COMMUNIST PARTY OF INDIA (MARXIST - LENINIST) - LIBERATION

COMMUNIST PARTY OF INDIA (MARXIST - LENINIST) - LIBERATION, TAMILNADU

Monday, July 18, 2011

தீப்பொறி ஜுலை, 2011

கல்விக் கட்டண கொள்ளைக்கெதிராக
விஞ்ஞானபூர்வ சமச்சீர் கல்விக்காக

கோவிந்தராஜன் குழு பரிந்துரைத்த கல்விக் கட்டணத்தை விட மூன்று மடங்கு கட்டணம் உயர்த்தி அறிவித்த ரவிராஜ பாண்டியன் குழு பரிந்துரைத்துள்ள கட்டணம் ரூ.30,000 வரை பிடுங்கி கொள்ளை அடிக்க வழி செய்துள்ளது. பெற்றோர், மாணவர் கருத்துக்கள், ஆலோசனைகள் கேட்கப்பட வேண்டும், கட்டணம் குறைக்கப்பட வேண்டும் என வலியுறுத்தி ஜுன் 3 அன்று சென்னையில் அகில இந்திய மாணவர் கழக மாநிலச் செயலாளர் தோழர் மலர்விழி தலைமையில் நடந்த ஆர்ப்பாட்டத்தில் கட்சியின் மாநில கமிட்டி உறுப்பினர் தோழர் எ.எஸ்.குமார், மாணவர் கழக மாநிலத் தலைவர் தோழர் கே.பாரதி ஆகியோர் கண்டன உரையாற்றினர். இந்த ஆர்ப்பாட்டத்தில் மாணவர், இளைஞர், பெற்றோர், தொழிலாளர்கள் என சில நூற்றுக் கணக்கானோர் பங்கேற்றனர்.
ஜுன் 3 அன்று சட்டமன்றத்தில் ஆளுநர் உரை நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தபோது, பொதுப் பாடத் திட்டத்தை, சமச்சீர் கல்வி என்று வந்த குறைந்தபட்ச நடவடிக்கையை தள்ளிப் போட்டதற்கு எதிராக, அகில இந்திய மாணவர் கழகம் சென்னையில் நடத்திய ஆர்ப்பாட்டத்தில் எழுந்த குரலே, புதிய அரசாங்கத்துக்கு எதிராக தமிழகத்தில் எழுந்த முதல் போராட்டக் குரல்.
ஜுன் 16 அன்று அகில இந்திய மாணவர் கழக, புரட்சிகர இளைஞர் கழக தோழர்கள் பள்ளிக் கல்வி இயக்குனரக வளாகத்தில் நுழைந்து முற்றுகை ஆர்ப்பாட்டம் செய்து விஞ்ஞானபூர்வ சமச்சீர் கல்வி வேண்டும், கல்விக் கட்டணக் கொள்ளையடிக்கும் தனியார் பள்ளிகளை அரசு ஏற்று நடத்திட வேண்டும் என்ற கோரிக்கைக் கடிதம் தந்து பின் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினர். அகில இந்திய மாணவர் கழக மாநிலத் தலைவர் தோழர் கே.பாரதி, மாநிலச் செயலாளர் தோழர் மலர்விழி கலந்து கொண்டனர்.
கோவையில் பெரியநாயக்கன்பாளையத்தில் கட்டணக் கொள்ளைக்கெதிராக ஜுன் 19 அன்று நடந்த பட்டினிப் போராட்டத்தில் 300 பேர் கலந்துகொண்டனர். அகில இந்திய மாணவர் கழக மாநிலத் தலைவர் தோழர் கே.பாரதி கலந்துகொண்டார். மாலெ கட்சி அரசியல் தலைமைக் குழு உறுப்பினர் தோழர் குமாரசாமி கண்டன உரையாற்றினார்.
கட்டணக் கொள்ளைக்கு எதிராக ஜுன் 16 அன்று கந்தர்வக்கோட்டையிலும் விருதாச்சலத்திலும் ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடத்தப்பட்டன. குமாரபாளைத்தில் நடத்தப்பட்ட ஆர்ப்பாட்டத்தில் அகில இந்திய மாணவர் கழக மாநில நிர்வாகிகள் தோழர்கள் வெங்கடாசலம், மலர்விழி கலந்துகொண்டனர். சேலத்தில் ஜுன் 21 அன்று நடத்தப்பட்ட ஆர்ப்பாட்டத்தில் தோழர்கள் கோபால், கோமதி ஆகியோர் கலந்து கொண்டனர்.
திருவள்ளூர், தஞ்சை மாவட்டங்களிலும் அகில இந்திய மாணவர் கழக தோழர்கள் கட்டணக் கொள்ளைக்கெதிராக ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடத்தினர்.
சென்னை மற்றும் திருவள்ளூர் மாணவர் கழகத் தோழர்கள் ஜுலை 2 அன்று சென்னையில் நடத்திய மனித சங்கிலிப் போராட்டத்தில் 200க்கும் மேற்பட்டோர் கலந்து கொண்டனர். மாநிலத் தலைவர் தோழர் கே.பாரதி, மாநிலச் செயலாளர் தோழர் மலர் விழி மற்றும் தோழர் சீதா ஆகியோர் கலந்து கொண்டனர். மாலெ கட்சி மாநிலக் குழு உறுப் பினர் தோழர் எ.எஸ்.குமார் உரையாற்றினார்.
ஜுலை 23 அன்று தலைமைச் செயலகம் நோக்கி பேரணி நடத்த மாணவர் கழகம் திட்டமிட்டுள்ளது.
24.06.2011 அன்று இரவு அய்முகூ அரசாங்கம் சமையல் எரிவாயு விலை ரூ.50, டீசல் விலை ரூ.3, மண்ணெண்ணெய் விலை ரூ.2 உயர்த்தியது. இதற்கெதிராக, சென்னையில் டிஅய்டிசி தொழிலாளர் சங்க தோழர்கள் 150 பேர் ஜுன் 25 அன்று கண்டன ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தினார்கள். சென்னை மாநகர கமிட்டி மற்றும் பிற அரங்கத் தோழர்கள் பல்வேறு நிகழ்ச்சிகளுடன் ஜுன் 26 அன்று அம்பத்தூரில் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தினர். ஜுன் 27 அன்று புதுக்கோட்டையின் ஆதனக்கோட்டையில் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தப்பட்டது.
தொகுப்பு: எஸ்.சேகர்

தேவை வன்மையான அரசு அல்ல
வலிமையான போராட்டங்களே

‘இந்தியா ஒரு வல்லரசு என்று மட்டும் அல்ல, இந்தியாதான் வல்லரசு என்று உலக அரங்கில் அறியப்படும் விதம் இந்தியா வளர வேண்டும். அதற்கான உள்ளாற்றல் நம்மிடம் உள்ளது’. ஜெயலலிதா டைம்ஸ் நவ் தொலைக்காட்சி நேர்காணலில் இந்தியா பற்றிய தனது கனவை இப்படிச் சொன்னார். ஒரு வல்லரசாக மாறும் உள்ளாற்றல் கொண்ட ஒரு நாட்டில், தமிழ்நாடு உட்பட பல்வேறு மாநிலங்களில், மனிதக் கழிவை மனிதர் அகற்றுவது மட்டும் அப்படியே தொடர்கிறது. (மரியா விடுதலை பற்றி பேரார்வ செய்திகள் வெளியிடும் டைம்ஸ் நவ் ஆசிரியர் இது பற்றி ஜெயலலிதாவிடம் கேட்கவும் இல்லை).
சீனா, சிறிலங்கா, பாகிஸ்தான் எல்லாம் கும்பலாக சேர்ந்து இந்தியாவுக்கு நெருக்கடி தரலாம் என்றும் அது போன்ற ஓர் ஆபத்து ஏற்படாமல் இந்திய மக்களை பாதுகாக்கும் ஓர் அரசாங்கம் மத்தியில் வேண்டும் என்றும், அது போன்ற ஒன்று இப்போது இல்லை என்றும் அவர் சொன்னது, இந்தியாவை இந்த பிராந்தியத்தில் துணை மேலாதிக்கமாக மாற்றும் அமெரிக்கத் திட்டங்களை நினைவுபடுத்தியது. வன்மையான மத்திய அரசாங்கம், வலிமையான பிரதமர் என்றெல்லாம் அவர் பேசியது பாஜகவின் வாய்வீச்சுக்களை நினைவுபடுத்தியது.
ஆயினும், பிரதமர் லோக்பால் சட்டத்துக்கு வெளியே நிறுத்தப்பட வேண்டும் என்றும், அப்படி இல்லை என்றால், பிரதமர் என்ற நிறுவனத்தின் அதிகாரம் பாதிக்கப்படும் என்றும், அது இணை அதிகாரத்தை உருவாக்கும் என்றும் சொல்லி மத்திய அரசாங்கத்தையும் காப்பாற்றினார். மத்திய புலனாய்வுத் துறை தகவல் அறியும் சட்டத்துக்கு வெளியில் நிறுத்தப்படுவதும் அவசியம் என்றுதான் ஜெயலலிதா கருதுகிறார்.
சேனல் 4 தொலைக்காட்சி, இலங்கை ராணுவத்தினரால் இலங்கைத் தமிழர்கள், போராளிகள் சித்திரவதை செய்யப்பட்டு படுகொலை செய்யப்பட்ட கொடூரமான சம்பவங்களின், இனப்படுகொலையின் ரத்தசாட்சியங்களை பகிரங்கமாக உலக நாடுகளின் மனசாட்சி முன் நிறுத்தியுள்ளது. இந்தப் பின்னணியில், உலகத் தமிழினத் தலைவர் செய்யத் துணியாத, இலங்கை மீது பொருளாதாரத் தடை என்ற சட்டமன்ற தீர்மானம் தமிழகத்தின் தமிழ் ஆர்வலர்கள் வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது. நன்றி அறிவிப்புக் கூட்டங்கள் நடக்கின்றன. சுவரொட்டிகள் ஒட்டப்படுகின்றன. சிங்களர் ஒவ்வொருவரும் எதிரிகள் என்றவர்கள் கொண்டாடுகிறார்கள். தமிழக அகதிகள் முகாம்களில் இருக்கும் இலங்கைத் தமிழர்கள் அடிப்படை வசதிகள் கூட நிறைவேற்றப்படாத நிலையில்தான் உள்ளனர். பொருளாதாரத் தடை பற்றி பேசும் முதலமைச்சர் இன்னும் இதில் அக்கறை காட்டவில்லை.
மதவெறி எதிர்ப்பு மசோதா பற்றிய கேள்விக்கு நேரடியாக பதில் சொல்லாத ஜெயலலிதா, சட்டம், ஒழுங்கு, அது மதவெறிப் பிரச்சனை என்றாலும், மாநில அரசுதான் பார்த்துக் கொள்ள முடியும் என்றார்.
ஜெயலலிதா மிகவும் அமைதியாக நிதானமாகப் பேசினார் என்று கூட ஊடகங்கள் கொண்டாடுகின்றன. உண்மைதான். ஜெயலலிதா அமைதியாக, நிதானமாக, அழுத்தமாக, தனது வன்மையான அரசுக்கான ஆதரவை, அமெரிக்க ஆதரவு நிலைப்பாட்டை, பதிவு செய்தார்.
இந்த அமைதி, நிதானம், அழுத்தம் தமிழ்நாட்டில் ஜெயலலிதாவின் நடவடிக்கைகளில் வெளிப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன. காவல்துறை அதிகாரத்தின் குறியீடு என்று ஜெயலலிதா சொல்ல, மேற்கு மண்டல காவல்துறை தலைவர் தாம் எடுக்கவிருக்கிற சில நடவடிக்கைகள் பற்றி சொன்ன சில விசயங்கள் தினத்தந்தி பத்திரிகையில் வெளியாகியுள்ளது. கோவை, ஈரோடு, சேலம், நாமக்கல், கிருஷ்ணகிரி, தருமபுரி மாவட்டங்களில், குடி நீர் பிரச்சனை போன்ற சிறிய சிறிய பிரச்சனைகளில் கூட போராட மக்களை சிலர் தூண்டி விடுகிறார்கள் என்றும் அது போன்ற 80 பேர்களை காவல்துறை அடையாளம் கண்டு பட்டியலிட்டுள்ளதாகவும் அவர்களை அழைத்து அறிவுரை கூறப்படும் என்றும், அவர்கள் நடவடிக்கைகள் அதற்குப் பிறகும் தொடர்ந்தால் அவர்கள் சிறையில் அடைக்கப்படுவார்கள் என்றும் அந்த செய்தி சொல்கிறது. குடிநீர் பிரச்சனை போன்ற ‘சிறிய சிறிய’ பிரச்சனைகள் கூட தீர்க்கப்படாத வாழ்வுதான் மக்கள் வாழ்கிறார்கள் என்பது பற்றி சட்டம் ஒழுங்கு பாதுகாக்கும் காவல்துறை தலைவர் கவலைப் பட மாட்டார். அது அவர் அதிகார எல்லைக்கு (ஜுரிக்டிக்ஷன்) அப்பாற்பட்டதல்லவா?
ஜுலை 3 அன்று சென்னையில் சிறுவனை சுட்டுக் கொன்ற ராணுவ வீரரை கைது செய்யக் கோரி சாலை மறியல் செய்த மக்கள் மீது காவல்துறை தடியடி நடத்தியது.
ஜெயலலிதாவின் தேர்தல் அறிக்கை, பொதுமக்கள் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்த மாணவர் படை, இளைஞர் படை பற்றியெல் லாம் கூட சொல்லியிருக்கிறது. அவை கிட்டத் தட்ட சட்டிஸ்கரின் சல்வா ஜுடும் போல் கூட அமையலாம். இவை ஜெயலலிதா சொல்கிற வலிமையான ஆட்சிக்குப் பொருந்துபவை.
ஜுன் 3 அன்று புதிய சட்டமன்றத்தின் முதல் அமர்வில் ஆளுநர் ஆற்றிய உரை முந்தைய அரசாங்கத்தின் சில நலத் திட்டங்களை ரத்து செய்து, புதிதாக சில நலத்திட்டங்களை அறிவித்துள்ளது. விவசாயம், விவசாயத் தொழிலாளர், நகர்ப்புற, நாட்டுப்புற தொழிலாளர் நலன் காப்பது பற்றி, ஆளுநர் உரை குறிப்பாக ஏதும் சொல்லவில்லை.
வறுமையை முழுமையாக அகற்றுவதே இந்த அரசின் கொள்கையாகும் என்று ஆளுநர் உரை சொல்கிறது. இதற்கு பல்வேறு திட்டங்களை ஒருங்கிணைத்து பொருளாதார மாற்றம் உருவாக்குவார்களாம். வறுமையை அகற்ற வேலை வாய்ப்பு உருவாக்குவது அடிப்படை. தமிழ்நாட்டின் மனித வளம் கட்டுப்பாட்டுடன் திறம்படப் பணியாற்றக் கூடியது என்கிறது ஆளுநர் உரை. மனித வள மேம்பாடு என்பது உலகமயப் பொருளில் தொழிலாளர்கள் உரிமை மறுக்கப்படுவதும் அடிமைகளாக நடத்தப்படுவதும்தான். அது உண்மையில் முதலாளிகள் மேம்பாடு. இந்த மேம்பாட்டுக்கு தடை யில்லாமல் கட்டுப்பாடும் வேண்டும் என்கிறது ஆளுநர் உரை.
இந்த மனித வளத்துக்கு தொழிற்சாலைகளுடன் இணைந்து பயிற்சி தருவார்களாம். அப்படியானால், புதிதாக வரும் என்று சொல்லப்படும் ஆலைகளிலும், ஏற்கனவே இருக்கிற தொழிற்சாலைகளிலும் காலாகாலத்துக்கும் பயிற்சியாளர்கள் என்ற பெயரில் தொழிலாளர்கள் சுரண்டப்பட அரசு தொழிற் சாலைகளுடன் ஒருங்கிணைந்து செயல்படும்.
அப்படியானால், பயிற்சியாளர் நலன் காக்க கொண்டு வரப்பட்ட தொழிலாளர் திருத்த மசோதா ஜெயலலிதா ஆட்சியில் கிடப்பில் போடப்படும். இதற்கு மேல் தொழிலாளர் நலன் பற்றி ஜெயலலிதா அரசுக்கு பார்வை ஏதும் இல்லை. ஆனால் தொழில் நலன் பற்றி தொலைநோக்குப் பார்வை 2025 என்ற ஒன்று உருவாக்கப்படும் என்று ஆளுநர் உரை சொல்கிறது. மறுநாள் செய்தித் தாள்களில் அந்தப் பார்வை பற்றிய கருதுகோள்கள் இந்திய தொழிற் கூட்டமைப்பின் உதவியுடன் உருவாக்கப்படும் என்று செய்தி வெளியானது. மம்தா முதலாளிகள் அமைப்பின் முன்னாள் நிர்வாகியை தனது ஆட்சியில் அமைச்சராகவே வைத்திருக்கிறார் என்றால், ஜெயலலிதா முதலாளிகள் அமைப்புதான் 2025 வரை தமிழ்நாடு எந்தத் திசையில் செல்லும் என்பதை திட்டமிடும் என்கிறார். இந்தத் தொலை நோக்குப் பார்வையில் அரசுக்கு, முதலாளிகளுக்கு ‘தொல்லை’ தராத ‘கட்டுப்பாடான மனித வளம்’ நிச்சயம் முக்கிய பங்கு வகிக்கும்.
விவசாயம் பொறுத்தவரை, குறைந்த மதிப் புள்ள பயிர்களுக்கு பதிலாக அதிக வருவாய் தரும் பயிர்களைப் பயிரிட நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படும் என்றும் வேளாண் கட்டமைப்புக்களை மேம்படுத்தும் வகையில் விவசாயிகள் பங்களிப்புடன் விவசாயப் பொருட்கள் பதப்படுத்தும் தொழிற்சாலைகள், சந்தை வசதி, சேமிப்புக் கிட்டங்கிகள் மற்றும் குளிர் சாதன வசதிகளை உருவாக்குதல் போன்ற பணிகளையும் இந்த அரசு தீவிரமாக மேற்கொள்ளும் என்று ஆளுநர் உரை சொல்கிறது. அதாவது பசிப்பயிருக்கு பதிலாக பணப்பயிரும், கிராமப்புற பணக்காரர்களுக்கு கூடுதல் வசதிகளும், புதிய தொழில் வாய்ப்புக்களும் செய்து தரப்படும் என்று சொல்கிறது. இதில் கிராமப்புற வறியவர்களுக்கு, உழைக்கிற விவசாயிகளுக்கு, அவர்கள் வாழ்க்கை மேம்பட இடம் ஏதும் இல்லை.
வங்கத்தில் ஓடிவரும் நீரின் மிகையால் மய்யத்து நாடுகளில் பயிர் செய்யச் சொன்னான் பாரதி. தமிழ்நாட்டில் இருக்கும் நதிகளை இணைத்து நீர்பாசனத்தை மேம்படுத்துவது பற்றியும் வெள்ளக் கட்டுப்பாடு பற்றியும் ஆளுநர் உரை சொல்கிறது. விவசாயம் பற்றிய ஆளுநர் உரையின் கரிசனம் இத்துடன் நின்று விடுகிறது. 75 லட்சம் சிறுகுறு விவசாயிகள் பயன்பெற பண்ணைசார் சிறப்புத் திட்டம் ஒன்று செயல்படுத்தப்படும் என்றும் ஆளுநர் உரை சொல்கிறது. அதில் என்ன சிறப்பு இருக் கும் என்பதை வரும் காலங்களில் பார்க்கலாம்.
சமச்சீர் கல்வி விசயத்தில் உச்சநீதிமன்றம் வரை சென்று மூக்குடைபட்டு திரும்பியிருக் கிறது அஇஅதிமுக அரசாங்கம். பொதுப்பாடத் திட்டம் தொடர்பாக உச்சநீதிமன்ற உத்தரவின் பேரில், மாநில அரசு அமைத்துள்ள, கல்வி வியாபாரிகள் இடம்பெற்றுள்ள குழு ஜுலை 6 அன்று அறிக்கையை உயர்நீதிமன்றத்துக்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும். அதன் பிறகு உயர்நீதி மன்றம் உத்தரவிட வேண்டும். அது வரை மாணவர்கள் குழம்பிக் கிடக்க வேண்டும்.
இப்போது மாநிலமெங்கும் கட்டணக் கொள்ளைக்கு எதிராக பெற்றோர்கள் போராட்டங்கள் நடத்திக் கொண்டிருக்கும் போது, திமுக இளைஞர் அணி திடீரென விழித்துக் கொண்டு சமச்சீர் கல்வி இந்த ஆண்டே அமலாக வேண்டும் என்று ஸ்டாலின் தலைமையில் தீர்மானம் நிறைவேற்றியுள்ளது. கட்சி செயலிழந்து இருப்பதாகப் பட்டிருக்க வேண்டும். எனவே இப்படி ஓர் அறிவிப்பு.
சமச்சீர் கல்வி வேண்டும் என்று ராமதாசு கூட ஆர்ப்பாட்டம் நடத்துகிற நிலையில், இந்தப் பிரச்சனையில் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் எங்கிருக்கிறார் என்றே தெரியவில்லை. அவர் தனது கல்லூரி விவகாரங்களில் கூட தற்போது மூழ்கி இருக்கலாம். அதிகாரபூர்வ இடது சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் சட்டமன்றத்துக்குள் கீழ்படிதலுள்ள மாணவர்களாக இருந்துவிட்டு சட்டமன்ற அமர்வு முடிந்தவுடன் பொதுப் பாடத் திட்டம் அமலாக வேண்டும் என்று அறிக்கை தந்தார்கள்.
முதலாளித்துவம் தனது அடிமைக்கு உணவு கூட தர முடியாது எனும்போது, கல்வியா தந்துவிட முடியும்? முடியாது என்பதை மூலதன விசுவாசி ஜெயலலிதா பிரகடனப்படுத்தியிருக்கிறார்.
ஜெயலலிதாவின் டைம்ஸ் நவ் தொலைக்காட்சி நேர்காணலும், ஆளுநர் உரையும், பொதுப்பாடத் திட்டம், கல்வி கட்டணம் ஆகியவற்றில் மக்கள் நடத்தும் போராட்டங்களும், வருகிற நாட்கள் தமிழக உழைக்கும் மக்களுக்கு போராட்டங்கள் நிறைந்த நாட்களாக இருக்கும் என்பதையே காட்டுகின்றன.
மத்தியிலோ, மாநிலத்திலோ தேவை வலிமையான ஆட்சி அல்ல. முதலாளித்துவ அரசியல் கட்சியின் ஆட்சி வலிமையற்றதாக, நிலையற்றதாக இருந்தால் உழைக்கும் மக்களுக்கு என்ன பாதிப்பு? இப்போது தேவை மக்கள் வாழ்வுரிமைகளைப் பறிக்காத ஆட்சி. மக்கள் எதிர்ப்பின் மீது ஒடுக்குமுறை தொடுக்காத ஆட்சி. நாட்டின் இயற்கை செல்வாதாரங்களை பெருந்தொழில் குழும நிறுவனங்களுக்கு தாரை வார்க்காத ஆட்சி. மூலதனத்தின் பலிபீடத்தில் இந்திய, தமிழக மக்களை கிடத்தாத ஆட்சி. இது இறைந்து பெறுவது அல்ல. அஇஅதிமுக சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு பாராட்டு விழா நடத்தி பெறுவதும் அல்ல.
உழைக்கும் மக்கள் தங்கள் போராட்ட வலிமையை மீண்டும் மீண்டும் மெய்ப்பித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். அந்த வலிமையின் அடிப்படையில், அதன் மீது நம்பிக்கையுடன் மாலெ கட்சி தமிழகத்தின் மக்கள் போராட்டங்களை முன்னெடுத்துச் செல்லும்.

