலத்தில் காற்றில் கரையும் கற்பூரம். அதற்கு மேல் தங்கத்துக்கு முக்கியத்துவம் தருவது உயிர் வரை பாதிக்கும், வாழ்க்கையின் அனைத்துத் துன்பங்களையும் ஒருங்கே கொண்டு வந்து சேர்க்கும் என்பதைத்தான் வரலாறு, பூகோளம், வடக்கு, தெற்கு எல்லாம் சொல்கிறது.
சங்கிலிப் பறிப்பை, தங்கம் பறிக்க நடக்கும் கொலைகளில் பெண்கள் உயிரிழப்பதைக் கட்டுப்படுத்த ஜெயலலிதாவுக்கு உண்மையில் அக்கறை இருக்காது என்பது தமிழக மக்களுக்கு யாரும் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. ஆனால் தங்கம் அணியாதிருப்பதால் அல்லது தங்கம் வாங்காமல் இருப்பதால் அல்லது தங்கம் சேமிக்காமல் இருப்பதால் யாருடைய சமூக அந்தஸ்தும் எந்த விதத்திலும் குறைந்து விடுவதில்லை என்பதைச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. வாங்கி, அணிந்து, சேமித்து, அதனாலேயே, அதற்காகவே உயிரை விடுவதை விட அதைத் தவிர்த்துவிடுவது நல்லது. மஞ்சள் பிசாசு தவிர்க்க முடியாதது அல்ல.

களம்

 
முற்போக்கு பெண்கள் கழக ஆர்ப்பாட்டம்
30.06.2012 அன்று பெண்கள் மீதான நீதிமன்றங்கள், அரசு நிறுவனங்கள், காவல்துறை ஆகியவற்றின் ஒடுக்குமுறைகளை கண்டித்து நாடு தழுவிய அளவில் அகில இந்திய முற்போக்கு பெண்கள் கழகம் நடத்தும் இயக்கத்தின் ஒரு பகுதியாக நெல்லையில் முற்போக்கு பெண்கள் காக ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தப்பட்டது. தோழர் அன்பு செல்வி தலைமை தாங்கினார். முற்போக்கு பெண்கள் கழகத்தின் மாநிலத் தலைவர் தோழர் தேன்மொழி, கட்சி மாவட்ட செயலாளர் தோழர் சங்கரபாண்டியன், ஏஅய்சிசிடியு மாநிலத் துணைத்தலைவர் தோழர் ரமேஷ் ஆகியோர் சிறப்புரையாற்றினர். இந்த ஆர்ப்பாட்டத்தில் தோழர்கள் ராஜலட்சுமி, மீனா, மாரியம்மாள், வேலம்மாள், ரமணி, ஈஸ்வரி, இந்திரா, சண்முகவடிவு, புஷ்பம் ஆகியோர் உரையாற்றினார்கள்.

ஓய்வூதியதாரர்கள் வஞ்சிக்கப்படுவதற்கு எதிராக
05.07.2012 அன்று ஓய்வூதியதாரர்களை வஞ்சிக்கும் மத்திய அரசாங்கத்தை கண்டித்து சென்னையில் பிஎப் மண்டல அலுவலகத்தின் முன் அகில இந்திய ஓய்வூதியதாரர்கள் சங்கம் கண்டன ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தியது. இந்த ஆர்ப்பாட்டத்தில் மாத ஓய்வூதியம் குறைந்தபட்சம் ரூ.3,000 என மாற்றி அமைக்கப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கையுடன் ஓய்வூதியம் பெறும் பல நூற்றுக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் பங்கேற்றனர். கட்சியின் மாநிலக்குழு உறுப்பினர்கள் தோழர்கள் எ.எஸ்.குமார், பாரதி ஆகியோர் கண்டன உரையாற்றினர். சென்னை மாவட்டக் கமிட்டி உறுப்பினர்கள் தோழர் வேணுகோபால், முனுசாமி, மோகன் உட்பட சங்கத்தின் தோழர்கள் ஏராளமானோர் கலந்து கொண்டனர்.

முதியோர் உதவித் தொகை கோரி
அம்பத்தூர் வரதராஜபுரத்தில் குமாரசாமி தெருவில் வசிக்கும் தோழர் மீனாட்சியம்மாள் முதியோர் உதவித் தொகை பெற்று வந்தவர். முகவரி மாற்றம் என்ற ஒரு காரணத்தை சொல்லி ஓராண்டுக்கும் மேலாக உதவித் தொகை நிறுத்தப்பட்டது.  ஜெ. அரசு ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் நிறுத்தப்பட்ட முதியோர் உதவித் தொகை ரூ.1000த்தை அந்த வறிய மூதாட்டி பெற உழைப்போர் உரிமை இயக்க தோழர்கள் மோகன், புகழ்வேந்தன் பல்வேறு நடவடிக்கைகளை, போராட்டங்களை எடுத்த பிறகு சென்ற ஜøலை 7 அன்று முதியோர் உதவித் தொகை ரூ.1000 கிடைக்கப் பெற்றார்.  ஒரு முதியோர் உதவித் தொகை பெறுவதற்கு ஓராண்டு போராட்டம். மாநிலம் முழுவதும் பல ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் இதுபோல காத்திருக்கிறார்கள்.

அவிதொச கண்டன கூட்டம்
தேர்தல் வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றாத ஜெ. அரசைக் கண்டித்து 09.07.2012 அன்று விழுப்புரம் மாவட்டம் திருக்கோவிலூரில் அனைத்திந்திய விவசாய தொழிலாளர் சங்கம் கண்டன கூட்டம் நடத்தியது. இக்கூட்டத்திற்கு  செயலாளர் தோழர் லோகநாதன் தலைமை தாங்கினார். கட்சியின் மாவட்ட செயலாளர் தோழர் வெங்கடேசன், அனைத்திந்திய விவசாய தொழிலாளர் சங்கத்தின் மாநிலத் தலைவர் தோழர் டி.கே.எஸ்.ஜனார்தனன், பொதுச் செயலாளர் தோழர் ஜானகிராமன் ஆகியோர் கண்டன உரையாற்றினார்கள். அவிதொச தலைவர்களில் ஒருவரான தோழர் செண்பகவள்ளி, கலியமூர்த்தி, உட்பட மாவட்ட நிர்வாகிகள் பங்கேற்றனர்.

ஆகஸ்ட் 9, நாடாளுமன்ற முற்றுகை நோக்கி

மாணவர், இளைஞர் முன்முயற்சிகள்
ஆகஸ்ட் 9 நாடாளுமன்ற முற்றுகைப் போராட்டத்துக்கான தயாரிப்பு வேலைகள் மற்றும் பிரச்சாரத்தில் இதுவரை தமிழ்நாடு முழுவதும் 530க்கு மேற்பட்ட மாணவர், இளைஞர் கலந்து கொண்டுள்ளனர். தமிழகம் முழுவதும் மாணவர், இளைஞர் உரிமைக்கான பிரச்சார இயக்கத்தில் இதுவரை 20,000க்கும் மேல் கையொப்பங்கள் பெறப்பட்டுள்ளன. தமிழகம் முழுவதும் ஊக்கமான பிரச்சாரம் மாணவர் இளைஞர் மத்தியில் நடைபெற்று வருகிறது. மாணவர் கழக, இளைஞர் கழக மாநில அமைப்புக் குழு கூட்டங்கள் திருவள்ளூர் மாவட்டத்தில் நடைபெற்றன.
29.06.2012 அன்று கடலூர் மாவட்டம் விருதாச்சலத்தில் அகில இந்திய மாணவர் கழகமும், புரட்சிகர இளைஞர் கழகமும் இணைந்து மாணவர்கள் மற்றும் இளைஞர்களுக்கான கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி மாணவர் கழக மாநிலக் குழு உறுப்பினர் தோழர் ரமேஷ் தலைமையில் கண்டன ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தியது. 50க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் கலந்து கொண்டனர். புரட்சிகர இளைஞர் கழக மாநிலக் குழு உறுப்பினர் தனவேல், மாணவர் கழகத்தின் மாநிலச் செயலாளர் தோழர் ராஜசங்கர், புரட்சிகர இளைஞர் கழக மாவட்டக் குழு உறுப்பினர்கள் தோழர்கள் விமல் புகழேந்தி, மாலெ கட்சி மாநில செயலாளர் பாலசுந்தரம் ஆகியோர் கண்டன உரையாற்றினர்.

மாணவர், இளைஞர் உரிமை கருத்தரங்கங்கள்
01.07.2012 அன்று திருவள்ளூர் மாவட்டத்தில் மாணவர், இளைஞர் உரிமை கருத்தரங்கம் நடைபெற்றது. தமிழக அரசு அனைத்து தனியார் பள்ளியில் கல்வி உரிமை சட்டப்படி ஏழை மாணவர்களுக்கு 25% இடஒதுக்கீடு அமல்படுத்தக் கோரியும், வேலை கிடைக்காதோர் உதவி தொகை ரூ.5000 வழங்க வலியுறுத்தியும், கவுரவத்துடனான வேலையை அடிப்படை உரிமையாக்கக் கோரியும், மாணவர், இளைஞர்களின் வேறு பல முக்கிய கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தியும் நடந்த கருத்தரங்கத்தில் திருவள்ளூர் மாவட்ட அமைப்பாளர் தோழர் அன்பு தலைமை தாங்கினார்.
கூட்டத்தில் மாலெ கட்சி மாநிலக் குழு உறுப்பினர்கள் தோழர்கள் எஸ்.ஜானகிராமன், எ.எஸ்.குமார், திருவள்ளூர் மாவட்ட அய்சா அமைப்பாளர் தோழர் சீதா, புரட்சிகர இளைஞர் கழகத்தின் மாநில அமைப்பாளர் தோழர் பாரதி, அகில இந்திய மாணவர் கழகத்தின் மாநிலத் தலைவர் தோழர் மலர்விழி ஆகியோர் உரையாற்றினர். இக்கருத்தரங்கத்தில் ஊத்துக்கோட்டையை சுற்றி உள்ள மெய்யூர், கம்மர்பாளையம், தாமரை குப்பம், பால்ரெட்டி கண்டிகை, பாமரம்பேடு, ஊத்துக்கோட்டை, சிற்றபாக்கம், ஆலிங்காடு, மாத்தூர், நெற்குன்றம், எம்.ஜி.ஆர்.நகர், செங்குன்றம் பகுதியில் இருந்து 150 பேர் வரை மாணவர், இளைஞர்கள் கலந்து கொண்டனர். ஜூலை 23 சட்டமன்ற முற்றுகை, ஆகஸ்ட் 9 அன்று நாடாளுமன்ற முற்றுகை போராட்டத்தில் கலந்து கொள்ள கருத்தரங்கில் அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது.
08.07.2012 அன்று அகில இந்திய மாணவர் கழகமும், புரட்சிகர இளைஞர் கழகமும் கல்வி உரிமை சட்டத்தை தமிழக அரசு உடனே நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என வலியுறுத்தி அம்பத்தூரில் கருத்தரங்கம் நடத்தின. இக்கருத்தரங்கத்திற்கு புரட்சிகர இளைஞர் கழக மாநிலக்குழு உறுப்பினர் தோழர் ராஜகுரு தலைமை தாங்கினார். அகில இந்திய மாணவர் கழக அகில இந்திய துணைத் தலைவர் தோழர் பாரதி சிறப்புரையாற்றினார். அகில இந்திய மாணவர் கழக மாநிலத் தலைவர் தோழர் மலர்விழி, அகில இந்திய மாணவ கழக திருவள்ளூர் மாவட்ட அமைப்பாளர் தோழர் சீதா, மற்றும் சேலத்தைச் சேர்ந்த தோழர் சத்தியகிருஷ்ணன் உரையாற்றினார்கள். கட்சி மாவட்ட செயலாளர் தோழர் சேகர், உழைப்போர் உரிமை இயக்க மாவட்டச் செயலாளர் தோழர் மோகன், கட்டுமானத் தொழிலாளர் சங்க மாவட்டத் தலைவர் தோழர் முனுசாமி வாழ்த்துரையாற்றினார்கள்.

Monday, July 2, 2012

மாலெ தீப்பொறி 2012, ஜுலை 01 - 15 தொகுதி 10 இதழ் 18

கல்வி

அரசும் புரட்சியும்

லெனின்

அரசின் உயர்அதிகாரிகளுடைய சம்பளம் குறைக்கப்பட வேண்டுமென்பது சூதறியாப் பேதைமை கொண்ட புராதன ஜனநாயகத்தின் கோரிக்கையாக ‘மட்டுமே’ தோன்றுகிறதாம். நவீன சந்தர்ப்பவாதத்தின் ‘மூலவர்களில்’ ஒருவரான முன்னாள் சமூக-ஜனநாயகவாதி எட்வர்டு பெர்ன்ஸ்டைன் ‘புராதன’ ஜனநாயகம் குறித்துக் கூறப்படும் கொச்சையான முதலாளித்துவ கேலியையும் கிண்டலையும் பன்முறை தாமும் திருப்பிக் கூறியிருக்கிறார். எல்லா சந்தர்ப்பவாதிகளையும் இன்றைய காவுத்ஸ்கிவாதிகளையும் போலவே அவரும் நிலைமையைப் புரிந்துகொள்ளவே இல்லை. முதலாவதாக, ‘புராதன’ ஜனநாயகத்துக்கு ஓரளவு ‘பின்னடைந்து செல்லாமல்’ (வேறு எப்படித்தான் பெரும்பான்மையோரும், பிறகு விதிவிலக்கின்றி மக்கள் அனைவரும் அரசுப் பணிகளை ஏற்று நிறைவேற்ற முற்படுவதாம்?) முதலாளித்துவத்திலிருந்து சோசலிசத்துக்கு மாறிச் செல்வது சாத்தியமன்று என்பதையும் இரண்டாவதாக, முதலாளித்துவம், முதலாளித்துவ கலாச்சாரம் இவற்றின் அடிப்படையில் அமைந்த ‘புராதன ஜனநாயகமானது’ வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட, அல்லது முதலாளித்துவக்கு முற்பட்ட காலங்களைச் சேர்ந்த புராதன ஜனநாயகத்தைப் போன்றதல்ல என்பதையும் புரிந்துகொள்ளவே இல்லை. முதலாளித்துவ கலாச்சாரம் பெருவீத பொருளுற்பத்தியையும், ஆலைகளையும், ரயில் பாதைகளையும், அஞ்சல் துறையையும், தொலை பேசிகளையும், இன்ன பிறவற்றையும் தோற்றுவித்திருக்கிறது. இவற்றின் அடிப்படையில் பழைய ‘அரசு அதிகாரத்தின்’ பணிகளில் மிகப் பெருவாரியானவை மிகவும் சுலபமாகிவிட்டதால், எழுத்தறிவுள்ள ஒவ்வொருவரும் எளிதில் செய்துவிடக்கூடிய மிகமிகச் சுலபமான பதிவு செய்தல், தொகுத்து வைத்தல், சரி பார்த்தல் ஆகிய வேலைகளாகிய இவற்றை குறுக்கிக் கொண்டுவிட முடியும். சாதாரண  ‘தொழிலாளர்களுக்குரிய சம்பளங்களை’ பெற்று இந்த வேலைகளை எளிதில் செய்துவிடலாம். தனிச் சலுகைகள், ‘அதிகார ஆடம்பரங்கள்’ இவற்றை இம்மியும் விட்டு வைக்காமல் இந்தப் பணிகளில் இருந்து அறவே களைந்து விட முடியும். (களைந்து விடவும் வேண்டும்).
விதிவிலக்கின்றி எல்லா அதிகாரிகளும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுதல், எந்நேரத்திலும் பதவியிலிருந்து திருப்பி அழைக்கப்படக் கூடியவர்களாய் இருத்தல், அவர்களுடைய சம்பளங்களை சாதாரணத் ‘தொழிலாளர்களுக்குரிய சம்பளங்களின்’ நிலைக்கு சமமாக்குதல் - ‘கூறாமலே விளங்கும்’ இந்த சர்வசாதாரண ஜனநாயக நடவடிக்கைகள், தொழிலாளர்களுடைய நலன்களையும் விவசாயிகளின் மிகப்பெருவாரியானோரின் நலன்களையும் முழு அளவுக்கு ஒன்றுபடச் செய்வதோடு, அதேபோது முதலாளித்துவத்திலிருந்து சோசலிசத்துக்கு இட்டுச் செல்லும் பாலமாகவும் அமைகின்றன. அரசின் புனரமைப்பு சம்பந்தமான, முற்றிலும் அரசியல் வழியிலான சமுதாயப் புனரமைப்பு சம்பந்தமான நடவடிக்கைகளே இவை. ‘உடைமை பறிப்போர் உடைமை பறிக்கப்படுதல்’ நடைபெறுவதுடனோ, அதற்கான தயாரிப்புகளுடனோ இணைக்கப்படும்போது மட்டும்தான், அதாவது உற்பத்திச் சாதனங்களில் முதலாளித்துவ தனி உடைமை சமுதாய உடைமையாய் மாற்றப்படுவதுடன் இணைக்கப்படுவதோடு மட்டுமே, இந்த நடவடிக்கைகள் அவற்றின் முழுப்பொருளையும் முக்கியத்துவத்தையும் பெறுகின்றன என்பதை கூறத் தேவையில்லை.
‘எல்லா முதலாளித்துவ புரட்சிகளையும் எழுப்பிய அந்தக் கவர்ச்சிக் கோஷமாகிய ‘மலிவான’ அரசாங்கம், என்பதைக் கம்யூனானது செலவினங்களுக்கு இரு பெரும் வழிகளாய் அமைந்த சேனையையும் அதிகார வர்க்கத்தையும் ஒழித்ததன் மூலம் நடைமுறை உண்மையாக்கிற்று’  என்று மார்க்ஸ் எழுதினார்.
ஏனைய குட்டி முதலாளித்துவப் பகுதியினரில் எப்படியோ அதுபோலவே, விவசாயிகளிடமிருந்தும் மிக சொற்பமானோர் மட்டுமே முதலாளித்துவ அர்த்தத்தில் ‘மேல் நிலைக்கு உயர்கிறார்கள்’ ‘வாழ்க்கையில் முன்னேறிச் சுகமாய் வாழ்கிறார்கள்’, அதாவது செல்வமுடையோராகவோ முதலாளிகளாகவோ அல்லது வசதிபடைத்த தனிச் சலுகையுள்ள அதிகாரிகளாகவோ ஆகின்றனர். விவசாயிகள் இருந்துவரும் முதலாளித்துவ நாடு ஒவ்வொன்றிலும் (மிகப்பெரும்பாலான முதலாளித்துவ நாடுகளில் விவசாயிகள் இருக்கிறார்கள்), மிகப்பெரும்பகுதி விவசாயிகள் அரசாங்கத்தால் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள்; அரசாங்கத்தை வீழ்த்த வேண்டும் என, ‘மலிவான’ அரசாங்கம் வேண்டும் என ஏங்குகிறார்கள். பாட்டாளி வர்க்கத்தால் மட்டுமே இதனைச் சித்திபெறச் செய்ய முடியும். இதைச் சித்தி பெறச் செய்வதன் மூலம் பாட்டாளி வர்க்கம் அதே போதில் அரசை சோசலிச வழியில் புனரமைத்திடுவதை நோக்கி முன்னேறிச் செல்கிறது.

