COMMUNIST PARTY OF INDIA (MARXIST - LENINIST) - LIBERATION

COMMUNIST PARTY OF INDIA (MARXIST - LENINIST) - LIBERATION, TAMILNADU

Monday, November 8, 2010

யாருடைய தோழர்? யாருடைய தொண்டர்?

கருணாநிதி ரொம்பவே கவலைப்படுகிறார். மீண்டும் ஆரியராட்சி வராமல் இருக்க ஒற்றுமையாய் இருக்குமாறு கட்சிக் கூட்டங்களில் உருக்கமாய் பேசுகிறார். ஜெயலலிதாவுக்கு கூடும் கூட்டங்களை வைத்து தேர்தல் வெற்றி தோல்விகளை கணிக்க முடியாது என்கிறார்.


கலைஞருக்கு நாடகங்கள் என்றால் சலிக்கவே சலிக்காது. கலைஞரின் கதை வசனத்தில், கலைஞர் தயாரிப்பில், கட்டுமான தொழிலாளர் நலவாரிய தலைவர் பொன் குமார் இயக்கத்தில், சென்னையில் அக்டோபர் 30 அன்று கட்டுமானத் தொழிலாளர், அமைப்புசாரா தொழிலாளர் நடத்திய நன்றி அறிவிப்பு மாநாடு என்ற நாடகம் நடத்தப்பட்டது. கட்டாயமாய் நாடகம் காண அமைப்புசாரா தொழிலாளர்களை திரட்டி வரும் பணி தொழிலாளர் துறை அதிகாரிகளுக்குத் தரப்பட்டது.

உருக்கமான, உணர்ச்சிமயமான நடிப்பால் காண்போரை, கேட்போரை, ‘மெய்’ மறக்கச் செய்ய முயற்சித்தபோது முத்தமிழ் அறிஞர் நடிப்பின் சிகரங்களை தொட்டுவிட்டார். 33 நல வாரியங்களில் உள்ள 2 கோடியே 9 லட்சத்து 89 ஆயிரம் உறுப்பினர்களின் வாக்குகள் தன்னை விட்டு வெகுதூரம் போய்விட்டதே என்ற கவலையில் எப்படியாவது அவற்றைப் பிடிக்க முடியுமா என இந்த நாடகத்தை நடத்தி உள்ளார்.

தேர்ந்த அனுபவம் வாய்ந்த நடிகர் என்பதால், அவைக் கூச்சமின்றி தமிழ்நாட்டு உழைக்கும் மக்களிடம் நான் உங்கள் தோழன், உங்கள் தொண்டன், உங்கள் உறவினன், உங்கள் உடன்பிறப்பு என்ற வசனங்களை தடுமாறாமல் பேசினார். வசனம் நன்றாகத்தான் பேசுவோம், இருந்தாலும் எடுபடுமா என்பதற்காக, ராஜராஜ சோழ மகாராஜா வேஷத்தை கழட்டி வைத்துவிட்டு, சாமான்யர் வேஷம் கட்டினார்.

‘நான் ஒன்றும் பிறக்கும்போதே வாயில் தங்கக் கரண்டியோடு பிறந்தவன் அல்ல; வைர மாலை, முத்து மாலையை கழுத்திலே அணிந்துகொண்டு பிறந்தவன் அல்ல; நான் சீமான் வீட்டுப் பிள்ளை அல்ல; பணக்கார வீட்டுத் தாழ்வாரத்தில் தவழ்ந்தவன் அல்ல; சாதாரண மனிதன். என்னுடைய தந்தையும் தாயும் திருக்குவளை கிராமத்தில், எங்களுடைய வீட்டைச் சுற்றியுள்ள நிலபுலங்களிலே நடவு நட்டு, உழுது, பயிரிட்டு, களை எடுத்து, நெல்லை உருவாக்கி, அறுவடை செய்து அப்படிச் சாப்பிட்டவர்கள்தான். அப்படி வாழ்ந்தவர்கள்தான் என் தாயும் தந்தையும்.’

இது நிச்சயம் உண்மைதான். அவரே சொன்னபடி, அது பிறக்கும்போது இருந்த கதை. இன்றைய நிலை என்ன? கருணாநிதி குடும்பம் தமிழ்நாட்டின் மிகப்பெரிய பெரும்தொழில் குழுமக் குடும்பம். அவர்கள் மட்டும் தமது உண்மையான சொத்துக் கணக்கைக் காட்ட முன்வந்தால், பில் கேட்சும், அம்பானியும் பயந்துபோய் விடுவார்கள். பில் கேட்சும், அம்பானியும் பயப்படும் எதையும் கருணாநிதி கனவிலும் நினைக்க மாட்டார்.

திடீரென விவசாயத் தொழிலாளர், வறிய விவசாயி உள்ளிட்ட பல்வகைப்பட்ட அமைப்புசாரா தொழிலாளர்களிடம், உங்கள் தோழன், உங்கள் தொண்டன் என்று ஏன் பேசுகிறார்? கும்பிடும் கைகள் விஷம் தோய்ந்த குறுவாளை மறைக்கப் பார்க்கின்றன.

27.5 லட்சம் குடும்பங்களில் 26 லட்சம் குடும்பங்கள் எங்கே 2 ஏக்கர் நிலம் என்று கேட்கின்றன. தவணை முறையில் தருவதாகச் சொல்லும் கான்கிரீட் கூண்டு இருக்கட்டும், எங்கே 5 சென்ட் வீட்டுமனைப் பட்டா என்று நகர்ப்புற, நாட்டுப்புற வறியவர்கள் கேட்கிறார்கள்.

2006ல் இருந்து இது வரை, 19 லட்சத்து 42 ஆயிரத்து 575 அமைப்புசாரா தொழிலாளர் குடும்பங்களுக்கு 909 கோடியே 40 லட்சத்து 98 ஆயிரத்து 845 ரூபாய் நலத்திட்ட நிதி வழங்கப்பட்டதாக மார்தட்டுகிறார். 20 லட்சம் பேருக்கு தலைக் கணக்கு சராசரி பார்த்தால் ஆளுக்கு ரூ.4,545. 2 கோடி வாரிய உறுப்பினர்களில் 20 லட்சம் பேர் மட்டும் நலநிதி பெற்றுள்ளனர். மீதி 180 லட்சம் பேருக்கு ஏதும் இல்லை. ஆளுக்கு ரூ.4,545 கிடைத்தால், தமிழ்நாட்டின் கோடிக்கணக்கான மக்களின் நிலம், வீட்டுமனைப் பட்டா, வேலை, கூலி பிரச்சனைகள் தீர்த்துவிடுமா? விலைஉயர்வால் தமிழக மக்களுக்கு பாதிப்பு இல்லை என்று தயங்காமல் சொல்லும் முதல்வர், நலநிதிப் பயன்களை அரசு வழங்கியதால், உழைப்பாளியின் தோழனாக, தொண்டனாக மாறிவிட முடியுமா?

தொழிலாளர் அமைச்சர் அன்பரசன், கம்யூனிஸ்டுகள் ஊரில் நடமாட முடியாது, கூட்டம் நடத்த முடியாது என வன்முறைக்கு தூபம் போடுவது, திடீரென நிகழ்ந்துவிட்டதா? டாஸ்மாக் தொழிலாளியும் சத்துணவு ஊழியரும் கருணாநிதியின் இரும்புக் கரத்தால் தாக்கப்பட்டனர். என்எல்சி ஒப்பந்தத் தொழிலாளர் எழுச்சியின் முதுகில் குத்தியது தொமுச. நோக்கியா, ஃபாக்ஸ்கானில் முதலாளிகளுக்கு ஆதரவாக, நயவஞ்சகமாக தொமுச நுழைக்கப்பட்டுள்ளது.

தமிழகத்தின் காவல்துறை தலைவர், தொழிலாளர்கள் மூலமே இடதுசாரி தீவிரவாதம் ஊடுருவுவதாகச் சொல்கிறார். பிரிக்கால் தொழிலாளி போராட்டத்தை, இடதுசாரி தீவிரவாதம், மார்க்சியம் - லெனினியம் பரப்புதல், என்றெல்லாம் சொல்லியும் கொலை வழக்கு போட்டும் முடக்கப் பார்த்தவர்கள், வேறென்ன சொல்வார்கள்? சிஅய்டியுவின் பொதுச் செயலாளருக்கு கைவிலங்கு போட்ட தமிழக அரசு, இடதுசாரி என்றாலே மாவோயிஸ்ட் என்று கூட மிரட்டிப் பார்த்தது. காவல்துறை தலைவர், தொழிலாளர் அமைச்சர் இருவரும் கோவையில் இருந்து இருங்காட்டுக்கோட்டை வரை எழுகிற தொழிலாளர் போராட்டங்கள் கண்டு அஞ்சுகின்றனர்.

முன்னாள் காவல்துறை கூடுதல் துணைக் கண்காணிப்பாளர் தோட்டத்தில் கஞ்சாப் பயிர்கள். முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினர் வழிப்பறிக் கொள்ளை மோசடி மன்னர். வீரபாண்டி ஆறுமுகத்தின் சகோதரர் மகன், கோடிக்கணக்கான சொத்துக்களை வளைத்துப்போட, முன்னாள் காவல்துறை ஆய்வாளரையும் சேர்த்து 6 பேரை கொடூரமாகக் கொன்ற வழக்கில் சிக்கியுள்ளார். ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல் ராஜா இன்னும் அமைச்சராக தொடர்வது எப்படி என்று உச்சநீதிமன்றம் கேட்கிறது.

முதல்வர், மூத்த அதிகாரிகளைக் கூட்டி, மணல் கொள்ளையர் போன்ற சமூக விரோதிகளைக் குண்டர் சட்டத்தில் உள்ளே தள்ளுங்கள் எனச் சொன்னதாக செய்தி வந்தது. காவல்துறையினர் கரை வேட்டிகள் போல் செயல்படாமல், சட்டப்படி கொஞ்சம் நடந்துகொள்ளப் பார்த்தால், கழகத்தின் முதல் வரிசையில் பலர் கம்பி எண்ணிக் கொண்டிருக்க மாட்டார்களா? அமைச்சர் அன்பரசன் மேல் வன்முறையைத் தூண்டும் வழக்கு பதிவாகி இருக்குமே? பிரச்சனை இடதுசாரி தீவிரவாதமல்ல. உண்மையான பிரச்சனை வலதுசாரி பயங்கரவாதமே. முதலாளித்துவ பயங்கரவாதமே.

தண்ணீர் இல்லாத தமிழகத்தால் தமிழ்மக்கள் கண்ணீர் சிந்துகிறார்கள். திருநெல்வேலி தொகுதிக்குள் மட்டும் 40,000 ஏக்கர் விளைநிலத்தில், 4,600 ஏக்கர் நிலம் ரியல் எஸ்டேட் (நிலவர்த்தக) நிலமாகிவிட்டது. வள்ளியூர் சுற்றுவட்டாரத்தில் மட்டும் 3000 நிலத்தரகர்கள் உள்ளனர். தமிழக நகர்மயமும் தொழில்மயமும் முதலாளித்துவ வளர்ச்சிப் பாதையும், விவசாயத்தையும் உழைக்கும் விவசாயிகள், விவசாயத் தொழிலாளர்கள் வாழ்க்கையையும் வேகவேகமாக நாசமாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. முன்னேறிப் பாயும் மூலதனத்திற்கு ராஜபாட்டை போட்டுத் தருகிறது திமுக அரசு. தமிழக கிராமப்புறங்களில் 25 வயதுக்குக் குறைவான இளைஞர்கள் விவசாயத்தை நம்பிப் பயனில்லை என வெளியேறுகின்றனர். விவசாயக் கூலிகளில் ஏகப்பெரும்பான்மையினர் பெண்களே. விவசாய நெருக்கடி, மூலதனம் சுரண்ட மலிவான கூலி அடிமைகளைத் தாராளமாகத் தருகிறது.

எல்லா துறைகளிலும் அரங்கங்களிலும் சூறையாடல். எங்கெங்கும் கொள்ளை. கல்வியும் மருத்துவமும் சாமான்யர்க்கு இல்லை. மூலதன விசுவாசம் கொடிகட்டிப் பறக்கிறது. கருணாநிதி முதலாளிகளின், பணக்காரர்களின் தோழர். மூலதனத்தின் தொண்டர். மக்கள் மனதில் பசுமரத்தாணி போல் பதிந்துவரும் இந்த உண்மையை கருணாநிதி ஏற்பாடு செய்த நாடகம் மறைத்துவிடாது.