நிலம் கையகப்படுத்துதலின்
அரசியல் பொருளாதாரம்
எஸ்.குமாரசாமி

நீதிமன்றங்களின் கண்டனம்
உத்தரபிரதேச அரசு தொடர்பான வழக்கில், உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் சதாசிவம் மற்றும் பட்நாயக், ‘1894 நிலம் கையகப்படுத்துதல் சட்டத்தை அரசாங்கம் தூக்கி எறியுமா அல்லது நாங்கள் தூக்கிப் போட வேண்டுமா’ என்று கேள்வி எழுப்பினார்கள். நோய்டாவில் நடந்துள்ள நிலம் கையகப்படுத்துதலில் சிலர் மட்டுமே ஆகக் கூடுதல் ஆதாயம் அடைந்துள்ளதாகவும், விவசாயிகள் உள்ளிட்ட பெரும்பான்மையினர் நாசமாகி வருகின்றனர் என்றும் சொல்லி, நில வர்த்தக பெருநிறுவனங்கள் கட்டும் அடுக்கு மாடி குடியிருப்புக்களில் ஒவ்வொரு விவசாயிக்கும் ஒரு ஃப்ளாட் ஒதுக்கப்படுமா என்றும் கேள்வி எழுப்பினார்கள். (சிங்கூர் நிலத்தை டாடாவிடம் இருந்து எடுத்து விவசாயிகளுக்குத் திருப்பித் தரும் சட்டம் தொடர்பான வழக்கிலும் டாடாவிடம் இருந்த நிலத்தை விவசாயிகளிடம் ஒப்படைப்பதற்கும் தடை விதித்துள்ளனர். சட்டத்தின் முன் நோய்டா விவசாயியும் டாடாவும் சமம்!). மிகவும் கவனிக்கத்தக்க விதத்தில், இந்தியாவில் வேறெங்கும் நந்திகிராம்கள் நடப்பதை நாங்கள் விரும்பவில்லை என்கிறார்கள்.
கர்நாடகாவின் தேவனஹள்ளி பகுதியில், கர்நாடகா தொழில் பகுதிகள் வளர்ச்சி வாரியம் ஏரோஸ்பேஸ் பூங்காவுக்காக 2600 ஏக்கர் நிலம் கையகப்படுத்துவது பற்றி குறிப்பிட்ட சில விசயங்கள்:
‘ஏரோஸ்பேசுக்காக நிலம் கையகப்படுத்து வதன் உண்மையான தன்மையில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. அது என் மனச்சாட்சியை திருப்திப்படுத்தவில்லை’.
‘ஏற்கனவே மக்களை ஏமாற்ற அரசியல் வாதிகள், சுவாமிஜிக்கள், அரசாங்க அதிகாரி கள் இருக்கிறார்கள். இப்போது கூடுதலாக அதே விசயத்தை தொழில் வளர்ச்சி வாரியம் செய்ய வேண்டியதில்லை’.
‘அரசாங்கம் இந்த மோசடியில் ஈடுபடுவது துரதிர்ஷ்டவசமானது’.
‘வாரியம் தரகர் வேலைப் பார்க்கிறது. அது வளர்ச்சிப் பணியில் ஈடுபடாமல் நில வர்த்தக தரகர் வேலையே பார்க்கிறது’.
காலாகாலமாக வளர்ச்சி என்ற பெயரால் நிலப்பறியும் விவசாயிகள் கட்டாய வெளியேற்றமும் இந்தியா எங்கும் நடந்துள்ளன. துப்பாக்கிச் சூட்டில் பலியாவது உட்பட கடுமையான ஒடுக்குமுறைக்கு மக்கள் போராட்டங்கள் உள்ளாக்கப்பட்டுள்ளன. அப்போதெல்லாம் பேசாத தாராளவாத மனச்சாட்சி இப்போது ஏன் பேசுகிறது?
இந்தியாவின் முதல் சுதந்திரப் போர் 1857ல் நடந்த பிறகு, பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆதிக்கம், தனது ராணுவ மற்றும் இதர தேவைகளை நிறைவு செய்ய 1894ல் நிலம் கையகப்படுத்துதல் சட்டத்தைக் கொண்டு வந்தது. சுதந்திர இந்தியாவில், காலனியாதிக்க 1894 சட்டத்தின் ‘பொது நோக்கம்’, ‘அவசரம்’ என்ற பிரிவுகள்தான் இன்று வரை அரசுகளால் நிலப்பறிக்கு பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
நாடெங்கும் நடக்கிற எதிர்ப்புப் போராட்டங்களும், மிகவும் குறிப்பாக, மேற்கு வங்கத்தின் 34 ஆண்டு கால இடது முன்னணி அரசாங்கம், சிங்கூர் நந்திகிராம் நிலப்பறியால் ஆட்சியை இழந்ததும், அப்பட்டமாகத் தெரியும் பெருந்தொழில் குழும நிலப்பறியை, இனியும் 1894 சட்டத்தின் மூலம் நியாயப்படுத்த முடியாது என முதலாளித்துவ அமைப்புக்கு புரிய வைத்துள்ளன. 1894 சட்டம் மூலம் அல்லாமல், இதர வழிகளில் நிலப்பறி இனி நடக்கும். கண்ணீர் இல்லாத உலகமயம் என்பது போல், கண்ணீர் இல்லாத வளர்ச்சிக்கான நிலம் கையகப்படுத்துதல் என ஆட்சியாளர்கள் பேசத் துவங்கியுள்ளனர்.
நிலப்பறியின் விபரீத வீச்சு
வளர்ச்சி என்ற பெயரால், நிலம் கையகப் படுத்தாத மாநிலமே இந்தியாவில் இல்லை. ஏறத்தாழ ரூ.4,50,000 கோடி மதிப்புள்ள ‘வளர்ச்சித் திட்டங்கள்’ நிலம் கையகப் படுத்துதலுக்கு எதிரான கிளர்ச்சிகளால், சர்ச்சைகளால் முடங்கி இருப்பதாகவும், மத்திய அரசு சட்டம் போட்டு நிலைமையை சரி செய்ய வேண்டும் என்றும் மூலதன விசுவாசிகள் கூப்பாடு போடுகிறார்கள்.
காங்கிரஸ் ஆளும் அரியானா, மகாராஷ் டிரா, ஆந்திரா, பாஜக ஆளும் சட்டிஸ்கர், ஜார்க்கண்ட், மத்தியபிரதேசம், காங்கிரஸ் - பாஜக அல்லாத நவீன் பட்நாயக் முதல்வராக உள்ள ஒடிசா, மாயாவதி முதல்வராக உள்ள உத்தரபிரதேசம் என விதிவிலக்கின்றி இந்தியாவின் முக்கிய முதலாளித்துவ கட்சிகள் நிலப்பறியோடு மக்களால் அடையாளம் காணப்படுகின்றன. தமிழகத்தில் ஜெயலலிதா, கருணாநிதி இரண்டு பேருமே, இதற்கு துணை போயுள்ளனர். உழுபவனுக்கு நிலம் என்ற முழக்கத்தில் இருந்து விலகி, பெருமுதலாளிகளுக்கு விவசாய நிலம் என்ற விபரீத விளையாட்டுக்கு, இடது முன்னணி, ஆட்சி இழப்பு என்ற விலை தந்துள்ளது.
பசுமை வேட்டைக்குக் களமாக மாறியுள்ள சட்டிஸ்கரில் விவசாயம் சாராத நடவடிக்கைகளுக்கு 1.71 லட்சம் ஹெக்டேர் நிலம் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் 67.22% நிலம் சுரங்க நடவடிக்கைகளுக்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. மாநில அரசாங்கம் முதலீட்டாளர்களுடன் 745 புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்களில் கையொப்பமிட்டுள்ளது. ஆனால் மாநிலத்துக்கு சுரங்கங்கள் மூலம் வரும் வருவாய் வெறும் 7.4%. தொழில் வளர்ச்சி சுற்றுச்சூழலை மாசுபடுத்தி, சூழல் சமநிலையையே கெடுக்கும். குடிக்கும் தண்ணீர் தவிக்கும் வாய்களுக்குப் போகாமல், பகாசுர லாபவெறிக்கே தரப்படும்.
மத்தியபிரதேச அரசாங்கம் 150 நிறுவனங்களுடன் 2.44 லட்சம் ஹெக்டேர் நிலம் தர ஒப்பந்தம் போட்டுள்ளது. இவற்றில் விவசாய நிலம் 1.94 லட்சம் ஹெக்டேர். வன நிலம் 12,500 ஹெக்டேர்.
ஜார்க்கண்டில் 2000க்குப் பிறகு பாஜக பங்கேற்கும் அரசாங்கங்களே வந்துள்ளன. ஆர்சிலர் மிட்டல், ஜின்டல், டாடா ஆகியோருடன் உட்பட 133 புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்கள் 2 லட்சம் ஏக்கர் நிலம் தரப் போடப்பட்டுள் ளன.
மதுகோடா, வெகு குறுகிய காலத்தில் ரூ.4,500 கோடி ஊழலில் சம்பாதித்தார் என் றால், அவரால் பயன் பெற்றவர்களுக்கு எவ்வளவு ஆதாயம் கிடைத்திருக்கும்?
தலித் முதல்வர் ஆளும் மாயாவதியின் உத்தரபிரதேச அரசாங்கம், மற்ற அரசாங்கங்களுக்கு தான் சற்றும் சளைத்ததல்ல எனப் போட்டியிடுகிறது. நோய்டா முதல் ஆக்ரா வரை செல்லும், ரூ.9,500 கோடி மதிப்புடைய அதிவிரைவு சாலை போடுகிறது. இந்த வேலை ஜேபி இன்ஃப்ராஸ்ட்ரக்சுரர்ஸ் லிமிடெட் நிறுவனத்துக்குத் தரப்பட்டுள்ளது. 1191 கிராமங்கள் பாதிக்கப்படும்.
இலவச இணைப்பாக வரும் உயர் தொழில்நுட்ப நகரால் 6 மாவட்டங்களில் 344 கிராமங்களில் மக்கள் பாதிக்கப்படுவார்கள். இங்குதான் 2010ல் தப்பால் பகுதியில் துப்பாக்கிச் சூடு நடந்தது. இப்போது காங்கிரஸ் இளவரசர் ராகுல் காந்தி தலையிடப் பார்க்கும் பட்டா - பர்சால் பகுதியில் போராட்டம் நடைபெறுகிறது. அதேபோல், ரூ.40,000 கோடி மதிப்பில் போடப்படும் கங்கா அதிவிரைவு சாலைக்கு, 10,000 ஹெக்டேர் நிலம் கையகப்படுத்தப்படுகிறது. இந்தத் திட்டத்திலும் உயர்தொழில்நுட்ப நகர் உண்டு.
தப்பால் துப்பாக்கிச் சூட்டிற்குப் பிறகு, அரசாங்கம், ஒரு சதுர மீட்டருக்கு ரூ.800 தர முன்வந்தது. ஆனால் டில்லிக்கும் நோய்டாவுக்கும் அருகில் உள்ள இந்த நிலத்தின் சந்தை மதிப்பு ஒரு சதுர மீட்டருக்கு ரூ.20,000!
ஒடிசாவிலும் 2002 முதல் 2010 வரை 184 தொழில் திட்டங்களில் ரூ. 8 லட்சம் கோடி முதலீடு வரும் என அறிவிக்கப்பட்டது. இதற்கு 50,000 ஏக்கர் நிலம் தேவை. நில வர்த்தக மதிப்பின் எழுச்சியால், பழங்குடியினர், விவசாயிகள் போக, சாமான்ய மக்கள் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.
தென்கொரிய போஸ்கோ ஒடிசாவை தனது வேட்டைக் காடாக்கப் பார்க்கிறது. போஸ்கோவின் பங்குதாரர்களாக, வாரன் பஃபெட் உள்ளிட்ட அமெரிக்க பெருமுதலா ளிகள் உள்ளனர். போஸ்கோ 2005 விலைகளில் போடும் ரூ.50,000 கோடி முதலீட்டிற்கு, 13,000 ஏக்கர் நிலம் வேண்டும். தற்சமயம் திஹார் சிறையில் இருக்கும் ஆ.ராசா, உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம் தயவால், 30 வருட குத்தகையில் போஸ்கோ 6000 கோடி டன் இரும்புத் தாது தோண்டி எடுக்கும். போஸ்கோ இதில் 30% வரை ஏற்றுமதி செய்யலாம். சந்தை மதிப்பு ஒரு டன்னுக்கு ரூ.8000 எனும்போது, போஸ்கோ 8 ஆண்டுகளில் போட்ட பணத்தை எடுத்துவிடும்.