தலையங்கம்


புல்டோசர் யாகம்

போயஸ் கார்டன் வீட்டில் யாகம் நடத்தப்படவுள்ளதாக செய்தி வெளியிட்ட ஜுனியர் விகடனுக்கு, நக்கீரனுக்கு நேர்ந்த கதி நேரவில்லை. ரத்தத்தின் ரத்தங்கள் கொதித்துப் போக வில்லை. கல்லெறியவில்லை. தண்ணீர், மின்சாரம் இணைப்புக் களை துண்டிக்கவில்லை. அம்மா சார்பாக அரசு வழக்கறிஞர் வழக்கு மட்டும் போட்டிருக்கிறார்.
அதில் போயஸ் கார்டனிலோ, பையனூரிலோ யாகம் எதுவும் நடத்தப்படவில்லை என்று அவர் சொல்கிறார். அம்மா சட்டமன்றத்தில் ஏகப்பெரும்பான்மை பெற்று ஆட்சியில் இருப்பதாகவும் மக்கள் அவர் மீது அளவு கடந்த மரியாதை கொண்டிருப்பதாகவும் அதனால் யாகம் நடத்த வேண்டிய அவசியம் ஏதும் இல்லை என்றும் சொல்லியுள்ளார். (அரசு வழக்கறிஞர் அய்தராபாத் வீட்டை சேர்த்துச் சொல்லவில்லை). இந்த செய்தியையொட்டி பகுத்தறிவாளர்களுக்கு கேள்விகள் பல எழுகின்றன. அவை ஒரு புறம் இருக்கட்டும். அதை விட முக்கியமான கேள்விகள் சில கேட்கப்பட வேண்டியுள்ளது.
ராஜீவ்காந்தி சாலையையும் இந்திரா நகரையும் இணைக்கும் பாலம் ஒன்றை அம்மா சமீபத்தில் திறந்து வைத்தார். அந்தப் பாலத்துக்குச் செல்லும் வழியில் சிலபல வீடுகளும் ஒரு கோயிலும் இருந்தன. இன்று அவை இல்லை. குப்பைகள் அகற்ற முடியாத சென்னை மாநகராட்சி அந்த வீடுகளையும் கோயிலையும், அங்கு வாழ்ந்த மக்களை, வீடுகளை விட்டு வெளியே வரச் சொல்லிவிட்டு அவர்கள் கண் முன்னாலேயே புல்டோசர் கொண்டு இடிக்கிறது. ஒரே நாளில் அகற்றுகிறது.
வேலைக்குச் சென்றிருக்கும் என் கணவரும் பள்ளிக்குச் சென்றிருக்கும் என் குழந்தைகளும் வந்து வீடு எங்கே என்று கேட்டால் நான் என்ன சொல்வேன் என்று கத்திக்கொண்டே சரஸ்வதி என்பவர் மண்ணெண்ணெய் ஊற்றி தீக்குளிக்க முயன்றார். அறுபது வருடங்களாக அங்கு குடியிருக்கும் 89 வயதான கமலம்மா நான் இங்கிருந்து செல்லவே மாட்டேன், அவர்கள் என்னையும் இடித்துத் தள்ளட்டும் என்று சொல்கிறார். நடக்க முடியாத 72 வயது கோவிந்தனை, அவர் வீட்டில் இருந்த பொருட்களுடன் அப்படியே வீட்டில் இருந்து தூக்கிக் கொண்டு வந்து வெளியே விட்டுவிட்டு அந்த வீட்டை இடிக்கிறார்கள்.
சரஸ்வதியின் எதிர்ப்பால் அங்கிருந்த குடும்பங்களுக்கு இடைக்கால நடவடிக்கையாக சென்னை மாநகராட்சி டோக்கன்கள் கொடுத்துள்ளது. அவர்களுக்கு குடிசை மாற்று வாரியத்தில் வீடுகள் தருவதாகவும், அங்கு கட்டுமான வேலைகள் முடியாததால் இன்னும் இரண்டு மாதங்கள் ஆகும் என்று சொல்லியுள்ளார்கள். அந்தக் குடும்பங்கள் இன்று தெருவில் நிற்கின்றன. அந்தப் பாலத்தில் கார்கள் விர்ரென்று பறக்க வீடிழந்த அந்த மக்கள் கீழே நின்று அவற்றை ஆவென்று பார்க்க வேண்டும்.
அந்தக் குடும்பங்களுக்கு தங்குவதற்கு மாற்று ஏற்பாடு செய்த பிறகு அந்தப் பாலங்களில் கார்கள் பறந்தால் போதாதா? அவர்களை நடுத்தெருவில் நிறுத்தியாவது கார்களைப் பறக்க வைக்க என்ன அவசரம்? கொடநாடு சென்றுவிட்ட ஜெயலலிதா, சட்டமன்றத்தில் ஆகப்பெரும்பான்மை பெற்றுள்ள ஜெயலலிதா, மக்கள் மத்தியில் மரியாதை பெற்றுள்ள ஜெயலலிதா இந்த மக்களின் அவல நிலைக்கு என்ன தீர்வு சொல்வார்? குடிசை மாற்று வாரிய வீடுகள் தயாராகும் வரை போயஸ் கார்டனின் கார்டனிலோ, பையனூரிலோ, சிறுதாவூரிலோ அவர்களைத் தங்க வைக்க முடியுமா? 2023க்குள் தமிழ்நாடு சொர்க்கநாடு ஆகிவிடும் என்று ஜெயலலிதா சொல்லியிருக்கிறார். எனவே வீடிழந்த அந்த மக்கள் அங்கு தங்குவதில் ஜெயலலிதாவுக்கு ஆட்சேபணை ஏதும் இருக்க வாய்ப்பில்லை. மட்டுமின்றி அவர் இந்த மக்களுக்கு வீடு கிடைக்கும் அந்த இரண்டு மாதங்கள் வரை கொடநாட்டிலேயே தங்கி அரசுப் பணிகளை கவனிக்கலாம்.
கூனூரில் தமிழ்நாடு தேயிலைத் தோட்டக் கழகத்தின் 6100 தொழிலாளர்களுக்கு சில மாதங்களாகச் சம்பளம் தரப்படவில்லை. இவர்களில் 5000 பேர் இலங்கை அகதிகள். ஓய்வு பெற்ற தொழிலாளர்களுக்கு தர வேண்டிய ஓய்வூதியப் பயன்கள் ரூ.2.33 கோடி வரை இன்னும் தரப்படவில்லை. கொடநாட்டில் உள்ள ஜெயலலிதா கூப்பிடும் தொலைவில்தான் இந்தத் தொழிலாளர்கள் இருக்கிறார்கள்.
மத்திய அரசு எதிர்ப்புப் போராளி ஜெயலலிதா, சில நாட்கள் முன்பு, மத்தியில் அரசு என்ற ஒன்று இருப்பதாகத் தெரியவில்லை என்றார். இந்திரா நகர் மக்கள் வீடுகள் இடிக்கப் பட்டபோது தமிழக அரசு என்ன செய்தது? மாதக்கணக்கில் சம்பளம் கிடைக்காமல் வாடும் தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு அரசு எந்த விதத்தில் உதவியது? இந்த இரண்டு விசயங்களிலுமே வேடிக்கை பார்ப்பது மட்டும்தான் தமிழக அரசின் நடவடிக்கையாக இருந்தது. வாழும் இடம், உண்ண உணவு போன்ற மக்களின் அடிப்படை பிரச்சனைகள் தீர்க்கப்படாமல் இருப்பதுதான் அஇஅதிமுக அரசின் ஓராண்டு சாதனை. அனைவருக்கும் வீடுகள், ஆறிலக்க ஆண்டுச் சம்பளம் போன்ற ஜெயலலிதாவின் தொலைநோக்குத் திட்டங்களுக்கும் தமிழ்நாட்டின் வறிய மக்கள் வாழ் நிலைமைகளுக்கும் உள்ள இடைவெளியை இட்டு நிரப்ப தமிழக மக்களின் வாழ்நாள் போதாது.
சாமான்ய மக்கள் பிரச்சனைகள் பற்றி எந்த அக்கறையும் படாமல் அரசியல் நடத்துவதில் கருணாநிதி கைதேர்ந்தவர். இதுவரை  அது போன்ற மக்கள் பிரச்சனைகள் பற்றி அக்கறை காட்டாதவர் இன்று புதிதாகக் காட்டப் போவதில்லை. மட்டுமின்றி இன்று, அவை பற்றி அறிக்கைவிடக் கூட கண்டுகொள்ளும் நிலையிலும் அவர் இல்லை. அடுத்து யார் மீது குண்டர் சட்டம் பாயும் என்ற கவலையே அவரை ஆட்கொண்டுள்ளது. ஜ÷லை 4 நிகழ்ச்சி தயாரிப்பில் உட்பூசலுக்கு தீர்வு வரும் என்று கூடவே ஒரு நப்பாசையும் வைத்திருக்கிறார். இதற்கு மேல் இயங்க அவருக்கு இன்றைய நிலைமைகளில் வாய்ப்பில்லை. அவர் திருப்திக்கு கனிமொழியின் கவிதையுடன் பிறந்த நாளை ஒட்டி ஒரு மினி பாராட்டு விழா நடத்திக் கொண்டதுதான் அவருக்கு சமீப காலங்களில் ஆறுதல் தரும் ஒரே விசயம்.
எதிர்க்கட்சித் தலைவர் விஜய்காந்த் தனது கல்லூரி விவகாரங்களில் மும்முரமாக இருக்கும் காலம் இது. அத்தனை சவால்களையும் புதுக்கோட்டை தேர்தல் பிரச்சாரத்திலேயே பேசி முடித்துவிட்டதால் அவருக்கும் பேச ஏதும் இல்லை. கொள்கையே இல்லாமல் கட்சி நடத்தும் ஒருவர் மக்கள் பிரச்சனைகள் பற்றி என்ன அக்கறை காட்ட முடியும்? அதிகாரபூர்வ இடதுசாரிகளைத் தேட வேண்டியிருக்கிறது.
சாமான்ய மக்களின் வீடுகளை இடித்துத் தரைமட்டமாக்கி அவர்களை நடுத்தெருவில் நிறுத்துவதும் மாதக்கணக்கில் சம்பளம் தராமல் தொழிலாளர்களைப் பட்டினி போடுவதும் அடுத்த ஆண்டு சாதனைப் பட்டியலில் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட வேண்டிய அம்சங்கள். புல்டோசர் யாகம் என்ற தலைப்பும் வயிறெரிந்து கதறும் சரஸ்வதியின் படமும் அந்த விளம்பரத்துக்கு பொருத்தமாக இருக்கும்.
தமது ஆட்சிக்கு எதிர்ப்புக் குரல் எழுப்ப யாரும் இல்லை என்று ஜெயலலிதா மகிழ்ச்சி அடைய முடியாது.
மாணவர்க்கு விடுதிகள், மருத்துவமனைக்கு நாற்காலிகள் என்று அறிவிப்புக்கள் செய்த வண்ணம் இருக்கிற ஜெயலலிதா காதுகளில் சரஸ்வதியின் போர்க்குரல் எட்டியிருக்கும். சொத்துக் குவிப்பு வழக்கு ஒருபுறம் மிரட்ட, சரஸ்வதியின் சாபங்கள் அவருக்கு அச்சத்தை உருவாக்கியிருக்கும். ஜெயலலிதா எந்த யாகம் செய்தாலும் புல்டோசர் யாகம் உருவாக்கிய மக்கள் சீற்றத்தைப் போக்க முடியாது.

அம்பலம்

மதிப்பிற்குரிய கழிப்பறை

குடியரசுத் தலைவரை, ஆளுநரை, பிரதமரை, முதலமைச்சர்களை, மத்திய, மாநில அமைச்சர்களை, நீதிபதிகளை வெறும் பெயர் சொல்லி அழைக்க முடியாது. அவர்கள் வகிக்கும் பதவிகள் பெயரைச் சொல்லி, அவற்றுக்கு முன் ஒரு மாண்புமிகு, மேதகு போன்றவற்றைச் சொல்ல வேண்டும். மான்டெக்கின் கழிப்பறையையும் இனி மதிப்பிற்குரிய கழிப்பறை என்றுதான் அழைக்க வேண்டும். ஏனென்றால் இந்திய மக்களாகிய நாம் அந்த கழிப்பறையை செப்பனிட ரூ.35 லட்சம் செலவிட்டுள்ளோம்.
அப்படி என்ன இருக்கும் அந்த கழிப்பறையில்? சலவைக் கற்கள் போடப்பட்டிருக்கலாம். குழாய்களில் தண்ணீருக்கு பதில் பன்னீர் வருமோ? மான்டெக் சிங் பயன்படுத்துவதால் கோகா கோலா வர ஏற்பாடு இருக்கலாம். அவர் ஒவ்வொரு முறை அங்கு செல்லும் போதும் அமெரிக்காவுக்கு தான் எத்தனை விசுவாசி என்பதை எண்ணி தனக்குத் தானே வியந்து போகலாம்.
நாடு முழுவதும் கழிப்பறைகள் இல்லாமல் ஏராளமானவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று சமீபத்திய மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு விவரங்களில் இருந்து தெரிய வந்தது. ஊரக வளர்ச்சி அமைச்சர் ஜெய்ராம் ரமேஷ், கழிப்பறைகளின் அவசியத்தை நாடு முழுக்க இருக்கும் மக்களுக்கு எடுத்துச்சொல்லும் அவசரக் கடமையில் ஈடுபட்டிருக்கிறார். ஒரு வேளை, அவருக்கு உதவும் உயரிய நோக்கத்துடன், கழிப்பறை எவ்வளவு மேன்மையானது என்பதை கழிப்பறைகள் இல்லாத கோடானுகோடி இந்தியர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்ல திட்டக் கமிசன் இப்படி ஓர் அதிநவீன திட்டம் தீட்டியிருக்கலாம். 
அந்த 35 லட்சம் ரூபாய் மக்கள் வரிப் பணம், அதில் என்னவெல்லாம் செய்திருக்க முடியும் தெரியுமா என்று சிலர் வரிந்துக் கட்டிக் கொண்டு பட்டியல் போடுகிறார்கள். அவர்களுக்கு ஒரு விசயம் புரியவில்லை. திட்டக் கமிஷன் துணைத் தலைவர் மான்டெக் சிங் எந்த நேரமும் எதற்கும் தயாராக இருக்க வேண்டும். அமெரிக்காவில் இருந்து எப்போது எந்த எடுபிடி வேலை வரும் என்று சொல்ல முடியாது. ஒருவேளை அவர் கழிப்பறையில் இருக்கும் போது அப்படி ஏதாவது வந்தால் என்ன செய்வது? இந்திய நாட்டின் தலையெழுத்தை பொன்னெழுத்தில் எழுதும் வாய்ப்பு ஒன்று தவறிவிடும். அதனால் அதுபோன்ற அழைப்புக்களை, அது எந்த வடிவத்தில் இருந்தாலும், இவர் எந்த நிலையில் இருந்தாலும், உடனுக்குடன் ஏற்று பதில்வினை ஆற்ற அந்தக் கழிப்பறையில் வசதி இருக்கலாம்.
கோயில்களில் கர்ப்பக்கிரகத்துக்குள் சாமான்யர் செல்ல முடியாது. அதற்கென எழுதப்படாத தகுதிகள், விதிகள் உண்டு. மான்டெக்கின் கழிப்பறையும் அப்படித்தான். தெய்வ சந்நிதானம் போன்றது. சாமான்யர்கள் அதற்குள் செல்ல முடியாது. ஸ்மார்ட் டானவர்கள்தான் செல்ல முடியும். உள்ளே செல்ல ஸ்மார்ட் கார்டு வேண்டும். மான்டெக், இன்னும் அவரைப் போன்ற சில அதிகாரிகள் மட்டும் அந்த ஸ்மார்ட் கார்டு வைத்திருக்கிறார்கள். திட்டக் கமிஷன் அலுவலத்துக்குள்ளேயே யாரும் அத்தனை எளிதாக உள்ளே செல்ல முடியாது. அந்தக் கழிப்பறைகள்.... இன்னும் உயர்வானவை.
இந்தியாவை வல்லரசு நாடாக்கும் அதிமுக்கிய பணியில் ஈடுபட்டிருக்கும் மன்மோகன் வெளிநாட்டுச் சுற்றுப் பயணங்களில் இந்தியாவின் மேன்மைகளை சொல்லியாக வேண்டும். என்னதான் சொல்வார்? கோடானுகோடி இந்திய மக்களின் திறந்தவெளி கழிப்பறைகளைப் பற்றிச் சொல்ல முடியுமா? விலை உயர்வால் நசுங்கிச் சாகிறார்கள் என்று சொல்ல முடியுமா? அணுஉலை விபத்து என்ற ஆபத்தை எதிர்ப்பார்த்து எப்போதும் அச்சத்தில் வாழ்கிறார்கள் என்று சொல்ல முடியுமா? விவசாய நெருக்கடியில், வேலையின்மையில் சிக்கித் தவிக்கிறார்கள் என்று சொல்ல முடியுமா? ஊழல் தலைவிரித்தாடுகிறது என்று சொல்ல முடியுமா? 35 லட்சம் ரூபாய் செலவில் நாங்கள் கழிப்பறை செப்பனிட்டோம் என்று சொன்னால் இந்தியப் பெருமை எகிறி குதிக்காதா?
ஒரு நாள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்ற கேள்விக்கு மலச்சிக்கல் இல்லாமல் துவங்கி மனச்சிக்கல் இல்லாமல் முடிய வேண்டும் என்று வைரமுத்து சொன்னாராம். மலச்சிக்கல் இல்லாமல் இருக்க காய்கறி உணவு அவசியம். இப்போது நாட்டில் காய்கறி விற்கிற விலையில் யார் வாங்க முடியும்? யார் சாப்பிட முடியும்? பிறகு கழிப்பறைதான் ஏன் தேவைப்படும்? திட்டக் கமிசன் நன்றாகத்தான் முன்கூட்டியே திட்டமிட்டிருக்கிறது. காய்கறி சாப்பிட முடியாத நிலையை இந்திய மக்களுக்கு ஏற்படுத்தி கழிப்பறையின் பயன்பாட்டைக் குறைத்திருக்கிறது. காய்கறி சாப்பிடுவது இருக்கட்டும், நாளொன்றுக்கு மூன்று வேளை சாப்பிடவே வழியில்லாத மக்கள் இருக்கும் நாட்டில் கழிப்பறைகளுக்கு என்னதான் அவசியம்?
ஆனால் இந்திய வறுமையை ரூ.32லும், ரூ26லும் எப்படி நிறுத்துவது என்று கணக்கு போட்டு நாட்டை நாற்றமடிக்கச் செய்துவிட்ட மான்டெக் தஞ்சம் புக மதிப்பிற்குரிய கழிப்பறைகள் அவசியம்.