பல்வேறு குற்றவியல் வழக்குகளை சந்திக்கின்ற, ஆணும்பெண்ணுமாய் பல நாட்கள் சிறையில் இருந்த பிரிக்கால் தொழிலாளர்களின், மே தினத்தில் சிறை வைக்கப்பட்ட ஹ÷ண்டாய் தொழிலாளர்களின் தோழராக கருணாநிதி மாற முடியுமா? விரைவாகக் கட்டி முடி, பாதுகாப்பு ஒரு பொருட்டல்ல என விரட்டப்பட்டதால் சட்டமன்ற உறுப்பினர் விடுதி வளாகத்தில் கட்டுமானப் பணிகளில், புதிய சட்டமன்ற கட்டுமானப் பணிகளில் 31.10.2010 வரை செத்து மடிந்த பல கட்டுமான தொழிலாளர்களின் தோழனாக, மனிதக் கழிவகற்றும் பணியில் மனிதர்களை ஈடுபடுத்தக் கூடாது என்ற உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பு மீறப்படுவதால் தொடர்ந்து செத்து மடியும் மனிதக் கழிவகற்றும் தொழிலாளர்களின் தோழனாக, எந்திரத்தைக் காட்டிலும் தொழிலாளியின் உயிர் பெரிதல்ல எனக் கருதி விபத்தில் சிக்கிய பெண் தொழிலாளியின் உயிரைக் காக்கத் தவறியதாக நோக்கியாவில் குற்றச்சாட்டு எழுந்துள்ளதே, அந்த நோக்கியா தொழிலாளியின் தோழனாக கருணாநிதி ஒருபோதும் மாற முடியாது.

ராஜராஜ சோழன் காலத்தில் இருந்து கருணாநிதி வரையிலான ஆட்சியாளர்கள் பற்றி அவர்கள் சொல்வார்கள்:

சொல்வோம்.

ஆயிரம் ஆண்டுகளாக அழுகை

மொழி மாற்றிக் கொண்டதில்லை;

ஆத்திரமும் கூடத்தான்.

கண்ணீர் -

நிறம் மாற்றிக் கொண்டதில்லை;

ரத்தமும் கூடத்தான்.

தமிழகத்தின் திமுக கூட்டணி, அஇஅதிமுக கூட்டணி என்ற இருதுருவ அரசியல் ஆபத்தானது. ஜெயலலிதாதான் கருணாநிதிக்கு அரசியல் மறுவாழ்வு கொடுத்தார். அவர் ஆட்சியை சகிக்க முடியாத மக்கள், கருணாநிதிக்கு வாய்ப்பு தந்தனர். அரிசி, வண்ணத் தொலைக்காட்சிப் பெட்டி, இடைத் தேர்தல்கள் வரை வந்தன.

இன்று வாக்களித்த மக்களுக்கு துரோகம் செய்து, வசதி படைத்தவர்களுக்கு வாரித்தரும், அள்ளிச்சுருட்ட வாய்ப்பு தரும் கருணாநிதி, ஜெயலலிதாவுக்கு அரசியல் சாப விமோசனம் தரப் பார்க்கிறார். ஜெயலலிதா துல்லியமான கணக்குப் போட்டு வெற்றிக் கூட்டணி அமைப்பேன் என பேசி வருகிறார்.

திமுக அரசின் தொழிலாளர் விரோத நடவடிக்கை எதிர்ப்பு இடதுசாரி கூட்டங்களில் அதிமுகவினர், அடுத்து அம்மா ஆட்சிதான், நாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம் என்று பேசி வருகின்றனர். கருணாநிதி பார்த்துக் கொண்டதை ஜெயலலிதா பார்த்துக் கொள்வார்! வேறு என்ற நடக்கும் தோழர்களே?

இந்த இருதுருவ அரசியல், முதலாளித்துவ வளர்ச்சிப் பாதை, தமிழக மக்களை பேராபத்துக்கு மட்டுமே இட்டுச் செல்லும்.

தமிழகத்திற்கு, மக்கள் வலிமையை போராட்டங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட சுதந்திரமான இடதுசாரி அரசியலும், மக்கள் சார்பு வளர்ச்சிப் பாதையும், அவசர, அவசியத் தேவையாகிவிட்டன. வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம், தமிழக உழைக்கும் மக்கள் மாற்றுப் பாதையில் போராட்டப் பாதையில் பயணம் செய்ய தாங்கள் தயார் என்று நிரூபிக்கிறார்கள். இடதுசாரி, ஜனநாயக, முற்போக்கு சக்திகள் மக்கள் விருப்பங்களை நிறைவேற்றத் தயாராக வேண்டும்.

அயோத்யா தீர்ப்பும் திமுகவின் நயவஞ்சகமும்

மதச்சார்பற்ற முற்போக்கு சக்திகள், அயோத்யா தீர்ப்பு மீண்டும் ஒரு முறை பாப்ரி மசூதியையும் மதச்சார்பின்மை யையும் தகர்த்துவிட்டது என்கின்றனர். சாட்சியங்கள், சான்றுகள் அடிப்படையில் இல்லாமல், இந்துக்களின் நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் மசூதி இடிக்கப்பட்ட இடத்தை ராமன் பிறந்த இடம் என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது தவறு என்கின்றனர்.


ஜெயலலிதா தீர்ப்பை வரவேற்றார். அவர் மசூதி இடிப்பிற்கு முன்னோட்டமான கரசேவையை ஆதரித்தவர்.

ஆர்யத்துக்கு எதிரான திராவிடப் போராளி, மதச்சார் பின்மை தளபதி கருணாநிதியின் கட்சி என்ன சொல்கிறது?

மசூதி இடிக்கப்பட்ட இடத்தில் கோயில் கட்ட, சங் பரிவார், கையெழுத்து வாங்கியபோது திமுகவின் கன்னியாகுமரி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர், வரவேற்று உபசரித்து மகிழ்ச்சியோடு புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டு கையெழுத்து போடுகிறார்.

பின்னர், விவகாரம் பெரிதான பிறகு, சங் பரிவார் வழங்கிய ஆவணங்களைப் பெற்றுக் கொண்டதற்குத்தான் கையொப்ப மிட்டேன் என பல்டி அடித்தார். சரி. இவராவது புதியவர். முதுபெரும் தலைவர் என்ன செய்தார்?

முரசொலியில் உடன்பிறப்புக்கு கடிதம் எழுதும்போது, திரேதா யுக ராமன் பிறந்த இடம் தெரிகிறது, கி.பி. 1000க்குப் பின் வாழ்ந்து மறைந்த ராஜராஜ சோழன் சமாதி தெரியவில்லையே என எழுதுகிறார். இந்துத்துவாவிடமும் பிரச்சனை வரக்கூடாது; இசுலாமியரையும் ஏமாற்றலாம்.

லயோலா கல்லூரியில் 29.10.2010 அன்று கருணாநிதி பேசியதாக முரசொலி செய்தி வெளியிடுகிறது:

‘பொதுவாக இந்தியத் திருநாட்டில் மதநல்லிணக்கம் தேவை என்பதற்காக, மத வேறுபாடுகள் களைந்த மனித நேயம் தேவை என்பதற்காக பாடுபடுபவர்கள் நாங்கள். அதை நீங்கள் அறிவீர்கள்.’

‘அது திருவரங்கத்திலே கட்டப்பட்டிருக்கும் கோயில் ஆனாலும், அல்லது அயோத்தியில் கட்டப்பட வேண்டிய ராமர் ஆலயம் ஆனாலும், இவைகளுக்கெல்லாம் சரித்திரத்திலே சில வேர்கள் இருக்கின்றன. ஆனால், சரித்திரம் என்றைக்கும் மாற முடியாத, மாற்ற முடியாத ஒன்று.’

கருணாநிதி என்னதான் சொல்கிறார் என்று புரிகிறதா? மசூதி இடிக்கப்பட்டது மாற முடியாத, மாற்ற முடியாத வரலாறு, அயோத்தியில் ராமர் ஆலயம் கட்டப்பட வேண்டியது மாற முடியாத, மாற்ற முடியாத வரலாறு என்கிறாரா? நேரடியாக, துணிச்சலாக கருணாநிதி தம் கருத்தைச் சொல்வாரா?

ஆணாதிக்கக் கருத்துக்களைப் பரப்பும் உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பு

உச்சநீதிமன்றத்தில், சில தினங்கள் முன்னால், நீதிபதிகள் மார்க்கண்டேய கட்ஜø மற்றும் தாகீர் முன்பு, மத்திய அரசின் கூடுதல் சொலிசிட்டர் ஜெனரல் இந்திரா ஜெய்சிங் குமுறினார். 26.10.2006 முதல் அமலுக்கு வந்த குடும்ப வன்முறைச் சட்டத்தை வடிவமைப்பதில் பெரும் பங்காற்றியவர் இந்திரா ஜெய்சிங். தாம் ஒரு ஜீவனாம்ச வழக்கில் வழங்கிய தீர்ப்பு பற்றி நீதிபதி மார்க்கண்டேய கட்ஜø இந்திரா ஜெய்சிங்கிடம் கருத்து கேட்டார்.


நீதிபதிகள் விக்கிபீடியா, கூகுள் ஆகியவற்றுள் நுழைந்து ஒரு வழக்கில் தீர்ப்பளித்தனர். உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகள் நம்பிக்கைகள் அடிப்படையில் தீர்ப்பு தரும்போது, உலகமயக் காலங்களில், உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள், விக்கிபீடியாவையும் கூகுளையும் கூப்பிட்டுக் கொள்கிறார்கள்.

பச்சையம்மாள் என்ற பெண்ணுக்கு வேலுசாமி என்பவர் மாதம் ரூ.500 ஜீவனாம்சம் தரவேண்டும் என்ற கோவை நீதிமன்றத் தீர்ப்பை சென்னை உயர்நீதிமன்றம் உறுதி செய்தது. வேலுசாமி உச்சநீதிமன்றம் சென்றார். நீதிபதிகள் தமது தீர்ப்பின் பாரா 33ல் பின்வருமாறு எழுதினார்:

‘எங்கள் கருத்துப்படி, திருமண இயல்பில் உள்ள ஓர் உறவும், பொதுச் சட்ட திருமணம் போன்றதே. முறைப்படி திருமணம் செய்து கொள்ளாவிட்டாலும், பொதுச்சட்ட திருமணத்திற்கும் பின்வருவன தேவை:

அ) அந்த இருவரும் தம்மை சமூகத்தின் பார்வையில் தம்பதிகளாகக் காட்டி இருக்க வேண்டும்.

ஆ) அவர்கள் திருமணத்திற்குத் தகுதியான வயது வந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

இ) திருமணம் ஆகாவிட்டாலும், மற்றபடி திருமண உறவில் நுழையத் தகுதி பெற்றிருக்க வேண்டும்.

ஈ) அவர்கள் சுயவிருப்பத்தில் உறவு கொண்டு இருக்க வேண்டும். ஒரு கணிசமான காலத்திற்கு தம்பதியினராய் சமூகத்தின் கவனத்திற்குத் தம்மை வெளிப்படுத்தி இருக்க வேண்டும்.

(காண்க: பொதுச் சட்டத் திருமணம் பற்றி விக்கிபீடியா, கூகுள்)

எமது கருத்தில் 2005 சட்டப்படியான திருமணத்தின் இயல்பு கொண்ட ஓர் உறவு என்பது மேலே சொன்ன தேவைகளை நிறைவு செய்திருக்க வேண்டும். மேற்படி சட்டத்தின் பிரிவு 2(எஸ்) படி, ஓரே வீட்டில் பங்கு கொண்டு வாழ்ந்திருக்க வேண்டும்.’

நாடாளுமன்றம் சேர்ந்து வாழும் உறவு என்று சொல்லாமல், திருமணத்தை ஒத்த உறவு என்று சொல்லி உள்ளதால், சேர்ந்து வாழும் உறவில் உள்ள பல பெண்களை எங்கள் கருத்து பயன் பெறுவதில் இருந்து விலக்கத்தான் செய்யும் என்று குறிப்பிட்டார்கள்.

உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் அல்லவா? அதனால் மேலே சொன்னதையும் தாண்டிச் சென்று எழுதினார்கள்.

‘வார விடுமுறைகளில் சேர்ந்திருப்பதோ, ஓரிரவு உறவுகளோ, குடும்ப உறவுகளாகாது.’

‘ஒரு மனிதனுக்கு ஒரு வைப்பு இருந்தால் அந்த வைப்பை அவன் பணம் தந்து பராமரித்தால், அவன் பாலியல் தேவைக்கு மற்றும் அல்லது ஒரு வேலையாளாக அந்த வைப்பை உபயோகித்தால் அந்த உறவு எம் கருத்துப்படி, திருமணத்தை ஒத்த உறவல்ல.’