தமிழ்நாட்டில் 11 லட்சம் ஏக்கர் பஞ்சமி நிலம் மட்டுமின்றி, 55 லட்சம் ஏக்கர் தரிசு நிலமும் காணாமல் போய்விட்டன.
பசுமைப் புரட்சி பூமியான அரியானாவில், விவசாயிகளுக்கு சந்தை ஒன்றும் புதிதல்ல. பக்கத்து குர்கானில் ஏக்கர் நிலம் ரூ.40 லட்சம் பெற்றுத்தரும் போது. நூ மாவட்டத்தின் ரோஜ்சா கிராமத்தில் மட்டும் ஏக்கருக்கு ஏன் வெறும் ரூ.15 லட்சம் எனக் கேட்டுப் போராடுகிறார்கள். (இதுபோன்ற நேரங்களில் நிச்சயம் நாம் கூடுதல் இழப்பீட்டிற்கான போராட்டங்களை ஆதரிக்கிறோம்).
சட்டபூர்வமாக, அரசு அதிகாரத்தை ஏவி, நவதாராளவாத மூலதனம் நிலங்களைச் சூறையாடுகிறது.
அடிப்படையில் எங்கே தவறு நடந்தது?
நாடு சுதந்திரமடைந்த காலத்தில் இருந்து எல்லா ஆட்சியாளர்களும் நிலச்சீர்திருத்தங்கள் பற்றி பேசினார்கள். 2010ஆம் ஆண்டு பீகார் சட்டமன்றத்தில் நில உச்சவரம்பு சட்டங்களை மீறி 500 ஏக்கருக்கு மேல் நிலம் வைத்திருந்த 500 பேர் பெயர்கள் படித்துக் காட்டப்பட்டன. மோசடி சட்டங்கள் கூட முறையாக அமலாகவில்லை. மேற்கு வங்க நிலச்சீர்திருத்த ஆணைத்தை வழிநடத்தியவரும், பீகார் முதலமைச்சர் நிதிஷ் குமாரால் நிலச்சீர்திருத்தங்கள் குறித்து பரிந்துரைக்குமாறு கோரப்பட்ட டி.பி.பண்டோபாத்யாய் சொல்கிறார்: ‘நிலப் பயன்பாடு குறித்த பல்வேறு ஆய்வுகளும், சமத்துவமின்மை குறையவில்லை, மாறாக, அதிகரித்துள்ளது என்பதையே காட்டுகின்றன. நிலமற்ற தொழிலாளர் எண்ணிக்கை உயர்ந்துள்ளது. 1951 நிலைமையை விட மோசமாக, உயர்நிலையில் உள்ள 10% பேரிடம் நிலம் ஏகபோகமாய் உள்ளது. கடந்த பல ஆண்டுகளில், அறியாமலோ அல்லது கண்டுகொள்ளப்படாமலோ, பொது விவாதத்தில் இருந்து, உணர்வில் இருந்து, நிலச்சீர்திருத்தம் மறைந்து போய்விட்டது. நிலஉடைமை மேட்டுக்குடி ஆதிக்க நலன்கள், அரசியல்வாதி - அதிகார வர்க்க அமைப்பு முறையுடன் கூட்டு சேர்ந்து, இதனைத் தடுத்துவிட்டனர். ஆகவே, நிலக்குவிமானம், குத்தகைதாரர் உரிமைகள், நிலமற்றோர்க்கு நிலம் ஆகியப் பிரச்சனைகள் இந்தியாவைப் பிடித்தாட்டுகின்றன. சட்டம் இயற்றும்போது, பரந்த நோக்குநிலையில் இருந்து, இந்தப் பிரச்சனையின் தீவிர முக்கியத்துவம் காணப்பட வேண்டும்’.
உழுபவனுக்கு நிலம் என்ற முழக்கம் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு, பெரும்தொழில் குழுமங்களுக்கு, நிலவர்த்தக திமிங்கலங்களுக்கு, விவசாயிகளிடம் இருந்து நிலத்தைப் பறித்துத் தரும் வேலையை அரசாங்கங்களே செய்கின்றன. வேகமாக நடந்து கொண்டிருப்பது பின்னோக்கிய நிலச்சீர்திருத்தங்களே.
நிலத்தின் மதிப்பு
உலகின் எல்லாப் பண்டங்களிலும் தாயும் தந்தையுமாக இயற்கையும் உழைப்பும் உள்ளன என வில்லியம் பெட்டி சொன்னதை மார்க்ஸ் எடுத்தாள்கிறார். மார்க்ஸ், பண்டங்களின் மதிப்பு அவற்றில் பொதிந்துள்ள சமூக உழைப்பு நேரத்தால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்றார். ஆனால் நிலம் உழைப்பின் விளை பொருள் அல்ல. அது எல்லா மானுட நடவடிக்கைகளின் தொட்டில் என்றபோதும், அதன் அளவை அதிகரிக்க முடியாது. மார்க்ஸ் நிலத்தின் மதிப்பு தர்க்கத்திற்கு/விதிகளுக்கு உட்படாத வகையினம் என்கிறார். பொருளாதார அறிஞர் உத்சா பட்நாயக், விவசாயிகளிடம் இருந்து ஏக்கர் ரூ.2 லட்சம் என கையகப்படுத்தப்படும் நிலம், பிற்பாடு, நில வர்த்தக வணிகர்கள் கைகளில் போன பிறகு, ஏக்கர் ரூ.2 கோடியாக மாறுகிறது என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார். நிதிமூலதனத்திற்கும் நில ஊகவணிகத்திற்கும் இடையிலான உறவு பற்றி ஏறத்தாழ 100 ஆண்டுகளுக்கு முன் லெனின் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.
மத்திய அரசின் பதில்வினை
நிலம் கையகப்படுத்துதல் திருத்தச் சட் டம் தொடர்பான முயற்சிகள் 1998ல் துவங்கப் பட்டன. அதற்கான திருத்தச் சட்டம் 06.12.2007 அன்று மக்களவையில் முன்வைக்கப்பட்டது. அது பிறகு, ஊரக வளர்ச்சி நிலைக் குழு முன்சென்றது. நிலைக்குழு மக்களவைக்கு 21.10.2008 அன்று தனது அறிக்கையை தந்தது. அதிகாரம் பெற்ற அமைச்சர் குழு 2008ல் பரிந்துரைகளுக்கு ஒப்புதல் தந்தது. மக்களவையின் கடைசி தினத்திற்கு முந்தைய நாள், 25.02.2009 அன்று மக்களவையில் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது.
26.02.2009 அன்று மாநிலங்களவையில் தாக்கல் செய்யப்பட்டது. அதற்குப் பின் அந்த நாடாளுமன்ற ஆயுளும் சட்டத்தின் ஆயுளும் முடிந்தன. இப்போது அய்முகூ 2 தனது சாதனை மகுடங்களாக நிலம் கையகப்படுத்துதல் திருத்தச் சட்டத்தையும், உணவுப் பாதுகாப்பு உரிமைச் சட்டத்தையும் காட்டத் தயாராகின்றது. நிலம் கையகப்படுத்துதல், நிவாரணம், மறுவாழ்க்கை அனைத்தையும் இணைத்த மசோதா தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது.
ஏற்கனவே, ஊரக வளர்ச்சி நிலைக்குழு தந்த பின்வரும் பரிந்துரைகளை அரசு ஏற்கவில்லை என்று தெரிகிறது.
1. 1894 சட்டத்தை ரத்து செய்ய மறுக்கிறது.
2. 70% நிலம் தனியாரும் 30% நிலம் அரசும் ஏற்பாடு செய்யும் என்பதை நிலைக்குழு ஏற்க வில்லை. ஆனால், அரசு அதனைக் கைவிட மறுக்கிறது.
3. வீடு கட்டும் திட்டத்திற்கான கையகப் படுத்துதல் என்பதை நிலைக்குழு, கீழ்நடுத்தர வருமானப் பிரிவினரின் கூட்டுக் குடியிருப்புத் திட்டம் எனக் குறிப்பிடச் சொன்னது. அரசு, அப்படிக் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல மறுத்து, தான் அவ்வப்போது குறிப்பிடும் வருமான வகை யினர் என்கிறது.
4. நிலைக்குழு கையகப்படுத்தப்பட்ட சொத்தின் மதிப்பு உயர்வுக்கேற்ப நட்டஈடு உயரும் என்கிறது. அரசு மறுக்கிறது.
சோனியா தலைமையிலான தேசிய ஆலோசனைக் குழு, பதிவு செய்யப்பட்ட விற்பனைப் பத்திர மதிப்பில் 6 மடங்கு நட்ட ஈடு என்றும், நிலம் கையகப்படுத்தப்படுவதால் பாதிக்கப்படும் விவசாயத் தொழிலாளர்கள், கைவினைஞர்கள், மீன்பிடி தொழிலாளர்கள், காடுகளில் தேடிப் பிழைப்பவர்கள் ஆகியோருக்கு 30 ஆண்டுகளுக்கு 10 நாட்கள் குறைந்தபட்ச ஊதியம் தர வேண்டும் என்று சொல்வதையும் புதிய மசோதா ஏற்கவில்லை.
புதிய மசோதா 100% அரசு கையகப்படுத்துதல் இருக்காது என்றும், சம்பந்தப்பட்ட நிறுவனம் தேவைப்பட்ட நிலத்தில் 70% பெற்ற பிறகு, அரசு 30% கையகப்படுத்தும் என்றும், சந்தை விலை நட்டஈடு என்றும் தம்பட்டம் அடிக்கிறது. ஆக, நிலம் கையகப்படுத்துதல் தொடரும்!
சோனியாவும், மன்மோகனும் சொல்வது என்ன?
‘நிலம் கையகப்படுத்தப்படாமல் புதிய தொழில்களையோ உள்கட்டுமான வசதிகளையோ கட்டி எழுப்ப முடியாது, ஆனால் நல்ல விளைச்சல் தரும் கணிசமான நிலங்களை கையகப்படுத்தவும் கூடாது’ என்கிறார் சோனியா. கட்சித் தலைவர் சொல்வதன் பொருளை புரிந்துகொள்ள, ஆட்சியின் தலைவர் மன்மோகன் பட்டவர்த்தனமாகச் சொல்வதைப் பார்ப்போம்: ‘வறுமையை நிலைத்து நீடிக்க வைப்பதன் மூலம், நாம் சுற்றுச்சூழலை பாதுகாக்க முடியாது’. நிலம் கையகப்படுத்தப்படும். கனிம வளம் தோண்டி எடுக்கப்படும். முதலீட்டை ஈர்க்க என்ன விலையும் தரலாம்.
நிலம் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்
நில மறுவிநியோகம் செய்யப்பட வேண்டும்
நிலச்சீர்திருத்த நிகழ்ச்சிநிரல், இந்தியாவில் இன்னமும் முற்று பெறவில்லை. திறன்வாய்ந்த நிலச்சீர்திருத்தங்கள், குத்தகைதாரர் பாதுகாப்பு, விவசாயத்திற்கான நிதி ஒதுக்கீட்டை மிகப்பெரும் அளவில் உயர்த்துவது, விவசாய நெருக்கடியில் இருந்து மீள மிகவும் அவசியம். நிலப்பறி, உணவுப் பாதுகாப்பு நாசமாவதற்கும் வழி வகுக்கும். விவசாய விளைநிலம் குறைவது நாட்டுக்கு நல்லதல்ல.
நிலச்சீர்திருத்தங்களில் நடந்த துரோகமும், தீவிரமடையும் விவசாய நெருக்கடியும், விளைநிலத்தோடு தொடர்பில்லாத (ஆப்சென்டி) நில உடைமையாளர்களை, நிலச் சந்தைக்கு அனுப்பியுள்ளது. நம்மைப் பொறுத்தவரை, விவசாய நிலங்கள், பழங்குடி மக்கள் வாழ்வுக்குத் தேவையான வன நிலங்கள் பாது காக்கப்பட வேண்டும் என்பதே முதன்மையானதாக இருக்கும்.