அறிக்கை

2012 குடியரசுத் தலைவர் தேர்தல் பற்றி
மாலெ கட்சியின் கருத்துக்கள்


புதுடில்லி, 23 ஜுன் 2012

குடியரசுத் தலைவர் தேர்தல் 2012:
கூட்டணி அரசியலில் சந்தர்ப்பவாத மறுஅணிச் சேர்க்கை


2012 குடியரசுத் தலைவர் தேர்தல், தேர்தல் போட்டி என்ற பொருளில், காங்கிரஸ் எளிதாகக் கடந்து செல்வதை பாஜகவும் சில பிராந்திய கட்சிகளும் அனுமதிக்காவிடினும், அவ்வளவு பரபரப்பானது அல்ல. சமீபத்திய அரசியல் அணிசேர்க்கையைப் பார்க்கும்போது, பிரதிபா பட்டீலுக்கு அடுத்து குடியரசுத் தலை வராக பிரணாப் முகர்ஜி ராஷ்டிரபதி பவனுக்குள் நுழைவது உறுதியாகிவிட்டதுபோல் தெரிகிறது. உண்மையில் சுவாரசியமானது, 2014ல் எதிர்வரவுள்ள பெரிய சண்டைக்கு முன் எழுந்திருக்கிற அரசியல் அணி சேர்க்கையின் ஆர்வமூட்டும் வடிவமைப்புதான். இரண்டு பெரிய கூட்டணிகளான அய்முகூவும் தேஜமுவும் பிளவுபட்டுள்ளன. அத்துடன் இடது முன்னணியும் பிராந்திய கட்சிகளின் உள்ளாற்றல் கொண்ட கூட்டணியும் பிளவுண்டுள்ளன.
அய்முகூவில் இருந்து விலகப் போவதாக திரிணாமூல் கட்சியின் மம்தா பானர்ஜி மிரட்டி வருகிறார் என்றால், அய்க்கிய ஜனதா தளமும் சிவசேனாவும் ஏற்கனவே காங்கிரஸ் வேட்பாளருக்கு ஆதரவு தெரிவித்துவிட்டன. காங்கிரஸ் தனது வேட்பாளரை அறிவிக்கும் வரை காத்திருந்துவிட்டு, பாஜக, இப்போது காங்கிரஸ் தங்களுடன் கலந்தாலோசிக்கவில்லை என்று புகார் சொல்லி, அஇஅதிமுக மற்றும் பிஜு ஜனதா தளம் ஆகிய கட்சிகளால் முன்வைக்கப்பட்ட, குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில் போட்டியிட தனது சொந்தக் கட்சியான தேசியவாத காங்கிரசில் இருந்தே விலகிய பி.ஏ.சங்மாவை ஆதரிப்பதாகச் சொல்கிறது. உத்தரபிரதேசத்தின் இரண்டு பெரிய கட்சிகளான சமாஜ்வாடிக் கட்சியும் பகுஜன் சமாஜ் கட்சியும் காங்கிரசுடனும் மத்திய அரசாங்கத்துடனும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு பேரம் பேசி வருகின்றன. இடது முகாமும் இப்போது பிளவுண்டு விட்டது. மார்க்சிஸ்ட் கட்சியும் ஃபார்வர்டு பிளாக்கும் பிரணாப் முகர்ஜியை ஆதரிக்கின்றன. இககவும் ஆர்எஸ்பியும் வாக்களிப்பதில் இருந்து விலகப் போவதாக அறிவித்துள்ளன.
கூட்டணிக் கட்சிகளை இன்னும் கூடுதலாக ஆக்கிக் கொள்ளும் வாய்ப்பாக குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலை பயன்படுத்திக்கொள்ள பாஜக விரும்பியிருக்கும். ஆனால், நகைமுரணாக, இந்த நேரத்தில், அதன் பழைய இரண்டு கூட்டணி கட்சிகள் அதைக் கைவிட்டுவிட்டன. நிதிஷ்குமார், குடியரசுத் தேர்தல்களில் காங்கிரசுடனும், அய்முகூவுடனும் கைகோர்க்க, தேஜ முவின் பிரதமர் வேட்பாளராக மோடி நிறுத்தப்படக்கூடிய வாய்ப்பை எதிர்க்க, ஏன் இந்த நேரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தார்? மோடியின் எதிர்ப்பாளர் என்று சொல்லிக் கொள்ள இது நிதிஷ் குமாரின் பாணியாக, பீகாருக்கு கூடுதல் நிதிக்காக மத்திய அரசாங்கத்துடன் பேரம் பேச ஒரு கருவியாக  இருக்கலாம். ஆனால் உண்மையிலேயே நிர்ப்பந்திக்கும் காரணம் பீகாருக்குள் இருக்கிறது. அதிகரித்து வருகிற செயல்பாடின்மை, துரோகம் ஆகியவற்றால் அவரது அரசாங்கம், அனைத்துப் பிரிவினர் மத்தியிலும் கண்டனத்துக்கு உள்ளாகியிருக்கிறது. எனவே, மக்கள் கவனத்தை திசைத்திருப்ப வேண்டிய அவசியம் நிதிஷ்குமாருக்கு உள்ளது.
பிரணாப் முகர்ஜிக்கு மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் ஆதரவு மிகவும் திவாலாத்தன்மைகொண்ட காரணங்களுடன் முன்வந்துள்ளது. குடியரசுத் தலைவர் தேர்தல், நவதாராளவாத, ஏகாதிபத்திய ஆதரவு கொள்கைகளுக்கு எதிரான அரசியல் போராட்டத்தில் இருந்து பிரித்து நிறுத்தப்பட வேண்டும் என்ற புத்ததேவ் பட்டாச்சார்யாவின் வாதத்துடன் இப்போது பிரகாஷ் காரத்தும் சேர்ந்துகொண்டுள்ளார். ‘நிதியமைச்சராக பிரணாப் முகர்ஜியை எதிர்ப்போம்; குடியரசுத் தலைவராக அவரை ஆதரிப்போம்’ என்பதுதான் ஏகேஜி பவனின் தற்போதைய இரட்டைப் பேச்சு. பிரணாப் முகர்ஜி ‘பரந்த அளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளவர்’ என்பதால் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி பந்தை ஆட வேண்டும், ஆட்டத்தைக் கெடுக்கக் கூடாது என்றும் அதனால் அவரை ஆதரிக்க வேண்டும் என்றும் காரத் சொல்கிறார்! பாஜக வேட்பாளராக அப்துல் கலாம் கருதப்பட்டதால் அவரை எதிர்த்த 2002 குடியரசுத் தலைவர் தேர்தல்கள் தவிர, குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில் காங்கிரசை ஆதரிப்பது அவரது கட்சியின் வழக்கமான நடைமுறையாகத்தான் இருந்துள்ளது என்று அவர் வெளிப்படையாக அனைவருக்கும் நினைவூட்டுகிறார்.
பதினாறு ஆண்டுகளுக்கு முன், அய்க்கிய முன்னணி அரசாங்கத்தில் பங்கேற்பதை மார்க்சிஸ்ட் கட்சி தவிர்த்தது. இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மத்திய அமைச்சரவையில் இணைந்தது. அப்போது, ஜோதி பாசுவை அய்க்கிய முன்னணியின் பிரதமராக்கும் சுர்ஜீத்தின் முன்வைப்பை பிரகாஷ் காரத் வீழ்த்தியது பிரபலமான விசயம். இப்போது அந்தச் சுற்று முழுமையடைந்துவிட்டது. பிரணாப் முகர்ஜிக்கு ஆதரவு தரும் முடிவு எடுப்பதில் சமமாகப் பிளவுண்ட அரசியல் தலைமைக் குழுவின் மீது தாக்கம் செலுத்த பிரகாஷ் காரத் தனது ‘முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் பெற்ற வாக்கை’ அளித்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. நகைமுரணாக, இந்த முறை இகக ஆதரவு தர மறுத்துவிட்டது.
குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில் காங்கிரசை ஆதரிக்கும் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் முடிவு கட்சிக்குள் எதிர்ப்பலைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது. கட்சியின் ஆய்வுக்குழு அமைப்பாளர் இதை எதிர்த்து கட்சியில் இருந்து விலகியுள்ளார். கேரளாவில் ஏற்பட்டுள்ள நெருக்கடி, கேரள மார்க்சிஸ்ட் கட்சியில் ‘நிலப்பிரபுத்துவ  - ஸ்டாலினிய’ கலாச்சாரம் இருப்பதாக பிரபாத் பட்நாயக் சாடியது ஆகியவற்றுடன் சேர்ந்துகொண்டு, குடியரசுத் தலைவர் தேர்தல் பற்றிய விவாதமும் மார்க்சிஸ்ட் கட்சிக்கு மற்றுமொரு ‘ஜுலை நெருக்கடியை’ கொண்டு வரும். ‘இடதுசாரி மற்றும் ஜனநாயக மாற்று’ என்ற மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் கோழிக்கோடு காங்கிரஸ் அறைகூவலை, கட்சிக்குள் ‘இடது நோக்கி புதுப்பித்தல் மற்றும் சீர்செய்தல்’ என்று கருதியவர்களுக்கு, சமீபத்திய கேரள நிகழ்வுகளும், இப்போது குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில் காங்கிரசை ஆதரிக்கும் முடிவும் ‘யதார்த்தத்தை பரிசோதிக்க’ உதவ வேண்டும்.
அரசாங்கத்தின் மக்கள் விரோதக் கொள்கைகளுக்கு எதிரான போராட்டத்துக்கும் குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலுக்கும் சம்பந்தமில்லை என்று சொல்வது சந்தர்ப்பவாத திவாலாத்தனத்தின் உச்சமாகும். பாஜக அதிகாரத்துக்கு வருவதைத் தடுக்க காங்கிரசுக்கு ஆதரவளிப்பது என்று மார்க்சிஸ்ட் கட்சி எப்போதும் இருப்பில் வைத்திருக்கும் வாதமும் இந்த விசயத்தில் பொருத்தமற்றது. ஆளும் வர்க்கங்களின் கொள்கை வழித்தடத்துக்கு, கட்டுக்கடங்காத ஊழல் மற்றும் பெருநிறுவனக் கொள்ளை, மிகப்பெரிய வறுமைமயமாக்கம், அதிகரித்துவரும் ஏகாதிபத்தியத் தலையீடு, ஜனநாயகத்தின் மீதான திட்டமிட்ட தாக்குதல் ஆகியவற்றால் குறிக்கப்படுகிற அனைத்தையும் ஊடுருவியுள்ள நெருக்கடியில் நாட்டை ஆழமாகத் தள்ளியுள்ள அதன் விளைவுகளுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் அறிவிப்பாக மிகச்சரியாக வாக்களிப்பதில் இருந்து விலகியிருப்பதுதான், இந்தக் குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில் இடது சாரிகளுக்கு இருக்கும் ஒரே கோட்பாட்டுரீதியான பாதை. அதன் மூலம் மட்டும்தான், அது தனது அரசியல் சுதந்திரத்தை சக்திவாய்ந்த விதத்தில் பதிவு செய்ய முடியும்; எதிர்வருகிற அரசியல் போராட்டங்களில் தனது அடிப்படை நிலைப்பாட்டை அறுதியிட இந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியும்.

உத்தரபிரதேச உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் நான்கு இடதுசாரி கட்சிகள் இணைந்து போட்டி

இகக(மாலெ), இகக, ஃபார்வர்டு பிளாக் மற்றும் ஆர்எஸ்பி கட்சிகள் உத்தரபிரதேச உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் இணைந்து போட்டியிட உடன்பாடு கண்டுள்ளன. இந்தக் கட்சிகள் ஒன்று மற்றொன்றின் வேட்பாளர்களை ஆதரிக்கும். இதையொட்டி கூட்டறிக்கை ஒன்று வெளியிடப்பட்டுள்ளது. ஜ÷ன் 24 முதல் ஜ÷லை 4 வரை நடக்கவுள்ள இந்தத் தேர்தல்கள் முடிவு ஜ÷லை 7 அன்று வெளியாகும்.கோரக்பூர் மேயர் பதவிக்கும், ராபர்ட்ஸ்கஞ்ச் மற்றும் சுல்தான்பூரில் முனிசிபல் கவுன்சில் தலைவர் பதவிக்கும், பலியாவின் மனியார், பதோஹியின் சூரியவான், மகாராஜ்கஞ்சின் நிச்லால் மற்றும் சிஸ்வான் ஆகிய இடங்களில் நகர பஞ்சாயத்து தலைவர் பதவிக்கும் மற்றும் மாநிலத்தின் 13 மாவட்டங்களில் வார்டு உறுப்பினர் பதவிகளுக்கும் இகக(மாலெ) போட்டியிட உள்ளது.

புத்தகம்

பயிற்சியாளர் சுரண்டல் முறைக்கு
முடிவு கட்ட வேண்டும்!


பயிற்சியாளர் தொடர்பாக ஏஅய்சிசிடியு வெளியிடவுள்ள வெளியீட்டில் இருந்து சில பகுதிகள்

நன்கு சுரண்டுவதற்குப் பயிற்சி பெற்ற முதலாளிகள், பயிற்சியாளர் என்ற பெயர் சூட்டி, இளம் தொழிலாளர்களை ஒட்டச் சுரண்டுகிறார்கள். உழைப்பின் மதிப்பில் ஒரு பகுதியை மட்டும் தொழிலாளிக்குக் கொடுத்து விட்டு, மறு பகுதியை, கூலி கொடுக்காத பகுதியை, முதலாளி சுரண்டிவிடுகிறார். இந்த உபரிமதிப்புச் சுரண்டலின் மீதுதான், முதலாளித்துவச் சமூகமே கட்டி எழுப்பப்பட்டுள்ளது.
உழைக்காமலே கொழுக்கும் முதலாளிகளுக்கு, தந்திர புத்தியும், படைப்பாற்றலும், கற்பனை வளமும், நிறையவே உண்டு, அவர்களுக்கு, ஒட்டச்சுரண்ட, புதுப்புது ஆலோசனை தருபவர்களுக்கும் குறைவே இல்லை. இத்தகைய ஒரு கண்டுபிடிப்புதான், பயிற்சியாளர் முறை.
தொழில் துறை நவீன பெரு முதலாளித்துவம் பிறப்பதற்கு முன்பு, இங்கிலாந்து நாட்டில், பட்டறைத் தொழில்களில், தொழில் பழகுநர் முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. மூலதனத்தின் பிறப்பு நூலில், மார்க்ஸ் 1860ல் டன்னிங் என்பவர், தொழில்களின் சங்கங்கள் மற்றும் வேலை நிறுத்தங்கள் என்ற தலைப்பில் எழுதியதை மேற்கோள் காட்டுகிறார்.
“இயற்கை சூனியத்தை வெறுத்தது போன்று மூலதனம் லாபமே இல்லை அல்லது குறைந்த லாபம் என்பதைத் தவிர்க்கவே விரும்புகிறது. போதிய லாபம் பெறும்போது மூலதனம் மிகவும் துணிவுடன் இருக்கிறது. ஒரு 10 சதவீதம் லாபமே எங்கு வேண்டுமாயினும் மூலதனம் ஈடுபடுத்தப்படுவதை உத்தரவாதம் செய்யும், 20 சதவீதம் என்றால் அது நிச்சயமாயும் ஆர்வத்துடனும் முன்வரும், 50 சதவீதம் லாபம் அதற்கு நேரடியான துடுக்குத்தனத்தைத் தரும், 100 சதவீதம் லாபம் என்றவுடன் மனிதச் சட்டங்கள் அனைத்தையும் மிதித்துத் துவைக்க அது ஆயத்தமாகிவிடும், 300 சதவீதம் லாபம் என்றால் அது எந்தக் குற்றச் செயல் புரியவும் தயங்காது. அதன் உரிமையாளர் தூக்கிலிடப்பட நேரிடினும் அந்த அபாயத்தையும் சந்திக்கத் தயாராயிருக்கும். கொந்தளிப்பும் பூசலும் லாபத்தைக் கொண்டு வருமானால், அது, அவை இரண்டையுமே தாராளமாக ஊக்குவிக்கும்”.
பயிற்சியாளர்கள், தொழில் பழகுநர்கள் முதலில், உலக வரலாற்றில், இங்கிலாந்து நாட்டின் டெர்பிஷயர், நாட்டிங்ஹாம்ஷயர் மற்றும் லங்காஷயர் பட்டறைகளில், அரங்கேறினர். அவர்களின் துன்பக்கதை பற்றி மூலதனத்தின் பிறப்பு நூல் சொல்கிறது.
“சிறு குழந்தைகளின் சிறிய சுறுசுறுப்பான விரல்களே மிகவும் அதிகமாக வேண்டப்பட்ட தால் லண்டன், பர்மிங்ஹாம் ஆகியவற்றின் பல்வேறு வட்டார வேலைவிடுதிகளிலிருந்து பழகுனர்களைத் திரட்டிப் பெறும் வழக்கம் திடீரென உதித்தது. பல பல ஆயிரக்கணக்கான இந்தச் சின்னஞ்சிறு மகிழ்ச்சி காணாத ஜீவன்கள் 7 முதல் 13 அல்லது 14 வயது வரை எட்டியவர்கள், அவர்களை ஆலைக்கருகிலுள்ள பழகுனர் விடுதியில் தங்க வைத்துத் தமது பழகுனர்களுக்கு உணவும் உடையும் அளிப்பது வழக்கமாக இருந்தது. வேலைகளைக் கவனிக்க வேண்டி மேலாளர்கள் நியமிக்கப்பட்டார்கள். அவர்கள் பெறும் சம்பளம், அவர்கள் கிட்டி கட்டி வாங்கும் வேலையின் அளவின் விகிதாச்சாரத்தில் இருந்ததால், அவர்கள் இச்சிறுவர்களைக் கசக்கிப் பிழிந்து அதிகமான வேலை வாங்குவதில் அக்கறை கொண்டிருந்தார்கள். இதன் விளைவு துன்புறுத்தலே என்பது கண்கூடு. பல பட்டறைத் தொழில் மாவட்டங்களில் குறிப்பாக லங்காஷயரில் பட்டறைகளின் எஜமானர்களிடம் இவ்வாறு ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ள தீங்கு கருதா உற்றார் உறவோரற்ற இந்த ஜீவன்கள், நெஞ்சையுருக்கத்தக்க கொடுமைகளுக்கு இலக்காகக்கப்பட்டார்கள்; மிகுஉழைப்பால் அவர்கள் சாவின் விளிம்புக்குச் சரியுமளவுக்குத் தொல்லைப்படுத்தப்பட்டார்கள். கசையடி பெற்றார்கள். அப்பட்டமான கொடுமையினை கூவிச் சொல்லும் வகையில் சித்திரவதை செய்யப்பட்டார்கள். பெரும்பாலும் பட்டினிபோடப்பட்டு எலும்பும் தோலுமாக இருந்த அவர்கள் கசையடி கொடுக்கப்பட்டு வேலை வாங்கப்பட்டனர். சிலர் தற்கொலை செய்து கொள்ளுமளவுக்குத் துன்புறுத்தப்பட்டனர். பொது மக்களின் கண்ணில் படாதவையாக இருந்த டெர்பிஷயர், நாட்டிங்ஹாம்ஷயர் மற்றும் லங்காஷயரின் எழில் கொஞ்சும், கற்பனைக் காவியப் பின்னணியுடைய பள்ளத்தாக்குகள், சித்திரவதையின் பல படுகொலைகளின் துயரார்ந்த தனியிடங்களாயின. பட்டறையதிபர்களின் லாபங்கள் அமோகமாக இருந்தன. இது அவர்களுக்குத் திருப்தியளிப்பதற்கு மாறாக மேலும் லாபப் பேராசையைத் தூண்டியது. எனவே அவர்கள் வரையறை என்ற சாத்தியக்கூறே இல்லாத அளவுக்கு லாபம் அடைவதற்கான ஒரு வழி துறையினைக் கையாளத் தொடங்கினார்கள். அதாவது “இரவு வேலை” எனப்படும் திட்டத்தைச் செயல்படுத்தத் தொடங்கினார்கள். இதன்படி பகல் பூராவும் வேலை வாங்கி ஒரு பகுதியினரைச் சோர்வடையச் செய்து விட்டு இரவு முழுவதும் வேலை செய்வதற்கு இன்னொரு பகுதியைத் தயாராக வைத்திருந்தார்கள். இதன் மூலம் இரவு வேலைப் பகுதியினர் இப்போதுதான் விடுத்துச் சென்ற படுக்கைகளில் பகல் வேலைப் பகுதியினர் படுக்கச் செல்வர், அதேபோன்று காலையில் பகல் வேலைப் பகுதியினர் எழுந்தவுடன் அவர்கள் பயன்படுத்திய படுக்கைகளில் இரவு வேலைக்காரர்கள் மறுபடியும் வந்து படுப்பார்கள். லங்கா ஷயரில் படுக்கைகள் எப்போதுமே ஆளின்றி சூடு குறைந்து விடவில்லை என்பது பொது மரபாகிவிட்டது”.
ஜெயலலிதா தாலிக்குத் தங்கம் திட்டம் அறிமுகப்படுத்தும் முன்பாகவே, நூற்பாலை, ஜவுளி முதலாளிகள் திருமாங்கல்யத் திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தி விட்டார்கள். விவசாயம் வாழ வழி தராத, வேலை வாய்ப்பில்லாத கிராமப்புற மாவட்டங்களிலிருந்து, 18 வயதிற்குக் கீழான இளம் பெண்களை, திருமாங்கல்யத் திட்டம், சுமங்கலித் திட்டம் என்ற பெயரால் முகவர்கள் மூலம் முதலாளிகள் தமது ஜவுளி ஆலைகளுக்கு இழுத்து வந்தார்கள். 3 வருடம் வேலை பார், முடிவில் கிடைக்கும் ரூ.30,000, நீயே தாலி வாங்கலாம், சுமங்கலியாகலாம் என வலை விரித்தனர். வலையில், ஆயிரம் ஆயிரமாய் இளம் பெண்கள் சிக்கினர். இவர்களுக்குச் சட்டப்படி வழங்கப்பட்ட பெயர் “பயிற்சியாளர்கள்”. இவர்கள் 21ஆம் நூற்றாண்டின் நவீனக் கொத்தடிமைகள்.
எவருக்கும் எந்தத் தீங்கும் நினைக்காத இளம் பெண்களை, எதிர்த்துக் கேட்க முடியாத நாதியற்றவர்கள் என்பதால், ஒட்டச் சுரண்டினார்கள். எப்படியோ விஷயம் வெளியே கசிந்தது. ஏஅய்சிசிடியு உள்ளிட்ட இடதுசாரி சங்கங்கள், சில தொண்டு நிறுவனங்கள், பொது மக்கள் மத்தியில் இந்த அநியாயத்தை அம்பலப்படுத்தின. ஊடகங்களும் வேறு வழி இல்லாமல், இந்த முறை பற்றி கேள்விகள் எழுப்பத் துவங்கின.
மக்கள் தொகையில் (பாப்புலேஷன்) உற்பத்தியில் (புரொடக்ஷன்) பெரும் எண்ணிக்கையில் உள்ள உழைக்கும் மக்கள், சொத்து (பிராபர்ட்டி) அதிகாரம் (பவர்) ஆகியவற்றில் மட்டும் ஓரஞ்சாரத்தில் உள்ளனர். திருத்த மசோதா 47/2008, உட்பட பல்வேறு உழைக்கும் மக்கள் பிரச்சனைகள்  தமிழக அரசியலின் நடுநாயகத்திற்கு ஏன் வரவில்லை?
குடும்ப நலன் காக்க மத்திய அரசிற்கு நிர்ப்பந்தம் தரும் திமுக தலைவர், தாம் கொண்டு வந்த திருத்தச் சட்டத்திற்கு ஒப்புதல் பெற ஏன் நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை?
மத்திய அரசிற்கு எதிரான போராளி எனத் தம்மைப் பற்றிய பிம்பம் உருவாக்குகிற முதல்வர் ஜெயலலிதா, ஏன், மத்திய அரசு திருத்தச் சட்டம் 47/2008க்கு ஒப்புதல் தர வேண்டும் எனச் சண்டை போட மறுக்கிறார்?
அவர்கள் அப்படித்தான், அவர்களது வர்க்க இயல்பு அப்படித்தான் எனச் சொல்லிக் கொண்டு, தமிழகத் தொழிலாளர் இயக்கம் தொழிற்சங்க இயக்கம் செயலூக்கமின்றி இருக்க முடியுமா?
திருத்த மசோதா 47/2008 நிறைவேற நாம் விடாப்பிடியான விட்டுக்கொடுக்காத நடவடிக்கைகள் எடுத்துள்ளோமா? நாமே போதுமான அளவிற்குக் கேள்வி எழுப்பாதபோது, திமுக, அஇஅதிமுக அரசுகள் தாமாகவே அக்கறை காட்டுமா?
திரும்பவும் அகில இந்திய தொழிலாளர் வர்க்கப் பொது வேலை நிறுத்தம் நடக்க உள்ளது. இரு தினங்கள் வேலை நிறுத்தம் என்றும் பேசப்படுகிறது. தமிழக இடதுசாரி சங்கங்கள் மொத்த தொழிற்சங்க இயக்கம் மீதும் செல்வாக்கு செலுத்தி, திருத்த மசோதா 47/2008க்கு ஒப்புதல், தொழிற்சங்க அங்கீகாரத் திற்கான திருத்தச் சட்டம், குறைந்தபட்ச சம்பளம் ரூ.15,000, அமைப்புசாரா தொழிலாளர் நலன்கள் ஆகிய உண்மையான பற்றி எரியும் பிரச்னைகளைச் சேர்த்துக் கொண்டு, அவனின்றி ஓரணுவும் அசையாது என்பது ஆண்டவனைக் குறிக்காது, உழைக்கும் மக்களைத்தான் குறிக்கிறது என நிரூபித்துக் காட்டுவோம்.