குதிரை குப்புறத் தள்ளியது. குழியும் பறித்தது.

‘வைப்பு’, ‘ஓரிரவு உறவு’ இவை உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் பயன்படுத்தும் மொழி. ஒரு நீதிபதி ஆறுதலாக, வைப்பாட்டி என்று சொன்னால் பரவாயில்லையா என வேறு கேட்கிறார். இந்திரா ஜெய்சிங் தீர்ப்பின் மொழியை மட்டும் அல்லாமல் தீர்ப்பு முடிவின் அடிப்படையையும் (ரேஷியோ) சரியாகவே கேள்விக்குள்ளாக்குகிறார். 21ஆம் நூற்றாண்டில் ஒரு பெண்ணை வைப்பு என எப்படி அழைக்கலாம்? இந்த அமர்வம் முன்பு நான் இனி வரமாட்டேன். உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு காலக் கடிகாரத்தைப் பின்னோக்கிச் சுழற்றுகிறது. இந்திரா ஜெய்சிங்கின் சீற்றம் நியாயமானது. பத்மாபட் என்ற வழக்கறிஞர் சொல்கிறார். ‘வைப்பு போன்ற வார்த்தைகள் ஒரு பாலுக்கு மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகின்றன. அவற்றைப் பயன்படுத்தக் கூடாது. காகிதத்தில், நம்மிடம் முற்போக்கு சட்டங்கள் உள்ளன. ஆனால் யதார்த்த நடைமுறையில் எல்லாமே வேறுதான். ஏட்டில் உள்ளபடி நடக்கத் தயாரில்லை. அந்தப் பொருளில் நாம் பழைய கற்காலங்களில்தான் வாழ்கிறோம்.’

குடும்ப வன்முறைச் சட்டம் - நோக்கம் என்ன ஆனது?

21ஆம் நூற்றாண்டு, பெண்கள் அதிகாரம் பெறுதல் என்ற தம்பட்டங்களை அடித்துக் கொண்டு, அய்முகூ அரசு குடும்ப வன்முறைச் சட்டம் கொண்டு வந்தது. திருமணம் செய்து கொள்ளாமலே பெண்களோடு சேர்ந்து வாழ்கிற ஆண்களின் வன்முறையையும் சட்டம் கட்டுப்படுத்தும் என்று சொல்லப்பட்டது. திருமணம் போன்றதொரு உறவு பற்றிய உறவு பற்றிப் பேசிய சட்டம், விக்கிபீடியா, கூகுள் விளக்கங்களைக் காணவில்லை. அப்படி எந்த விதிவிலக்குகளையும் சேர்க்கவில்லை. கூகுளும் விக்கிபீடியாவும், இந்திய நாடாளுமன்றத்தை இந்திய உச்சநீதிமன்றத்தை வழிநடத்துமா? சட்டப்படியான திருமணமா இல்லை என்றெல்லாம் பார்த்து, ஆணோடு பெண் சேர்ந்து வாழ இந்தியாவில் வாய்ப்பு உண்டா? தெரிவு செய்து உறவு கொள்ளும் சுதந்திரம் பெண்களுக்கு உண்டா? பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு நிவாரணம் என்ற கண்ணோட்டம் காணாமல் போய், புனிதமான குடும்ப உறவுக்குக் களங்கமா என்ற கேள்வியே மேலேழுந்துள்ளது.

கீறிப்பார் - ஆணாதிக்கம் தெரியும்

தோழர் லெனின் கம்யூனிஸ்ட்களுக்கு எச்சரிக்கை விடுத்தார்:

‘ஒரு கம்யூனிஸ்டைக் (ஆணை) கீறிப் பாருங்கள். நீங்கள் ஓர் அற்பவாதியைக் காணலாம். கூருணர்வுக்குரிய இடத்தைச் கீறிப்பார்த்தால், பெண்கள் பற்றிய அவர்கள் மனோபாவத்தை அறிந்து கொள்ளலாம்’. சமூகத்தின் முன்னணி வர்க்கம் பாட்டாளி வர்க்கம். அந்தப் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் முன்னணிப் படை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி. கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தோழர்களே, ஆணாதிக்க ஆபத்துக்குப் பலியாகிறார்கள். நம் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் எம்மாத்திரம்? ஆனால் சகிக்க முடியாத அளவுக்கு ஊருக்கு உபதேசம் செய்பவர்கள், எவ்வளவு பழமைக் குப்பைகளைச் சுமக்கிறார்கள்?

‘பெண் ஏன் அடிமையானாள்?’ என்ற பிரசுரத்தின் 10ஆவது அத்தியாத்திற்கு பெரியார், ‘பெண் விடுதலைக்கு ஆண்மை அழிய வேண்டும்’ எனத் தலைப்பிட்டு எழுதுகிறார். ‘ஆண்மை எனும் பதமே (சொல்லே) பெண்களை இழிவுபடுத்தும் வகையில் உலக வழக்கில் உபயோகப்படுத்தப்பட்டு வருகிறது என்பதைப் பெண்கள் மறந்து விடக்கூடாது. அந்த ஆண்மை உலகில் உள்ள வரையிலும் பெண்களுக்கு மதிப்பு இல்லை என்பதைப் பெணகள் ஞாபகத்தில் கொள்ள வேண்டும். உலகத்தில் ஆண்மை நீடிக்கும் வரையில் பெண்கள் அடிமையும் வளர்ந்தே வரும். பெண்களால் ஆண்மை என்ற தத்துவம் அழிக்கப்பட்டால் ஒழிய, பெண்களுக்கு விடுதலை இல்லை என்பது உறுதி.’ (கழங்களுக்கும் பெரியாருக்கும் எந்தத் தொடர்பும் கிடையாது, இருக்க முடியாது என்பதற்கு இந்த ஒரு மேற்கோளே சான்று கூறும்)

பெரியாரின் அறச் சீற்றம் தாண்டி

மார்க்சீயப் பேராசான் எங்கல்ஸ், குடும்பம், தனிச்சொத்து, அரசு ஆகியவற்றின் தோற்றம் நூலில், ஒருதார மணக் குடும்பம் பிறந்து வளர்ந்த கதையை விளக்குகிறார். ‘ஒற்றைத் தனி நபர், அதுவும் ஓர் ஆண் கைகளில் கணிசமான செல்வம் குவிந்ததிலிருந்து, வேறு யாருக்கும் இல்லாமல் அந்த ஆணின் குழந்தைகளுக்கு அந்தச் செல்வத்தை விட்டுச் செல்லும் தேûயிலிருந்து ஒரு தார மணமுறை தோன்றியது.’

புராதன பொது உடைமை போய், தனிச் சொத்து பிறந்தவுடன், புனிதமான ஒரு தார மணக் குடும்பமும், அரசும் பிறந்தன.

புனிதத் குடும்பத்தின் புனித ஒரு தார மணமுறையின் எதிர்காலம்

எங்கல்ஸ் சொல்வதையே பார்ப்போம்.

‘ஆனால் உற்பத்தி சக்திகள் என்ற நிலையான, சுவீகரித்துவிடக் கூடிய செல்வத்தின் பெரும்பகுதியை சமூக சொத்தாக மாற்றுவதன் மூலம், விட்டுச்செல்வது, சுவீகரிப்பது ஆகியவை பற்றிய கலக்கங்களை எதிர்வருகிற சமூகப்புரட்சி குறைந்தபட்சமானதாக்கிவிடும்; உற்பத்தி சக்தியை சமூக சொத்தாக மாற்றும்போது, அதனுடன் கூடவே கூலியுழைப்பு, பாட்டாளி வர்க்கம், அவற்றுடன், ஒரு நிச்சயமான எண்ணிக்கையிலான பெண்களுக்கு பணத்துக்காக சரணடைய வேண்டியிருக்கிற தேவையும் மறைந்து போகும். பாலியல் தொழில் மறைந்து போகும்; ஒருதார மணமுறை வீழ்ந்துவிடுவதற்கு பதிலாக, இறுதியில் - ஆண்களுக்கும் கூட - ஒரு யதார்த்தமாகிவிடும்... ஒற்றை குடும்பம் சமூகத்தின் பொருளாதார அலகாக இனியும் தொடராது. தனிப்பட்ட வீட்டு பராமரிப்பு ஒரு சமூக தொழிலாக மாறிவிடும். குழந்தை பராமரிப்பும் கல்வியும் பொது விவகாரம் ஆகி விடுகின்றன. எல்லா குழந்தைகளையும் - அவர்கள் மண உறவில் பிறந்தவர்களானாலும் சரி, மண உறவுக்கு வெளியே பிறந்தவர்களானாலும் சரி, சமூகம் சமமாக கவனித்துக் கொள்கிறது. எனவே, ‘விளைவுகள்’ பற்றிய கவலை - இதுவே பெண் தான் காதலிக்கிற ஒருவனுக்கு தன்னை சுதந்திரமாகக் கொடுப்பதை தடுக்கிற தார்மீக பொருளாதாரரீதியான மிகவும் முக்கியமான சமூகக் காரணியாகும் - இது மறைந்துவிடும்.’

இந்த பாதகமான அம்சங்கள் போக்கப்பட்டுவிடும். நல்லது. ‘ஆனால் என்ன சேர்க்கப்படும்? ஒரு புதிய தலைமுறை வளர்ச்சியடைந்த பிறகு அது முடிவு கட்டப்படும். அந்தத் தலைமுறையைச் சேர்ந்த ஆண்களுக்கு பணத்தைக் கொண்டு அல்லது சமூகரீதியான இதர அதிகார சாதனங்களைக் கொண்டு ஒரு பெண்ணை இணங்கச் செய்யும்படி தம் வாழ்க்கையில் என்னென்றைக்குமே நேராது; பெண்கள் உண்மை காதலுக்காக மட்டுமின்றி வேறெந்த நோக்கத்துக்காகவும் எந்த ஆணுக்கும் என்றைக்குமே இணங்க மாட்டார்கள். அல்லது பொருளாதார விளைவுகளைப் பற்றி அஞ்சி தம்முடைய காதலனுக்கு தம்மை கொடுப்பதற்கு தயங்க வேண்டிய நிலை அவர்களுக்கு ஏற்படாது. அப்படிப்பட்ட மக்கள் தோன்றியவுடனேயே அவர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று இன்று நாம் நினைக்கிறோமோ அதை சிறிதும் பொருட்படுத்த மாட்டார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொரு நபருடைய நடைமுறையை ஒட்டி தமது சொந்த நடைமுறையையும் அதற்குப் பொருத்தமான தமது சொந்த பொதுக் கருத்தையும் நிலை நாட்டுவார்கள். விசயம் அத்துடன் முடிந்துவிடும்.’

விபச்சாரி, விதவை, வைப்பு, வைப்பாட்டி, கற்பு என தம் செம்மொழி, ஒரு பாலுக்கு மறு பால் சொல் இல்லாமல் இருக்கிறது. இது ஏதோ யதேச்சையாய் நேர்ந்ததல்ல. பேயரசு செய்தால் பிணம் தின்னும் சாத்திரங்கள். தனிச் சொத்தும் ஆணாதிக்கமும் பிரிக்க முடியாதவை. இருபாலரும் இணைந்து இரட்டை நுகத்தடியை உடைக்க வேண்டியதை நோக்கி, கனம் கோர்ட்டார் நம்மைச் சிந்திக்கத் தூண்டுகின்றனர்.

தமிழ்நாட்டில் பள்ளிக் கல்வி

கோவிந்தா... கோவிந்தா... கோவிந்தா...


அன்று கீழ்சாதியைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு ஒரு கல்வி, மேல் சாதியைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு வேறு கல்வி என்று இருந்தது. இன்று காசுள்ளவர்களுக்கு ஒரு கல்வி, காசில்லாதவர்களுக்கு வேறு கல்வி, அல்லது கல்வி இல்லை என்றுள்ளது. உலகமயமும் தனியார்மயமும் வருணாசிரம தர்மத்தை பாதுகாக்கின்றன. பள்ளியில் உள்ள கழிப்பிடங்களை தலித் மாணவர்களை கொண்டு சுத்தம் செய்வது தமிழ்நாட்டில் நடக்கிறது.