அவசர நிலையின் காலடிச் சத்தமும்
போராடும் இடதுசாரி அணுகுமுறையும்

காம்ரேட்

மீண்டும் ஒரு ஜுன் 26 வந்து சென்றுவிட்டது. 1975ல் இந்திரா காந்தி அவசர நிலைப் பிரகடனம் கொண்டு வந்தார். அப்போது சோவியத் ஒன்றியம் இருந்தது.
அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு இந்திரா காந்தி 42ஆவது திருத்தத்தைக் கொண்டு வந்தார். திருத்தம் 18.12.1976 முதல் அமலுக்கு வந்தது. சோசலிசம் மதச்சார்பின்மை தேசத்தின் ஓர்மை (இன்டெக்ரிடி) என்ற உயர்ந்த இலட்சியங்களை மேலும் தெளிவாக அறிவிக்கவும், சமூகப் பொருளாதாரச் சீர்திருத்தங்களைச் சீர்குலைக்க பயன்படுத்தப்படும் அடிப்படை உரிமைகளுக்கு மேலானதாக, வழிகாட்டும் கோட்பாடுகளை ஆக்குவதும், அவற்றிற்கு ஓர் அனைத்துந்தழுவிய தன்மை தருவதும், அவசர நிலைப் பிரகடனம் அமலில் இருந்தபோது கொண்டு வரப்பட்ட திருத்தச் சட்டத்தின் நோக்கங்களாகவும் காரணங்களாகவும் சொல்லப்பட்டன.
சோசலிஸ்ட் இந்திரா மதச்சார்பற்ற இந்திரா, பிற்போக்காளர்கள் எதிர்ப்பை முறியடிக்க, அவசர நிலை கொண்டு வந்தாராம்! மக்களின் நல்வாழ்க்கையை மனதில் கொண்ட, அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின் வழிகாட்டும் கோட்பாடுகள், இந்திராவுக்கு, அடிப்படை உரிமைகளை விட மேலானதாம்! சொத்துரிமை எழுத்துரிமை பேச்சுரிமை கூட்டம் கூடும் உரிமை அமைப்பாகும் உரிமை ஆகியவற்றைப் பின்பற்றி, பிற்போக்காளர்கள், மக்கள் நலனுக்காக இந்திரா கொண்டு வரும் நடவடிக்கைகளை எதிர்ப்பதால்தான், அவசர நிலை சர்வாதிகாரி, மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளை தற்காலிகமாக ரத்து செய்தாராம்!
22 லட்சம் ரெயில்வே தொழிலாளர் போராட்டம், மாணவர் இளைஞர் போராட்டம் ஆகியவற்றை எல்லாம் ஒடுக்கக் கொண்டு வரப்பட்ட அவசர நிலையில், முதலாளித்துவ எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களும் சிறை வைக்கப்பட்டனர். கட்டாயக் கருத்தடை, ஏழைகளின் குடியிருப்புகளை இடிப்பது போன்றவை நடந்தபோதுதான், சிட்டிபாபு போன்றோர் கொல்லப்பட்டனர்.
அவசர நிலைக்கு முன்பாக, இந்திரா காந்தியின் வங்கி தேசியமயம், மன்னர் மான்ய ஒழிப்பு, பாகிஸ்தானைத் தூண்டாடுதல் சோவியத் யூனியனோடு அமைதி மற்றும் நல்லுறவு ஒப்பந்தம் ஏற்படுத்துவது போன்ற விஷயங்களில், அவர் ஒரு முற்போக்காளர் எனக் கருதிய இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, பிற்போக்காளர்களுக்கெதிராக முற்போக்கான இந்திராவை ஆதரிப்பதாக, தன் செயலுக்கு நியாயம் சொன்னது. இககமாவும் கூட, இந்திராவின் முற்போக்கு குறித்த மயக்கத்தில் இருந்து மீளும் முன், அவசர நிலை வந்ததால், அவசர நிலையைச் செயலூக்கமாக எதிர்க்க முடியாத நிலையில் சிக்கியது. மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் பல தோழர்கள் சிறை செய்யப்பட்டனர். கொலையும் செய்யப்பட்டனர். அந்த கால கட்டத்தில்தான் மாலெ கட்சி பீகாரில் கிராமப்புற வறியவர்களின் பற்றி எரியும் போராட்டங்களை வழி நடத்தியது. அவசர நிலைக்கு முன்னும் அவசர நிலையின்போதும் ஒரு லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட நக்சலைட் தோழர்கள் சிறை வைக்கப்பட்டனர். நூற்றுக்கணக்கானோர் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.
இன்று ஓர் அறிவிக்கப்படாத அவசர நிலைப் பிரகடனம் உள்ளது என்கிறோம். 1975 - 1976 அவசர நிலைப் பிரகடனம் கொண்டு வந்து, இந்தியாதான் இந்திரா, இந்திராதான் இந்தியா என்று சொன்னவர், 1977ல் இந்திய மக்களால், வரலாற்றில் குப்பைத் தொட்டியில் வீசி எறியப்பட்டார். 1947க்குப் பிறகு காங்கிரஸ் மய்ய அதிகாரத்திலிருந்து 1977ல்தான் விரட்டப்பட்டது. காங்கிரசின் வரலாற்றுச் சரிவின் துவக்கம் 1977ல் எழுதப்பட்டது.
அதற்குப் பிறகு வந்த ஜனதா அரசாங்கம், 1978ல் அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு 44ஆவது திருத்தம் கொண்டுவந்தது. 30.04.1979 அமலுக்கு வந்த திருத்தச் சட்டத்தால், அவசர நிலைப் பிரகடனம் கொண்டு வரும் மத்திய அமைச்சரவையின் அதிகாரம் சுருக்கப்பட்டது. உள்நாட்டுக் கலவரங்கள் என்ற காரணம், ஆயுதக் கலகம் என மாற்றப்பட்டது. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 20 மற்றும் பிரிவு 21 ஆகியவற்றை, மிகவும் முக்கியமாக உயிர் வாழும் உரிமை மற்றும் சுதந்திரம் என்ற பிரிவு 21, உரிமையை தற்காலிக நீக்கம் செய்ய முடியாது என்ற நிலையை திருத்தச் சட்டம் கொண்டு வந்தது.
ஆனால் அதற்குப் பிறகு, தடா, பொடா, ஆயுதப் படைகள் சிறப்பு அதிகாரங்கள் சட்டம், சட்ட விரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டம் என்ற வேறு வேறு ஆள்தூக்கி ஆட்கொல்லி சட்டங்களால் மத்திய அரசும் அது போன்ற சட்டங்களால் சில மாநில அரசுகளும் தம்மை ஆயுதபாணிகளாக்கிக் கொண்டுள்ளன. அவசர நிலைப் பிரகடனம் இல்லாமலே, அடிப்படை உரிமைகளை ரத்து செய்ய முடியும். இந்தப் பின்னணியில் ஆட்சியாளர்களுக்கு, அவசர நிலைக் கொடுமைகளை, அவசர நிலைப் பிரகடனம் இல்லாமலே அரங்கேற்ற முடியும்.
1990களுக்குப் பிறகு இந்தியாவில் உலகமயக் கொள்கைகள் அரியணையில் பகிரங்கமாக அமர்ந்தன. புதிய ஆயிரமாவது மற்றும் 21ஆம் நூற்றாண்டில் அவை பாய்ச்சலில் செல்லத் துவங்கின. உழைப்புச் சக்தியைக் கூலிக்கு அமர்த்தி சுரண்டி மூலதனத் திரட்சி என்பது மட்டுமல்லாமல், பழைய காலனிய முறையிலும், மூலப்பொருட்களை கனிமவளங்களைச் சூறையாடுவதன் மூலம் புராதன வகைப்பட்ட மூலதனத் திரட்சியையும் வேகப்படுத்தி உள்ளது. இப்போது இல்லாவிட்டால் எப்போதும் இல்லை என்ற அளவுக்கு, கனிம வளங்கள் தோண்டி எடுக்கப்பட்டால்தான் வளர்ச்சி ஏற்படும் வளர்ச்சி வீதம் தக்க வைக்கப்படும் என்கிறார் மன்மோகன். இதற்கான பாதையைச் சீர் செய்ய பசுமை வேட்டை துவங்கப்பட்டது.
அய்முகூ அரசாங்கத்தின் இரண்டாவது அவதாரத்தில்தான் அடுத்தடுத்த மெகா ஊழல்கள் வெளிவரத் துவங்கி உள்ளன. இந்த மெகா ஊழல்களும் கொடூரமான ஒடுக்குமுறைகளும் மக்கள்மீது ஏவப்பட்டுள்ள இரட்டைக் குழல் துப்பாக்கிகள். இவற்றிற்கெதிரான ஜனநாயக விழிப்புணர்வு நாடெங்கும் பரவி வருகின்றது. பெரும்தொழில் குழும ஆதிக்கம் சூறையாடல் வாழ்வுரிமை பறிப்புக்கெதிரான மனேசரின் மாருதி தொழிலாளர் போராட்டமும் போஸ்கோவுக்கு எதிரான பழங்குடி விவசாயிகள் போராட்டமும் மிகமிக முக்கியமானவை. நாடெங்கும், இன்றைய நாடாளுமன்ற ஜனநாயக நிறுவனங்கள் எல்லாமே பெரும் தொழில்குழும செல்வாக்கில் இருப்பதும் ஊழலில் திளைப்பதும் மேலும் மேலும் அம்பலமாகி வருகிறது.
இந்தச் சூழலில் முதலாளித்துவ ஆளுங் கட்சியை எதிர்க்கும் தார்மீக வலிமை பாஜகவுக்கு இல்லை. முதலாளித்துவ எதிர்க்கட்சிகளும் மெகா ஊழல்களில் முத்திரை பதித்துள்ளன. முதலாளித்துவ நாடாளுமன்ற ஜனநாயகமே நம்பகத்தன்மை இழந்துள்ள நிலையில், அன்னா அசாரே, ஊழல் எதிர்ப்பு திறன்வாய்ந்த லோக்பால் சட்டம் கோரும் இயக்கத்திற்குத் தலைமை தாங்குகிறார். பாபா ராம்தேவ் கருப்புப் பணம் பற்றிப் பேசுகிறார்.
இவர்களும் இவர்களைச் சுற்றி உள்ளவர்களும் எப்படிப்பட்டவர்கள் என்பது வேறு விஷயம். இவர்கள் எழுப்புகிற விஷயங்கள் நாட்டின் வாழ்வில் இன்று மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவையாக உள்ளன. இந்திரா காலத்தோடு ஒப்பிடுகையில், இன்று தொலைக்காட்சி ஊடகங்களும் இதர தகவல் தொடர்பு சாதனங்களும் பெரும் வீச்செல்லை கொண்டுள்ளன. அதனால்தான் ஊழல் கருப்புப் பணம் என்ற பிரச்சனைகளைப் பேசிய இவர்களுடன், மத்திய அரசு, துவக்கத்தில் பேசித் தீர்வு காண முயன்றது. அன்னா அசாரே குழுவினர் வரைவுச் சட்ட குழுவில் இடம்பெற்றனர். ராம்தேவை விமான நிலையத்தில் பிரணாப் முகர்ஜி தலைமையில் அமைச்சர்கள் குழு சந்தித்ததும் இரகசிய உடன்பாட்டிற்கு வந்ததும் நாடறிந்த செய்தி.
இவர்களை ஊடகங்கள் குடிமை சமூகம் எனப் பெயரிட்டு மகிழ்ந்தன. (முதலாளித்துவ உலகெங்கும், குடிமை சமூகம் என்ற சொற்களைப் பயன்படுத்தும்போது, உழைக்கும் மக்களை விலக்கியே பயன்படுத்துகிறார்கள்). இவர்கள் விஷயத்தில், அரசு, வன்மையான அரசு என்ற தன் முகத்தைக் காட்டத் துவங்கிவிட்டது. ராம்தேவ் ஆதரவாளர்கள் நள்ளிரவில் உறங்கும்போது காவல்துறையால் தாக்கப்பட்டார்கள். இனி எல்லா எதிர்ப்புக்களையும் இப்படித்தான் நடத்துவோம் என மத்திய அமைச்சர்கள் பேசத் துவங்கிவிட்டார்கள். மத்திய அரசு, விவகாரம், அன்னா அசாரே ராம்தேவுடன் முடியவில்லை என்பதில் தெளிவாக உள்ளது.
ஊழல் கருப்புப் பண எதிர்ப்பு, பெரு முதலாளித்துவ கொள்ளை மற்றும் கொள்கைகள் எதிர்ப்பு வரை செல்லும் என்பதில் அவர்களுக்கு தெளிவு இருக்கிறது. திறன் வாய்ந்த ஊழல் எதிர்ப்பு சட்டத்திற்கு முட்டுக்கட்டை போடத் துவங்கிவிட்டது மத்திய அரசு. எல்லா விதங்களிலும் ஊழலுக்குத் துணை நின்ற பிரதமரை சட்டத்திற்கு வெளியே நிறுத்த வேண்டும் என்கிறார்கள். வல்லரசு இந்தியா என்று கனவு காண்பதாகச் சொல்லும் ஜெயலலிதா, பிரதமர் லோக்பால் சட்டத்திற்குள் வருவதால், அந்நிய சக்திகள் நாட்டைச் சீர்குலைக்கும் என்கிறார். நோயை விட மோசமான சிகிச்சை என்ற தலைப்பில் கட்டுரை எழுதும் காங்கிரஸ் பேச்சாளர் மனிஷ் திவாரி, வீதிப் போராட்டங்கள் ஜனநாயகத் திற்கு பேராபத்து என்றும், நாட்டின் ஜனநாய கத்திற்கு இருக்கும் ஒப்பற்ற ஆலயமான நாடாளுமன்றத்தை அவை சீர்குலைக்கும் என்றும் சொல்கிறார். நாடாளுமன்றவாதிகள் பெரும்தொழில் குழுமங்களுக்கு ஆதரவாக ஊழல் செய்து நாட்டையும் நாட்டு மக்களையும் கொள்ளை அடிக்கும்போது, அந்த மக்கள் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும்போது, அது ஜனநாயகத்திற்கு ஆபத்து என்று ஊளையிடுகிறார்கள். ஜெர்மானிய நாடகாசிரியர் பிரெக்ட் தீர்வு என்று தலைப்பிட்டு நையாண்டி செய்கிறார். ‘மக்கள் அரசாங்கத்தின் நம்பிக்கையை இழந்துவிட்டனர். மக்கள் அந்த நம்பிக்கையைப் பெற இரட்டிப்பாகப் பாடுபட வேண்டும். அந்த விதத்தில், அரசாங்கம் சுலபமாக மக்களை கலைத்து விட்டு வேறு மக்களை தேர்வு செய்யலாம்’.
காங்கிரஸ்காரர்கள் இப்படிச் சொல்வதைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். அதிகாரபூர்வ இடதுசாரிகளின் கருத்தியலாளரான பிரபாத் பட்நாயக், அரசியல் என்பது அரசியல் கட்சிகளுக்கிடையிலானது என்றும், அரசியல் என்பது நாடாளுமன்றத்திற்குள்தான் நிகழ வேண்டும் என்றும் பேசுகிறார். இங்கே நாம், இந்திரா கால அவசர நிலைபோது, பிற்போக்காளர்களுக்கு எதிராக முற்போக்காளரை ஆதரிப்பது என்ற பெயரால் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அரசு ஒடுக்குமுறையை ஆதரித்ததை நினைவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். பிரகாஷ் காரத், மார்க்சியத்தை திரும்ப வாசிப்பது என்ற தேசிய கருத்தரங்கில், குடிமை சமூக இயக்கங்கள் அரசியல் கட்சிகளுக்கு மாற்றாக முடியாது எனப் பேசுகிறார். மாற்றாக முடியாது என்பது சரிதான். ஆனால் இதனை நாடாளுமன்றம் தவிர்த்த மக்கள் போராட்டங்கள் என்ற அளவிற்கு எடுத்துச் சென்றால், அது போராடும் இடதுசாரி அரசியலிலிருந்து முற்றிலுமாக துண்டித்துக் கொள்வதாகவே முடியும். காங்கிரசின் ஒடுக்குமுறை அணுகுமுறைக்கு ஏதோ ஒரு விதத்தில் நியாயம் சேர்ப்பதாக அமைந்துவிடும்.
தோழர் வினோத்மிஸ்ரா, உலகெங்கும் மாற்றங்கள், வீதிகளில் நடைபெறும் மக்கள் போராட்டங்களால்தான் உருவாகின்றன என்றார். காங்கிரஸ் மக்கள் போராட்டங்கள்தான் ஜனநாயகத்திற்கு பேராபத்து என்று சொல்வது நிச்சயம் நமக்கு அவசர நிலையை நினைவுபடுத்துகிறது. நம்பகத்தன்மை இழந்து வந்த பாபா ராம்தேவுக்கு, காங்கிரசின் ஒடுக்குமுறை உதவியது. போராடும் இடதுசாரி கள், காங்கிரஸ் தலைமையிலான அய்முகூ அரசாங்கம் எதிர் குடிமை சமூகம் என்ற விவாத வலைக்குள் சிக்கிவிடக் கூடாது.
போராடும் இடதுசாரிகள், ஊழல் மற்றும் பெரும் தொழில்குழுமக் கொள்ளையின் கோட்டைகள் மீது இன்னும் தீர்மானகரமான தாக்குதல்கள் தொடுக்க முன்னேறுவோம் என்ற சொந்த நிகழ்ச்சிநிரலில் நின்று கொண்டு, வீதிகளில் மக்கள் போராட்டங்களைக் கட்டமைக்க வேண்டும். வீதிக்கு வருகிற மக்கள் மீதான எல்லா ஒடுக்குமுறைகளையும் எதிர்த்திட வேண்டும்.
அனைத்து முதலாளித்துவ கட்சிகளும் ஊழல் கட்சிகளே என மக்கள் நம்பிக்கை இழந்துள்ளனர். அரசியல் வெற்றிடம் அமைப்பு வெற்றிடமாக மாறாமல் இருக்க, அமைப்பு முறை சில சரிசெய்தல்களை சமநிலை மாற்றங்களை நாடுகிறது. இந்த இரண்டு விசயங்களும் சந்திக்கையில், அன்னா ஹசாரே தலைமையிலான குடிமைச் சமூக இயக்கம் வடிவெடுத்துள்ளது. நாம் அதனை விமர்சனபூர்வமாக ஆதரிக்கிறோம்.
ராம் தேவ் இயக்கத்திற்கும் ஆர்எஸ் எஸ்ஸ÷க்கும் தொடர்பு உள்ளது என்பதாலேயே, அவர்கள் மீதான அரசுத் தாக்குதலை நாம் கண்டிக்காமல் இருக்க முடியாது. எந்தச் சூழலிலும் அரசு ஒடுக்குமுறையை நாம் நியாயப்படுத்தக் கூடாது.