சிறப்புக் கட்டுரை

வறுமைக்கோட்டின் வறுமை

மஞ்சுளா

பஞ்சமோ பஞ்சம் என்றே பரிதவித்தே உயிர் துடிதுடித்தே துஞ்சி மடிகின்றாரே அவர் துயர்களைத் தீர்க்கவோர் வழியில்லையோ என்று அடிமை இந்தியா பற்றி பாடினான் பாரதி. நாடு விடுதலை பெறும்முன் இறந்து போனான். சுதந்திர இந்தியாவைப் பார்க்காமல் போகிறோமே என்று சாகும் தருவாயில் ஒரு நொடியாவது நினைத்திருப்பான். நல்ல வேளை அவனுக்கு அந்த கதி நேரவில்லை. தனியொரு மனிதனுக்குணவிலையெனில் ஜகத்தினை அழிப்பது முதல் சிங்களத் தீவுக்கு பாலம் அமைப்பது வரை பாடி வைத்தவன் துடித்துப் போவான். அவன் அடிமை இந்தியாவில் அன்று பார்த்த நிலை இன்று சுதந்திரம் பெற்ற பிறகும் தொடர்கிறது.
4500 மைல் தாண்டிச் சென்று இலக்கை குறிபார்த்துத் தாக்கும் ஏவுகணை, அணு ஆயுதம், வல்லரசுக் கனவு எல்லாம் வைத்துள்ள நாட்டில், யார் வறியவர் என்று இன்னும் நிர்ணயிக்க முடியவில்லை. கடைசியாக ரூ.32, ரூ.26 என்று சொல்லி பிறகு ஆறே மாதங்களில் அதுவும் இல்லை, ரூ.29, ரூ.22 வறுமைக்கோடு என்கிறார்கள். இது மோசடி என்று நாட்டு மக்கள் சீற்றமுற்றபோது விவரம் தெரியாதவர்கள், புரிந்துகொள்ள மறுக்கிறார்கள் என்றார்கள். இது மோசடி விவரம் என்பதைத் தவிர புரிந்துகொள்ள என்ன இருக்கிறது என்று வறிய மக்களின் பட்டறிவு கேட்கிறது.
வறுமைக் கோட்டை நிர்ணயிக்க, அதை கண்டுபிடிக்க ஆய்வு செய்ய, கோடிகோடியாக மக்கள் வரிப்பணம் செலவாகிறது. நாட்டில் வறுமை உள்ள வரை நாட்டின் முதலாளித்துவ ஆய்வாளர்களுக்கு வளமை இருக்கும். முதலாளித்துவ ஆட்சியாளர்களுக்கு அரசியல் செய்ய விசயம் இருக்கும். நாடு விடுதலை பெற்றது முதல், வெவ்வேறு முதலாளித்துவ வறுமைக் கோட்டு ஆய்வாளர்கள் சொல்கிற வறுமைக் கோடு வெறும் பட்டினிக் கோடுதான்.

சில வறுமைக் கோடுகள்
1962ல் வறுமைக்கோட்டை வரையறுக்க 5 பேர் கொண்ட குடும்பத்தின் (பெரியவர்கள் நான்கு பேர் நுகரும் அளவு) நுகர்வு 1960 -1961 விலையில் மாதம் ஒன்றுக்கு ரூ.100க்கு குறையக் கூடாது. நகர்ப்புறத்துக்கு ரூ.125. இந்த 125 ரூ.10 வீட்டு வசதிக்கும் சேர்த்து. இந்தக் கணக்கெடுப்பில் கல்விக்கும், மருத்துவத்துக்கும் ஆகும் செலவு கணக்கில் கொள்ளப்படவில்லை. ஏனென்றால் அவற்றை அரசாங்கம் தந்தது.
இந்திராகாந்தி தலைமையிலான காங்கிரஸ் அரசாங்கம் வறுமையை ஒழிக்கப் புறப்பட்டபோதுதான், வறுமைக்கோடு வரையறையின் அடிப்படையில் வறியவர் ஒழிப்பு நடக்கத் துவங்கியது. 1972ல் உணவு உட்கொள்ளும் கலோரி அளவின் அடிப்படையில் வறுமைக் கோடு  நிர்ணயிக்கப்பட்டது.
ஒரு சராசரி ஆண் நாளொன்றுக்கு 2100 முதல் 2400 கலோரி அளவு வரை உணவு உண்ண வேண்டும். அதை வாங்க அவருக்கு என்ன செலவாகுமோ அதை விடக் குறைந்த வருமானம் பெறுகிறார் என்றால் அவர் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே இருக்கிறார். இதுதான் வறுமைக் கோட்டை நிர்ணயிக்க அரசாங்கம் கடைபிடிக்கிற வழிமுறை. இந்திய மருத்துவ ஆய்வுக் கழகம் சொல்வதுபடி  நகர்ப்புறத்தில் வாழ்பவர்களுக்கு நாளொன்றுக்கு 2100 கலோரி உணவும் கிராமப்புறங்களில் வாழ்பவர்களுக்கு நாளொன்றுக்கு 2400 கலோரி உணவும் தேவை. 1973 - 74 தேசிய மாதிரி கணக்கெடுப்பு மய்யம் சொல்கிற இந்த அளவு உணவுக்கான ரூபாய் மதிப்பு அடிப்படையில் வறுமைக்கோடு நிர்ணயிக்கப்பட்டது. அதன்படி நகர்ப்புறத்தில் 49% பேரும், கிராமப்புறத்தில் 57% பேரும் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ் உள்ளவர்கள் என்று சொல்லப்பட்டது.
1993ல் லக்டாவாலா கமிட்டி 1973 - 74 தேசிய மாதிரி கணக்கெடுப்பு மய்யத்தின் கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையில் மாநில மட்டத்திலான அளவுகளையும் கணக்கில் கொண்டது. அதன்படி, கிராமப்புறத்தில் 28.3%, நகர்ப்புறத்தில் 25.7%, அகில இந்திய அளவில் 27.5% பேரும் வறுமைக்கோட்டுக்குக் கீழ் இருப்பதாகக் கணக்கிடப்பட்டது. அதாவது 20 வருடங்களுக்கு முன்பு இருந்த விலை நிலவரங்கள் அடிப்படையில் நிர்ணயிக்கப்பட்ட வறுமைக் கோடு இது.
1999 - 2000ல் தேசிய மாதிரி கணக்கெடுப்பு மய்யம் நுகர்வு விவரங்கள் கணக்கிடும் வழி முறையை மாற்றியது. ஒரே காலகட்டத்தில் உணவுக்கு, முந்தைய வார நுகர்வு அளவையும், உடை, கல்வி, காலணி, மருத்துவம் போன்றவற்றுக்கு, முந்தைய ஆண்டு நுகர்வு அளவையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்த முறையில், வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ் இருப்போர் எண்ணிக்கை குறைத்துக் காட்டப்பட்டது. உதாரணமாக, ஒரே காலகட்டத்தின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்ட விவரங்கள்படி அகில இந்திய அளவிலான வறியவர் 26.1%, கிராமப்புறத்தில் 27.9%, நகர்ப்புறத்தில் 23.62%. வெவ்வேறு கால அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்ட விவரங்கள் அடிப்படையில் அகில இந்திய அளவிலான வறியவர் 23.33%, கிராமப்புறத்தில் 24.02%, நகர்ப்புறத்தில் 21.59. 2004 - 2005 விவரங்கள்படி ஒரே காலகட்டத்தின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்ட விவரங்கள்படி அகில இந்திய அளவிலான வறியவர் 27.5%, கிராமப்புறத்தில் 28.3%, நகர்ப்புறத்தில் 25.7%. வெவ்வேறு கால அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்ட விவரங்கள் அடிப்படையில் அகில இந்திய அளவிலான வறியவர் 21.8%, கிராமப்புறத்தில் 21.8%, நகர்ப்புறத்தில் 21.7%.
2005ல் அமைக்கப்பட்ட டென்டுல்கர் கமிட்டி 2009ல் அறிக்கை சமர்ப்பித்தது. வறுமைக்கோட்டுக்கான வரையறை அடிப்படைகளில் மாற்றம் ஏதும் சொல்லவில்லை. வேறு குறைந்தபட்ச அடிப்படை தேவைகள் எவற்றையும் வரையறை அடிப்படைகளில் சேர்க்கவில்லை. ஆனால், 2004 - 2005 தேசிய மாதிரி கணக்கெடுப்பு மய்யத்தின் நுகர்வோர் செலவினக் கணக்கை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஆனால், நகர்ப்புறத்தில் வாழ்பவர்களுக்கு 1776 கலோரிக்கும், கிராமப்புறத்தில் வாழ்பவர்களுக்கு 1999 கலோரிக்கும் கணக்கிட்டது. இதன் மூலம் உணவுப் பொருட்கள் விநியோகத்தை குறைத்து வறுமையில் இருப்பவர் எண்ணிக்கையையும் குறைத்துக் காட்ட முடிந்தது. இதுவும் 5 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்த விலை நிலவரங்கள் அடிப்படையிலானது.
கிராமப்புற வறுமைக்கோடு ரூ.446.68 என்றும் நகர்ப்புறத்துக்கு ரூ.578.80 என்றும் நிர்ணயிக்கப்பட்டது. 2004 - 2005 விலைகளில் நிர்ணயிக்கப்பட்டதால் வறியவர் எண்ணிக்கை லக்டாவாலா கமிட்டி சொன்ன 27.5% என்பதில் இருந்து 37.2% என உயர்ந்தது. இந்த கணக்கிலும் நகர்ப்புற வறியவர் எண்ணிக்கையில் மாற்றம் ஏதும் இல்லை. அது லக்டாவாலா கமிட்டி சொன்னது போல்தான் தொடர்ந்தது. கிராமப்புற வறியவர் எண்ணிக்கையில்தான் 13.5% உயர்வு காட்டப்பட்டது. திட்டக்கமிசன் இந்த அடிப்படையில்தான் நகர்ப்புறத்துக்கு நாளொன்றுக்கு ரூ.32, கிராமப்புறத்துக்கு நாளொன்றுக்கு ரூ.26 வறுமைக்கோடு என்றது.
டென்டுல்கர் கமிட்டியின் வழிமுறையை பயன்படுத்தி 2009 - 2010 விவரங்கள்படி  புதிய வறுமைக் கோடு நகர்ப்புறத்துக்கு நாளொன்றுக்கு ரூ.29, கிராமப்புறத்துக்கு நாளொன்றுக்கு ரூ.22 என்று மார்ச் 19 அன்று அறிவிக்கப்பட்டது. இதன்படி, 2004 - 2005ல் 37.2% இருந்த வறியவர் எண்ணிக்கை 2009 - 2010ல் 29.8% ஆனது. கிராமப்புற வறுமை 8%மும் நகர்ப்புற வறுமை 4.8%மும் குறைத்துக் காட்டப்பட்டன. இதற்கும் கடுமையான எதிர்ப்பு எழுந்ததால் திட்டக் கமிசன் மீண்டும் கணக்கெடுப்புக்குத் தயாராகிறது.
நாட்டில் இதுவரை வறுமைக் கோட்டை வரையறுக்க எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகள் இவைதான். 2004 - 2005 விலை நிலவரங்கள் அடிப்படையில் கடைசி வறுமைக்கோடு நிர்ணயிக்கப்பட்டது. 2012ல் விலைவாசி விண்ணைத் தாண்டிச் செல்லும்போது, இந்த வரையறை சீற்றத்தை உருவாக்கக் கூடாது என்று ஆட்சியாளர்களும் முதலாளித்துவ ஆய்வாளர்கள் சிலரும் வலியுறுத்துகிறார்கள். இந்த முறைகள் எல்லாமே பயனாளிகளை அடையாளம் காண்பது என்பதற்கு மாறாக பயனாளிகளின் எண்ணிக்கையை குறைப்பதை, வெளிப்படையாக இல்லாவிடினும், நோக்கமாக கொண்டிருந்தன. கணக்கு போடும் முறையை மாற்றி விட்டால் வறுமைக்கோட்டை மாற்றி விடலாம். இதுதான் நமது பொருளாதார அறிஞர்கள் கையாள்கிற வழி.
இதற்கிடையில் மத்திய ஊரக வளர்ச்சி அமைச்சகம் என்.சி.சக்சேனா கமிட்டி அமைத்து கிராமப்புறத்தில் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ் இருப்போர் எண்ணிக்கையை கணக்கிட வழி முறையை உருவாக்கச் சொன்னது. இது வறுமைக் கோட்டை நிர்ணயிப்பதல்ல. வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ் இருப்போர் எண்ணிக்கையை கணக்கிடுவது. சக்சேனா கமிட்டி நாடு முழுவதும் உள்ள வறியவர் எண்ணிக்கையை 50% என உயர்த்த வேண்டும் என்றது.
இது தவிர 2006ல் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட அர்ஜ÷ன்சென் குப்தா கமிட்டியின் அமைப்புசாராதுறை தொழிலாளர்களின் வேலை நிலைமைகள் மற்றும் வாழ்வுரிமை மேம்பாடு பற்றிய அறிக்கை 83.6 கோடி இந்தியர்கள் நாளொன்றுக்கு ரூ.20க்கும் குறைவான செலவில் வாழ்கிறார்கள் என்றது. இதுவும் 2004 - 2005 தேசிய மாதிரி கணக்கெடுப்பு மய்யத்தின் நுகர்வோர் செலவினக் கணக்கை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
உலக வங்கியின் கணக்குப்படி சர்வதேச வறுமைக் கோடு ரூ.71. அதன்படி இந்தியாவில் 41.6% பேர் வறியவர்கள். ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு சேவை செய்யும் அலுவாலியா தலைமையிலான திட்டக்கமிசன் இந்தக் கணக்கையும் எடுத்துக் கொள்ளத் தயாராக இல்லை. வறியவர் எண்ணிக்கை அதிகரிக்க அதிகரிக்க வறுமைக் கோட்டு வரையறை குறைந்து கொண்டே செல்கிறது.
வறுமை ஒழிப்பு, ஒளிரும் இந்தியா, குறைந்தபட்ச பொதுத் திட்டம், சாமான்யனை உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி என்ற கவர்ச்சிகரமான முழக்கங்களுடன் வருகிற, போகிற ஆட்சிகள் வறுமைக்கோடு கணக்கிடும் வழிமுறைகளில் அடிப்படை மாற்றம் எதையும் சொல்லவில்லை.