பார்ப்பனிய எதிர்ப்பு, பகுத்தறிவு வளர்ப்பு என தீவிரமான ஜனநாயக இயக்கங்களுக்கு, முற்போக்கு விழுமியங்களுக்கு தமிழக மக்கள் சொந்தக்காரர்கள். இன்று கல்வியில் பிரிவினை, வேறுபாடு, மேல் கீழ் ஆகியவற்றுக்கு தமிழக ஆட்சியாளர்கள் வழிவகுத்துவிட்டார்கள்.

அன்று சாதியால் தாழ்ந்ததால் கல்விச்சாலைக்கு வெளியே சில மாணவர்கள் நிறுத்தப்பட்டார்கள். இன்று பள்ளி நிர்ணயித்த கட்டணத்தை செலுத்தவில்லை என்று சில மாணவர்கள் வெளியே நிறுத்தப்படுகிறார்கள்.

தமிழக அரசின் தவறான கல்விக் கொள்கையின் விளைவை அந்தப் பிஞ்சுகள் தலையிலும் நெஞ்சிலும் சுமக்கின்றன.

இலவச பஸ் பாஸ், இலவச புத்தகங்கள் என்று ஏமாற்றப் பார்த்தார் கருணாநிதி. அவர் சற்றும் எதிர்பாராத வகையில் தமிழகமெங்கும் பெற்றோர்கள் போராட்டங்கள் நடத்துகிறார்கள். பள்ளிகளை முற்றுகையிடுகிறார்கள்.

கும்பகோணத்தில் எரிந்து போன குழந்தைகள் கூட தனியார் கல்வி என்ற கொள்கையில் எந்த மாற்றமும் கொண்டு வரவில்லை. அடுத்தடுத்து தொடர்ச்சியாக நடந்த பள்ளி மாணவர்கள் வாகன விபத்துக்களில் உயிரிழந்த குழந்தைகளும் அவர்களுடன் உயிரிழந்த சில கனவுகளும் கூட ஆட்சியாளர்களை மாற்றவில்லை.

முளையிலேயே கிள்ளி எறியப்படாததால் இன்று அந்த விஷ விதை விருட்சமாக மாறியுள்ளது. தருமபுரியில் பள்ளி வாகன விபத்தில் பள்ளிக்குள்ளேயே ஒரு மாணவர் இறந்து போகிறார்கள். சீற்றமடைந்த மக்கள் பள்ளியை சூறையாடுகிறார்கள். வழக்கம் போல் மக்கள் கைது செய்யப்படுகிறார்கள். ஆனால் பள்ளி நிர்வாகம், அனைத்து தனியார் பள்ளி நிர்வாகங்களின் அமைப்பொன்றின் மூலம் தனியார் பள்ளிகளுக்கு பாதுகாப்பு கேட்கிறது. பாதிக்கப்பட்டவர்க்கு சிறை, பாதிப்புக்குக் காரணமானவர்களுக்கு பாதுகாப்பு. இது உலகமய நியாயம்.

இன்று இன்னும் ஒரு படி மேலே போய் தனியார் பள்ளி நிர்வாகங்கள் எல்லாம் சேர்ந்து தமக்கு விருப்பமான கட்டணத்தை வசூலிக்க உரிமை கேட்கின்றன. கருணாநிதியும் அவர்கள் கவலை கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் என்றும், அவர்கள் முறையிடலாம் என்றும் சொல்லிவிட்டார்.

சோழனின் பேரன் சொல்லிவிட்ட பிறகு யாருக்காக அஞ்ச வேண்டும்? தான் நிர்ணயித்த கட்டணத்தை கட்டாத மாணவர்களை வெளியே நிறுத்தி அவமானப்படுத்தி மகிழ்கின்றன தனியார் பள்ளி நிர்வாகங்கள். சென்னையின் தனியார் பள்ளி ஒன்று அநியாயக் கட்டணத்தை எதிர்த்துப் போராடிய பெற்றோர்கள் மீது காவல்நிலையத்தில் புகார் கொடுத்தது.

நீதிமன்றம் கூட முதல் சுற்றில் தனியார் பள்ளிகளுக்கு ஆதரவாகவே இருந்தது.

பள்ளி மாணவர்கள் அவமானப்படுகிறார்கள். பெற்றோர்கள் அவர்களைப் பார்த்து துடித்துப் போகிறார்கள். இந்த அவமானமும் துன்பமும்தான் கருணாநிதி நடத்தும் நல்லாட்சி! தமிழகத்தின் வளர்ச்சி!

தனியார் பள்ளிக் கல்வி கட்டணங்களை முறைப்படுத்த புறப்பட்ட திமுக அரசு ஜ÷லை 16 அன்று தமிழ்நாடு பள்ளிகள் (கட்டண வசூல் முறைப்படுத்துதல்) மசோதா 2009 கொண்டு வந்து, ஜ÷லை 21 அன்று சட்டமன்றத்தில் நிறைவேற்றி, ஆகஸ்ட் 7 அன்று அறிவித்தது. சட்டத்தின் விதிகள் டிசம்பர் 7 அன்று வெளியாயின.

சட்டம் சொன்னதுபடி நீதிபதி கோவிந்தராஜன் தலைமையில் தனியார் பள்ளிகள் கட்டண நிர்ணய கமிட்டி, 10934 தனியார் பள்ளிகளுக்கு கட்டணம் நிர்ணயிக்க 2009 டிசம்பரில் அமைக்கப்பட்டது.

10233 அரசு உதவி பெறாத பள்ளிகளுக்கான கட்டணங்கள் வெளியிடப்பட்டன. 701 பள்ளிகள் குழுவின் கேள்வித்தாளுக்கு பதில் தரவில்லை.

சட்டமும் கமிட்டியும் தனியார் பள்ளிகள் இருப்பதை, இயங்குவதை, தொடர்வதை அங்கீகரிக்கின்றன. தங்களுக்கு விருப்பமான கட்டணத்தை நிர்ணயிக்கும் அவற்றின் உரிமையை அங்கீகரிக்கின்றன. இந்த எல்லைகளுக்குள்தான் கோவிந்தராஜன் குழு கட்டணங்கள் வெளியிடப்பட்டன.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, மத்திய அரசு திட்டத்தில் கல்விக் கட்டணம் எதுவும் வசூலிக்காத கேந்திரிய வித்யாலயா பள்ளிகளுக்குக் கூட கோவிந்தராஜன் குழு கட்டணம் நிர்ணயித்திருக்கிறது. இந்தப் பள்ளிகளில் 8ஆம் வகுப்பு வரை கட்டணம் ஏதும் வசூல் செய்வதில்லை. பெண் மாணவர்களுக்கும் அட்டவணை சாதியினர் மற்றும் அட்டவணை பழங்குடியினர்க்கும் 12ஆம் வகுப்பு வரை எந்தக் கட்டணமும் வசூல் செய்வதில்லை என்று அவற்றின் கல்வி அதிகாரி சொல்கிறார்.

அந்தந்த பள்ளியில் உள்ள உள்கட்டுமான வசதிகளை, வேறு பல வசதிகளை கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு அவற்றுக்கேற்ப கட்டணம் நிர்ணயிக்கப்பட்டதாக கோவிந்தராஜன் குழு சொல்கிறது.

குழுவின் எழுத்துபூர்வமான அனுமதியின்றி கூடுதல் கட்டணம் வசூல் செய்யக் கூடாது என்று குழு சொன்னால் அனுமதி பெறுவது தனியார் கல்வி நிறுவனங்களுக்கு தமிழ்நாட்டில் ஒரு விசயமா?

6,400 பள்ளிகள் கட்டண உயர்வுக்காக மனு கொடுத்துள்ளன.

சில பள்ளிகளை அனுமதிக்கலாம் என்று கோவிந்தராஜன் 21.10.10 அன்று சொன்னார். (டெக்கான் கிரானிக்கிள்).

கூடுதல் கட்டணத்தை எதிர்த்து போராட்டங்கள் எழுந்தன. இந்த நிலை தொடர்ந்தால் 1 கோடி மாணவர்கள், 1 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட ஆசிரியர்கள் மற்றும் ஊழியர்கள் - இவர்கள் பாதிக்கப்படுவார்கள் என்று தனியார் பள்ளி நிர்வாகங்கள் என்று கவலைப்படுகின்றன. வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதென்றால், மிரட்டுகின்றன.

குழு நிர்ணயிக்கப்பட்ட கட்டணம் என்ன என்று பொது மக்களுக்கு தெரியப்படுத்தவே திமுக அரசுக்கு மக்கள் போராட்டங்கள் நிர்ப்பந்தம் தர வேண்டியிருந்தது. துவக்கத்தில் தலைமை கல்வி அதிகாரி அலுவலகத்தில் கூட விவரங்கள் கிடைக்கவில்லை. நேராக பள்ளிகளுக்கு அனுப்பிவிட்டதாக சொன்னார்கள்.

கோவிந்தராஜன் குழு நிர்ணயித்த கட்டணத்தை அமலாக்க நீதிமன்ற தடைக்கு எதிராக பெற்றோர் நடத்திய போராட்டங்களைப் பார்த்து, முதலில் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்த திமுக அரசு வேறு வழியின்றி நீதிமன்ற தடை பெற்றது.

இந்தத் தீர்ப்பும் குழு நிர்ணயித்த கட்டணத்துக்கு மேல் வசூல் செய்யப்பட்ட கட்டணம் இருப்பாக கணக்கில் கொள்ளப்பட வேண்டும் என்றும், பள்ளியின் மீதான புகார் நிரூபிக்கப்பட்டு தண்டனை வழங்கப்பட்டால் திருப்பித் தர வேண்டும் என்றும் சொல்கிறது. ஆக, இப்போதைக்கு கூடுதல் கட்டணம் செலுத்தியவர்களுக்கு கோவிந்தாதான்.

முறையீடு செய்த பள்ளிகளிடம் நேரில் கருத்து கேட்டு தனிப்பட்ட ஆணைகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று இந்த தீர்ப்பு சொன்னது. 6,400 பள்ளிகள், 4 மாத கால அவகாசம். என்ன செய்வது? கோவிந்தராஜன் பதவி விலகிவிட்டார்.

தனியார் பள்ளிகளில் தங்கள் குழந்தைகளை சேர்த்துவிட்டு ஏனிப்படி பெற்றோர் துன்பப்பட வேண்டும்? சென்ற ஆண்டு கல்லூரிகளில் கட்டணக் கொள்ளை நடந்தபோது பெற்றோர்கள் பேராசைக்காரர்கள் என்றார்கள்.

தங்கள் குழந்தைகள் மேலான கல்வி பெற வேண்டும் என்று பெற்றோர்கள் ஏன் பேராசைப்படக் கூடாது?

அரசுப் பள்ளிகளிலும் கல்லூரிகளிலும் போதுமான, தேவையான உள்கட்டுமான வசதிகளும், கல்வியில் தரமும் இருந்துவிட்டால் பெற்றோர் ஏன் அவற்றை தேடி வேறு இடங்களில் அலைய வேண்டும்?

கல்வி மொத்தமும் அரசின் கைகளிலேயே இருந்துவிட்டால், கல்வியில் தனியாருக்கு இடம் என்றால் பெற்றோர் ஏன் வேறு இடம் செல்ல வேண்டும்?

தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் வளர அரசு பள்ளிகளை, கல்லூரிகளை தாழ்ந்த தரத்தில் வைத்திருப்பது அரசின் அறிவிக்கப்படாத கொள்கையாக இருக்கும்போது பெற்றோருக்கு வேறு போக்கிடம்தான் எது?

தனியார் பள்ளிகளில் 40 - 50 மாணவர்களுக்கு ஓர் ஆசிரியர் என்றால், அரசுப் பள்ளிகளில் 100 மாணவர்களுக்கு ஓர் ஆசிரியர் என்பதுதானே நிலைமை?

தமிழ்நாடு அரசு தரும் விவரங்கள்படி இப்போது மாநிலத்தில் மொத்தம் 53,500 பள்ளிகள், நான்கரை லட்சம் ஆசிரியர்கள், 1 கோடியே 40 லட்சம் மாணவர்கள் உள்ளனர். இவர்களில் 40 லட்சம் மாணவர்கள் 10,934 தனியார் பள்ளிகளில் படிக்கின்றனர்.

2005 - 2006ல் 8,964 என்றிருந்த தனியார் பள்ளிகளின் எண்ணிக்கை 2010ல் 10,934ஆக உயர பெற்றோரின் பேராசையா காரணம்? சென்ற ஆண்டு பெய்த மழையில் திருவள்ளூர் மாவட்டத்தின் பல பள்ளிகள் தண்ணீரில் மூழ்கின. அடுத்த இரண்டு மூன்று மாதங்களுக்கு தண்ணீர் தேங்கி நின்ற பள்ளிகளில்தான் அந்தக் குழந்தைகள் படித்தன. பாம்புகள் அவ்வப்போது வகுப்பறைக்குள் வந்து சென்றன. தங்கள் குழந்தைகள் உயிருடன் இருக்க வேண்டும் என்று வறிய பெற்றோர்கள் நினைப்பது பேராசையா?