மாணவர் தலைவர் மீது காங்கிரஸ் குண்டர் தாக்குதல்

ஜுன் 24 அன்று ராஞ்சியில் மத்திய மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சர் கபில் சிபல் கலந்து கொண்ட பத்திரிகையாளர் கூட்டத்தில் அகில இந்திய மாணவர் கழக அகில இந்திய தலைவரும், ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக் கழக மாணவர் சங்கத்தின் முன்னாள் தலைவரும், ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக் கழக மாணவருமான சந்தீப் சிங் மீது காங்கிரஸ் குண்டர்கள் தாக்குதல் நடத்தினர்.
இது ஊழல் செய்பவர்களை பாதுகாக்கும், தனியார்மயக் கொள்கைகளை கடைபிடிக்கும் அய்முகூ அரசாங்கத்துக்கு எதிரான ஜனநாயகக் குரல்கள் மீது அதிகரித்து வரும் தாக்குதல்களின் அறிகுறியே.
அந்தக் கூட்டத்தில், அரசு கல்லூரிகளை, பல்கலை கழகங்களை விரிவாக்கம் செய்ய நிதி நெருக்கடி உள்ளதாகவும், அதனால் உயர்கல்வியை தனியார்மயமாக்க தமது துறை கடப்பாடு கொண்டுள்ளதை மறு உறுதி செய்வதாகவும் கபில் சிபல் தெரிவித்தார். அமைச்சரின் இந்தப் பேச்சுக்கு தோழர் சந்தீப்சிங், மெகா ஊழல்கள், கருப்புப் பணம் வழியாக மிகப் பெரும் அளவில் அரசுப் பணம் விரயமாவதை தடுத்து இந்திய இளைஞர் அனைவருக்கும் தரமான கல்வி உத்தரவாதம் செய்ய முடியுமே என எதிர் கேள்வி கேட்டார்.
2ஜி ஊழலில் நடைமுறையில் எந்தத் தவறும் நடக்கவில்லை என்று கூறி ஊழலை மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சர் பகிரங்கமாக நியாயப்படுத்தியதை சந்தீப் குறிப்பிட்டார். இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும் சந்தீப் எப்படி அந்த இடத்திலிருந்து கட்டாயமாக வெளியேற்றப்பட்டார் என்பதையும், பிறகு எப்படி மிருகத்தனமாக அவரை அடித்து உதைத்தார்கள் என்பதையும் ஜார்கண்டிலிருந்து வெளிவரும் பத்திரிகைகள் படம் பிடித்து காண்பித்திருக்கின்றன.
ராம்லீலா மைதானத்தில் நடந்த போலீஸ் தாக்குதல் மற்றவர்களுக்குப் பாடமாக இருக்கட்டும் என்று கபில்சிபல் சொன்னதன் பொருள் ராஞ்சியில் தெளிவானது. மனிதவள மேம்பாட்டு அமைச்சரை எதிர்த்து கேள்வி கேட்கும் மாணவர்கள் மீது தாக்குதல் தொடுக்க கூடவே குண்டர்களும் உள்ளனர்.
நாட்டின் பற்றி எரியும் பிரச்சனைகளான ஊழல் மற்றும் கல்வி உரிமை பற்றி அரசாங்கத்தின் பதிலை கோரும் இந்திய இளைஞர்களின் உரிமை மீதான இதுபோன்ற தாக்குதல்களை மாலெ கட்சி கண்டனம் செய்கிறது. இதுபோன்ற தாக்குதல்கள் ஊழல் எதிர்ப்பு மற்றும் ஒடுக்குமுறை எதிர்ப்பு பற்றிய இந்திய மாணவர் மற்றும் இளைஞர்களின் மன உறுதியை தீவிரப்படுத்தவே செய்யும்.

தலித் பெண் ஊராட்சித் தலைவர் மீது தாக்குதல்

நெல்லையில், தாழையூத்து ஊராட்சியில் நேர்மையாக செயல்பட்டதற்காக தலித் பெண் ஊராட்சித் தலைவர் கிருஷ்ணவேணி, உள்ளூர் ஆதிக்க சக்திகளால் தாக்கப்பட்டதைக் கண்டித்து மாலெ கட்சி பல்வேறு நடவடிக்கைகள் மேற்கொண்டு வருகிறது. ஜுலை 2 அன்று மாலெ கட்சியும் அகில இந்திய முற்போக்கு பெண்கள் கழகமும் சுத்தமல்லியில் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தின. நரசிங்கநல்லூரில் ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்து கொள்ளக் கூடாது என்று காவல்துறை ஆய்வாளரே தலித் மக்களை மிரட்டியுள்ளார்.
60க்கும் மேற்பட்டோர் கலந்து கொண்ட இந்த ஆர்ப்பாட்டத்தில் கட்சி மாநிலக் குழு உறுப்பினர் தோழர் சங்கரபாண்டியன், முற்போக்கு பெண்கள் கழக மாநிலத் தலைவர் தோழர் தேன்மொழி, ஏஅய்சிசிடியு மாவட்ட தலைவர் தோழர் ராஜமாணிக்கம் ஆகியோர் கண்டன உரையாற்றினர்.
இந்தத் தாக்குதல் பற்றி நெல்லையின் முற்போக்காளர் நடத்திய உண்மை அறியும் குழு ஆய்வில் கட்சி மாவட்டக் குழு உறுப்பினர் தோழர் ரமேஷ் இடம் பெற்றார்.

மனிதக் கழிவை மனிதர் அகற்றும் சமூக இழிவு தொடருமோ?

மத்தியிலும், மாநிலத்திலும் ஆட்சிகள் மாறினாலும் மனிதக் கழிவுகளை மனிதர் அகற்றுதல் தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது. தமிழ்நாடு உட்பட, இந்த நடைமுறை முற்றிலுமாக ஒழிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று சொன்ன மாநிலங்களில் ஆய்வு செய்தபோது நூற்றுக்கணக்கானோர் ஈடுபட்டிருப்பது புகைப்படங்களுடன் நிரூபிக்கப்பட்டது.
இது எந்திரமய கால கட்டம். மனிதனைப் போன்ற ரோபோ ஹ÷ண்டாய் நிறுவனத்தில் வாகன உற்பத்தியில் ஈடுபடுத்தப்படுகிறது. 21ம் நூற்றாண்டு தொழில்நுட்பமும், அறிவியல் வளர்ச்சியும் மனிதக் கழிவு அகற்றும் தொழிலுக்கு மாற்றை இன்னும் கண்டுபிடிக்கவில்லை.
இந்தியாவின் மிகப்பெரிய வேலை அளிப்பவரான ரயில்வே துறையில் ரயில் தடங்களில் மனிதக் கழிவுகளை மனிதர்களே அகற்றுகின்றனர். பிளஷ் அவுட் என்ற நவீன கழிப்பறைகள் வந்த பின்னரும் செப்டிக் டேங்கில் இறங்கி துப்புரவு செய்யும்போது அந்தப் பணிகளில் ஈடுபடுபவர்கள் போதுமான பாதுகாப்பு கருவிகள் இல்லாமல், விஷ வாயு தாக்கி இறக்கும் செய்திகள் அடிக்கடி பத்திரி கைகளில் வருகின்றன. கழிவுநீர் அகற்றும் பாதாள சாக்கடைக்குள் மனிதர்கள் இறங்கி அடைப்புகளை சரி செய்கின்றனர். அடைப்பு நீக்கும் பணிகள் எந்திரம் கொண்டு மட்டுமே செய்யப்பட வேண்டும் என்று விதிகள் இருந்தாலும், மனிதர்களே ஈடுபடுத்தப்படுகின்றனர்.
இத்தொழிலில் ஈடுபடும் அருந்ததிய இன மக்கள் (வேறு வேறு மாநிலங்களில் ஜாதிப் பெயர் மாறும்) துர்நாற்றத்தை சகித்துக் கொள்ள சம்பாத்தியத்தின் பெரும்பகுதியை சாராயத்துக்கு செலவிடுகின்றனர். எல்லா தொற்று நோய்களுக்கு ஆளாகி குறைந்த வயதில் இறந்துபோகும் கொடுமை தொடர் கதை.
அனைவரையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி பற்றி பேசும் மன்மோகன் மனிதக் கழிவு அகற்றும் மனிதர்கள் வளர்ச்சிக்காக துரும்பைக் கூட எடுத்துப் போடவில்லை.
உலகம் முழுவதும் உள்ள பெண்கள் மாதவிடாய் காலங்களில் காலாகாலமாக வயிற்று வலியால் துன்புறுகிறார்கள். வயிற்று வலியில் உயிரிழக்கும் பெண்கள் கூட உண்டு. செயற்கையாக ஒரு மனிதனை உருவாக்கும் அளவு வளர்ந்துவிட்ட மருத்துவ விஞ்ஞானம் இந்த குறிப்பிட்ட வயிற்று வலிக்கு இன்னும் மருத்துவ நிவாரணம் கண்டுபிடிக்கவில்லை. பெண்கள்தானே என மருத்துவ விஞ்ஞானம் அலட்சியம் செய்கிறது. அதுபோல், மனிதக் கழிவகற்றும் பணியில் ஈடுபடுவோர் தலித் மனிதர்கள்தானே என அறிவியலும் அரசியலும் சமூகமும் அலட்சியம் செய்கின்றன.
அணுசக்தி உற்பத்திக்கு அமெரிக்காவுடன் ஒப்பந்தம், அறிவியல் தொழில்நுட்பத்தில் அபார வளர்ச்சி, உட்கார்ந்த இடத்தில் இருந்தே எங்கோ தூரத்தில் உள்ள மேம் பாலங்களை, கட்டிடங்களை திறந்து வைக்கும் அரசியல் தலைவர்கள் எல்லாம் இருக்கிற இந்தியாவில் மனிதக் கழிவை மனிதர்கள் அகற்றுகிறார்கள். 1993ல் கழிவகற்றும் பணிகளில் மனிதர்கள் அமர்த்தப்படுவது மற்றும் உலர் கழிவறைகள் கட்டுவது (தடை) சட்டம் போட்டு, தடை செய்யப்பட்ட நடைமுறை இன்னும் தொடர்கிறது. 2002 - 2003ல் மத்திய சமூகநீதி மற்றும் அதிகாரம் வழங்குதல் அமைச்சக கணக்குப்படி 6,70,009 பேர் இந்த வேலைகளில் ஈடுபடுகிறார்கள்.
தமிழகத்தில் கழிவகற்றும் பணிகளில் மனிதர்கள் ஈடுபடுத்தப்படுவது தடை செய்யப்பட வேண்டும் என்று 2008ல் சென்னை உயர்நீதிமன்றம் ஆணை பிறப்பித்த பின்னரும் இதுவரையில் அதைச் செய்யாத அரசை தண்டிக்க வேண்டும் என்று எ.நாராயணன் என்பவர் தொடர்ந்துள்ள வழக்கை விசாரித்த சென்னை உயர்நீதிமன்றம், பிப்ரவரி மாதத்திலேயே, மாநில அரசு இந்த விசயத்தில் மத்திய அரசை வலியுறுத்த வேண்டும் என்று உத்தரவு பிறப்பித்தது. சட்டத் திருத்தம் கோரி ஜனவரி 25 அன்று மாநில அரசுக்கு கடிதம் எழுதியிருப்பதாக அரசாங்க வழக்கறிஞர் தெரிவித்தார். கழிவகற்றும் பணியைச் செய்பவர், மனிதக் கழிவை எடுத்துச் செல்பவர் என்று சட்டம் விவரிப்பதாகவும் அது, மனிதக் கழிவை எடுத்துச் செல்ல, கழிவுநீர் தொட்டியை மனிதர் கொண்டு சுத்தம் செய்ய, கழிவுநீர் குழாய்களில் அடைப்புகளை அகற்ற (பாதுகாப்பு கருவிகள் ஏதுமின்றி) பயன்படுத்தப்படும் மனிதர், கழிவகற்றும் பணியைச் செய்பவர் என்பதாக மாற்றப்பட வேண்டும் என்று தமிழக அரசாங்கம் மத்திய அரசாங்கத்துக்கு எழுதியுள்ளது என்றும் தெரிவித்தார்.
மத்திய வீட்டு வசதி மற்றும் நகர்ப்புற வளர்ச்சி அமைச்சகம், இது தொடர்பாக தன் முன் பதில் சொல்ல வேண்டும் என்று உயர்நீதி மன்றம் இப்போது ஜுன் மாதத்தில் பணித்திருக்கிறது. கழிவகற்றும் பணிகளில் மனிதர்கள் ஈடுபடுத்தப்படுவதை ஒழிக்க புதிய சட்டம் இயற்ற தாமதம் ஏன் என்றும் உயர்நீதிமன்றம் கேள்வி எழுப்பியுள்ளது.
இப்போது அய்முகூ அரசாங்கம் திடீரென விழித்துக் கொண்டு, இந்த ஆண்டே அவர்கள் அடையாளம் காணப்பட்டு அவர்களின் மறு வாழ்க்கை உறுதி செய்யப்படும் என்று மத்திய சமூகநீதி மற்றும் அதிகாரம் வழங்கும் அமைச்சகத்தின் அமைச்சர் முகுல் வாஸ்னிக் சொல்கிறார். கழிவுநீர் குழாய்கள், ரயில்வே தொடர்பான மனிதக் கழிவகற்றும் வேலைகள் ஆகிய வற்றில் ஈடுபட்டிருப்பவர்கள் மறுவாழ்க்கையை உறுதி செய்ய சட்டம் இயற்றப்படுவதிலிருந்து 5 ஆண்டுகள் ஆகும் என்கிறார். மனிதக் கழிவை மனிதர் அகற்றும் பணி செய்பவர்கள் பற்றி, அவர்களைச் சார்ந்து பிழைத்திருக்க வேண்டியிருப்பவர்கள் பற்றி புதிய ஆய்வு மேற்கொள்ளப் போவதாக அறிவித்துள்ளார்.
ஜ÷ன் 17 அன்று மாநில நல்வாழ்வு மற்றும் சமூகநீதி அமைச்சர்கள் கூட்டத்தில் பேசிய மன்மோகன் சிங் கூட இன்னும் ஆறு மாதங்களில் கருப்புப் புள்ளியான இந்த நடைமுறை நாட்டின் ஒவ்வொரு மூலை முடுக்கில் இருந்தும் விரட்டப்பட வேண்டும் என கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டவர்கள் உறுதி எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்கிறார்.
இந்த நடைமுறையை முற்றிலுமாக ஒழித்துவிட புதிய சட்டம் வேண்டும் என்று சோனியா தலைமையிலான தேசிய ஆலோசனை கவுன்சில் சொல்லியே ஆறு மாதங்கள் ஆகின்றன. இன்னும் ஆறு மாதங்கள் கேட்கிறார் பிரதமர். மத்திய அமைச்சர் ஓராண்டு முதல் 5 ஆண்டுகள் கால அவகாசம் கேட்கிறார். ஆக, அய்முகூ அரசு சொல்வதுபடியே, இன்னும் 5 ஆண்டுகளுக்கு மனிதக் கழிவகற்றும் பணிகளில் மனிதர்கள் ஈடுபடுத்தப்படுவது தொடரும். அவ்வப்போது சோனியா, மன்மோகன், மற்றும் சிலர் அறிக்கை தருவார்கள்.
பெருந்தொழில் குழுமங்களுக்கு சேவை செய்வதில் மத்திய அமைச்சர்கள் முழுமையாக ஈடுபட்டிருப்பதால் அய்முகூ அரசைப் பொறுத்தவரையில் இந்தப் பணியில் தாமதம் ஏற்படலாம். சட்டத்தில் மாற்றம் வேண்டும் என்று காரணம் சொல்லிவிட்டு தமிழக அரசாங்கமும் இந்த நடைமுறையை தொடரலாம்.
தொடர் போராட்டங்கள், ஜனநாயக இயக்கங்களால் தமிழகத்தில் அருந்ததியர் உள் ஒதுக்கீடு பெற்றிருக்கிறார்கள். இது போதுமானதல்ல. அவர்கள் வாழ்க்கை மேம்பாட்டுக்கு கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, குடியிருப்பு, சமூக கவுரவம் என அனைத்தும் வேண்டும் என்ற அணுகுமுறை தேவை.
அவர்கள் நாங்கள் இந்த வேலைதான் செய்வோம் என்று சபதம் எடுத்துக்கொண்டு இந்த வேலையைச் செய்யவில்லை. வாழ்க்கை விரட்டுகிறது. பாலியல் தொழிலாளர்கள் சமூகத்தால் விரட்டப்பட்டு வேறுவழியின்றி அந்தத் தொழிலில் தொடர்வதுபோல், மனிதக் கழிவகற்றும் பணிகளில் ஈடுபடுவோரும் வேறு வழியின்றி இந்த வேலைகளைச் செய்கின்றனர்.
அரசாங்கம்தான் இவர்களை இதுபோன்ற வேலைகளில் அமர்த்துகிறது. அந்த வகையில் இவர்கள் அரசாங்க ஊழியர்கள். ஆனால், பல லட்சம் பீடி பெண் தொழிலாளர்கள் போல், அரசுக் கணக்கில் வராதவர்கள். ஏனென்றால், இவர்கள் ஒப்பந்த முறையில்தான் வேலைக்கு அழைக்கப்படுகிறார்கள். எனவே தொழிலாளர் என்ற முகமோ முகவரியோ இன்றி, சமூகப் பாதுகாப்பு ஏதுமின்றி, இழிவானர்களில் இழிவானவர்களாய் தொடர்கிறார்கள்.
மனிதக் கழிவகற்றும் பணிகளில் மனிதர்கள் தொடர்வது அவர்கள் இழிவானவர்கள் என்பதால் அல்ல. நாடும் சமூகமும் இன்னும் இழிநிலையில் இருப்பதால். ஒரு சமூகத்தின் நாகரிகம் இன்னும் வளராததால்.
இந்த இழிநிலைக்கு முடிவுகட்ட அமைச்சர்கள் கூட்டத்தில் எடுக்கப்படும் உறுதி இன்னொரு செய்தியாக மட்டும் நிற்கும். மக்கள் போராட்டங்கள் மட்டுமே உண்மையான முடிவை கொண்டு வரும்.
- தேசிகன், மஞ்சுளா