சில வாதங்கள்
வறுமைக்கோடு என்ற ஒன்று ஏன்தான் தேவை என்ற கேள்விக்கு மக்கள் நல அரசுகள் நலத்திட்டங்கள் அமலாக்க வறுமைக்கோட்டை அலகாக பயன்படுத்துகின்றன என்கிறார்கள். அய்முகூ அரசு நிச்சயம் மக்கள் நல அரசு அல்ல, அது மூலதன நல அரசு என்பது நமக்குத் தெரியும். இதை மறுக்கப் பார்ப்பவர்கள் திட்டக்கமிஷன் சொல்கிற வறுமைக்கோட்டின் நியாயத்தை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்கிறார்கள். ஓர் ஆய்வாளர் இப்படி கேட்கிறார். இருக்கிற 100 ரூபாயை 5 பேருக்கு பிரித்துக் கொடுப்பதற்கும் 2 பேருக்கு பிரித்துக் கொடுப்பதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறதல்லவா என்று கேட்கிறார். இருக்கிறது என்றுதான் பதில் சொல்ல வேண்டும். ஆனால், கேள்வி 5 பேரா, 2 பேரா என்பதல்ல. பிரிப்பது 100 ரூபாயையா, 250 ரூபாயையா என்பதுதான்.
வருமானத்தின் மட்டம் அதிகரிக்கும்போது, வறுமைக் கோட்டின் அளவும் அதிகரிக்கும், இன்றைய நிலைமைகளில் இந்த வறுமைக் கோடுதான் உதவும் என்கிறார்கள். மூன்று வேளை சாப்பிடக் கூடியவர்களை இரண்டு வேளை உணவு கூட கிடைக்காதவர்களுடன் சேர்த்தால் இரண்டாவது பிரிவினருக்கு அதுவும் கிடைக்காது என்பது வாதம். இன்றைய நிலைமைகள் என்பதும் வருமானத்தின் மட்டம் பற்றியது அல்ல. ஒதுக்கப்படும் நிதி பற்றியது.
ஆக, வறுமைக் கோடு பற்றி பிரச்சனை அதற்குக் கீழ் எவ்வளவு பேர் இருக்கிறார்கள் என்பதைவிட வறுமையை ஒழிக்க எவ்வளவு நிதி ஒதுக்கப்படுகிறது தொடர்பானது.
இப்போது பேசப்படுகிற வறுமைக்கோடு வெறும் உணவு தேவையை நிறைவு செய்வது தொடர்பானது. அது கூட முடியாத நிலையில் 50% அல்லது 77% இந்தியர்கள் இருப்பதுதான் யதார்த்தம். பசித்தவனுக்கு உணவுதான் தர முடியும் என்கிறார்கள். மன்மோகன், பிரணாப், மான்டெக் மூவரையும் குடும்பத்துடன் ஒரு தீவில் வைத்து மூன்று வேளையும் நல்ல உணவு தந்தால் போதும் என்று இருந்துவிடுவார்களா?

சில சாத்தியப்பாடுகள்
இந்தியப் பொருளாதாரம் நெருக்கடியை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருக்கிறது என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், அதற்குப் பொறுப்பேற்று பதில் சொல்ல வேண்டிய நிலையில் நிதியமைச்சர் பிரணாப் முகர்ஜி குடியரசுத் தலைவர் ஆகிறார். அவரை அந்த நிறைவேற்ற முடியாத பொறுப்பில் இருந்து விடுவித்த காங்கிரஸ் தலைமைக்கு மாய்ந்து மாய்ந்து நன்றி சொல்கிறார்.
ஆனால் நிதியமைச்சராக இருந்தவரை தனது மூலதன விசுவாசத்தில் இருந்து சற்றும் அவர் பின்வாங்கவில்லை. கிரேக்கப் பொருளா தாரம் சீரடையாவிட்டால் இந்திய பொருளாதாரம் நெருக்கடியில் சிக்கும் என்று கடந்த சில நாட்களாக அவர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். மன்மோகன் ரியோ மாநாட்டிற்குச் சென்றிருந்த போது பூனை பையை விட்டு வெளியே வந்தது. யூரோ மீட்புநிதிக்காக சர்வதேச நிதியத்துக்கு ரூ.57,000 கோடி இந்தியா தரும் என்று மன்மோகன் அறிவித்தார். மான்யத்தை நினைத் தால் தூக்கம் வருவதில்லை என்று சொன்ன பிரணாப்புக்கு இந்த அறிவிப்பு இழந்த நிம்மதியை எல்லாம் மீட்டுத் தந்திருக்கும்.
ஆக, மன்மோகன் மனது வைத்தால் ரூ.57,000 கோடி உடனடியாக வரும் என்று இப்போது நமக்குத் தெரிகிறது. ஸ்பெக்ட்ரம், கோல்கேட் என சட்டவிரோதமாக நாட்டின் கருவூலத்துக்கு ரூ.12 லட்சம் கோடிக்கு மேல் இழப்பு என்றால், சட்டபூர்வமாக பெருநிறுவனங்களுக்கு அளிக்கப்படும் வரிச்சலுகையால் ஆண்டுக்கு ரூ.5 லட்சம் கோடி இழப்பு. கேளிக்கை வரி ரத்து போன்ற வடிவங்களில் கிரிக்கெட் சூதாட்டத்துக்கு மானியம் உண்டு. தங்கத்துக்கும் வைரத்துக்கும் சுங்க வரி விலக்கு அளிப்பதன் மூலம் ஆண்டுக்கு ரூ.50,000 கோடி நாட்டுக்கு இழப்பு என்கிறார்கள். ஆக, இழப்புக்கும் தயாராகவே இருக்கிறது அய்முகூ அரசாங்கம். வறுமைக் கோட்டை இட்டுநிரப்ப இழப்பு ஏற்பட்டால் மான்யம் தந்தால் பிரச்சனை இல்லை என்றும் இப்போது நமக்கு தெளிவாகத் தெரிகிறது.
நாட்டில் உணவு தானியங்களுக்கும் பஞ்சமில்லை. 6.6 மில்லியன் டன் கோதுமை திறந்த வெளியில் கிடக்கிறது என்கிறார் மத்திய ஊரக வளர்ச்சி அமைச்சர் ஜெய்ராம் ரமேஷ். ஏற்றுமதி செய்ய அனுமதி கோருகிறார். விளைச்சலும் அதிகம் என்று சொல்கிறார்.
கவுஹாத்தியில் சில்சகோ பீல் ஆற்றில் மீன் பிடிக்கச் சென்ற பகுதி மக்களுக்கு 500 ரூபாய், 1000 ரூபாய் தாள்கள் சிக்கின. அவை கள்ள நோட்டுக்கள் அல்ல. பணத்துக்கும் பஞ்சமில்லை.
ஆக வறுமைக் கோடு என்ற ஒன்றுதான் எதற்கு? அதை நிர்ணயிப்பது என்ற பெயரால் ஏன் இத்தனை குழப்பங்கள்? அரசாங்கத்திடம் பணம் இருக்கிறதே செலவழிக்க. அரசின் நலத்திட்டங்கள் அனைத்தும் அனைவருக்கும் என்று சொல்லிவிட்டால் இருப்பவர் தாமாக விலகி இருக்க, இல்லாதவர் தாமாக பெற்றுக் கொள்வர். 2005ல் வெள்ள நிவாரண நிதி என்று ரேசன் அட்டை உள்ளவர்க்கெல்லாம் ரூ.2000 அறிவித்தார் ஜெயலலிதா. சில விதிவிலக்குகள் தவிர, வசதி படைத்தவர்கள் அந்த நிதியை வாங்க வரிசையில் நிற்கவில்லை. பொதுவிநியோகம் அனைவருக்குமானது என்பதால் ரேசன் பொருட்களை நம்பித்தான் வாழ்க்கை ஓட்ட முடியும் என்று இருப்பவர்களைத் தவிர அட்டை வைத்திருப்பவர் அனைவரும் ரேசன் கடைகளுக்குச் செல்வதில்லை. (தமிழ்நாட்டின் பொதுவிநியோகத்தில் நடக்கும் முறைகேடுகள், குளறுபடிகள் வேறு கதை).
ஊரக வேலை உறுதித்திட்டத்தில்  குறைந்த பட்ச சம்பளமே ரூ.132 என்றாகிவிட்ட பிறகு வேறென்ன புதிதாகக் கணக்கெடுக்க வேண்டும்? வேலை உறுதித் திட்டத்தில் பதிவு செய்திருக்கும் அனைவரும் வறியவர்தானே?
வேறுவேறு அமைப்புசாரா தொழில்களில் இருப்பவர்கள் வேறென்ன வசதிகள் வைத்துள்ளார்கள்? அவர்களும் வறியவர்கள்தான்.
வெளிநாட்டுப் பயணமென நாளொன்றில் ரூ.2 லட்சம் செலவு செய்கிற அதிகாரிகள் உள்ள ஒரு நாட்டில் ரூ.15,000க்கும் குறைவாக கூலி பெறுபவர்கள் அனைவரும் வறியவர்கள்தான்.
ஊராட்சி வரை வலைப்பின்னல் இருக்கிற நாட்டில் வறியவரைக் கணக்கிடுவது அவ்வளவு கடினமானதல்ல என்பது சாதாரண மக்களின் பொது அறிவுக்குத் தெரிகிறது. மெத்தப் படித்த பொருளாதார வல்லுநர்கள்தான் குழம்பித் தவிக்கிறார்கள்.

சில பிரச்சனைகள்
இப்படி எளிதான வழிகள் இருக்கும்போது அவை ஏன் அமலாவதில்லை? உலகின் உள்ள 140 கோடி வறிய மக்களின் மூன்றில் ஒரு பகுதியினர் இந்தியர்கள். இந்திராகாந்தி தேசிய முதியோர் ஓய்வூதியத் திட்டம் 60 வயதுக்கு மேல் உள்ள வறுமைக் கோட்டு மக்களுக்கு மாதம் ரூ.200 ஓய்வூதியம் அறிவித்துள்ளது. இது ரூ.300ஆக உயர்த்தப்படும் என்று இந்த ஆண்டு நிதிநிலை அறிக்கையில் சொல்லப்பட்டுள்ளது. நாட்டில் 10 கோடி பேர் 60 வயதுக்கு மேல். இதில் 3 கோடி பேருக்குத்தான் திட்டம் அமலாகிறது. மற்றவர்களுக்கு தாங்கள் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ் இருப்பதை மெய்ப்பிக்க முடியவில்லை. தேசிய மாதிரி கணக்கெடுப்பு மய்ய தகவல்படி 65% கிராமப்புற முதியவர்களும் 35% நகர்ப்புற முதியவர்களும் தாங்கள் பிழைத்திருக்க வேலை செய்ய வேண்டியுள்ளது.
இந்திய வறிய மக்களின் அவல நிலைகள் பற்றி எழுதிவரும் பி.சாய்நாத், இந்து நாளேட்டில் எழுதிய கட்டுரை ஒன்றில், நாளொன்றுக்கு தனிநபருக்கு கிடைக்கும் உணவு தானியங்கள் அளவு உலகமயக் காலங்களில் குறைந்துள்ளது என்கிறார். அது, 1972 - 76ல் 433.7 கிராம், 1977 - 81ல் 447.9 கிராம், 1982 - 86ல் 460.8 கிராம், 1987 - 91ல் 480.3 கிராம், என்று இருந்து, உலகமயம் சூடுபிடித்த காலகட்டத்தில், 1992 - 96ல் 474.9 கிராம், 1997 - 2001ல் 457 கிராம், 2002 - 2006ல் 452.4 கிராம், 2007 - 2010ல் 440.4 கிராம் எனக் குறைந்துவிட்டது.
முதலாளித்துவம் தனது அடிமைக்கு உணவு அளிக்கும் தகுதியை இழந்துவிட்டது என கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை சொல்கிறது. இந்தியாவில் அதுதான் நிலை. உணவே தர முடியாத சமூகம் வேறென்ன தேவைகளை நிறைவு செய்ய முடியும்?
வறுமைக்கோடு அழிந்துபோவது சமூகத்தின் உன்னத நிலைகளில் ஒன்றாக இருக்கும். சமூகத்தின் உன்னத நிலைகள் பொதுவாக முதலாளித்துவ சமூகத்தில் சாத்தியமில்லை.