இப்போது பிரச்சனை அதன் எல்லைகளை கடந்த பிறகும் தும்பை விட்டு வாலைத்தானே அரசு பிடிக்கிறது?

தடைக்கு தடை வழங்கிய தீர்ப்பும் கூடுதல் கட்டணம் வசூலிக்கும் பள்ளியின் அங்கீகாரம் ரத்து செய்யப்படும் என்றுதான் சொல்கிறது. கருணாநிதி வேடிக்கைப் பார்க்கிறார். அந்தப் பள்ளிகளை அரசு ஏற்று நடத்தும் என்று சொல்ல நீதிபதிக்கோ கருணாநிதிக்கோ துணிச்சல் இல்லை.

பிரச்சனைக்கு தீர்வு தனியார் பள்ளி கல்வி கட்டணங்களை மாற்றி அமைப்பதில் இல்லை. கல்வி பற்றிய கொள்கையை மாற்றி அமைப்பதில் உள்ளது. சுதந்திரம் அடைந்து 63 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அனைவருக்கும் கல்வி, அதற்கு சட்டம் என்று கபில் சிபலும், சமச்சீர் கல்வி என்று கருணாநிதியும் மாறிமாறி அறிக்கை விடுகின்றனர்.

தனியார் கைகளில் கல்வி, தனியார் கொள்ளைக்கு கல்வி ஆகியவற்றுக்கு அரணாக நின்றுகொண்டு அனைவருக்கும் கல்வி, சமச்சீர் கல்வி என்று பேசுவது பொருளற்றது. நடைமுறைக்கு ஒவ்வாதது.

அரசு, தனியார் கைகளில் இருந்து கல்வியை விடுவித்து, டாஸ்மாக் நடத்துவதற்கு பதிலாக கல்வி நிறுவனங்களை நடத்த வேண்டும். கழகங்களும் காங்கிரசும் இதைச் செய்யப் போவதில்லை.

எப்படியாயினும் இன்றைய நிலைமைகளில் தரப்படும் கல்வி முதலாளித்துவத்துக்கு விசுவாசமாக இருந்து, அதற்கு கட்டுப்பட்டு, அதன் எல்லைகளுக்குள் சுருங்கி நின்று, அதன் உற்பத்தியை உறுதிப்படுத்தி, லாபத்தை மேலும் மேலும் பெருக்கி, அதை வளர்ப்பதற்கேயன்றி வேறல்ல.

முதலாளித்துவம் தனது அடிமைகளுக்கு உண்டி கொடுக்கக்கூட தகுதியில்லாமல் போய்விட்டது என்று கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கையில் மார்க்ஸ் சொன்னார். உண்டி கூட தர முடியாத முதலாளித்துவம் கல்வியா தரப்போகிறது?

முதலாளித்துவம் தனது சவக்குழியை தோண்டுபவர்களை தானே உருவாக்குகிறது என்றும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கையில் மார்க்ஸ் சொன்னார். கருணாநிதி ஆட்சி தனது சவக்குழியை தானே தோண்டிக் கொண்டிருக்கிறது. கல்வி தனியார்மயத்தால் பாதிக்கப்பட்ட பெற்றோர்கள் அதற்கு உதவுகிறார்கள்.

மக்களை ஏமாற்றும் போட்டியில் அய்முகூ அரசும் ஆலோசனைக் குழுவும்

கருணாநிதி 2011 சட்டமன்ற தேர்தல்களுக்கு தயாராகிறார் என்றால், சோனியா காந்தி 2014 நாடாளுமன்ற தேர்தல்களுக்கு தயாராகிறார். அவர் தலைமையிலான தேசிய ஆலோசனைக் குழு உணவுப் பாதுகாப்பு பற்றி தந்துள்ள முன்வைப்புக்களின் பின் இருக்கும் செய்தி இதுதான்.


தேசிய உணவுப் பாதுகாப்பு சட்டம் பற்றி விவாதித்த மத்திய அமைச்சர்கள் குழு, வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே உள்ள குடும்பங்களுக்கு பொது விநியோகத்தில் தரப்படும் உணவு தானியத்தின் அளவு 25 கிலோவுக்கு மிகக் கூடாது என்றும், வறுமைக் கோடு உச்சவரம்பு திட்டக் கமிஷன் சொல்லும் உச்சவரம்பாகவே, அதாவது, கிராமப்புறங்களில் ரூ.368 மாத வருவாய், நகர்ப்புறங்களில் ரூ.560 மாத வருவாய் என்றுதான் இருக்க வேண்டும் என்றும் நிபந்தனைகள் போட்டுள்ளது.

இந்த நிபந்தனைகளுக்கு அப்பால் அறிவிக்கப்பட்டுள்ள தேசிய ஆலோசனைக் குழுவின் முன்வைப்புக்கள், கேட்க மக்கள் ஆதரவு முன்வைப்புக்கள் போல் இருக்கின்றன என்றும் உண்மையில் அவை இருக்கும் நிலைமைகளில் கொஞ்சமும் மாற்றம் கொண்டு வர முடியாதவை என்றும் குழுவின் உறுப்பினரான ஜீன் ட்ரீஸ் சொல்கிறார்.

பொதுவிநியோக திட்டத்தில் இப்போது 18 கோடி பேர் மட்டுமே மான்ய விலையில் உணவு தானியங்கள் பெறுகின்றனர். மொத்த அரசாங்க செலவினங்களில் 5% மட்டுமே இதற்காக செலவிடப்படுகிறது.

தேசிய ஆலோசனைக் குழுவின் முன்வைப்புக்கள்படி மக்கள் தொகையில் 75% பேருக்கு உணவுப் பாதுகாப்பு தரப்படும். 90% கிராமப்புற மக்களும் 50% நகர்ப்புற மக்களும் இந்தத் திட்டத்தின் கீழ் வருவார்கள். ஒரு வழியாக அரசாங்கம் 80 கோடி இந்தியர்கள் பசித்திருக்கிறார்கள் என்று ஒப்புக்கொண்டுள்ளது.

ஆனால், இவர்களை இரண்டு பிரிவுகளாக பிரிக்கிறது. ஒரு பிரிவு முன்னுரிமை பிரிவு. இதில் 46% கிராமப்புற குடும்பங்களும் 28% நகர்ப்புற குடும்பங்களும் அடங்கும். 5 பேர் கொண்ட குடும்பத்தில் ஒருவருக்கு 7 கிலோ என்ற கணக்கில், இவர்கள் மாதமொன்றில் 35 கிலோ உணவு தானியங்கள் பெறுவார்கள். அரிசி கிலோ ரூ.3 விலையிலும், கோதுமை கிலோ ரூ.2 விலையிலும் பிற தானியங்கள் கிலோ ரூ.1 விலையிலும் தரப்படும்.

இன்னொரு பிரிவு பொது பிரிவு. இதில் 44% கிராமப்புற குடும்பங்களும் 22% நகர்ப்புற குடும்பங்களும் அடங்கும். 5 பேர் கொண்ட குடும்பத்தில் ஒருவருக்கு 4 கிலோ என்ற கணக்கில், இந்த பிரிவுக்கு அரசு கொள்முதல் செய்யும் விலையில் பாதி விலைக்கு மாதமொன்றில் 20 கிலோ உணவு தானியங்கள் வழங்கப்படும். தற்போதைய நிலவரப்படி இது ரூ.5.50 அல்லது ரூ.6.

வறுமைக் கோட்டை அழித்து விட்டார்கள்!.

2014க்குள், அதாவது, அடுத்த நாடாளுமன்ற தேர்தல்களுக்குள் இவர்கள் அனைவரும் பாதுகாப்பு கொண்டு வரப்பட வேண்டும் என்று முன்வைப்புக்கள் சொல்கின்றன. மட்டுமின்றி 2017 வரை இந்த மான்யங்களில் எந்த மாற்றமும் இருக்கக் கூடாது என்றும் தேசிய ஆலோசனைக் குழு சொல்கிறது.

இந்த அறிவிப்புகள் முதல் கட்டத்தில் மிகவும் பின்தங்கிய 150 மாவட்டங்களில் அமலாகும்.

யார் இந்த 75% மக்கள், இவர்களில் முன்னுரிமை பிரிவு எது, பொதுப்பிரிவு எது என்பதை இந்திய அரசாங்கம் முடிவு செய்ய வேண்டும். இதுதான் இப்போது மிகப் பெரிய கேள்வி.

ஜீன் ட்ரீஸ் சொல்வதுபடி தேசிய ஆலோசனை குழு அறிவித்துள்ள முன்வைப்புக்கள் இப்போதுள்ள நிலைமைகளை தொடரச் செய்யும்; எந்த மாற்றமும் ஏற்படுத்தாது; உணவுப் பாதுகாப்பின் முக்கியமான கூறுகளை இந்த முன்வைப்புக்கள் கணக்கில் கொள்ள தவறிவிட்டன; பொது விநியோகம் பற்றிய வரையறைகள் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ், மேல் உள்ளவர்கள் என்ற செயற்கையான பிரிவினைகளை நீக்கவில்லை. பொதுவிநியோகம் மூலம் அல்லாமல் உணவுப் பாதுகாப்பை உறுதி செய்யக்கூடிய முதியோர் ஓய்வூதியம், குழந்தைகள் நலத் திட்டங்கள் ஆகியவற்றில் இருந்த பாதுகாப்புக்கள் இறுதி முன்வைப்புக்களில் கைவிடப்பட்டுவிட்டன.

கிட்டங்கிகளில் உணவு தானியங்கள் அழுகிப் போகின்றன. பசித்த மக்கள் வற்றிய வயிற்றுடன் வாடிக் கிடக்கிறார்கள். அழுகிப் போனால் போகட்டும், பசித்தவர்களுக்கு தரமுடியாது என்று பிரதமரும் உணவு அமைச்சரும் சொன்னதால் ஏற்பட்ட தோற்ற இழப்பை ஈடு செய்ய தியாகத் திருவுரு சோனியா காந்தி உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம் ஏற்பாடு செய்கிறார்.

இந்திய கிராமப்புறங்களில் வறுமைக்கோட்டுக்குக் கீழ் இருப்பவர்கள் 28% என்று திட்ட கமிஷனும், 50% என்று சக்சேனா கமிட்டியும், 42% என்று டெண்டுல்கர் கமிட்டியும், 80% என்று அமைப்புசாரா துறை தேசிய ஆணையமும் சொல்கின்றன. நான்கையும் விட்டுவிட்டு புதுக் கணக்கு ஒன்று எடுக்க வேண்டும் என்று சோனியா சொல்கிறார்.

வறுமைக் கோட்டை நிர்ணயிக்கும் நிபந்தனைகள் என்ன, எது வறுமைக் கோடு, அதன் மேலும் கீழும் இருப்பவர்கள் யார் என்பதை தீர்மானிப்பதில் இன்னும் முடிவுக்கு வராத அய்முகூ அரசு இனி முன்னுரிமை பிரிவு எது, பொதுப்பிரிவு எது, இவர்களை பிரிக்கும் கோடு எது என்று தீர்மானிக்க வேண்டும்.

அனைவரையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி என்ற வாய்வீச்சின் அருகில் கூட செல்ல அய்முகூ அரசு தயாராக இல்லை என்பதை இந்த ஆலோசனைகள் உறுதி செய்கின்றன. இப்போதும் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய பொது விநியோகம் பற்றி பேச மறுக்கின்றன.

மத்திய உணவு அமைச்சர் சரத் பவார், தேசிய ஆலோசனை குழுவின் பரிந்துரைகளை செய்தித்தாள்களில்தான் படித்தாராம். இந்தப் பரிந்துரைகள்படி இருப்பு, வெளிச்சந்தை, பிற நல்வாழ்வு திட்டங்கள் எல்லாம் போக, முன்னுரிமை பிரிவில் உள்ள 9.70 கோடி குடும்பங்களுக்கும், பொதுப் பிரிவில் 8.90 கோடி குடும்பங்களுக்கும் 6 கோடியே 21 லட்சம் டன் உணவு தானியங்கள் தேவைப்படும் என்றும், இந்த ஆண்டு 5.74 கோடி டன்தான் கொள்முதல் செய்யப்பட்டது என்றும், இதில் 4.38 கோடி டன் பொது விநியோகத் திட்டத்திற்கே போய் விடுகிறது என்றும் புலம்புகிறார்.