தலித் பெண் முதல்வர் ஆட்சியில்
தலித் பெண்களுக்கு பாதுகாப்பு இல்லை

14 வயது தலித் முஸ்லீம் சிறுமியை காவல் துறையினர் பாலியல் வன்முறை செய்து காவல்நிலையத்தில் உள்ள மரத்தில் தொங்கவிட்டு கொலை செய்துள்ளார்கள். அவர் இறந்த பிறகு அந்த மரத்தையும் வெட்டி எறிந்து விட்டார்கள். இது நடந்திருப்பது தலித் பெண் முதல்வர் மாயாவதி ஆளும் உத்தரப்பிரதேசத்தில். ஆளும் பகுஜன் சமாஜ் கட்சியின் அமைச்சர்கள் மற்றும் சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் 7க்கு மேற்பட்டவர்கள் மீது ஆட்கடத்தல், பாலியல் வன்முறை, கொலை ஆகிய குற்றப்பிரிவுகளின் கீழ் வழக்குகள் உள்ளன. பாதிக்கப்பட்டவர்களில் பலர் தலித்.
72 மணி நேரத்தில் 12 பாலியல் வன்முறைச் சம்பவங்கள் நடந்துள்ளன. கண்ணோஜ் என்ற இடத்தில் 14 வயது சிறுமியை பாலியல் வன்முறை செய்த கயவர்கள் அவர் எதிர்ப்பு தெரிவித்ததற்காக அவரின் கண்களையும் கத்தியால் குத்திக் குருடாக்கியிருக்கிறார்கள். அச் சிறுமியை கிராமத்து ஆட்கள் காவல் நிலையத்திற்கு தூக்கிச் சென்றபோது காவல் துறையினர் வழக்கு பதிய மறுத்துள்ளனர்.
கோண்டாவில் காணாமல் போன 13 வயது சிறுமி 3 நாள்கள் கழித்து கொலையுண்டு கிடந்த நிலையில் கண்டெடுக்கப்பட்டார். அவரும் பாலியல் வன்முறை செய்யப்பட்டுள்ளார். ஈட்டாவிலும் பரூக்காபாத்திலும் கூட்டு பாலியல் வன்முறையும் கொலையும் நடந்துள்ளது. பிரோசாபாத்தில் ஒரு சிறுமி கூட்டு பாலியல் வன்முறை செய்யப்பட்டுள்ளார். சுல்தான்பூர், தியோரியா, கோரக்பூர், லலித்பூர், பாரபங்கி, பாஸ்டி, சித்தாபூர், கான்பூர், படேபூர், அலிகார் என எல்லா இடங்களிலும் பெண்களை பாலியல் வன்முறை செய்து கொலை செய்துள்ளார்கள்.
நிகாசனில் முஸ்லீம் வாட்ச்மேன் ஒருவரின் 14 வயது மகள் சோனமும் அவருடைய 5 வயது தம்பியும் தமது மாட்டைத் தேடிச் சென்றபோது காவல்நிலைய வளாகத்திற்குள் சென்றுவிட்டார்கள். சிறுவனை ஒரு காவலர் துப்பாக்கி முனையில் மிரட்டி வைத்திருக்க மற்றொருவர் சிறுமியை அருகில் உள்ள அறைக்குள் இழுத்துச் சென்றுள்ளார். சிறிது நேரத்தில் சிறுமியின் கழுத்தில் துப்பட்டாவால் இறுக்கி இழுத்துக் கொண்டு வந்து அருகில் உள்ள மரத்தில் தொங்கவிட்டுள்ளார். பிறகு காவல்துறையினர் மரத்தை வெட்டி எறிந்து தடயத்தை அழித்துவிட்டு சிறுமியின் உடல் காவல்நிலையத்திற்குள் கிடந்தது என்று கூறி கொலையை மறைக்க முயற்சித்தார்கள். பிரேதப் பரிசோதனை அறிக்கையில் சிறுமி தூக்கிட்டு தற்கொலை செய்து கொண்டதாகக் கூறப்பட்டது.
மாலெ கட்சி கிராம மக்களைத் திரட்டி சிறுமியின் உடலுடன் சாலை மறியலில் ஈடுபட்டது. மத்திய புலனாய்வுத்துறை விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும், சிறுமியின் குடும்பத்திற்கு ரூ.25 லட்சம் நஷ்டஈடு வழங்க வேண்டும், குற்றவாளிகள் மீது பாலியல் வன்முறை மற்றும் கொலை வழக்கு பதிவு செய்ய வேண்டும் என்று ஜுன் 11, 12 தேதிகளில் தொடர் தர்ணா போராட்டங்கள் நடத்தப்பட்டன.
தொடர் போராட்டத்தின் விளைவாக அரசு சிபிசிஅய்டி விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டது. அதன் பின்னர் நடத்தப்பட்ட பிரேதப் பரிசோதனையில் சிறுமி சோனம் கழுத்து நெறிக்கப்பட்டு கொலை செய்யப்பட்டுள்ளார் என்பது வெளிவந்தது. அரசு காவல் நிலையத்தில் இருந்த 11 காவலர்களை தற்காலிகப் பணி நீக்கம் மட்டும் செய்து அவர்களைக் காப்பாற்ற நினைத்தது. தொடர் போராட்டத்தின் விளைவாக காவல்நிலைய ஆய்வாளர் மற்றும் 2 காவலர்கள் மீது கொலை வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. பாலியல் வன்முறை வழக்கு பதிவு செய்யப்படவில்லை.
ஜுன் 14 அன்று மாலெ கட்சி மாநிலச் செயலாளர் தோழர் சுதாகர் யாதவ் மற்றும் அஇமுபெக மாநிலத் தலைவர் வித்யா ராஜ்வர் ஆகியோர் தலைமையில் குழு ஒன்று நிகாசனில் மக்களைச் சந்தித்தது. பாலியல் வன்முறையை அரசு மூடி மறைக்கப் பார்ப்பதால் மூன்றாவது பிரேதப் பரிசோதனை ஏஅய்அய்எம்எஸ் மருத்துவர்கள் கொண்டு நடத்தப்பட வேண்டும் எனக் கோரி ஜுன் 15 முதல் 3 நாட்கள் பட்டினிப் போராட்டம் நடத்தியது.
இந்தப் போராட்டத்தில் கட்சியின் மத்தியக் கமிட்டி உறுப்பினர் தோழர் கிருஷ்ணா அதிகாரி கட்சியின் மாநில நிலைக்குழு உறுப்பினர் தோழர் கிரந்தி ஆகியோர் கலந்து கொண்டார்கள். மத்தியக் குற்றப் புலனாய்வுத் துறையின் விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என்றும் சாட்சிகளை மறைப்பதற்கு உறு துணையாக இருந்த மாவட்ட காவல் துறைக் கண்காணிப்பாளர் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்றும் மாலெ கட்சி தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகிறது. கூட்டத்தில் கிராம மக்கள் நூற்றுக்கணக்கானோர் தாமாக வந்து கலந்து கொண்டனர். இறந்துபோன சிறுமியின் தாயார் தரண் கலந்து கொண்டு காவல்துறை தன்னை விலைக்கு வாங்க முயற்சித்ததை, காவல்துறையின் அநியாயத்தை எடுத்துரைத்த போது எல்லோர் கண்ணிலும் கண்ணீர்.
ஜுன் 17 அன்று உண்ணாவிரதத்தை அஇமுபெக அகில இந்திய பொதுச் செயலாளர் மீனா திவாரி முடித்து வைத்தார். இதற்கிடையில் அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றத்தில் இந்த வழக்கை மத்திய குற்றப்புலனாய்வுத் துறை விசாரணை செய்வது தொடர்பாக பொது நல வழக்கு போடப்பட்டு விசாரணையில் உள்ளது.

லக்னோவில் பெண்கள் நீதிமன்றம்
மாயாவதி அரசைக் குற்றம் சுமத்தியும் பெண்கள் மீதான வன்முறைகளை அரங்கேற்றி வரும் உத்தரப்பிரதேச சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள், அமைச்சர்களை குற்றவாளிக் கூண்டில் நிறுத்தக் கோரியும் அஇமுபெக ஜுன் 13 அன்று லக்னோவில் பெண்கள் நீதிமன்றம் நடத்தியது. மாநிலத்தின் பல்வேறு பகுதியில் இருந்தும் பெருவாரியாக உழைக்கும் பெண்கள் வந்திருந்தனர். அவிதொச தலைவர் தோழர் கிருஷ்ணா அதிகாரி, அஇமுபெக தேசியச் செயலாளர் தோழர் கவிதா கிருஷ்ணன், உத்தரபிரதேச மாநிலச் செயலாளர் தோழர் பிரேம்லதா பாண்டே, மாநில தலைவர் வித்யா ராஜ்வர் ஆகியோர் நீதிபதிகளாக இருந்தனர். வந்திருந்த பெண்கள் தாங்கள் சந்தித்த கொடுமைகளையும் தங்கள் குடும்பத்தில் உள்ளவர்கள் சந்தித்த கொடுமைகளையும் பற்றி சாட்சியம் அளித்தார்கள்.
யுனோ என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்த தலித் பெண் கிரண் ராவத் தன்னுடைய 18 வயது மகள் கவிதா பார்த்தி ராவத் கீழே விழுந்ததால் அவரை சிகிச்சைக்காக கான்பூர் மருத்துவமனையில் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் சேர்க்கப்பட்டு இருந்தபோது மருத்துவமனை ஊழியர் அவரை பாலியல் வன்முறை செய்து விட்டதால் உயிரிழந்துவிட்டார் என்றும் வழக்கை திரும்பப் பெறக் கோரி காவல் துறையினர் தொடர்ந்து மிரட்டியதால் தன் இரண்டாவது மகள் தற்கொலை செய்து கொண்டார் என்று கூறி துன்பம் தாங்காமல் கதறி விட்டார். தம் மகள்களின் மரணத்திற்கு நீதிகேட்டு சாகும் வரை தொடர்ந்து போராடுவோம் என்று உறுதியுடன் கூறினார். அவரது கணவரும் உடனிருந்தார்.
வனத்துறை அதிகாரிகளால் பாலியல் வன்முறை செய்யப்பட்ட பிலிபிட்டைச் சேர்ந்த தண்டே என்ற தலித் பெண் தான் சந்திக்கும் பிரச்சனைகள் பற்றிக் கூறினார். குடிபோதையில் இருந்த வனத்துறை அதிகாரி அவரை பாலியல் வன்முறை செய்துவிட்டு அது பற்றி புகார் கூறினால் அவர் கணவரைக் கொன்று விடுவதாக மிரட்டியுள்ளார். தண்டே புகார் கொடுத்ததால், தற்போது அவரது கணவர் பொய்வழக்கில் சிறையில் உள்ளார். இவரையும் சிறையிலடைத்து விடுவதாக, இருவரையும் கொன்று விடுவதாக மிரட்டி வருகின்றனர்.
பிலிபிட்டைச் சேர்ந்த மற்றொரு தலித் பெண் பார்வதியின் மகனை காவல் நிலையத்தில் சித்ரவதை செய்ததால் ஒரு மாத காலம் கோமாவில் இருந்து இறந்து போய்விட்டார். பார்வதியின் மகன் வேறு சாதியைச் சேர்ந்த பெண்ணைக் காதலித்ததால் காவல்துறை அவரை பிடித்துச் சென்று கொடுமைப்படுத்தியுள்ளது. மகனை விடுவிக்க ரூ.20000 கேட்டார்களாம். ரூ.6000தான் இருக்கிறது என்று சொன்னதால் கொன்றுவிட்டார்கள். தற்போது மாலெ கட்சியின் மூலம் வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. அவர்களைக் கைது செய்து சிறையில் தள்ளும் வரை தான் தொடர்ந்து போராடுவதாக, பார்வதி கூறினார்.
ஊழல், கள்ளச் சாராயத்தை எதிர்த்ததால் ஜர்னா மண்டலின் கணவர் கொல்லப்பட்டுள்ளார். ராஜ்ராணியின் மகளை பகுஜன் கட்சியின் எம்எல்ஏ கடத்திச் சென்று கொலை செய்துள்ளார். இப்படி பல்வேறு சம்பவங்களை முன்வைத்தார்கள்.
பெண்கள் மீதான தொடர் வன்முறைக்கு மாயாவதி அரசும் அவர் சகாக்களும்தான் காரணம் என்றும் மாயாவதி பதவி விலக வேண்டும் என்றும் நீதிபதிகள் தீர்ப்பு கூறினார்கள்.
தமிழில்: ஜி.ரமேஷ்
(லிபரேசன், ஜ÷லை 2011 இதழில் இருந்து)