கட்டுரை

இரும்புக் கரமும் மணல் கொள்ளையும்

ஜி.ரமேஷ்

“சட்ட விரோதமாக மணல் கடத்துவோர் யாராக இருந்தாலும் அவர்களை இரும்புக் கரம்  கொண்டு அடக்குவோம்” என மே 17, 2012 அன்று ஜெயலலிதா முழங்கினார். அதனால்தானோ என்னவோ, சட்டப்படி செய்ய வேண்டும் என்பதற்காக, அய்ந்தாண்டுகள் மணல் அள்ளுவதற்கு சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தால் தடைவிதிக்கப்பட்டுள்ள தாமிரபரணியாற்றில் அதுவும் திருவைகுண்டம் ஆற்றில் இருந்து முறைப்படி பொதுப்பணித்துறையினரால் வழங்கப்பட்டதாகச் சொல்லப்படும் (போலி) அனுப்புகைச்  சீட்டினை வைத்துக் கொண்டு மணலை லாரி லாரியாய் அள்ளிக் கொள்ளையடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
வற்றாத ஜீவநதி என்று பெயர் எடுத்த தாமிரபரணி வருங்காலத்தில் வற்றிப் போய் விடாமல் தடுக்க, தாமிரபரணி ஆற்றை மணல் கொள்ளையர்களிடம் இருந்து காக்க   சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் தொடரப்பட்ட பொதுநல வழக்குகளில் 02.12.2010 அன்று நீதிபதிகள் ஆர்.பானுமதி, என்.நாகமுத்து ஆகியோர் கொண்ட டிவிசன் பெஞ்ச் தீர்ப்பு வழங்கியது.
அதில், தாமிரபரணி ஆற்றின் பகுதிகளில் செயல்பட்டு வரும் மணல் குவாரிகள் உள்பட எந்தப் பகுதியிலும் அரசு ஏஜண்டான பொதுப்பணித் துறையோ, தனியார்களோ அடுத்த அய்ந்தாண்டுகளுக்கு மணல் எடுக்கக் கூடாது என்றும் அய்ந்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு மணல் தேவைப்படும் பட்சத்தில் திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடி மாவட்ட ஆட்சியாளர்கள் பொது மக்கள் தேவைக்கு (கவனிக்க: பொதுமக்கள் தேவைக்கு) மணல் தேவை எனக் கருதினால்  மணல் எடுக்க வேண்டிய அளவினையும் இடத்தையும் தமிழ்நாடு கனிமவள சட்ட விதிகளின் அடிப்படையில் ஆய்வு செய்து அறிக்கை தயார் செய்து அதை கண்காணிப்பு குழுவிற்குத் தாக்கல் செய்து, கண்காணிப்புக் குழு மணல் எடுக்க வேண்டிய இடத்தை நேரடியாகப் பார்வையிட்டு அதன் இயல்பான நிலை, நீரின் தன்மை, சுற்றுப்புறச் சூழல் ஆகிய மூன்று அடிப்படைக் காரணிகளுக்குப் பாதிப்பு ஏற்ப டாத இடத்தை ஆய்வு செய்து, அதன் பின் மணல் எடுக்க மாவட்ட ஆட்சியர் உரிமம் வழங்க வேண்டும் எனவும் கூறப்பட்டுள்ளது. இதுநாள் வரை மணல் எடுத்ததால் ஏற்பட்ட ஏரி, குளம் போன்ற குழிகளையெல்லாம் மணல் இட்டு நிரப்ப வேண்டும் என்றும் எக்காரணம் கொண்டும் பொக்லைன் போன்ற எந்திரங்கள் கொண்டு மணல் அள்ளக் கூடாது என்றும் எல்லா மாவட்டத்திலும் மாவட்ட ஆட்சியர்கள் ஆய்வுக்குழுவின் அறிக்கையைப் பெற்று அதன் பின் மணல் எடுக்கும் உரிமம் வழங்க வேண்டும் என்றும் உயர்நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது. ஆனால், உயர்நீதி மன்றத்தின் உத்தரவு எதுவும் நடைமுறைப்படுத் தப்படவில்லை. ஒன்றரை ஆண்டுகள் கூட ஆகவில்லை; அதற்குள் அரசின் அனுமதிச் சீட்டோடு மணற்கொள்ளை அமோகமாக நடக்கிறது.
மணற்கொள்ளை நடப்பது ஒருபுறம் என்றால் அதைத் தடுக்க முயற்சிப்பவர்களைத் தாக்குவதும் கொலை செய்வதும் மணல் மாஃபியாக்களால் அன்றாடம் அரங்கேற்றப்படுகின்றன. காவல்துறையோ மாமூல் வாங்கிக் கொண்டு கைகட்டி வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. திருநெல்வேலி மாவட்டம் வள்ளியூர் அருகே உள்ள மிட்டாதார்குளத்தில் மார்ச் மாதம் மணல் திருட்டைத் தடுக்கச் சென்ற 21 வயது அய்.டி மாணவன் சதீஷ்குமாரை தந்தையின் கண்முன்னே லாரி ஏற்றிக் கொன்றது மணல் மாஃபியா கும்பல். லாரி ஓட்டுநரையும் மற்றொருவரையும் கைது செய்துவிட்டு தன் கடமையை முடித்துக் கொண்டது காவல்துறை. சில தினங்களுக்கு முன் செங்கோட்டை அருகே லாலா குடியிருப்பு பகுதியில் மணல் திருட்டைத் தடுக்கச் சென்ற தாசில் தாரை லாரியை ஏற்றிக் கொல்ல முயற்சித் துள்ளார்கள். தாமிரபரணி ஆற்றில் மணல் அள்ளத் தடை என்ற காரணம் காட்டி காவிரியாறு, பாலாறுகளில் இருந்து திருச்சி, கரூர் போன்ற இடங்களில் இருந்து மணலைக் கொண்டு வந்து திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடி மாவட்டங்களில் மலைபோல் குவித்து வைத்து மணல் வியாபாரம் நடைபெறுகிறது.
ஒரு யூனிட் மணல் ரூ.300 அதன் மீதான லெவி ரூ.24 என அரசாங்கம் நிர்ணயம் செய்துள்ளது. இந்த மணலை மாஃபியாக்கள் ஒரு யூனிட் ரூ.4,750ல் இருந்து ரூ.5500 வரை திருநெல்வேலி தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் விற்கிறார்கள். இதுவே கன்யாகுமரி மாவட்டத்தில் ரூ.8000த்திற்கும் கேரளா என்றால் ரூ.11,000க்கும் விற்பனை செய்யப்படுகிறது. திருநெல்வேலி அல்வா இங்கே கிடைக்கும் என்பதுபோல், கேரள மாநிலம், பாலக்காட்டில், காவிரி ஆற்றுமணல் இங்கே கிடைக்கும், அமராவதி ஆற்று மணல் கிடைக்கும் என்று எழுதி வைத்திருப்பதைப் பார்க்கலாம்.
கேரளாவில் ஆற்றில் மணல் அள்ள நீதிமன்றம் தடை விதித்துள்ளது. அரசும் அதை முழுமையாக அமல்படுத்தி மணல் எடுப்பதை சட்டப்பூர்வமாகத் தடை செய்துள்ளது. அதன் காரணமாக தமிழகத்து ஆறுகளையெல்லாம் ஆட்சியாளர்களும் அதிகாரிகளும் மணல் மாஃபியாக்களும் கூட்டு சேர்ந்து சகதிக் குட்டைகளாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
ஒரு சதுரஅடி மண் உருவாக ஒரு நூறு ஆண்டுகள் ஆகும். இப்படி பல நூறு ஆண்டு களாக உற்பத்தியான ஆற்று மணலையெல்லாம் பத்தே ஆண்டுகளில் பனை மரம் ஆழத்திற்கு ஜேசிபி, பொக்லைன் எந்திரங்கள் கொண்டு தோண்டி எடுத்து நீராதாரத்தையே அழித்துவிட்டனர்.
கர்நாடகாவில், வட இந்தியாவில் சுரங்க மாஃபியாக்கள் அராஜகம் என்றால் தமிழகத்தில் மணல் மாஃபியாக்கள் அட்டூழியம் தலைவிரித்தாடுகிறது. இந்த அட்டூழியத்தில் ஆளும் கட்சி எதிர்க்கட்சி பாகுபாடு கிடையாது. முல்லைப் பெரியாறு அணைப் பிரச்சனை பெரும்போராட்டமாக வெடித்தபோது கேரளாவிற்கு எந்தப் பொருளும் கொண்டு செல்லக் கூடாது, பொருளாதாரத் தடை விதிக்க வேண்டும் என முழக்கமிட்ட அரசியல் கட்சிகள் கேரளாவிற்கு மணல் கொண்டு செல்வது தடை செய்யப்பட வேண்டும் என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.
கேரளாவிற்கு மட்டும் அல்ல. மாலத்தீவிற்கும் சிங்கப்பூருக்கும் மணல் கப்பலில் செல்கிறது. கட்டடம் கட்டுவதற்காக மாலத்தீவு இறக்குமதி செய்யும் ஆற்றுமணலில் இந்தியாவின் பங்கு 11 முதல் 15% ஆகும். 2008 - 2009ல் மாலாத்தீவிற்கான ஆற்றுக்குறு மணல் ஏற்றுமதியின் அளவு 4.5 லட்சம் டன்னில் இருந்து 5.85 டன்னாக உயர்த்தப்பட்டது. அதுவே, 2009 - 2010ல் 10.26 லட்சம் டன்னாகவும் 2011 - 2012ம் ஆண்டில் 11 லட்சத்து 85 ஆயிரத்து 455 மெட்ரிக் டன்னாக வெளிநாட்டு வர்த்தகத்திற்கான தலைமை இயக்குனரால் (ஈண்ழ்ங்ஸ்ரீற்ர்ழ் எங்ய்ங்ழ்ஹப் ர்ச் ஊர்ழ்ண்ங்ஞ்ய் பழ்ஹக்ங்) உயர்த்தப்பட்டது. இது இந்தியா மற்றும் மாலத்தீவுக்கு இடையேயான இரு தரப்பு வியாபார ஒப்பந்தத்தின் மூலம் அனுப்பப்படுகிறது. மணல் ஏற்றுமதி செய்வதற்கு வேதியியல் மற்றும் இரசாயனம் சார்ந்த பொருள்களின் ஏற்றுமதி வளர்ச்சிக் குழுமத்தின் அனுமதி பெற வேண்டும். இது நம் மந்திரிகளுக்கும் மாஃபியாக்களுக்கும் பெரிய விசயமே அல்ல. இந்த மணல் ஏற்றுமதியால் கோடி கோடியாய் கொள்ளையடிக்கும் கும்பல்கள் தமிழகத்தில் மட்டுமின்றி கர்நாடகா, மத்தியப் பிரதேசம் போன்ற மாநிலங்களிலும் பெருகி விட்டார்கள். மார்ச் மாதம் மத்தியப் பிரதேசம், முரணா மாவட்டத்தில் நரேந்திர குமார் என்கிற 30 வயதுடைய இளம் காவல்துறை அதிகாரி மணல் திருட்டைத் தடுக்கச் சென்றபோது டிராக்டரை அவர் மீது ஏற்றி கொலை செய்து விட்டார்கள். கடந்த ஆண்டு கங்கை நதியில் மணல் அள்ளக் கூடாது என்றும் ஹரித்துவார் பகுதியில் கல்லுடைக்கக் கூடாது என்றும் கூறி உண்ணாவிரதம் இருந்து உயிர்விட்டார் சுவாமி நிகமானந்தா. அவரின் உண்ணாவிரதம் எந்த அரசாலும் மட்டுமல்ல, எந்த ஊடகத்தாலும் கண்டு கொள்ளப்படவேயில்லை. 
ஆளும் கட்சியின் வட்டச் செயலாளர் முதல் மந்திரிகள் வரை அதிகம் சம்பாதிப்பது ஆற்று மணல் மூலம்தான். திமுக ஆட்சி காலத்தில் மந்திரிகள், எம்எல்ஏக்கள் தமிழகத்து ஆறுகளைப் பங்கு பிரித்துக் கொண்டு பட்டா போட்டு மணலை அள்ளிக் கொள்ளையடித்தார்கள். ஆட்சி மாறிய பின் தற்போது அதிமுகவினர் அதைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். நாகப்பட்டிணம் மாவட்டத்தில், பொலகம் பஞ்சாயத்தில் உள்ள திருமலைராஜனார் ஆற்றில் சட்டவிரோதமாக மணலை டிராக்டர்களில் அள்ளிச் செல்கிறார்கள். இந்த டிராக்டிர்களில் எல்லாம் ஒன்று அதிமுக கொடி பறக்கிறது அல்லது அதிமுக கொடி வண்ணத்தில் லோக்கல் வட்ட, ஒன்றிய, மாவட்டப் பொறுப்பாளர்களின் பெயர் இருக்கிறது. மணல் திருட்டைத் தடுக்கப் போராட்டம் நடத்தினால் பின்விளைவுகளைச் சந்திக்க வேண்டியதிருக்கும் என்று கிராம மக்களை அம்மாவின் செல்லப் பிள்ளைகள் மிரட்டுகிறார்களாம். திருமலைரா ஜனார் ஆற்றோரம் இருந்த மூங்கில்களையும் தேக்கு மரங்களையும் மொட்டையடித்து தங்களுடைய தங்கப்புதையல் வியாபாரத்திற் காக பாதை அமைத்துக் கொண்டுள்ளார்கள் இந்த அதிமுக மணல் கொள்ளையர்கள். அது மட்டுமில்லாமல், விவசாய நிலங்களுக்கும் கால்நடைகளின் மேய்ச்சல் நிலங்களுக்கும் கிராம மக்கள் வழக்கமாகச் சென்று கொண்டிருந்த பாதையையே அடைத்துவிட்டார்கள் அம்மா விசுவாசிகள். இந்த மணல் திருட்டில் 15 வயது சிறுவர்கள் ஈடுபடுத்தப்படுகிறார்கள். ஒரு டிராக்டர் மணல் ஏற்ற அவர்களுக்கு 350 ரூபாய் சம்பளம். ஒரு நாளைக்கு 4 டிராக்டர்கள் மணலை வேகமாக ஏற்றி கிராமத்திற்கு வெளியே கொண்டு வந்து விடுகிறார்களாம். வருவாய்த் துறை அதிகாரிகளிடம் சென்று புகார் கொடுத்தால் நீங்களே டிராக்டர்களை மடக்கிப் பிடித்து வாருங்கள் என்று சொல்கிறார்களாம். மத்தியப் பிரதேச காவல்துறை அதிகாரியின் நிலை தங்களுக்கு வந்துவிடக் கூடாது என்று நினைக்கிறார்கள். ஏனென்றால், சமீபத்தில் வடக்கு பொய்கைநல்லூரில் ஆர்டிஓ சொன்னார் என்று மணல் திருட்டைச் சர்வே எடுக்கச் சென்ற கிராம நிர்வாக அதிகாரி தாக்கப்பட்டுள்ளார். இவை எல்லாம் நடந்து கொண்டிருப்பது 2012 ஜ÷ன் மாதத்தில்தான். எனது அரசு ஆற்றுப்படுகைகளை மோசம் செய்ய விடாது, மணல் கொள்ளையர்களை இரும்புக் கரம் கொண்டு அடக்குவோம் என்று ஜெயலலிதா அறிவித்ததற்குப் பின்தான்.
கடந்த ஓர் ஆண்டில் மட்டும் 4173 சட்டவிரோத மணல் எடுத்த வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதாகவும் 5033 பேர் கைது செய்யப்பட்டதாகவும், 5501 வாகனங்கள் பிடிக்கப்பட்டதாகவும், 12 பேர் முன் எச்சரிக்கையாக கைது செய்யப்பட்டதாகவும், 14 கோடி ரூபாய் அபராதமாக வசூல் செய்யப்பட்டதாகவும் ஜெயலலிதா கூறியுள்ளார். அது மட்டுமல்லாமல், கடந்த ஓர் ஆண்டில் மட்டும் தமிழ்நாட்டில், அதுவும் தாமிரபரணி ஆற்றில் மணல் அள்ளத் தடை விதிக்கப்பட்டிருக்கும் நிலையில்,  மணல் விற்பனையின் மூலம் ரூ.197 கோடி வந்துள்ளது. ஆனால், இதற்கு முந்தைய அய்ந்தாண்டுகளின் சராசரி மணல் விற்பனை வருமானமே ரூ.120 கோடிதான்.  இதிலிருந்தே மணல் கொள்ளை தடுக்கப்பட்டுள்ளது என்பது தெரியவில்லையா என்றும் கேட்டுள்ளார்.
கணக்கில் வந்தததை மட்டுமே சொல்லும் ஜெயலலிதா. கணக்கில் வராமல் அவரின் விசுவாசிகள் காவிரி, தென்பென்னை, பாலாறு, வைகை, பொருணை, வைப்பாறு,  வேம்பார் போன்ற ஆறுகளில் அதிமுக கொடியுடன் தங்குதடையின்றி மணலை அள்ளிக் கொள்ளையடிக்கிறார்களே. அவையெல்லாம் யார் கஜானாவிற்குப் போகிறது, நீதிமன்றத்தின் தடை மணல் மாஃபியாக்களின் செயல்பாட்டிற்கு எவ்விதத் தடையும் ஏற்படுத்திடவில்லை. 5000த்திற்கும் மேற்பட்ட வாகனங்களை பிடித்துள்ளதாகச் சொல்லியுள்ளார். எந்த வாகனங்களை? எல்லாம் மாட்டு வண்டிகள். பெயருக்கு ஒரு சில டிராக்டர்கள், லாரிகள். அதனால்தான் எப்போதும் புள்ளிவிபரங்களை அள்ளி விடும் ஜெயலலிதா என்னென்ன வாகனங்கள் என்று விளக்கமாகச் சொல்லவில்லை. மாட்டையும் வண்டியையும் வாங்கிவிட்டதாலேயே விவசாயிகள், வயிற்றுப் பிழைப்பிற்காக தங்கள் தேவைக்கு மணல் அள்ளியோ அல்லது மணல் மாஃபியாக்களின் குவாரிகளுக்கு மணல் அள்ளிக் கொடுத்தோ மாட்டிக் கொண்டு முழிக்கிறார்கள். திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் அம்பாசமுத்திரம், முக்கூடல், ஏர்வாடி பகுதிகளில் பிடித்த மாட்டு வண்டிகளை காவல் துறையினரே தீ வைத்து கொளுத்தியுள்ளார்கள். மாட்டுவண்டித் தொழிலாளர்கள் மீதுதான் குண்டர் சட்டம் எல்லாம் பாய்கிறது. மாட்டு வண்டித் தொழிலாளர்கள் தங்கள் தேவைக்காக கரம்மை மண்ணைக் கூட அள்ள விடாமல் அதிகாரிகள் கைது செய்து வழக்குப் போடுகிறார்கள். ஆனால், லாரிகளில் டிராக்டர்களில் மணலைக் கொள்ளையடிக்கும் அதிமுக நிர்வாகிகள் ஆடம்பரமாக வலம் வருகிறார்கள்.
தவறு செய்யும் சென்னை மாநகராட்சிக் கவுன்சிலர்களைக் கண்டித்தாராம் ஜெயலலிதா. கவுன்சிலர்கள் தங்களைத் திருத்திக் கொள்ளாவிட்டால், மாநகராட்சியைக் கலைத்துவிடுவேன் என்று கொந்தளித்தாராம். ஆனால், வருங்கால சந்ததியருக்கு குடிக்கத் தண்ணீர் இல்லாமல், தமிழகத்தின் எல்லா ஆறுகளிலும் மணலை அள்ளிக் கொள்ளையடித்துக் கொண்டிருக்கிற தன் கட்சியினரை அழைத்து கண்டிக்கவோ, குண்டர் சட்டத்தில் போடவோ மாட்டார். ஆறுகளில் குடிநீருக்காக அமைக்கப்பட்டுள்ள உறைகிணறுகளைச் சுற்றி மணல் அள்ளப்பட்டுவிட்டதால் உறைகிணறுகளில் சேறும் சகதியும்தான் உள்ளது. அதனால் குடிநீர் தட்டுப்பாடு பெருகிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆற்று மணல்கள் அள்ளப்பட்டுவிட்டதால் தண்ணீர் சேமிப்பு இல்லாமல் நிலத்தடி நீர் மட்டமும் குறைந்து விட்டது. மழை இன்மை, வெள்ளம், தட்பவெட்ப நிலை மாற்றம் இவற்றால் நாளுக்கு நாள் தண்ணீர் தட்டுப்பாடு அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கையில், மணல் அள்ளப்படுவதால் ஆறுகள் வறண்டுபோவதும் அதன் போக்குகள் மாற்றப்படுவதும் நடக்கிறது.
இந்த நிலையில், ஆற்றுப்படுகைளில் இருந்து அரசிடம் மணலை வாங்கி  அதை சேமிப்புக் கிடங்குகளில் பதுக்கி வைத்து செயற்கையாக மணல் தட்டுப்பாட்டை உருவாக்கு வதைத் தடுக்க பல்வேறு போராட்டங்களால் தமிழ்நாடு சுரங்கம் மற்றும் கனிமவள சலுகை விதிகளில் புதிதாக சேர்க்கப்பட்டுள்ள 38சி பிரிவை ரத்து செய்யச் சொல்லி, கட்டுமானத் தொழிலாளர்களின் அதுவும் புலம் பெயர்ந்து வந்துள்ள வட மாநிலத் தொழிலாளர்களின் உழைப்பை ஒட்டச் சுரண்டும் கட்டட நிறுவன உரிமையாளர்கள், உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுக்கிறார்கள். 500க்கும் மேற்பட்ட வழக்குகள் இதுபோன்ற பில்டர்களால் நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ளன. உண்மையில், தமிழகத்தில் நடக்கும் கட்டுமானங்களின் எண்ணிக்கைக்கும் அதன் தேவைக்கும் அதிகமான அளவில்தான் ஆற்று மணல் அள்ளப்படுகிறது. இது வெளி மாநிலங்களுக்கு, வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பப்படுவதை மறைக்க அரசின் சட்டங்களால் கட்டுப்பாடுகளால் மணல் தட்டுப்பாடு ஏற்படுவதுபோன்ற மாயையை உருவாக்க இது போன்ற வழக்குகள் போடப்படுகின்றன.
மொத்தத்தில், மண்ணையும் தண்ணீரையும் விற்பனைப் பொருளாக்கி வருங்காலத்தில் உயிர் வாழ்வதையே கேள்விக்குறியாக்கி, நாட்டைச் சுடுகாடாக, கொள்ளைக் கூட்டங்கள் மாற்றிக் கொண்டிருக்க, அதன் தலைவியோ கும்ப ஆட்டம், கரகாட்டம் வரவேற்புடன் கொடநாட்டில் ஓய்வெடுக்கிறார்.