இந்தப் புலம்பல் பின் அவருக்கு இருக்கும் அக்கறை உணவு தானிய ஏற்றுமதி பற்றியது என்பது அவர் அடுத்து சொன்னதில் தெரிய வருகிறது. நேரு ஆட்சியில் இருந்தபோது, அகில இந்திய காங்கிரஸ் கமிட்டியில், உணவு தானியங்களை தேசியமயமாக்குவது என்று ஒரு முடிவு எடுக்கப்பட்டது என்றும் 10 நாட்களில் அந்த முடிவு கைவிடப்பட்டது என்றும் சொல்கிறார். இப்போது கோதுமை, அரிசி, சர்க்கரை எல்லாம் போதுமான அளவு இருப்பதாகவும், அடுத்த கொள்முதலும் சிறப்பாகவே அமையும் என்றும், இவற்றை ஏற்றுமதி செய்ய வழிவிடும் வகையில் அரசு எந்த முடிவையும் கிடப்பில் போடும் என்றும் துணிச்சலாக சொல்கிறார். அழுகிப்போகும் தானியங்களை பசித்தவர்களுக்கு கொடுங்கள் என்று உச்சநீதிமன்றம் சொன்னபோது, அது முடியாது என்று மறுத்தவர் இப்போது, சொந்த நாட்டு மக்கள் பட்டினியில் செத்தாலும் ஏற்றுமதி வருவாய் முக்கியம் என்கிறார்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, நாற்றம் அடிக்கும் அரிசி, புழுத்துப்போன கோதுமை, எடை குறைந்த மண்ணெண்ணெய், கலப்படம் செய்யப்பட்ட சர்க்கரை, எண்ணெய், பருப்பு, வேறு வழியில்லை என்று அவற்றையும் வாங்கி உண்ணும் மக்கள், ஊழல், பதுக்கல், கடத்தல், கள்ளச்சந்தை என்று இருக்கும் தமிழக பொது விநியோகத் திட்டம்தான் முன்மாதிரி என்று சொல்லும் நிலை நாட்டில் உள்ளது. பித்தளையை ஈயத்துடன் ஒப்பிடுகிறார்கள்.

பித்தளையின் அழகைப் பற்றி தமிழக அரசு சில விவரங்கள் தருகிறது. 1997ல் லக்டாவாலா கமிட்டி பரிந்துரைகள்படி தமிழ்நாட்டில் மொத்த மக்கள் தொகையில் 35% பேர், 1991 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி 48 லட்சத்து 62 ஆயிரம் குடும்பங்கள் வறுமைக்கோட்டுக்கு கீழ் உள்ளன எனக் கணக்கிடப்பட்டது. அந்தக் கணக்கின் அடிப்படையில் தமிழகத்துக்கு வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ், மேல் உள்ளவர்களுக்கு தானியங்கள் ஒதுக்கியது. ஆனால் தமிழ்நாடு அரசு வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ் உள்ளவர்களுக்கான ஒதுக்கீட்டை மட்டும் மத்திய அரசிடம் இருந்து பெற்றுக் கொள்கிறது.

மத்திய அரசிடம் வாங்கி, மாநில பொது விநியோகத்தில் விற்கும்போது, வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ் உள்ள ஒவ்வொரு அட்டைக்கும் மாதமொன்றில் ரூ.46.50 மானியமும், வறுமைக் கோட்டுக்குக் மேல் உள்ள ஒவ்வொரு அட்டைக்கும் மாதமொன்றில் ரூ.171.50 மானியமும் தரப்படுகிறது என்று தமிழக அரசு சொல்கிறது.

தமிழ்நாட்டில் 2001 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி 1.44 கோடி குடும்பங்கள் உள்ளன. ஆனால் 1.60 கோடி ரேசன் அட்டைகள் உள்ளன. கிட்டத்தட்ட 15 லட்சம் போலி அட்டைகள் எப்படி உலா வரும் என்று யாரையும் விட கருணாநிதிக்கு நன்றாகத் தெரியும்.

ஆனால் போலி அட்டை கணக்கையும், மான்யக் கணக்கையும் தொடர்புபடுத்துகிறது தமிழக அரசு. 10 லட்சம் போலி அட்டைகள் என்றால் கூட வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ் உள்ள அட்டைகள் என்றால் ரூ.55.80 கோடியும், வறுமைக் கோட்டுக்குக் மேல் உள்ள அட்டைகள் என்றால் 205.80 கோடியும் அரசுக்கு நட்டம் ஏற்படுகிறதாம். ஒவ்வொரு மாதமும் இவ்வளவு பணம் தமிழ்நாட்டின் வறிய மக்கள் பைகளுக்கா போயிருக்கும்?

ஏன் மத்திய அரசு தரும் மொத்த ஒதுக்கீட்டையும் தமிழக அரசு பெற்றுக் கொள்ளக் கூடாது? வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ் உள்ளோருக்கான விநியோகம் உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை என்பதுதானே நிலைமை? அம்பத்தூரில் கல்யாணபுரத்தில் மாதம் 35 கிலோ அரிசி பெறும் 15 பேரை அடையாளம் கண்டு கொடுங்கள் என்று தோழர் மோகனிடம் அதிகாரிகள் கேட்கிறார்களே.

தமிழ்நாட்டில் இப்போது அனைவரையும் உள்ளடக்கிய பொதுவிநியோகம் இருந்தாலும், தமிழக அரசே சொல்வதுபோல் 10 லட்சம் போலி அட்டைகள் உலாவினாலும் உண்மையிலேயே வறுமைக் கோட்டுக் கீழ் இருப்பவரோ, மற்றவர்களோ ரேசன் அட்டை பெறுவது சாதாரண மனிதன் ஆற்றலுக்கு அப்பாற்பட்டதுதானே.

உணவுப்பாதுகாப்பு பற்றி உண்மையிலேயே அக்கறை காட்டும் அறிவாளிப் பிரிவினர் நாடு முழுதும் பொது விநியோக திட்டத்தின் நிலைமை மிகவும் மோசமாக இருப்பதால் தமிழ்நாட்டை முன்மாதிரி என்று சொல்லி விடுகிறார்கள். உண்மை நிலை தமிழக வறிய மக்களுக்கு தெரியும்.

மாதம் 20 கிலோ அரிசி எல்லா அட்டைகளுக்கும் கிடைத்து விடுகிறதா? 5 கிலோ அரிசி மட்டுமே பெற்றுக் கொண்டு திரும்பும் வறியவர்கள் இங்கு உண்டு.

உண்மையில் 35 கிலோ பெற வேண்டியவர்கள் கூட அதற்கான அட்டை தரப்படாமல் 20 கிலோ பெற வேண்டிய நிலைதான் தமிழகத்தில் உள்ளது. அனைவரையும் உள்ளடக்கியது என்பதற்கு அப்பால் சொல்லிக் கொள்ள இங்கு பெரிதாக ஏதும் இல்லை.

அனைவரையும் உள்ளடக்கிய பொது விநியோகம், அதில் பொது மக்கள் கண்காணிப்பு என்பதைத் தவிர வேறு மாற்று உணவுப் பாதுகாப்பில் இருக்க முடியாது. சோனியா காந்தி முன்வைத்துள்ள வகை பிரிப்பு உணவுப் பாதுகாப்பு வலைக்குள் மிகச்சிலரை உள்ளடக்கி மிகப்பலரை வெளியேற்றும். இப்போது குறைந்த விலையில் வாங்குபவர்களைக் கூட கூடுதல் விலை கொடுக்க வைக்கும்.

இங்கே இரண்டு தீர்ப்புக்களை, அவற்றில் இரண்டு அணுகுமுறைகளை கணக்கில் கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

கருணாநிதி, ஜெயலலிதா, காங்கிரஸ், பாஜக அனைவருமே அயோத்யா தீர்ப்பைப் பாராட்டி, இசுலாமியர்களை ஏற்றுக் கொள்ளச் சொல்லி அறிவுறுத்துகின்றனர். சிலர் பெருந்தன்மையாக, உச்சநீதிமன்றம் போகலாம் என்கின்றனர். இவர்கள் யாருமே, ஒரு வித்தியாசமான உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பை அமல்படுத்துமாறு, மத்திய அய்க்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசாங்கத்திடம் சொல்ல மறுக்கிறார்கள்.

‘கிட்டங்கிகளில் அரிசியையும் கோதுமையையும் எலிகள் தின்கின்றன. மழையில் நனைந்தும் புழுத்துப் போயும் வீணாகின்றன. பசித்திருப்பவர்களுக்கு இலவசமாகவோ, குறைந்த விலையிலோ தாருங்கள்.’ உச்சநீதிமன்றம்தான் சொன்னது. ஆலோசனை அல்ல, ஆணை என்று கூடச் கொஞ்சம் குரலை உயர்த்தியது.

கனவான் மன்மோகன், கொள்கை முடிவில் தலையிட வேண்டாம் என உச்சநீதிமன்றத்திற்கு, அதன் இடத்தைக் காட்டினார். விவசாயிகள் ஊக்கம் இழப்பார்கள் என மாய்மாலம் பேசி, உணவுப் பண்டங்களில் முன்பேர வர்த்தகத்தை, ஊக வணிகர்களை, விலை உயர்வை ஊக்குவிக்கிறார். எல்லா முக்கியக் கட்சிகளும், உச்சநீதிமன்ற ஆணையை ஏற்குமாறு மத்திய அரசாங்கத்திடம் சொல்லக் கூடாது என்பதில், கடமை கண்ணியம் கட்டுப்பாடு காக்கிறார்கள்.

ஜனநாயக விரோத தீர்ப்பை வரவேற்று ஏற்றுக்கொள்ளும் அதேநேரம், மக்கள் ஆதரவு தீர்ப்பை கடுமையாக எதிர்க்கிறார்கள் ஆட்சியாளர்கள். சோனியா காந்தியின் ஆலாசனைகளும் புகழாரங்கள் பெறுகின்றன. ஆனால் வறிய மக்கள், வேறு வழியில்லை, எதிர்த்து எழுவார்கள்.

திருப்பூர் என்கிற தற்கொலை நகரம்

திருப்பூர் சமீபத்தில் மூன்று பிரச்சனைகளில் முன்வந்து நின்று கொண்டது. ஒன்று மின்சாரத் தட்டுப்பாடு. இதனால் பெரிதும் பாதிக்கப்படுவது முதலாளிகள். ஜெயலலிதா அவர்களுக்காகவும், திமுகவுடனான கணக்கை தீர்ப்பதில் ஒரு பகுதியாகவும் திருப்பூரைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

அவர் ஒரு புறமும், விஜயகாந்த் இன்னொரு புறமுமாக பஞ்சு ஏற்றுமதி தடை செய்யப்பட வேண்டும் என்று பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். இதுவும் முதன்மையாக திருப்பூர் முதலாளிகள் பிரச்சனை. உழைக்கும் மக்களின் உடனடிப் பிரச்சனை இல்லை. தொழிலாளர்களுக்கு கூலி உழைப்பை எங்கும் விற்றுக் கொள்ளும் சுதந்திரம் உள்ளது.

இவர்கள் இருவருமே திருப்பூரை சிங்கப்பூராக மாற்றிய திருமாங்கல்யத் திட்ட தொழிலாளர்கள் பற்றியோ, கேம்ப் கூலி தொழிலாளர்கள் பற்றியோ பேசவில்லை.

அடுத்த பிரச்சனை, திருப்பூரை தாக்கும் தற்கொலைகள். திருப்பூர் முதலாளிகள் யாரும் தற்கொலை செய்து கொள்ளவில்லை. அங்குள்ள மேட்டுக் குடியினர் யாரும் தற்கொலை செய்து கொள்ளவில்லை. உழைக்கும் மக்கள்தான், திருப்பூரை உலகெங்கும் பிரசித்தி பெற்ற நகரமாக மாற்றிய, மாற்றிக் கொண்டிருக்கிற தொழிலாளர்கள்தான் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள். அதனால் ஜெயலலிதாவுக்கோ, விஜயகாந்துக்கோ இதிலும் பேச ஒன்றுமில்லை.

ஊரக வேலை உறுதித் திட்டத்தில் இரண்டு மணி நேரம் வேலை செய்து ரூ.100 முதல் ரூ.110 வரை சம்பாதித்து விடுவதால் திருப்பூரில் தொழிலாளர் தட்டுப்பாடு என்று திருப்பூர் ஏற்றுமதியாளர் சங்கம் கவலைப்படுகிறது. இந்தக் கவலையை தங்கள் கவலையாக மாற்றிக்கொண்டு ஜெயலலிதா அறிக்கை விடவில்லை. கனிமொழி அதைப் பார்த்துக் கொள்வார் என்று நம்புகிறார் போலும்.