பாடத் திட்டத்தில் சமமும் சீரும்
சமச்சீர் கல்வி ஆகாது

ந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் எல்லா குழந்தைகளுக்கும் இலவச கட்டாயக் கல்வி வழங்கப்பட வேண்டும், அது அடிப்படை உரிமை, அரசேதான் அதனைச் செய்ய வேண்டும் என்கிறது. நாட்டில் உள்ள எல்லாக் குழந்தைகளும் குறிப்பாக 6 முதல் 14 வயதுள்ள எல்லாக் குழந்தைகளும் இலவசமாக, கட்டாயமாகக் கல்வி பெறுவதை அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும் என்று அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தில் இருக்கிறபோது அதற்கு நேர்மாறாக அரசு தன்னுடைய பொறுப்பை கை கழுவி விட்டு அதை தனியாரிடம் தள்ளி விட்டுள்ளது.
அனைவருக்கும் கல்வி இலவசமாக, கட்டாயமாக வழங்கப்பட வேண்டும், அதை அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும் என உச்சநீதிமன்றம் வலியுறுத்தியதைத் தொடர்ந்துதான் மத்திய, மாநில அரசுகள் சமச்சீர் கல்வி பற்றி பேசவே ஆரம்பித்தன. குழந்தைகள் இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி பெறும் உரிமைச் சட்டம் 2009 (கல்வி பெறும் உரிமைச் சட்டம்) கொண்டு வரப்பட்டது. சமச்சீர் கல்வி தனியார் கல்வி வியாபார நிறுவனங்களுக்கு அது எதிரானது அல்ல என்பதாகக் காட்டிக் கொள்வதில்தான் அதிக அக்கறை எடுத்துக் கொண்டார்கள் ஆட்சியாளர்கள். 2010 பிப்ரவரியில் டில்லியில் நடைபெற்ற தனியார் பள்ளி முதலாளிகளின் மத்தியில் பேசிய மத்திய அமைச்சர் கபில் சிபில் கல்வி பெறும் உரிமைச் சட்டம் தனியார் பள்ளிகள் கல்விக் கட்டணத்தை உயர்த்திக் கொள்வதையோ அல்லது ஆசிரியர்களுக்கு சம்பளத்தைக் குறைத்துக் கொடுப்பதையோ தடை செய்யவில்லை என தனியார் பள்ளி முதலாளிகளுக்கு தைரியம் சொல்கிறார்.
இதே அடிப்படையில்தான் தமிழகத்தில் முந்தைய திமுக அரசும் கூட சமச்சீர் கல்வித் திட்டத்தைக் கொண்டு வந்தது. ஸ்டேட் போர்டு, மெட்ரிகுலேசன், ஆங்கிலோ இந்தியன், ஓரியன்டல் என நான்கு விதமான கல்வி முறை இருந்து வருகிற நிலையில் நான்கிற்கும் சேர்த்து ஒரே பாடத் திட்டம், ஒரே பாட நூல்கள், ஒரே தேர்வு என்று மிகவும் கஷ்டப்பட்டுத்தான் (இஷ்டப்பட்டு இல்லை) திமுக அரசு சமச்சீர் கல்வி திட்டத்தைக் கொண்டு வந்தது.
ஆனால், பாடத்திட்டத்தைக் காட்டிலும் பெற்றோர்களுக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது கல்விக் கட்டணம்தான். கல்விக் கட்டணத்தைக் குறைக்க (சமச்சீர் செய்ய) வேண்டும் என்று பல்வேறு பள்ளிகள் முன்பு போராட்டங்கள் வெடித்தன. அதன் விளைவாக திமுக அரசு நீதிபதி கோவிந்தராஜன் குழுவை அமைத்தது. அது அவசர அவசரமாக 10,500 பள்ளிகளை ஆய்வு செய்து அவர்களுக்கான கல்வி கட்டணத்தை நிர்ணயம் செய்தது. குறுகிய காலத்தில் ஆய்வு சாத்தியமில்லை என நீதிமன்றம் போனார்கள் கல்வி வியாபாரிகள். பின்னர் நீதிபதி ரவிராஜபாண்டியன் அக்குழுவிற்கு தலைமைப் பொறுப்பேற்றார்.
அதைத் தொடர்ந்து ஆட்சி மாறியது. காட்சிகள் மாறியது. பாடத் திட்டத்தில் மட்டுமே சமச்சீர் என்ற வகையில் கொண்டு வரப்பட்ட அந்தக் குறைந்தபட்சத் திட்டத்திற்கும் சமாதி கட்ட முடிவெடுத்தார் ஜெயலலிதா.
தனியார் பள்ளி கல்வி வியாபாரிகள் ஜெயலலிதாவிற்குப் பாராட்டுப் பத்திரம் வாசித்தார்கள். ஜெயலலிதாவும் தனியார் பள்ளி கல்விக் கட்டண விசயம் சட்டபூர்வ குழுவிடம் உள்ளதால் அரசு அதில் தலையிடாது, பள்ளி நிர்வாகங்கள் கேட்டுக் கொண்டால் அரசு தலையிடும் என்றார்.
மாணவர்களும் பெற்றோர்களும் வீதியில் இறங்கிப் போராட ஆரம்பித்தார்கள். உயர்நீதி மன்றமும் அதைத் தொடர்ந்து உச்ச நீதிமன்றமும் தலையிட்டதனால் இப்போது புதிதாக ஒன்பது பேர் கொண்ட சமச்சீர் கல்விக்கான நிபுணர் குழு அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அக்குழுவில் உள்ளவர்களில் பெரும்பாலானோர் தனியார் பள்ளி வியாபாரிகள். சமச்சீர் கல்விக்கு எதிரானவர்கள்.
இவர்களின் பரிந்துரை எவ்வாறு இருக்கும் என்பது சொல்லாமலே புரியும். இது ஒருபுறம் இருக்க மறுபுறம் நீதிபதி ரவிராஜபாண்டியன் குழு 6 மாத காலத்திற்குள் 6500 பள்ளிகளில் ஆய்வு நடத்தி பள்ளிகளுக்கான கட்டணங்களை அறிவித்தது. இந்தக் கட்டண அறிவிப் பிற்கு எதிராக எந்த தனியார் பள்ளி நிர்வாகமும் நீதிமன்றத்திற்குச் செல்லவில்லை. ஏனென்றால், அவர்கள் ஆசை நிறைவேறிவிட்டது.
ஆனால், சென்னை, நெல்லை, கோவை, மதுரை என எல்லா இடங்களிலும் உள்ள முக்கியமான மெட்ரிகுலேசன் பள்ளிகளின் முன்னால் பெற்றோர்கள், மாணவர்கள் அநியாய கல்விக் கட்டணத்திற்கு எதிராக போராட்டம் நடத்தினர். சமச்சீரற்ற பாடத் திட்டங்களை விட சமச்சீரற்ற கல்விக் கட்டணங்கள் முக்கிய பிரச்சினையாக மாறியது.
பிரபலமான பள்ளிகளில் எல்கேஜிக்கு கட்டணம் ரூ.12,400 என்றால் அதே பள்ளியில் +2 வகுப்பிற்கு ரூ.14,500 என அறிவிப்பு செய் துள்ளதுதான் வேடிக்கையான விசயம். நீதிபதி கோவிந்தராஜன் அறிவித்த கட்டணத்தை விட மிக அதிகமாக நீதிபதி ரவிராஜபாண்டியன் அறிவித்துள்ளார். எஸ்பிஓஏ மெட்ரிக் பள்ளியில் +1 வகுப்பிற்கு கோவிந்தராஜன் குழு அறிவித்தது ரூ.11,000. அதே பள்ளியில் அதே வகுப் பிற்கு ரவிராஜபாண்டியன் அறிவித்துள்ளது ரூ.25,000. இதுபோக தனியார் பள்ளிகள் தங்கள் இஷ்டத்திற்கு சிறப்புக் கட்டணமாக பல வழிகளில் வசூல் வேட்டை நடத்துகிறார்கள்.
சமச்சீர் கல்வித் திட்டமானது பாடத் திட்டம், பாடநூல்கள், தேர்வுகள் தாண்டி கல்விக் கட்டணம், பள்ளியின் தரம், ஆசிரியர், மாணவர் நலன் ஆகியவற்றிலும் சமமான, சீரான நிலையை ஏற்படுத்துகிற வகையில் உருவாக்கப்பட வேண்டும். அதற்கு கல்வி தனியார்மயமாக்கப்படுவது தடுத்து நிறுத்தப்பட வேண்டும். அருகாமைப்பள்ளி (சங்ண்ஞ்ட்க்ஷர்ன்ழ்ட்ர்ர்க் நஸ்ரீட்ர்ர்ப்) ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும். குறிப்பிட்ட பகுதியில் வசிக்கும் மாணவர்கள் அவர்கள் ஏழையாக இருந்தாலும் பணக்காரராக இருந்தாலும் அவர்கள் அந்தப் பகுதியில் உள்ள பொதுப் பள்ளியில்தான் பாகுபாடற்ற பொதுக் கல்வி பயில்வார்கள். தரமான கல்வி பயில என்று சொல்லி வேறு ஊரில் உள்ள பள்ளிக்குச் செல்ல முடியாது. இதுதான் மேலை நாடுகளில் பின்பற்றப்படுகிறது.
ஆனால், இந்தியாவில் அரசு கல்வி தர வேண்டிய பொறுப்பில் இருந்து விலகிக் கொண்டு கல்வி வியாபாரிகளை கொள்ளையடித்து கொழுக்க வைக்கிறது.
இந்தியாவில் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் கல்விக்காக அரசு செலவு செய்வது வெறும் 4.1%. ஆனால், கியூபாவில் 18.7% கல்விக்காக அரசு செலவிடுகிறது. எத்தியோப்பியாவில் கூட 4.6% கல்விக்காகச் செலவிடப்படுகிறது.
அகில இந்திய அளவில் 6 முதல் 14 வயது வரை உள்ள குழந்தைகளில் ஒரு மாணவர்க்கு ஓர் ஆண்டில் கல்விக்காக இந்திய அரசு செலவிடும் தொகை ரூ.688. தனியார் செலவிடும் பணம் ரூ.2920. தமிழ்நாட்டில் ஒரு மாணவருக்கு ஓர் ஆண்டில் அரசு செலவிடும் தொகை ரூ.606. தனியார் செலவிடும் தொகை ரூ.3811. அரசை விட தனியார் அதிகம் செலவு செய்கிறார் என்றால் அவர் எந்தஅளவிற்கு பெற்றோர்களிடம் இருந்து வசூல் செய்வார் என்பதை சொல்லத் தேவையில்லை.
தனியார் பள்ளிகளில்தான் தரமான படிப்பு கற்றுத் தரப்படுகிறது என்ற மாயை திட்டமிட்டு உருவாக்கப்படுகிறது. அரசுப் பள்ளிகளை அரசாங்கம் திட்டமிட்டு பாழ்படுத்துகிறது. அரசு பள்ளிகளுக்குத் தேவையான இட வசதி, உபகரணங்கள், தேவையான ஆசிரியர்கள் போன்ற எதுவும் செய்து கொடுக்காமல் திட்டமிட்டு அரசு பள்ளிகளை பொது மக்கள் புறக்கணிக்கச் செய்யும் வேலையில் அரசே ஈடுபட்டு வருகிறது.
அரசு பள்ளிகளை மட்டுமல்ல. கல்லூரிகளையும் கை கழுவி வருகிறது. அதேவேளை தனியார் பள்ளிகள், கல்லூரிகளிலும் கூட எந்தவித வசதிகளும் கிடையாது. குறைந்தபட்சம் விளையாட்டு மைதானம் கூட கிடையாது. தனியார் கல்வி வணிகமயமாக்கப்பட்டுள்ளது. அரசு கல்வியோ அதிகாரமய மாக்கப்பட்டுள்ளது. மிக மோசமான இந்த இரண்டு விசயத்தையும் எதிர்த்திட வேண்டும் என மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலை கழகத்தின் முன்னாள் துணைவேந்தர் திருமதி. வசந்திதேவி குறிப்பிட்டுள்ளார்.
தற்போது நிலவும் சமச்சீரற்ற கல்வி முறையின் காரணமாக மாணவர்களிடையே கூட சாதி இனப் பாகுபாடுகள் பெருகி வருகிறது. அரசு கல்லூரிகளில், பள்ளிகளில் இவற்றை அதிகம் காண முடிகிறது. சமீபத்தில், மதுரை, திருமங்கலத்திற்கு அருகே உள்ள வில்லூர் கிராமத்தில் உள்ள வில்லூர் அரசு மேல்நிலைப் பள்ளியில் படித்த தலித் மாணவர்களின் பெற்றோர் அப்பள்ளியில் இருந்து தங்கள் குழந்தைகளின் மாற்றுச் சான்றிதழை பெற்று பக்கத்தில் உள்ள கள்ளிகுடி அரசுப் பள்ளியில் சேர்த்துள்ளார்கள்.
வில்லூர் பள்ளியில் படிக்கும் ஆதிக்கச் சாதியைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் தலித் மாணவர்களிடம் தங்களை அவர்கள் டேய் என்றோ ஏலேய் என்றோ அழைக்கக் கூடாது. அய்யா என்றுதான் அழைக்க வேண்டும் என்று மிரட்டி துன்புறுத்துகிறார்கள் என்பதுதான் அதற்குக் காரணம்.
இதனால் அந்த தலித் மாணவர்கள் தங்கள் பெற்றோர்களை கட்டாயப்படுத்தி மாற்றுச் சான்றிதழை வாங்கிக் கொண்டு பக்கத்து ஊர் பள்ளியில் சேர்ந்துவிட்டார்கள். இதுபற்றி வில்லூர் பள்ளி நிர்வாகத்தினரைக் கேட்டதற்கு அவர்கள் இது வழக்கமான ஒன்றுதான் என்று கூறியுள்ளனர். கல்வி பெறும் உரிமைச்சட்டம் இதுபோன்ற கல்விச் சூழலுக்கு எதிராகப் பேசினாலும் அச்சட்டத்திலும் பல குறைபாடுகள் உள்ளதாக கல்வியாளர்கள் சொல்கிறார்கள்.
நாட்டில் படிக்கும் மாணவர்களில் 85% பேர் அரசு பள்ளிகளில்தான் இன்னும் படிக்கிறார்கள். தனியார் பள்ளிகளில் வெறும் 15% பேர்தான் படிக்கின்றனர். இந்த 15% பேரே ஒட்டுமொத்த அரசு மருத்துவ, பொறியியல் கல்லூரிகளை ஆக்கிரமித்துவிடுகிறார்கள்.
கிராமப்புற, அரசு பள்ளிகளில் படிக்கும் மாணவர்கள் இதுபோன்ற படிப்பிற்குச் செல்ல வழியில்லாத நிலையை அரசே உருவாக்குகிறது. தமிழக அரசாங்கப் பள்ளிகளில் பயிலும் மாணவர்கள் எண்ணிக்கை 51,47,620. மொத்தம் உள்ள பள்ளிகள் 53722. தனியார் பள்ளிகள் கிட்டத்தட்ட 11,000. இதில் பயிலும் மாணவர்கள் எண்ணிக்கை சுமார் 20 லட்சம்.
ஒரு முழு முற்றூடான சமச்சீர் கல்வித் திட்டம் அமல்படுத்தப்படுமாயின் தனியார் பள்ளிகளை நோக்கிய மோகம் நிச்சம் குறையும். இதைச் செய்வதற்கு இன்றைய முதலாளித்துவ வளர்ச்சிப் பாதைக்கான திட்டங்களையும் கொள்கைகளையும் அமல்படுத்திவரும் இந்த அரசு நிச்சயம் தயாராக இருக்காது.
திமுக அரசு கொண்டு வந்த திட்டம் என்பதால் மட்டுமே சமச்சீர் கல்வி அதிமுக அரசால் நிறுத்தி வைக்கப்படவில்லை. முன்னாள், இந் நாள் அமைச்சர்கள், சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள்தான் தனியார் பள்ளி, கல்லூரிகளின் தாளாளர்களாக, கல்வித் தந்தைகளாக வலம் வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.
பொருளுற்பத்தியில் ஈடுபடாமலே கோடிகளில் லாபம் ஈட்டும் அமுத சுரபியாக கல்வி வியாபாரம் உள்ளது. 6 வயதிற்குட்பட்ட குழந் தைகளுக்காக தனியார் விளையாட்டு பள்ளி கள் (டப்ஹஹ் நஸ்ரீட்ர்ர்ப்ள்) பெருகி வருகின்றன. இந்தப் பள்ளிகளில் ஆண்டிற்கு ரூ.30,000க்கு மேல் கட்டணம் வசூல் செய்யப்படுகிறது. நல்ல வியாபாரம் என்கிறார்கள் அதை நடத்துபவர்கள்.
இந்நிலையில், இந்த ஆண்டு பள்ளிகள் திறந்த பின்னரும் கூட குழந்தைகள் எந்த பாடத்தைப் படிக்க என்று தெரியாமல் திணறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கோடிக்கணக்கான ரூபாய்க்கு அச்சடிக்கப்பட்ட புத்தகங்கள் கிடப்பில் போடப்பட்டுள்ள நிலையில் பழைய புத்தகக் கடைகளில் பள்ளிக் குழந்தைகள் காத்துக் கிடக்கிறார்கள். 40 ரூபாய் புத்தகம் 50 ரூபாய்க்கு விற்கப்படுகிறது. ஆசிரியர்களோ எதை நடத்துவது என்று தெரியாமல் முழித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆட்சியாளர்களோ அக்கறையற்று இருக்கிறார்கள்.
இந்த மோசமான நிலைமைக்கு எதிராக இடதுசாரி முற்போக்கு ஜனநாயக சக்திகள்தான் போராட்டக் குரல் எழுப்ப முடியும். ஆனால், ஜெயலலிதாவோடு கூட்டணி அமைத்து 19 சட்டமன்ற உறுப்பினர்களை வைத்துள்ள அதிகாரபூர்வ இடதுகள், சட்டமன்றத்திற்கு வெளியே சமச்சீர் கல்வியை அமல்படுத்த போராட்டம் நடத்துகிறார்கள். ஆனால், சட்டமன்றத்திற்கு உள்ளே சமச்சீர் கல்விக்கு ஆதரவாக குரலெழுப்பத் தயாராக இல்லை. இந்நிலையில் மாலெ கட்சியும் அகில இந்திய மாணவர் கழகமுமே தொடர்ந்து ஒரு முழுமையான சமச்சீர் கல்விக்காக போராட்டம் நடத்தி வருகின்றன.
- ஜி.ரமேஷ்