இரண்டாவது சுற்று தேர்தலுக்குப் பிறகு கிரீஸ்
கடுமையான போராட்டங்கள் காத்திருக்கின்றன

முடிவுக்கு வராத மே 6 தேர்தலைத் தொடர்ந்து நடந்த ஜுன் 18 தேர்தல்கள் அடிப்படையான மூன்று மேடைகளில் இருந்து ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும் நிலைக்கு மக்களைத் தள்ளியிருந்தன. வழமையான ஆளும் கட்சிகளான புதிய ஜனநாயகம் (என்டி) மற்றும் பசோக் அமைப்புகள் முன்வைக்கிறவாறு அய்ரோப்பிய கோட்டத்திற்குள்ளும், அய்ரோப்பிய ஒன்றியத்திலும் இருந்து கொண்டு மீட்புத் திட்டங்களுக்கான  நிபந்தனைகள் மீது மறுபேச்சுவார்த்தை நடத்துவது, அல்லது வேகமாக வளர்ந்து வரும் போர்க்குணமிக்க இடதுசாரி அமைப்பான சிரிசா முன்வைப்பது போல் அய்ரோப்பிய கோட்டத்திற்குள்ளும், ஒன்றியத்திலும் இருந்துகொண்டு ஒருதலைபட்சமாக உரிய நேரத்தில் கடனை செலுத்தாமல் தள்ளிப்போடுவது மற்றும் கடனுக்கான புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்களை (நிபந்தனைகளை) நிராகரிப்பது அல்லது கம்யூனிஸ்ட் கட்சி நிலைப்பாடான, கடன்முடிப்பை, அய்ரோப்பிய ஒன்றியம் என்ற மொத்தத் திட்டத்தை, அதனுடன் சேர்த்து நேட்டோவை மறுப்பது.
முதல் நிலைப்பாட்டை எடுப்பது என்பது, கடந்த அய்ந்தாண்டுகளில் சமூக – பொருளாதார நெருக்கடி ஏற்கனவே ஏற்படுத்தியிருக்கிற எதிர்மறை வளர்ச்சி, 23%க்கும் மேலான வேலை வாய்ப்பின்மை, பாரதூரமான வறுமையின் வளர்ச்சி (15%க்கும் குறைவாக இருந்ததில் இருந்து 40%க்கும் கூடுதலாக) மற்றும் தற்கொலைகள் ஆகியவற்றைக் குறிக்கும்.
மூன்றாவது நிலைப்பாடு போர்த்தந்திர அர்த்தத்தில் பார்த்தால் புரட்சிகரமானது. ஆனால், உடனடியாக அய்ரோப்பிய கோட்டத்தில் இருந்து பிரிவது என்பது மோசமான பின்விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்ற கவலையை உருவாக்கியிருக்கிறது. இரண்டாவது மேடை பொன்னான நடுநிலையை உருவாக்க முயற்சி செய்தது: கடுமையான அநீதி மற்றும் சுரண்டல் ஆகியவற்றுக்கு எதிரான கிளர்ச்சி, ஆனால், அய்ரோப்பிய கூட்டமைப்பில் இருந்தும் தனிமைப்பட்டுவிடாமல் இருப்பது.
சர்வதேச மற்றும் கிரேக்க ஊடகங்கள், சிரிசா தேர்தலில் வெற்றி பெற்று அதன் திட்டம் அமல்படுத்தப்படுமானால், பொருளாதார குளறுபடி ஏற்பட்டு சின்னாபின்னமாகும் என்ற சித்திரத்தைக் கொடுத்து வாக்காளர்களுக்கு பீதியூட்ட முயன்றார்கள். அது வேலை செய்தது. தொடரும் சிக்கன நடவடிக்கைகள் மீதான கோபத்தை விட, சம்பளம், ஓய்வூதியம் மற்றும் பொதுப்பணிகளை மேற்கொள்ள தேசிய கருவூலத்தில் எவ்வித கையிருப்பும் இல்லை என்ற சூழலில் அய்ரோப்பிய கோட்டத்தில் இருந்தும், மூலதன சந்தையில் இருந்தும் தூக்கி எறியப்படுவோம் என்ற அச்சம் வலிமையாக முன்வந்தது. இதுதான் புதிய ஜனநாயகத்தை முதலிடத்திற்கு கொண்டு சேர்த்தது. மே 6ல், 18.9% இருந்த தனது பங்கை 29.6% என பரவலாக உயர்த்தியது. பசோக் 13.2%லிருந்து 12.3% பெற்று மேலும் கடைசி சுற்றில் தண்டிக்கப்பட்டது. சிரிசா குறைந்த வித்தியாசத்தில் அதாவது 6 வாரங்களுக்கு முன் 16.8% என்ற நிலையில் இருந்து இம்முறை 26.9% பெற்று இரண்டாவது இடத்திற்கு வந்தது. நவ பாசிச சக்தியான ‘பொன்விடியல்’ (இடம் பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் கொட்டடிக்குள் இருக்க வேண்டும் என்பதைப் போதிப்பவர்கள்) மே 6 தேர்தலுக்குப் பிறகு அதனுடைய பாசிச தன்மைக்கு இன்னும் கூடுதல் சாட்சியங்கள் கிடைத்த பின்பும் (சமீபத்திய தொலைக்காட்சி நேரடி ஒளிபரப்பு நிகழ்ச்சியில் அதன் படுமோசமான தலைவர் ஒருவர் விவாதிக்கும் ஒருவரை நேரடியாக தாக்கிய சம்பவம்) அதன் வாக்கு வங்கியான 7%அய் தக்கவைத்துக் கொண்டுள்ளது. இந்நிலையில் தீவிரவாத இடதுசாரி கிரேக்க கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (கேகேஈ)யின் வாக்கு 8.5%லிருந்து 4.5% ஆக குறைந்து விட்டது.
அக்டோபர் 2009 தேர்தலில் வெறும் 4.6% வாக்குகள் பெற்ற சிரிசா நிதானமாக முன்னேற்றங்களை பதிய வைத்திருப்பதுதான் இந்தத் தேர்தல்களில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய அம்சம் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. பசோக் மற்றும் ஜனநாயக இடது (6.26% வாக்கு) ஆகியவற்றின் பங்கேற்பு அல்லது ஆதரவுடன் புதிய ஜனநாயக கட்சி தலைமையில் உருவாக இருக்கும் கூட்டணி அரசாங்கத்தை நாடாளுமன்றத்துக்குள்ளும், வெளியிலும் எதிர்ப்பது என்ற நிலைப்பாட்டை சிரிசா எடுத்துள்ளது.
எதிர்பார்த்தபடியே பாரக் ஒபாமாவும், ஏஞ்சலா மெர்க்கெல்லும் தேர்தல் முடிவுகளை உடனடியாகப் பாராட்டியிருக்கிறார்கள். யூரோ நாணய மதிப்பு துள்ளிக் குதித்து பங்குவர்த்தகத்தில் முன்னேற்றமும் ஏற்பட்டிருக்கிறது.
பற்றாக்குறையைக் குறைப்பதற்கான காலக்கெடுவை சிறிது நீட்டிப்பதாக ஜெர்மனி அறிவித்திருக்கிறது. ஆனால் புதிய ஜனநாயக கட்சி நிறைய உத்தரவாதங்களை, அதாவது ஓய்வூதிய வெட்டு, சம்பள வெட்டு நிறுத்தி வைக்கப்படுவதாகச் சொல்லியுள்ளது. குறைந்தபட்சம் சிக்கன நடவடிக்கைகளில் ஒரு பகுதியையாவது விலக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற கோரிக்கையில் அரசாங்கம் மிகப் பெரும் அழுத்தத்தைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும். ‘கிரீஸ் ஏற்றுக் கொண்ட கடப்பாடுகளை தேர்தல்களால் கேள்வி கேட்க முடியாது. ஒப்புக்கொண்ட சீர் திருத்த நடவடிக்கைகளில் சமரசம் செய்து கொள்ள முடியாது’ என்று இவற்றையெல்லாம் மனதில் வைத்துத்தான் ஜெர்மன் அதிபர் ஏஞ்சலா மெர்க்கல் கூறியிருக்கிறார். அரசாங்கம் அமைந்தவுடன் இந்தப் பிரச்சனைகளில் அரசியல் சூறாவளி வளரும் என்பது வெளிப்படை.
கிரேக்கம் வெளியேறுவது (கிரீக் எக்சிட்) மற்றும் அய்ரோப்பா கோட்டத்தின் உள் வெடிப்பு என்ற அச்சுறுத்தல் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டிருப்பதால் ஏகாதிபத்திய சக்திகள் தற்சமயம் இறுக்கம்  தளர்ந்ததாய் உணர்கிறார்கள். ஆனால் பொதுமக்களின் சக்திவாய்ந்த போராட்டங்கள் முன் அரசாங்கம் நடத்துவது மிகவும் கடினம் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்திருக்கிறார்கள். வரும் மாதங்களில் நேட்டோ மற்றும் அய்ரோப்பிய ஒன்றியத்தின் உறுப்பு நாடான கிரீசில் அடிப்படை மாற்றங்கள் துரிதப்படுத்தப்படும். அது அய்ரோப்பா மற்றும் உலகம் முழுவதும் அதன் தாக்கத்தை உண்டு பண்ணும். சிரிசாவும், கேகேஈயும் எதிர்பார்க்கப்படுகிற எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளில் இறங்கு மானால், வலதுசாரிகளின் ஜ÷ன் 18 வெற்றி, நிச்சயமாக தேர்தலிலும் நாடாளுமன்றப் போராட்டங்களிலும் இடதுசாரிகளின் புதிய வெற்றிக்கான பாதையைத் திறந்துவிடும்.

மாநிலம்

மதுபனியில்  நிலப்பிரபுக்களின் தாக்குதலுக்கு எதிராக கிராமப்புற வறியவர்களின் போராட்டம்

மாலெ கட்சி பதாகையில் மதுபனியில் புறப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான கிராமப்புற வறியவர்களின் பேரணி ஜுன் 15, 2012 அன்று மாவட்டத் தலைநகரில் நிறைவுற்றது. வீட்டுமனை கோரிய தலித் மற்றும் வறியவர் மீது நிலப்பிரபுத்துவ சக்திகள் தொடுத்த தாக்குதல் மீது நடவடிக்கை கோரி இந்தப் பேரணி கட்டமைக்கப்பட்டது. ‘வறியவர்களுக்கு புனர்வாழ்வு’ என்ற முழக்கத்தில் கட்சி ஜனவரி மாதம் முதல் இந்த மாவட்டத்தில் நடத்தி வரும் இயக்கம், பொது நிலங்கள் நிலப்பிரபுத்துவ சக்திகளால், மகந்துகளால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருப்பதை வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வந்துள்ளது. கட்சியின் முன்முயற்சியால் மாவட்டத்தின் பல இடங்களில் அதுபோன்ற நிலங்கள் கண்டறியப்பட்டு வறியவர்களுக்கு பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஜனவரியில் மடாதிபதியால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்த பாசவுரா கிராமத்தில் 3 ஏக்கர் நிலம் மீட்கப்பட்டு 50 வறிய குடும்பங்களுக்கு விநியோகிக்கப்பட்டது. 10 ஏக்கர் நிலம் இதே பகுதியில் மறுவிநியோகம் செய்யப்பட்டது. இதனால் நில மாஃபியா கும்பலும், மடாதிபதியும் மாலெ கட்சி ஊழியர்கள் மீது பொய் வழக்குகளைப் போட்டனர்.
ராஜ்நகர் ஒன்றியம், காசியானா கிராமத்தில் நிலப்பிரபுக்கள் பிடியிலிருந்த 5 ஏக்கர் நிலம் மீட்கப்பட்டு 100 மகா-தலித் குடும்பங்களுக்குப் பிரித்தளிக்கப்பட்டது. லாகேரியகஞ்ச் என்ற இடத்தில் 11 ஏக்கர் நிலம் மீட்கப்பட்டு 300  குடும்பங்களுக்கு வீட்டுமனையாக விநியோகிக்கப்பட்டது. மங்கரௌனியில் ஒரு குளமும் கிராம மக்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது.
கிராம மக்கள் ஊர் தலைவர் முன்னிலை யில் பிரச்சினையை பேசித் தீர்க்க சென்றபோது, நிலப்பிரபுக்கள் முதலில் இம்முயற்சியை தடுக்க நீதிமன்றம் சென்றார்கள். அடுத்து  குண்டர்கள் கொண்டு ஜுன் 4, 2012 அன்று தாக்குதலுக்கு ஏற்பாடு செய்தார்கள். வெகுமக்கள் எதிர்ப்பு நடவடிக்கையை கட்டமைத்ததால் இந்த முயற்சி முறியடிக்கப்பட்டது. தாக்குதலுக்கு வந்தவர்கள் வந்த வாகனத்தை அங்கேயே விட்டுவிட்டு ஓடினர். பிறகு அது போலீசாரால் கைப்பற்றப்பட்டது. பிறகு மதுபனியில் கூடிய நூற்றுக்கணக்கான நிலப்பிரபுக்கள் கிராம மக்கள் மீது ஆயுத நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என வெளிப்படையாக மிரட்டினர்.
இந்தப் பின்புலத்தில்தான் ஜுன் 15 அன்று எதிர்ப்பு நடவடிக்கை கட்டமைக்கப்பட்டது. சிவப்புக் கொடி, கோரிக்கை அட்டைகளுடன் மக்கள் வில் அம்புகளையும் எடுத்துச் சென்றனர். மங்காரௌனியில் மாலெ கட்சி அலுவலகத்தைத் தாக்கியவர்களை கைது செய்ய வேண்டும், குற்றவியல் பின்புலம் உள்ள நிலப்பிரபுக்களைக் கண்டறிந்து அவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும், நில மாஃபியாக்களின் தாக்குதல் மீது சிறப்பு புலனாய்வுத் துறை விசாரணை, தற்போது நில மாஃபியாக்கள், நிலப்பிரபுக்கள் ஆக்கிரமிப்பிலுள்ள பொது நிலங்கள் மறுவிநியோகம் செய்யப்பட வேண்டும், மாநிலத்தில் நடந்துள்ள நில மோசடிகள் தொடர்பாக மத்திய புலனாய்வுத் துறை விசாரணை வேண்டும் ஆகிய கோரிக்கைகள் எழுப்பப்பட்டன. இந்தப் போராட்டங்கள் கிராமப்புற வறியவர் மத்தியில் உற்சாகம் ஏற்படுத்தியுள்ளன. இந்தப் பகுதியில் கம்யூனிச இயக்கத்தின் புத்தாக்கம் என்று மக்கள் இந்தப் போராட்டங்களைப் பார்க்கிறார்கள். ஆனால் நிலப்பிரபுத்துவ குற்றக்கும்பல்கள் இதுநாள் வரை கேள்வியின்றி இருந்த தங்கள் ஆளுமைக்கு சவாலாக இதைப் பார்க்கிறார்கள்.

மண்ணில் பாதி

காவல்துறை, அரசாங்கங்கள், நீதிமன்றங்கள் ஆகியவற்றின் பெண்கள் விரோத பாகுபாட்டிற்கு எதிராக

காவல்துறை, அரசாங்கங்கள், நீதிமன்றங்கள் ஆகியவற்றின் பெண்கள் விரோத பாகுபாட்டிற்கு எதிராக அகில இந்திய முற்போக்கு பெண்கள் கழகம் விழுப்புரம் மாவட்டம் செஞ்சியில் ஜுன் 20 அன்று பேரணியும், பொதுக் கூட்டமும் நடத்தியது. பேரணியை பெண்கள் கழக மாவட்டச் செயலாளர் தோழர் செண்பகவள்ளி துவக்கி வைத்தார். பொதுக் கூட்டத்திற்கு மாவட்ட தலைவர் தோழர் சுசீலா தலைமை தாங்கினார். ராணி, பேபி, லட்சுமி, சக்தி, சம்மனசு மேரி, சௌபாக்கியம், வசந்தா, ரெஜினா மேரி, லட்சுமி ஆகியோர் முன்னிலை வகித்தனர்.
பேரணி நகராட்சி முன் துவங்கி பேருந்து நிலையம் வழியாக சுமார் 1 கி.மீ.க்கு மேல் வந்து தாலுகா அலுவலகம் முன்பு முடிவடைந்தது. பொதுக் கூட்டம் நடைபெற்றது. மத்திய மாநில அரசுகளுக்கு எதிராக முழக்கங்கள் எழுப்பப்பட்டன. காவல்துறை அதிகாரிகள் சாலை மறியல் செய்யாமல் செல்லுங்கள், மேலதிகாரிகளிடம் இருந்து எங்களுக்கு கேள்விகள் வந்து கொண்டு இருக்கின்றன என்றனர். பேரணியில் கலந்துகொண்ட பெண்கள் நாங்கள் இப்படித்தான் மெதுவாகச் செல்வோம். நாங்கள் எங்கள் கோரிக்கைகளை அரசுக்கும், மக்களுக்கும் தெரிவிப்பதற்காகத்தான் பேரணி, பொதுக் கூட்டம், மறியல் நடத்துகிறோம். உங்களால் என்ன செய்ய முடியுமோ அதைச் செய்யுங்கள் என்று கூறிவிட்டார்கள். இந்த வாக்குவாதத்தின்போது, சாலை மறியல் போன்ற நிலை ஏற்பட்டதால் மக்கள் கூட்டமும், பள்ளி மாணவர் கூட்டமும் நிறைந்துவிட்டது.
100 நாள் வேலைத் திட்டத்தில் நடைபெறும் ஊழல், ரேசன் அரிசி கடத்தல் ஆகியவற்றை அம்பலப்படுத்தியும், தாலுகா அலுவலகம் முதல் காவல்துறை அதிகாரிகள் மற்றும் ஆட்சியாளர்கள் வரை. பெண்கள், அரசின் நலத்திட்டங்கள் பெறப் போகும்போது, கேட்கப் போகும்போது பெண்களைத் தரக்குறைவாகப் பேசுவதைக் கண்டித்தும் இருளர் பெண்களை பாலியல் வன்முறை செய்த காவலர்களை கைது செய்யும் வரை போராட்டம் ஓயாது என்றும்தோழர்கள் பேசினார்கள்.
பொதுக் கூட்டத்தில் பெண்கள் கழக மாநிலத் தலைவர் தோழர் தேன்மொழி, மாலெ கட்சி மாநிலச் செயலாளர் தோழர் பாலசுந்தரம், மாவட்டச் செயலாளர் தோழர் வெங்கடேசன் ஆகியோர் உரையாற்றினர்.
மாலெ கட்சியின் அகில இந்திய மாநாட்டிற்கு விழுப்புரம் மாவட்ட அகில இந்திய முற்போக்கு பெண்கள் கழகம் சார்பாக தரப்பட்ட ரூ.1000 நிதியை மாநிலச் செயலாளர் தோழர் பாலசுந்தரம் பெற்றுக்கொண்டார்.
 ஜுன் 22 அன்று அகில இந்திய தொழிற்சங்க மய்ய கவுன்சிலும், அகில இந்திய முற்போக்கு பெண்கள் கழகமும் இணைந்து அம்பத்தூரில், பெண்கள் மீதான காவல்துறை, அரசாங்கங்கள், நீதிமன்றங்கள் ஆகியவற்றின் பெண்கள் விரோத பாகுபாட்டிற்கு எதிராக, கவுரவக் கொலைக்கு எதிராக பெண் தொழிலாளர்களின் உழைப்பைச் சுரண்டும், பன்னாட்டு தொழிற்சாலைகளின் கொள்ளைக்கெதிராக கண்டனக் கூட்டம் நடத்தின.
அகில இந்திய முற்போக்கு பெண்கள் கழகத்தின் மாவட்ட நிர்வாகிகளில் ஒருவரான தோழர் லில்லி தலைமை தாங்கினார். அகில இந்திய முற்போக்கு பெண்கள் கழகத்தின் மாநிலத் தலைவர் தோழர் தேன்மொழி, கட்சியின் மாவட்டச் செயலாளர் தோழர் சேகர், அகில இந்திய மாணவர் கழகத்தின் மாநிலத் தலைவர் தோழர் மலர்விழி, உழைப்போர் உரிமை இயக்க மாவட்டத் தலைவர் தோழர் மோகன், கட்டுமானத் தொழிலாளர் சங்கத் தலைவர் தோழர் முனுசாமி ஆகியோர் கண்டன உரையாற்றினார்கள். ஏஅய்சிசிடியு மாவட்டப் பொதுச் செயலாளர் தோழர் பழனிவேல் அகில இந்திய முற்போக்கு பெண்கள் கழகத்தின் மாநிலத் துணைத் தலைவர்கள் தோழர்கள் தேவகி, குப்பாபாய் மற்றும் கட்சியின் அனைத்து ஊழியர்களும், குடியிருப்பு பகுதிகளில் இருந்தும் அனைத்து தொழிற்சங்க கிளைகளில் இருந்தும் தோழர்கள் கலந்து கொண்டார்கள்.