தமிழகம் இந்தியாவின் வளர்ச்சி நட்சத்திரமாக உள்ளது என்று தமிழக அரசின் தொழிற் கொள்கை சொல்கிறது. இந்த வளர்ச்சி நட்சத்திரத்தின் ஒளிக்கு திருப்பூரும் தன் பங்கை தருகிறது. இந்த ஒளியைத் தரும் தொழிலாளர்கள் இருளில் இருப்பதை கண்டும் காணாமல் இருக்கிறது திமுக அரசு. இப்போது பிரச்சனைகள் முற்றிப்போய் தற்கொலைகளாக வெடித்து பத்திரிகைகளை ஆக்கிரமிக்கின்றன.

2010 ஆகஸ்ட் வரை மட்டும் 405 பேர் தற்கொலை செய்துகொண்டுள்ளனர். இவற்றில் 215 தற்கொலைகள் ஜ÷ன் முதல் ஆகஸ்ட் வரை நடந்தவை. (ட்ற்ற்ல்://ற்ண்ம்ங்ள்ர்ச்ண்ய்க்ண்ஹ. ண்ய்க்ண்ஹற்ண்ம்ங்ள்.ஸ்ரீர்ம்/ண்ய்க்ண்ஹ/405-க்ங்ஹற்ட்ள்-ண்ய்-8-ம்ர்ய்ற்ட்ள்-பண்ழ்ன்ல்ன்ழ்-ற்ன்ழ்ய்ண்ய்ஞ்-ள்ன்ண்ஸ்ரீண்க்ங்-ஸ்ரீஹல்ண்ற்ஹப்-ர்ச்-பச/ஹழ்ற்ண்ஸ்ரீப்ங்ள்ட்ர்ஜ்/6604039.ஸ்ரீம்ள், செப்டம்பர் 22, 2010).

விதர்பா விவசாயிகள் தற்கொலைகளை குடும்பப் பிரச்சனை என்று சொல்லி மறைக்கப் பார்த்தது போல் திருப்பூரில் நடந்து கொண்டிருக்கிற தற்கொலைகளுக்கு, குடும்ப, கலாச்சார பிரச்சனைகள் காரணம் என்று சொல்லி முதன்மையான பிரச்சனையை மூடி மறைக்கப் பார்க்கிறார்கள்.

திருப்பூர் இடம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்களால் இயங்குகிறது. இங்குள்ள 6,200 ஆயத்த ஆடை நிறுவனங்களில் வேலை செய்யும் 4 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்டவர்களில் 80% பேர் இடம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள். தமிழ்நாட்டின் வேறு மாவட்டங்கள் மட்டுமின்றி, பீகார், அசாம் போன்ற மாநிலங்களில் இருந்தும் தொழிலாளர்கள் வருகிறார்கள்.

திருப்பூர் சென்றால் பிழைத்துக் கொள்ளலாம் என்று நம்பி வந்தவர்களால் இப்போது பிழைத்திருக்க முடியவில்லை. கோவையை விடவும் கூடுதலான வீட்டு வாடகை, விலைவாசியும் வந்த நாளில் இருந்து மாறாத சம்பளமும் முரண்பட்டு மோதிக்கொள்வதில் கடன் வாங்கி, பின் வட்டி ஏறி, பின் தர முடியாமல் மரண தேவதையிடம் சரணடைந்து விடுகிறார்கள்.

தொழிலாளர் நலன்களில் தமிழக அரசாங்கம் எந்த சமரசத்தையும் ஏற்றுக் கொள்ளாது என்று சொன்ன தொழிலாளர் அமைச்சர் கடைசியாக நடந்த மாநில தொழிலாளர் ஆலோசனை வாரியத்தின் கூட்டத்தில் கூட தொழிற்சங்கங்கள் இந்தப் பிரச்சனைகளை எழுப்பவில்லை என்றார். ‘ஊருக்கு ஒருவர்தான் இருக்கிறீர்கள், உங்களை நடமாட முடியாமல் செய்துவிடுவோம்’ என்று கம்யூனிஸ்டுகளைப் பார்த்துச் சொல்லும் அளவு தமது கட்சியின் வலுவான வலைப்பின்னல் மேல் நம்பிக்கை கொண்டுள்ள தொழிலாளர் அமைச்சர், தொழிலாளர் பிரச்சனைகளை மட்டும் தொழிற்சங்கங்கள் சொல்ல வேண்டும் என்று ஏன் காத்திருக்க வேண்டும்? திருப்பூரின் உள்ள கழகக் கண்மணிகள், கழக வலைப்பின்னல் தொழிலாளர் பிரச்சனைகளை அமைச்சருக்கு தெரிவிக்கவில்லையா?

இது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். திருப்பூரில் உள்ள திருமாங்கல்யத் திட்ட பெண் தொழிலாளர்கள் பயிற்சியாளர்கள் என்ற பெயரால் கடுமையாக சுரண்டப்படுகிறார்கள் என்றும் அவர்கள் பிரச்சனைகளை கட்டுக்குள் கொண்டு வர பயிற்சிக் காலத்தை நிர்ணயித்து, பயிற்சியாளர் எண்ணிக்கையை, விகிதத்தை நிர்ணயித்து, நேரடி உற்பத்தியில் அவர்கள் ஈடுபடுத்தப்படுவதை தடுத்து, அவர்கள் நலன்களை பாதுகாக்கத்தான் தொழிலாளர் திருத்த மசோதா 42 கொண்டு வந்ததாகவும் அமைச்சர் சொல்கிறார்.

மசோதா கொண்டு வரப்பட்டதும் 14.05.2008 அன்று அது தமிழக சட்டமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டதும் உண்மைதான். ஆனால் இரண்டாண்டுகளுக்கு மேலாகியும் ஏன் அது உயிர் பெறாமல் குடியரசு தலைவர் ஒப்புதலுக்காக காத்திருக்கிறது? தமிழ்நாடு முழுவதும் உள்ள பயிற்சியாளர்களின் பிரச்சனையாயிற்றே. ஏன் முதலமைச்சர் குடியரசுத் தலைவருக்கு ஒரு கடிதம் கூட எழுதவில்லை? முதலாளிகள் முட்டுக்கட்டை போடுகிறார்கள். கழகம் கட்டுப்படுகிறது.

திருமாங்கல்யத் திட்டமும் கேம்ப் கூலி முறையும் 21ம் நூற்றாண்டு தொழில்நுட்பத்தையும் 19ஆம் நூற்றாண்டு வேலை நிலைமைகளையும் இணைத்து, தொழிலாளர்களை அதில் கைதிகளாக்கி வைத்திருக்கின்றன. அந்த சிறைக் கூடங்களில் இருந்து சுவரேறி குதித்து தப்பித்துச் சென்று பெற்றோர்களிடம் சேர்ந்த பெண் தொழிலாளர்களை தமிழகம் கண்டது.

கோவையில் பிரிக்கால் தொழிலாளர்கள் பயிற்சியாளர் நிலைமைகளில் மாற்றம் கோரி நடத்திய இயக்கத்தினூடே, கோவையில் உள்ள திருமாங்கல்யத் திட்ட தொழிலாளர்களை, கேம்ப் கூலி தொழிலாளர்களை சந்திக்க முடியுமா என்று ஆலைகள் இருந்த பகுதிகளில் வீதிவீதியாக தேடினார்கள்.

‘அதோ, அதுதான் அவர்கள் தங்கியிருக்கும் இடம்’ என்று பகுதியில் உள்ள சிலர் காட்டிய ஒரு கட்டிடத்திற்கு சிறைச்சாலையில் இருப்பதுபோல் உயரமான சுற்றுச்சுவர் எழுப்பப்பட்டிருந்தது. ‘அவர்களை பார்க்க முடியாது. மாதத்தில் ஒரு நாள் சந்தைக்கு வருவார்கள். அப்போது வேண்டுமானால் பார்க்கலாம். அப்போதும் அவர்களுடன் பேச முடியாது. அவர்களுடன் நிறுவனத்தை சேர்ந்த மேற்பார்வையாளர் யாராவது வருவார்கள்’ என்றார்கள்.

அந்த ஒரு வார கால இயக்கத்தில் பிரிக்கால் தொழிலாளர்களால் திருமாங்கல்யத் திட்ட, கேம்ப் கூலி தொழிலாளர்கள் ஒருவரைக் கூட சந்திக்க முடியவில்லை.

இவ்வளவு கடுமையான கண்காணிப்பிற்கு ஆளாக அவர்கள் என்ன குற்றம் செய்தார்கள்? 12 மணி நேரம் முதல் 14 மணி நேரம் வரை ஓயாமல் உழைத்து மூலதனத்தை பெருக்குவது தவிர அவர்கள் செய்த குற்றம்தான் என்ன?

திருமாங்கல்யத் திட்ட, கேம்ப் கூலி முறைகளில் இல்லாதவர்கள்தான் கிட்டத்தட்ட இப்போது நடக்கிற தற்கொலை பட்டியலில் வருகிறார்கள். இந்த கொத்தடிமை முறைகளில் இருப்பவர்களுக்கு என்ன நடக்கிறது? பிரச்சனை வெளியே வருகிறதா? உள்ளேயே புதைக்கப்படுகிறதா? மாண்புமிகு அமைச்சர் தா.மோ.அன்பரசன் அவர்களின் வலைப்பின்னலிடம் பதில் இருக்குமா?

அவர்கள் சொல்லட்டும். சொல்லாமல் இருக்கட்டும். திருப்பூர் தற்கொலைகள் தொழிலாளர் படும் துன்பங்களின் சொல்ல முடியாமல் தவிக்கும் பிரச்சனைகளின் வெளிப்பாடுகளே. சங்கம் நுழைய முடியாது, சட்டம் அமலாகாது, சலுகைகள் கிடையாது, சம்பளம் ஏறாது, கவுரவம் கிடைக்காது, வாழ்க்கை மாறாது என்றாகிவிட்ட பிறகு, தங்கள் பிரச்சனைகளை வெளி உலகுக்குச் சொல்ல திருப்பூர் தொழிலாளர்கள் இந்த தீவிரமான வழியை கையாளத் துவங்கியிருக்கிறார்கள்.

ஏப்ரல் 29, 2010 அன்று, வாணியம்பாடியில், ஒரு தோல்பொருள் ஆலையில் விஷக்கழிவை சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்த தொழிலாளர்கள் இரண்டு பேர் விஷவாயு தாக்கி மூச்சுவிடப் போராடுகிறார்கள். பார்த்துக் கொண்டிருந்த இன்னும் 3 தொழிலாளர்கள் தங்கள் உயிருக்கு ஆபத்து என்று தெரிந்தும் அவர்களைக் காப்பாற்ற குழிக்குள் இறங்குகிறார்கள். செய்வோம், அல்லது செத்து மடிவோம் என்று முடிவெடுக்கிறார்கள். திருப்பூர் தொழிலாளர்கள் செத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த வர்க்கச் சகோதரர்களை பாதுகாக்க வேண்டிய கடமை தமிழக தொழிலாளர் வர்க்க இயக்கத்திற்கு காத்திருக்கிறது.

கொண்டாட்டமாய் போராட்டம்! போராட்டமே கொண்டாட்டம்!!

கொண்டாட்டமாய் போராட்டம்! போராட்டமே கொண்டாட்டம்!!


தமிழக தொழிற்சங்க இயக்க வரலாற்றில், பிரிக்கால் தொழிலாளர் போராட்டம் ஒரு திருப்புமுனை. 2007ல் மார்ச் 3 அன்று துவங்கிய போராட்டம், 1315 பகல்களை, 1315 இரவுகளைத் தாண்டி, 10.10.2010 அன்று ஒரு திருவிழாவைக் கொண்டாடியது. அது ஒரு பேரதிசயம்தான். ஆனாலும் நிஜமானது. பிரிக்கால் தொழிலாளர்கள் ரத்தத்தால் சதையால் ஆன மனிதர்கள். அவர்களுக்கும் சுகதுக்கங்கள் உண்டு. வலிகள் உண்டு. ஆனால் அவற்றை எல்லாம் கடந்து வரலாறு படைக்கிறார்கள்.