அனைத்திந்திய விவசாயத் தொழிலாளர் சங்கத்தின் போராட்டத்தால் சட்டக் கூலி கிடைத்தது

தஞ்சை மாவட்டம் திருப்பனந்தாள் ஒன்றியத்தில் நரிக்குடி ஊராட்சியில் 2011 மே மாதம் ஊரக வேலைஉறுதித் திட்டத்தில் முதலில் 8 நாட்கள் வேலை தரப்பட்டது. இதில் ஒரு நாளைக்கு 400 தொழிலாளர்கள் வேலையில் ஈடுபட்டனர். இவர்களுக்கு சட்டக் கூலி ரூ.119க்கு மாறாக ரூ.100 கொடுக்கப்பட்டது. இதில் ரூ.60,800 கொள்ளையடிக்கப்பட்டது. மே இறுதியில் அதே 400 தொழிலாளர்களுக்கு 8 நாட்கள் வேலை கொடுக்கப்பட்டது. இந்த முறை தொழிலாளர்கள் ரூ.100 கூலி வாங்க மறுத்தனர். ஜமா பந்தியில் மனு கொடுப்பது, கலெக்டரை சந்திப்பது என்று முடிவு எடுத்தனர்.
அவிதொச நிர்வாகிகள், தொழிலாளர்கள் மத்தியில் பேசி முடிவெடுக்க வன்னியர்கள், தலித்துகள் இரு தரப்பினரையும் ஒரே இடத்தில் கூட்ட முயற்சித்தனர். அதன்படி தலித் தெருவில் உள்ள ஒரு தேவாலயத்தில் கூடுமாறு அழைப்பு விடுத்தனர். அதன்படி வன்னியர் பிரிவைச் சேர்ந்த முன்னணிகள் தலித் தெருவிற்கு வந்தனர். சாதிகளாய்ப் பிளவுண்டு கிடக்கின்ற வர்க்கம் தனது கோரிக்கையின் பொருட்டு ஒன்று சேரும் சிறு முயற்சி கூட தொழிலாளர்கள் மத்தியில் உற்சாகத்தையும் ஆர்வத்தையும் ஏற்படுத்தியது.
கூட்டத்தில் சாலை மறியல் செய்ய முடிவெடுக்கப்பட்டது. தகவல் அதிகாரிகளுக்கு தெரிவிக்கப்பட்டது. அரை மணி நேரத்தில் போராட்டம் நடக்கவிருந்த இடத்திற்கு வந்தனர். இந்த போராட்டத்தை முறியடிக்க திமுக, அஇஅதிமுக பிரமுகர்கள் கட்சியை சாதியை பயன்படுத்தி போராட்டத்தை சீர்குலைக்க முயற்சித்தனர். அனைத்து சீர்குலைவுகளையும் முறியடித்த தொழிலாளர்கள் அதிகாரிகளுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினர்.
இந்த முறை ரூ.100ம் இனி வரும் காலங்களில் ரூ.119ம் தருவதாக அதிகாரி கூற ஆத்திரமடைந்த தொழிலாளர்கள் சாலை மறியலில் ஈடுபட போவதாக கூறியதும் 2 நாட்களுக்கு ரூ.119 தருவதாக கூறினர். தொழிலாளர்கள், அவிதொச தோழர்கள் பேச்சுவார்த்தையில் உறுதியாக இருந்ததன் விளைவாக 6 நாட்கள் ரூ.119ம் 2 நாட்களுக்கு ரூ.100ம் தருவதாக கூறினர். முதலில் ரூ.100 சம்பளத்தை கொடுப்பதாக அதிகாரிகள் கூற அதை மறுத்து தோழர்கள் முதலில் ரூ.119ஐ தருமாறு நிர்ப்பந்திக்க வேறு வழியின்றி அதிகாரிகள் ஒத்துக் கொண்டு சம்பளத்தை வழங்கினார்கள். போராட்டத்தின் விளைவாக திருவல்லியங்குடி, மேலசூரியமூலை, மணலூர் ஆகிய ஊராட்சிகளில் ரூ.119 கூலி வழங்கப்பட்டது. இந்தப் போராட்டத்திற்கு தோழர் பாலசுந்தரம் வழிகாட்டினார்.
நரிக்குடி கிராம தொழிலாளர்கள் கூலிப் பிரச்சினையில் அனைத்து கட்சிகளும் தொழிலாளர்களுக்கு எதிராக நிற்க, மாலெ கட்சியும் அவிதொசவும் மட்டுமே தொழிலாளர்களுக்கு ஆதரவாய் நின்றதை உணர்ந்துள்ளார்கள்.
அமைப்பின் தேவையை உணர்ந்த தொழிலாளர்கள் சங்கத்தில் இணைவதாக கூறியுள்ளனர். ஜுன் 26 அன்று ஊழல் எதிர்ப்பு நிகழ்ச்சியிலும் பங்கெடுத்தனர்.
சில குறிப்புகள்
1. முதல் 8 நாட்களுக்கு ரூ.100 சம்பளம் வாங்கி கொண்ட தொழிலாளர்கள் மூன்றாவது வாரம் வேலை செய்து கொண்டிருந்த போது அந்த வழியாக சென்ற அவிதொச தோழர் திருவல்லியங்குடி குமார் அவர்கள் தொழிலாளர்களிடம் எவ்வளவு சம்பளம் என்று கேட்டபோது அவர்கள் 100 என்று சொல்ல சட்டக் கூலி ரூ.119 என்று தோழர் விளக்கிய பிறகு இது போராட்டமாக மாறியது.
2. அஇஅதிமுகவைச் சேர்ந்தவர்கள் இப் போதுதான் எங்களது ஆட்சி வந்துள்ளது. எங்கள் ஆட்சிக்கு கெட்டப் பெயரை ஏற்படுத்த நினைக்கிறீர்கள். நீங்கள் போராட்டம் நடத்தக் கூடாது. கொடுக்கின்ற சம்பளத்தை வாங்கிக் கொள்ளுங்கள் என்று கூறி வன்னியர் - தலித் பிரச்சினையை கிளப்பினார்கள்.
3. தோழர்கள் டி.கண்ணையன், குருசாமி, ஜே.குமார், செல்லதுரை, இன்பராஜ், காமராஜ் ஆகியோர் முன்நின்று போராட்டத்தை நடத்தினர்.
- டி.கண்ணையன், எஸ்.குருசாமி

ஜுன் 26 அவசர நிலை பிரகடன கருப்பு நாள் எதிர்ப்புப் போராட்டங்கள்

ஊழலுக்கு எதிராக, ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக
பெருந்தொழில் குழுமக் கொள்ளைக்கெதிராக

கோவை பெரியநாயக்கன்பாளையத்தில் நடைபெற்ற திறந்தவெளிக் கருத்தரங்கில் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்டோர் பங்கேற்றனர். ஏஅய்சிசிடியு மாநிலப் பொதுச் செயலாளர் தோழர் என்.கே நடராஜன் தலைமை தாங்கினார். கட்சியின் அரசியல் தலைமைக் குழு உறுப்பினர் தோழர் எஸ்.குமாரசாமி உரையாற்றினார். ஏஅய்சிசிடியு மாநில நிர்வாகிகள் தோழர்கள் கிருஷ்ணமூர்த்தி, தாமோதரன் பிரிக்கால் ஒன்றுபட்ட சங்க பொதுச் செயலாளர் தோழர் சாமிநாதன், எல்எம்டபிள்யு சங்க தலைவர் தோழர் சந்திரன், பகுதி தலை வர்கள் தோழர்கள் குருசாமி, ராமச்சந்திரன் பேசினர்.
அம்பத்தூரில் 300 பெண் தொழிலாளர்கள் உட்பட 500க்கும் மேற்பட்டோர் பங்கேற்ற கருத்தரங்கில் கட்சி மாவட்ட செயலாளர் தோழர் எஸ்.சேகர் தலைமை தாங்கினார். கட்சி மாநிலக்குழு உறுப்பினர் தோழர் எஸ்.ஜானகிராமன், ஏஅய்சிசிடியு மாநில செயலாளர் தோழர் எஸ்.ஜவகர் சிறப்புரையாற்றினர். கட்சியின் மாநில கமிட்டி உறுப்பினர் தோழர் ஜி.ராதாகிருஷ்ணன். காஞ்சிபுரம் மாவட்ட பொறுப்பாளர் தோழர் சொ.இரணியப்பன், அகில இந்திய மாணவர் கழக தலைவர் தோழர் கே.பாரதி, டிஅய்டிசி சங்க பொதுச் செயலாளர் தோழர் கே.பழனிவேல் ஹøண்டாய், கார்பரண்டம், எவரடி ஆலைகளின் முன்னோடிகள் பங்கேற்றனர்.
கந்தர்வகோட்டையில் நடைபெற்ற பொதுக் கூட்டத்திற்கு கட்சி மாவட்ட கமிட்டி உறுப்பினர் தோழர் ராஜாங்கம் தலைமை தாங்கினார். மாநிலக் குழு உறுப்பினர் தோழர் பழ.ஆசைத்தம்பி சிறப்புரையாற்றினார். ஏஅய்சிசிடியு மாநிலச் செயலாளர் கே.ஜி.தேசிகன், அவிதொச மாநில துணைப் பொதுச் செயலாளர் வளத்தான் மற்றும் மாவட்ட நிர்வாகிகள் உரையாற்றினர். ஜுன் 20 - 25 வரை ஊராட்சி மட்டங்களில் பிரச்சார இயக்கம் நடந்தது.
குமரியில் ஜுன் 26 அன்று நடந்த பொதுக் கூட்டத்திற்கு ஏஅய்சிசிடியு மாநில செயற்குழு உறுப்பினர் தோழர் மேரி ஸ்டெல்லா தலைமை தாங்கினார். கட்சி மாநிலக் குழு உறுப்பினர் தோழர் எ.எஸ்.குமார் சிறப்புரையாற்றினார். மாநிலக்குழு உறுப்பினர் தோழர் எஸ்.எம்.அந்தோணிமுத்து, மீன்பிடி தொழிலாளர் சங்க தலைவர் ஆன்றோ லெனின் உரையாற்றினர்.
திருநெல்வேலியில் நடைபெற்ற பொதுக் கூட்டத்திற்கு கட்சி மாவட்டச் செயலாளர் தோழர் சங்கரபாண்டியன் தலைமை தாங்கினார். ஏஅய்சிசிடியு மாநில துணை பொதுச் செயலாளர் தோழர் புவனேஸ்வரி மாநில நிர்வாகிகள் ராஜமாணிக்கம், ரமேஷ், அகில இந்திய முற்போக்கு பெண்கள் கழக மாநில தலைவர் தேன்மொழி பேசினார்கள்.
விழுப்புரம் மாவட்டம் திருநாவலூரில் நடைபெற்ற பொதுக் கூட்டத்திற்கு மாவட்ட தலைமைக் குழு உறுப்பினர் தோழர் தட்சிணாமூர்த்தி தலைமை தாங்கினார். கட்சி மாநில கமிட்டி உறுப்பினர் தோழர் எம்.வெங்கடேசன் சிறப்புரையாற்றினார். அவிதொச மாநில செயலாளர் தோழர் செண்பகவள்ளி மற்றும் பலர் பங்கேற்று பேசினார்கள். ஜுன் 20 முதல் 25 வரை, பத்து ஊராட்சிகளிலும், நான்கு பேரூராட்சிகளிலும் ஒரு நகராட்சி பகுதியிலும் அவிதொச பிரச்சார இயக்கம் நடத்தப்பட்டது. ஊராட்சி வாரியாக நடைபயணங்களும் தெருமுனைக் கூட்டங்களும் நடத்தப்பட்டன.
திருவள்ளூர் மாவட்டம் காரனோடையில் நடைபெற்ற ஆர்ப்பாட்டத்திற்கு கட்சி மாவட்டக் குழு உறுப்பினர் ஜி.அன்புராஜ் தலைமையேற்று நடத்தினார். அவிதொச மாநில பொதுச் செயலாளரும் கட்சி மாநிலக் குழு உறுப்பினருமான தோழர் எஸ்.ஜானகிராமன், ஏஅய்சிசிடியு மாநிலச் செயலாளர் தோழர் எஸ்.சேகர் பேசினர். ஜுன் 20 - 25 தேதிகளில் ஊராட்சிகளில் பிரச்சார இயக்கம் நடந்தது.
மயிலாடுதுறையில் நடைபெற்ற ஆர்ப்பாட்டத்தில் கட்சி மாநிலக் குழு உறுப்பினர் தோழர் எஸ்.இளங்கோவன் உரையாற்றினார்.
தஞ்சை, திருப்பனந்தாளில் நடைபெற்ற ஆர்ப்பாட்டத்தில் அவிதொச தலைவர் கண்ணையன், தலைமை தாங்கினார். கட்சி மாநிலச் செயலர் தோழர் பாலசுந்தரம் உரையாற்றினார்.
சேலத்தில் நடைபெற்ற பொதுக் கூட்டத்தில் ஏஅய்சிசிடியு மாவட்டத் தலைவர் தோழர் என்.நடராஜன் தலைமை தாங்கினார். கட்சி மாநிலக்குழு உறுப்பினர் தோழர் அ.சந்திரமோகன், நுகர்பொருள் வாணிபக் கழக ஊழியர் சங்க மாநிலப் பொதுச் செயலாளர் தோழர் கே.கோவிந்தராஜ், கட்சி மாவட்டச் செயலாளர் தோழர் மோகனசுந்தரம் கோஆப்டெக்ஸ் சங்கத் தலைவர்களில் ஒருவரான தோழர் விஸ்வநாதன் ஆகியோர் பேசினர்.
குமாரபாளையத்தில் நடைபெற்ற பொதுக் கூட்டத்திற்கு கட்சி மாவட்டக் குழு உறுப்பினர் தோழர் கே.ஆர்.குமாரசாமி தலைமை தாங்கினார். கட்சி மாநில கமிட்டி உறுப்பினர் தோழர் கோவிந்தராஜ் சிறப்புரையாற்றினார் ஏஅய்சிசிடியு மாவட்ட பொதுச் செயலாளர் தோழர் சுப்பிரமணி, பெண்கள் கழக மாவட்டத் தலைவர் தோழர் ஜாக்குலின் மேரி மாணவர் கழக தலைவர்கள் தோழர்கள் வெங்கடாசலம், மலர்விழி ஆகியோர் பேசினார்கள்.
கடலூரில் கம்மாபுரம் ஒன்றியம் ஆதனூரில் நடைபெற்ற ஆர்ப்பாட்டத்தில் மாநிலக்குழு உறுப்பினர் அம்மையப்பன், மாணவர் கழக தோழர்கள் தனவேல் மற்றும் ராஜசங்கர் உரையாற்றினர்.
பெரியநாயக்கன்பாளையத்தில் நடந்த திறந்தவெளிக் கருத்தரங்கில்
நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானங்களில் சில
தாங்கமுடியாத விலை உயர்வால் துன்பப்படும் மக்கள் தலையில் மத்திய அரசு சம்மட்டி அடியாக தாக்கியுள்ள டீசல், மண்ணெண்ணெய், சமையல் எரிவாயு விலை உயர்வுகளை உடனடியாக திரும்பப் பெற கூட்டம் கோருகிறது.
தமிழினப் படுகொலை செய்த ராஜபக்சே, மற்றும் அவர் கூட்டாளிகளைப் போர் குற்றவாளிகளாக விசாரித்து தண்டனை வழங்கவும், தமிழ் மக்கள் தாம் வாழ்ந்த பகுதியில் கவுரவத்தோடு மீள் குடியேற்றம் செய்யப்படவும், மறுவாழ்க்கை பெறவும், நாடாளுமன்றம் தீர்மானம் நிறைவேற்ற வேண்டும் எனவும் இந்திய அரசாங்கம், இக்கோரிக்கைகள் மீது சர்வதேச ஆதரவு திரட்ட வேண்டும் எனவும் கூட்டம் கோருகிறது.
முதலாளித்துவ பொருளாதாரத்தையும், முதலாளித் துவ அரசியலையும் பிணைத்திடும் பாலம்தான் ஊழல் என சுட்டிக்காட்டும் கூட்டம், ஊழல் எதிர்ப்பை, பெரும்தொழில் குழும ஆதரவு கொள்கைகள் எதிர்ப்பு, பெரும்தொழில் குழும கொள்ளை எதிர்ப்பு என்பவற்றோடு இணைக்கக் கோருகிறது.
அடிப்படையான கல்விச் சீர்திருத்தம் கோருகின்ற அதேநேரம் இக்கூட்டம் கல்வித்துறையில் ஜனநாயகத்தை வலியுறுத்துகிறது. கல்வி வியாபாரிகளிடம் பேசி முடிவெடுக்கப்பட்ட கட்டணங்களை நிராகரிக்கக் கோரும் இக்கூட்டம் பெற்றோர் மற்றும் மாணவர் பிரதிநிதிகள் ஒப்புதலோடு மட்டுமே கல்விக் கட்டணங்களை நிர்ணயிக்க வேண்டுமென வலியுறுத்துகிறது.
கல்வி வியாபாரிகளிடமிருந்து கல்வியை மீட்க வேண்டும் என்றும், பள்ளிக்கல்வி முதல் ஆராய்ச்சிக் கல்வி வரை அரசே பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்றும், பொதுப் பாடத்திட்டம் தாண்டிய உண்மையான விஞ்ஞானபூர்வமான சமச்சீர் கல்விக்கு அரசு ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும் என்றும், கூட்டம் வலியுறுத்துகிறது.
தமிழக அரசு தொழிற்சங்க அங்கீகார சட்டம் கொண்டு வரவும், பயிற்சியாளர், நிரந்தரமற்ற தொழிலாளர் நலன் காக்க, தொழிலாளர் திருத்த மசோதா 47/2008க்கு குடியரசுத் தலைவர் ஒப்புதல் பெற துரித நடவடிக்கை எடுக்க கூட்டம் கோருகிறது.
நெல்லை தீர்மானங்கள் சில
தாழையூத்து ஊராட்சித் தலைவர் கிருஷ்ணவேணி மீது நடத்தப்பட்ட கொலை வெறித் தாக்குதலை மாலெ கட்சி வன்மையாகக் கண்டிக்கிறது. தாக்குதலில் மறைமுகமாக, நேரடியாக ஈடுபட்ட குற்றவாளிகள் அனைவரும் கைது செய்யப்பட வேண்டும்.
கிருஷ்ணவேணி தலித் என்பதால், பெண் என்பதால், நேர்மையாகச் செயல்பட்டார் என்பதால், அவரை செயல்பட விடாமல், அவமதித்து தாக்குதல் நடத்தி தொடர்ந்து துன்புறுத்தி வந்தவர்கள் மீது கிருஷ்ணவேணி கொடுத்த புகார்கள் மீது எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காத காவல்துறை அதிகாரிகள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.
கிருஷ்ணவேணி மற்றும் அவர் குடும்பத்தாருக்கு அரசு ஆயுதந்தாங்கிய போலீஸ் பாதுகாப்பு தர வேண்டும். எல்லா தலித் ஊராட்சித் தலைவர்களுக்கும் அரசு உரிய பாதுகாப்பு வழங்க வேண்டும்.

தொகுப்பு: எஸ்.சேகர்

Search