களம்

அமைப்பாக்கப்பட்ட தொழிலாளர் சங்கத்தின் வெள்ளி விழா

விராலிமலையில் உள்ள அமெரிக்க பன்னாட்டு என்ஜினியரிங் நிறுவனமான சோமாக்ஸ் நிறுவனத்தில் ஏஅய்சிசிடியு தலைமையில் துவங்கப்பட்ட சங்கம் கடந்த 25 ஆண்டு காலமாக தொழிலாளர்களின் நலனை உயர்த்திப் பிடித்து வந்துள்ளது. 17.06.2012 அன்று தோழர் இரவிக்குமார் நினைவரங்கத்தில் சங்கத்தின் வெள்ளி விழா கருத்தரங்கம் தோழர் செபாஸ்டின் தலைமையில் நடைபெற்றது.
ஏஅய்சிசிடியு மாநில துணைப் பொதுச் செயலாளர் தோழர் எ.எஸ்.குமார், சோமாக்ஸ் சங்கத்தின் முன்னாள் தலைவரும் ஏஅய்சிசிடியு மாநிலச் செயலாளருமான தோழர் கே.ஜி.தேசிகன், ஏஅய்டியுசி திருச்சி மாவட்டத் தலைவர் தோழர் என்.பாலகிருஷ்ணன், சிஅய்டியு புதுக்கோட்டை மாவட்டச் செயலாளர் தோழர் செல்வராஜ், துப்பாக்கித் தொழிற்சாலை தொழிலாளர் சங்கத்தின் சார்பில் தோழர் அழகேஸ்வரன், சுந்தரம் இண்டஸ்ட்ரீஸ் (டிவிஎஸ்) எம்ப்ளாயீஸ் யூனியன் தலைவர் இளங்கோ, எஸ்.ஆர்.எஃப் எம்ப்ளாயீஸ் யூனியன் பொதுச் செயலாளர் தோழர் பட்டுராஜா, ரானே எம்ப்ளாயீஸ் யூனியன் பொதுச் செயலாளர் தோழர் வெற்றிச்செல்வன், டைகோ சன்மார் எம்ப்ளாயீஸ் வெல்ஃபேர் யூனியன் நிர்வாகி தோழர் சௌந்தர், சன்மார் பவுண்டரி தொழிலாளர் சங்க தோழர் விஜயகுமார், சன்மார் இன்வெஸ்ட்மென்ட் கேஸ்டிங் கம்பெனி சங்க நிர்வாகி தோழர் ஆரோக்கியம், ரானே யுஎல்எஃப் தொழிற்சங்க தலைவர் கருப்பசாமி, சென்னை சன்மார் குழும சங்கத்தின் தலைவர் தோழர் ஜெயமுருகன், சென்னை பிஷ்ஷர் எம்ப்ளாயீஸ் யூனியன் தலைவர் தோழர் வடிவேலு, சுந்தரம் இண்டஸ்ட்ரீஸ் யுஎல்எஃப் மாநில துணைத் தலைவர் தோழர் இராமராஜ÷ கலந்து கொண்டனர். சென்னையிலிருந்து சன்மார் குழும நிர்வாகிகள் 10 பேர் கொண்ட குழு கலந்து கொண்டது. டிஃபன்ஸ் காண்ட்ராக்ட் லேபர் யூனியன் நிர்வாகிகள் தோழர் சண்முகம், பெரியசாமி ஆகியோர் கலந்து கொண்டனர். திருச்சியின் தொழிற்சங்க முன்னணிகள் 150 பேர் கருத்தரங்கத்தில் கலந்து கொண்டனர்.
ஊராட்சியில் நிர்வாக முறைகேட்டுக்கு எதிராக
 ஜுன் 27 அன்று புதுக்கோட்டை மாவட்டம் சங்கம்விடுதி ஊராட்சியில் உள்ள சுகாதாரச் சீர்கேடுகளை கண்டித்தும், மக்கள் கோரிக்கைகளைப் புறக்கணிக்கும் ஊராட்சி மற்றும் ஒன்றிய நிர்வாகத்தைக் கண்டித்தும் கண்டன ஆர்ப்பாட்டம் நடந்தது. ஊராட்சி மட்டத்தில் நடந்த இந்நிகழ்ச்சியில் மாநிலக் கமிட்டி உறுப்பினர்கள் தோழர்கள் ஆசைத்தம்பி மற்றும் வளத்தான் பங்கேற்றனர். தாய் கிராமத் திட்டத்தை அமலாக்காமல் புறக்கணிக்கப்பட்ட கிராமங்களுக்கு திட்டத்தை அமலாக்க நிதி ஒதுக்குவதெனவும் முறைகேடுகளில் ஈடுபடும் அதிகாரிகளை இடமாற்றம் செய்வதெனவும் அதிகாரிகள் உறுதியளித்தனர்.
தானே புயல் நிவாரணம் வழங்காததைக் கண்டித்து
விழுப்புரம் மாவட்டம் உளுந்தூர்பேட்டை  வட்டாட்சியர் அலுவலகத்தில் தானே புயலால் பாதிக்கப்பட்ட விவசாயிகளுக்கும் விவசாயத் தொழிலாளர்களுக்கும் இழப்பீடு வழங்கக்கோரி 2000க்கும் மேற்பட்ட மனுக்கள் வழங்கப்பட்டு அவை மீது எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் இருப்பதைக் கண்டித்து 25.06.2012 அன்று கருப்புக்கொடி ஆர்ப்பாட்டம் நடத்த மாலெ கட்சித் தோழர்கள் அனைத்து தயாரிப்புக்களும் மேற்கொண்டனர். மக்களும் போராட்டத்திற்கு வரத் துவங்கிய நேரத்தில் வட்டாட்சியர் போராட்டக்காரர்களிடம் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி உரிய நடவடிக்கை எடுக்க மாவட்ட ஆட்சியரின் பார்வையில் மனுக்கள் உள்ளன என்றும், உரிய நடவடிக்கை எடுப்பதாகவும் வாக்குறுதி அளித்த பின், கோரிக்கை நிறைவேறவில்லை என்றால் போராட்டம் தொடரும் என்ற அறிவிப்புடன் போராட்டம் தற்காலிகமாக முடித்துக்கொள்ளப்பட்டது. கட்சி மாவட்டச் செயலாளர் தோழர் எம்.வெங்கடேசன் மற்றும் மாவட்ட கட்சியின் முன்னோடிகள் கலந்து கொண்டனர்.

பேச்சிப்பாறை தண்ணீரை அணுஉலைக்கு எடுக்காதே!

 ஜுன் 23 அன்று கன்னியாகுமரி மாவட்டம் குளச்சலில் எல்.எ.பில் 47/2008 சட்டத் திருத்திற்கு குடியரசுத் தலைவர் ஒப்புதல் பெறவேண்டும் என்றும், பேச்சிப்பாறை அணை தண்ணீரை கூடங்குளம் அணுஉலையை குளிர்விக்க எடுத்துச் செல்லும் தமிழக அரசின் முயற்சியை கைவிடவேண்டும் என்றும், தேர்தல் வாக்குறுதிப்படி அதிமுக அரசு 3 சென்ட் வீட்டு மனை வழங்க வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தி மாலெ கட்சியின் பொதுக் கூட்டம் நடைபெற்றது. கூட்டத்தில் கட்சி மாவட்டச் செயலாளர் தோழர் எஸ்.எம்.அந்தோணிமுத்து, மாநிலக் குழு உறுப்பினர் தோழர் ஜி.ரமேஷ், ஏஅய்சிசிடியு மாநிலச் செயலாளர் தோழர் மேரி ஸ்டெல்லா, புரட்சிகர இளைஞர் கழகத்தின் தோழர் நிம்மி உட்பட பலரும் உரையாற்றினார்கள். 


பள்ளிக் கல்வி இயக்குநர் அலுவலகம் முற்றுகை

15.06.2012 அன்று அகில இந்திய மாணவர் கழகமும், புரட்சிகர இளைஞர் கழகமும் இணைந்து பள்ளிக் கல்வி இயக்குநர் அலுவலகம் முன் முற்றுகைப் போராட்டம் நடத்தின. தமிழகத்தில் கல்வி உரிமை சட்டத்தின் படி தனியார் பள்ளிகளில் ஏழை மாணவர்களுக்கு 25 சதவீத இடங்கள் வழங்காததையும், அதை அமல்படுத்துவதற்கு எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காத தமிழக அரசை கண்டித்தும், தமிழகத்தில் கட்டாய நன்கொடை மற்றும் நிர்ணயித்ததைவிட அதிக கல்விக் கட்டணம் வசூலிக்கும் தனியார் பள்ளி முதலாளிகளைக் கைது செய்யக் கோரியும், தேர்தல் வாக்குறுதிப்படி தமிழகத்தில் உள்ள அனைத்து மாணவர்களுக்கும் மடிக்கணிணி வழங்காததைக் கண்டித்தும், உடனே வழங்கக்கோரியும், சாராயக் கடைகளை ஏற்று நடத்தியது போல் தமிழகத்தில் உள்ள தனியார் பள்ளிகளை ஏற்று நடத்தி தரமான, விஞ்ஞானபூர்வமான இலவசக் கல்வி வழங்கக் கோரியும் நடைபெற்ற முற்றுகைப் போராட்டத்திற்கு புரட்சிகர இளைஞர் கழக மாநில அமைப்பாளர் தோழர் பாரதி தலைமை தாங்கினார். அகில இந்திய மாணவர் கழக மாநிலத் தலைவர் தோழர் மலர்விழி, பொதுச் செயலாளர் தோழர் ரமேஷ்வர்பிரசாத், இணை செயலாளர் தோழர் சீதா, மாநிலக் குழு உறுப்பினர் தோழர் ரமேஷ், புரட்சிகர இளைஞர் கழக மாநில அமைப்புக்குழு உறுப்பினர்கள் தனவேல், தண்டபாணி, சுஜாதா, இளவரசன், அன்பு, மாலெ கட்சி மாவட்டக்குழு உறுப்பினர்கள் தோழர்கள் லில்லி, முனுசாமி, மோகன், வேணுகோபால், ஜீவா, இளைஞர் கழக முன்னணி தோழர்கள் சுரேஷ், தமிழ்சிற்பி, சாக்ரடீஸ், பிரபு, பாலாஜி ஆகியோர் கலந்து கொண்டனர்.
அன்று காலையே நூற்றுக்கணக்கான காவல்துறையினரும், 10க்கும் மேற்பட்ட காவல்துறை வண்டிகளும் மாணவர், இளைஞர் கழக தோழர்களை கைது செய்யத் தயாராக இருந்தன. துணிச்சலுடன் அலுவலகத்தை முற்றுகையிட்ட தோழர்கள் தமிழக அரசைக் கண்டித்து முழக்கமிட்டனர். போராட்டத்தின் விளைவாக துணை இயக்குநர், மாணவர், இளைஞர் கழக முன்னோடிகளைச் சந்தித்து கோரிக்கைகளைப் பெற்றுக் கொண்டு கோரிக்கைகளை உடனடியாக பரிசீலனை செய்து முறையான பதிலை தாமதமில்லாமல் வழங்குவதாகத் தெரிவித்தார். முற்றுகையிட்ட மாணவர், இளைஞர் கழக தோழர்களை தமிழக அரசின் காவல்துறை கைது செய்தது. கைது செய்து திருமண மண்டபத்தில் வைத்திருந்த போது கோவை பிரிக்கால் ஆலை தலைவர்கள், ஏஅய்சிசிடியு மாநில முன்னணிகள் தோழர் குருசாமி, கிருஷ்ணமூர்த்தி, முற்றுகை போராட்டத்தில் கலந்து கொண்ட தோழர்களை வாழ்த்தி உரையாற்றினர். தமிழக அரசின் காவல் துறை மாலையில் தோழர்களை விடுதலை செய்தது.

சீரான மின்சார விநியோகம் கோரி ஜனநாயக வழக்கறிஞர்கள் சங்கத்தின் பொதுநல வழக்கு

மின்வெட்டுக்கு முடிவு கட்டப் போவதாக ஜெயலலிதா அன்றாடம் அறிவிப்புக்கள் விடுத்துக் கொண்டிருக்கும்போது, மறுபுறம், தமிழ்நாடு முழுவதும் மின்விநியோகம் சீராக இல்லாத நிலையே தொடர்கிறது. குறிப்பாக சென்னையில், அறிவிக்கப்பட்ட மின்தடை இரண்டு மணி நேரங்களில் இருந்து ஒரு மணி நேரமாகக் குறைக்கப்பட்டாலும் அறிவிக்கப்படாத மின்வெட்டு மற்றும் குறைஅழுத்த மின்விநியோகம் போன்ற வெவ்வெறு வழிகளில் மின்தடை தொடர்கிறது.  பன்னாட்டு தொழிற்சாலைகளுக்கு தடையற்ற மின்சாரம், மக்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்ட மற்றும் அறிவிக்கப்படாத மின்தடை என்ற நிலையில் மக்கள் பெரிதும் பாதிப்புக்குள்ளாகி உள்ளனர். இந்த நிலையை சீர்செய்ய மின்வாரியத்துக்கு உத்தரவிடக் கோரி சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் ஜனநாயக வழக்கறிஞர்கள் சங்கத்தின் பொறுப்பாளர் தோழர் விஜய் பொதுநல வழக்கு தொடுத்தார். புரட்சிகர இளைஞர் கழக மாநிலப் பொறுப்பாளர் தோழர் பாரதி வழக்கறிஞராக வாதாடிய இந்த வழக்கில் நீதிபதி நிலைமையை சரிசெய்ய என்ன நடவடிக்கை எடுக்கப்படுகிறது என்பதைத் தெரிவிக்க மின்வாரியத்துக்கு உத்தரவிட்டுள்ளார்.

அஞ்சலி

தோழர் சீனிவாசனுக்கு செவ்வஞ்சலி

அம்பத்தூரில் இயங்கி வரும் டால்புரோஸ் காம்போனென்ட்ஸ் லிமிடெட் தொழிற்சாலை யில் இரவுப் பணிக்கு சென்ற தோழர் சீனிவாசன் உணவு இடைவேளை முடிந்த சில நிமிடங்களில் மாரடைப்பு ஏற்பட்டு தொழிற் சாலைக்குள்ளேயே மரணமடைந்தார்.
மாலெ கட்சி ஊழியர், டால்புரோஸ் சங்க முன்னோடி, சில ஆண்டுகளாக செயல்பட்டு வரும் ஈபிஎப் பென்ஷனர்ஸ் அசோசியேஷன் சங்கப் பொதுச் செயலாளர் என்ற பல்வேறு பொறுப்புக்களை ஏற்று வேலை செய்து வந்த தோழர் சீனிவாசன் 1990களின் துவக்கத்தில் சங்கத்தின் அம்பத்தூர் தொழிலாளர்களின் இயல்பான தலைவர்களில் ஒருவராகத் திகழ்ந்தார்.
 ஜுன் 23 அன்று தோழர் சீனிவாசன் உடலுக்கு இறுதி அஞ்சலி செலுத்த கட்சி அரசியல் தலைமைக்குழு உறுப்பினர் தோழர் குமாரசாமி, ஏஅய்சிசிடியு மாநில நிர்வாகிகள் தோழர் ஜவகர், தோழர் குமரேஷ், தோழர் பழனிவேல், புரட்சிகர இளைஞர் கழக பொறுப் பாளர் தோழர் பாரதி, பென்ஷனர்ஸ் அசோசி யேஷன் தலைவர்கள் தோழர் சுரேந்திரன், தோழர் வேணுகோபால், கட்சி மாவட்டச் செயலாளர் தோழர் சேகர் உட்பட மாலெ கட்சி, ஏஅய்சிசிடியு தோழர்கள் 300க்கும் மேற்பட்டோர்கள் திரண்டனர்.
25.06.2012 அன்று தோழர் சீனிவாசன் வேலை செய்த டால்புரோஸ் தொழிற்சாலை வாயிலில் தோழரின் படத்திறப்பும், அஞ்சலி கூட்டமும் நடைபெற்றது. அனைத்து சங்க நிர்வாகிகள், முன்னோடிகள் உட்பட பலரும் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டனர். டால்புரோஸ் தொழிற்சாலை முன்னோடிகளில் ஒருவரான தோழர் கண்ணதாசன் இரங்கல் கூட்டத்திற்கு தலைமை தாங்கினார். அரசியல் தலைமைக் குழு உறுப்பினர் தோழர் குமாரசாமி, மாநில கமிட்டி உறுப்பினர் தோழர் பாரதி, பென்ஷ னர்ஸ் சங்கத்தின் தலைவர்கள் தோழர் சுரேந்திரன், தோழர் வேணுகோபால், சிஅய்டியு சங்கத்தின் ஆவடி பகுதி தலைவர்களில் ஒருவரான தோழர் ஜெயபாலன் ஆகியோர் உரையாற்றினார்கள்.
தோழர் குமாரசாமி, தோழர் சீனிவாசனின் பாட்டாளி வர்க்கப் பண்புகளை பட்டியலிட்டுப் பேசியதுடன் அவருடைய குடும்பம் இருக்கிற நிலைமைகளையும் குறிப்பிட்டு, இதுதான் அம்பத்தூர் உட்பட சென்னையின், தமிழ்நாட் டின், பத்தாண்டுகளுக்கு முன் தொழிலாளியாக இருந்து இன்று பென்ஷன் வாங்குகிற எல்லா தொழிலாளர்களுடைய நிலைமைகள் என்றும், இந்நிலையில் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் பண்பு களை சீனிவாசன் எப்படி சுமந்து வந்தாரோ, அதை தொடர்வது அவருடைய கனவுகளை, லட்சியங்களை நிறை வேற்றுவது என்பதுதான் நமக்கு அவருடைய நினைவேந்தல் என்பதாக, அம்பத்தூர் தொழிலாளி வர்க்க முன்னோடிகளுக்கு முக்கிய கடமை என்றும் வலியுறுத்தினார்.
வெகுவிரைவில் எதிர்வரவுள்ள அகில இந்திய பொது வேலை நிறுத்தத்தை பெருவாரியான தொழிலாளர் பங்கேற்புடன் வெற்றி பெறச் செய்ய வேண்டும் என்றும், இந்த வேலை நிறுத்தக் கோரிக்கைகளை தமிழ்நாட் டினுடைய தொழிலாளர்களால் கொண்டு வரப்பட்ட பயிற்சியாளர் சட்டத் திருத்தம் எல்.எ.பில்.47/2008க்கு குடியரசு தலைவர் ஒப்புதல் பெறுவது,  நாடு முழுவதும் உள்ள பென்ஷன் வாங்கும் தொழிலாளர்களுக்கு ஏற்படும் அநீதிகளை ஒழிப்பது, கவுரவமான பென்ஷன் கோருவது போன்ற கோரிக்கைகள் மீது அனைத்துச் சங்க ஒற்றுமையையும் திரட்டி பொது வேலை நிறுத்தம் நடத்த ஏஅய்சிசிடியு சீனிவாசனுக்கு அஞ்சலி செலுத்தும் நிகழ்ச்சியில் உறுதியேற்றது.
கம்யூனிஸ்டான தோழர் சீனிவாசன் எதிர்கால லட்சியங்களை, நிகழ்கால இயக்கத் தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தி அதற்கு முன்னு தாரணமாக வாழ்ந்து காட்டினார். தோழர் சீனிவாசன் போன்றோர்களுக்கு இன்னும் பெரிய பெரிய போராட்டங்கள் அலையாய் அலையாய் எழ வேண்டும் என்ற பேரவா இருந்தது. இந்த உணர்வை நாம் அனைவரும் பற்றிக் கொள்வோம்.
களச்செய்திகள் தொகுப்பு: எஸ்.சேகர்

Search