பிரிக்கால் தொழிலாளர்கள் மீது வெள்ளை பயங்கரம் ஏவப்பட்டபோது, சில மய்ய தொழிற்சங்கங்கள், முதலாளிகள் பக்கத்தில் இருந்து பேட்டி கொடுத்தார்கள். இடதுசாரி சங்கங்களும் கூடத்தான்.

பிரிக்கால் தொழிற்சங்கங்களின், ஏஅய்சிசிடியுவின் போராட்டத்தை நாங்கள் ஆதரிக்கிறோம் என்று இன்று வரை இடதுசாரி மய்ய தொழிற்சங்கங்கள் வாய் திறந்ததில்லை. இப்போதும் அவர்கள் நிர்வாகத்துக்கு ஆதரவாகவே இருக்கின்றனர். நிர்வாகம் ஒருதலைபட்சமாகப் போட்ட 18(1) ஒப்பந்தத்தில் கப்சிப்பென கையெழுத்து போட்டுவிட்டனர்.

கோவையில் கோவிந்தசாமி பாணி இடதுசாரி சங்கங்களின் செயல்பாடு, கசப்பானதுதான். ஆனபோதும், பிரிக்கால் தொழிலாளர்கள்தான் 2008 பொது வேலைநிறுத்தத்துக்கு உயிர் கொடுத்தார்கள்.

2010ல் கோவையில் மற்ற மய்ய தொழிற்சங்கங்கள் செப்டம்பர் 7 வேலை நிறுத்ததுக்கு ஏஅய்சிசிடியுவை அணுகியாக வேண்டும் என்ற நிலையை பிரிக்கால் தொழிலாளர்களே உருவாக்கினார்கள். செப்டம்பர் 7அய் சிறக்கவும் சிவக்கவும் வைத்தார்கள்.

என்எல்சி, ஹ÷ண்டாய் நோக்கியா, ஃபாக்ஸ்கான் என எங்கே தொழிலாளி மீது தொழிற்சங்கம் மீது அடிவிழுந்தாலும், அது தம் மேல் விழுந்த அடி என பிரிக்கால் தொழிலாளர்கள் கருதுகிறார்கள். எந்த சங்கம், எந்தத் தலைவர் என சின்னத்தனமாய் யோசிக்க அவர்களால் இயலாது. முடியாது.

பிரிக்கால் தொழிலாளியின் மனஉறுதி, தியாகம், அர்ப்பணிப்பு, நீண்ட கால, தாக்குப்பிடிக்கும் தன்மை, வெற்றியை நோக்கிய வைராக்கியம், தொடர் நடவடிக்கைகள் ஆகியவற்றால், தமிழகமெங்கும் உள்ள தொழிலாளர்கள், கட்சி, சங்கத் தலைமைகள் தாண்டி பிரிக்கால் தொழிலாளர் போராட்டத்தின் மீது பற்றும் நேசமும் கொண்டுள்ளனர்.

பிரிக்கால் அகில இந்திய கவனத்தைப் பெற்றதும், வால்ஸ்ட்ரீட் ஜர்னலின் செய்தியானதும், ஏதோ ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான மரணத்தால் மட்டுமல்ல. உலகமயத்தை, முதலாளித்துவ தாக்குதல்களை திறம்பட எதிர்கொள்ள முடியும், பதிலடி தர முடியும், தொழிலாளர் வர்க்க பலத்துடன் எல்லா மன்றங்களிலும் நுழைந்து நியாயம் கேட்க முடியும் என நிரூபித்துள்ளதால்தான், பிரிக்கால் தொழிலாளர் போராட்டம், பிரிக்க முடியாத பெயராய் தொழிலாளர் இயக்கத்தில் மாறியுள்ளது.

அவர்கள் மாறுகிறார்கள்; மாற்றுகிறார்கள். பயிற்சியாளர்கள், நிரந்தரமற்ற தொழிலாளர் நலன் காக்க ஏஅய்சிசிடியு நடத்திய இயக்கத்தில் முன்னணிப் பங்காற்றினார்கள். தமிழக அரசு 14.05.2008 அன்று சட்டமன்றத்தில், திருமாங்கல்யத் திட்ட கொத்தடிமை முறையின் ஆபத்தையும், அது ஜவுளியில் இருந்து தொழிலாளர் விரோத நடவடிக்கைகளாக மற்ற தொழில்களுக்கும் பரவுவதை ஒப்புக்கொண்டு, நிலைமைகளை மாற்ற எல்.எ. பில் 47/2008 என்ற திருத்தச் சட்டத்தை நிறைவேற்ற நேர்ந்தது.

தொழிற்சங்க அங்கீகார சட்டம் வேண்டும் என்ற கோரிக்கையுடன் ஏஅய்சிசிடியு 1 லட்சம் கையெழுத்துக்கள் திரட்டிய போது, பிரிக்கால் தொழிலாளர்கள் ஒரே நாளில் கோவை மாநகரில் 65,000 கையெழுத்துக்கள் பெற்றார்கள். ஹ÷ண்டாய் தொழிலாளர்களும் களமிறங்கினார்கள்.

ஏப்ரல், 2010ல் மீண்டும் மக்கள் கோரிக்கைகளோடு நெடும்பயணம் ஒன்றை துவக்கினார்கள். கொலை வழக்கு, கொலைகாரர்கள் என்று சொல்லி தடுக்க நினைத்த அரசு, நீதிமன்ற வழக்கால் வழிவிட நேர்ந்தது. நெடும்பயணத்தை அங்கீகரித்து தொழிலாளர் அமைச்சர், சட்டமன்றத்தில் 30.04.2010 அன்று தொழிலாளர் மானியக் கோரிக்கைகளில் பதில் சொல்லும்போது, தொழிற்சங்க அங்கீகார சட்டம் இயற்றுவது தொடர்பாக குழு ஒன்று அமைப்பதாக அறிவித்தார்.

வாடிக்கையாக மீறப்படும் வாக்குறுதியாக ஆகக் கூடாது என்பதற்காக, மீண்டும் தொழிற்சங்க அங்கீகார திருத்தச் சட்டம் கோரியும், விலை உயர்வு தடுப்பு உட்பட்ட மக்கள் கோரிக்கைகளுக்காகவும் ஏஅய்சிசிடியு நடத்திய 5 லட்சம் கையெழுத்து இயக்கத்தில் நான்கில் ஒரு பகுதி கையெழுத்துக்களை பிரிக்கால் தொழிலாளர்கள் பெற்றார்கள்.

நிர்வாகம், தனக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் இடையில் உள்ள இடைவெளியைப் போக்க இருவர் குழு ஒன்றின் மூலம் போராடும் தொழிலாளர்களோடு, சங்கங்களோடு பேச்சுவார்த்தைகளை நடத்தி வருகிறது. ஒரு பக்கம் கைகுலுக்கலாமா என்று கேட்டுக்கொண்டே, இன்னொரு பக்கம் கையை, காலை வெட்டும் விஷயங்களையும் செய்கிறது.

ஒருதலைபட்சமான ஊதிய உயர்வு ஒப்பந்தம் போட்டு, தொழிலாளர்களை ஆத்திரப்படுத்தி, சிக்குவார்களா, காத்திருக்கும் காவல்துறை கொண்டு ஏதாவது செய்யலாம் என சதிவலை பின்னியது.

நிர்வாகம் கூப்பிடும் நேரம், கூப்பிடும் இடத்தில் சண்டையிட, நிர்வாகம் விரும்புவதுபோல் சிக்கிக்கொள்ள பிரிக்கால் தொழிலாளர்கள் வாய்ப்பு தரவில்லை.

தம் பலத்தை, தம் சமூக செல்வாக்கை, நண்பர்களுக்கும் எதிரிகளுக்கும் உணர்த்த, பிரிக்கால் தொழிலாளர்கள் குடும்பத் திருவிழா நடத்த தீர்மானித்தனர். மார்ச் 2007, துவக்ககால எழுச்சியை, வேறு விதத்தில், உயர்ந்த வடிவத்தில் வெளிக்காட்ட விரும்பினர்.

தொழிலாளர்களின், தொழிலாளர் குடும்பங்களின், வேலை மறுக்கப்பட்ட துணை யூனிட் தொழிலாளர்கள் என்றழைக்கப்படுபவர்கள் உள்ளிட்ட அனைவரையும் திரட்ட முடிவெடுத்தனர். ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் நிதி தருவது உட்பட பங்காற்றினர். சில நூறு பேர் பல நாட்கள் அயராது பாடுபட்டனர்.

லோகோ போட்டி, விளையாட்டு போட்டிகள், கட்டுரை, பேச்சு, ஓவியப் போட்டிகள் நடந்தன. எதிர்பார்த்ததை தாண்டிக் கூட்டம், கட்டுக்கடங்காத கூட்டம் என அனைவரும் பேச வேண்டும் என அனைவரும் எதிர்பார்த்தனர்.

எதிர்பார்ப்பு நிறைவேறியது. 5000 பேருக்கு மேல் அணிதிரண்டனர். வினாடி - வினா, நாடகம், நாட்டியம் எல்லாமே பாட்டாளி வர்க்க அரசியலைப் பறைசாற்றின.

கருணாநிதி அரசை குற்றவாளிக் கூண்டில் நிறுத்தும் மாலெ கட்சியின் செப்டம்பர் 10 - அக்டோபர் 10 பிரச்சார இயக்கத்தின் எழுச்சியூட்டும் நிறைவு நாளாக மாறியது பிரிக்கால் தொழிலாளர் குடும்பத் திருவிழா.

தலைவர் போராட்ட அறிவிப்பை வெளியிடவில்லையே என்ற ஏக்கம் தொழிலாளர் மத்தியில் நிலவியது. திருவிழாவே ஒரு போராட்ட அறிவிப்புதான் எனப் போகப்போக புரிந்து கொண்டனர்.

திருவிழாவின் ஒரு பகுதியாக அக்கம்பக்கம் உள்ள வார்டுகளின் சமூக, பொருளாதார நிலைமைகளை கள ஆய்வு செய்துள்ளனர்.

தம் தரப்பு நியாயங்களை, பொறுமையை தொழிலாளர்கள் நிரூபித்துவிட்டனர். நிர்வாகத்தின் அராஜக அணுகுமுறையை அரசின் கவனத்திற்கு, மக்கள் மாமன்றத்தில் திரும்பத்திரும்ப எடுத்துச் சொல்லியுள்ளனர்.

உரிய நேரம், உரிய வாய்ப்புக்காக காத்திருக்கின்றனர். மக்கள் பேராதரவுடன் அடுத்த போராட்டத்தைக் கொண்டாட, கொண்டாட்டமாய் போராட தயாராகி உள்ளனர்.

பாட்டாளி வர்க்கத்தின் சுதந்திர அரசியல் ஒளி வீசும் செங்கொடியோடு எழும். அந்த அரசியல் போராட்டம் முதலாளித்துவத்திற்கு, முதலாளித்துவ அரசியலுக்கு திண்டாட்டமாய் மாறும்.

தீப்பொறி, நவம்பர் 2010

தலையங்கம்

யாருடைய தோழர்? யாருடைய தொண்டர்?
யாருடைய தோழர்? யாருடைய தொண்டர்?

கருணாநிதி ரொம்பவே கவலைப்படுகிறார். மீண்டும் ஆரியராட்சி வராமல் இருக்க ஒற்றுமையாய் இருக்குமாறு கட்சிக் கூட்டங்களில் உருக்கமாய் பேசுகிறார். ஜெயலலிதாவுக்கு கூடும் கூட்டங்களை வைத்து தேர்தல் வெற்றி தோல்விகளை கணிக்க முடியாது என்கிறார்.

கலைஞருக்கு நாடகங்கள் என்றால் சலிக்கவே சலிக்காது. கலைஞரின் கதை வசனத்தில், கலைஞர் தயாரிப்பில், கட்டுமான தொழிலாளர் நலவாரிய தலைவர் பொன் குமார் இயக்கத்தில், சென்னையில் அக்டோபர் 30 அன்று கட்டுமானத் தொழிலாளர், அமைப்புசாரா தொழிலாளர் நடத்திய நன்றி அறிவிப்பு மாநாடு என்ற நாடகம் நடத்தப்பட்டது. கட்டாயமாய் நாடகம் காண அமைப்புசாரா தொழிலாளர்களை திரட்டி வரும் பணி தொழிலாளர் துறை அதிகாரிகளுக்குத் தரப்பட்டது.

உருக்கமான, உணர்ச்சிமயமான நடிப்பால் காண்போரை, கேட்போரை, ‘மெய்’ மறக்கச் செய்ய முயற்சித்தபோது முத்தமிழ் அறிஞர் நடிப்பின் சிகரங்களை தொட்டுவிட்டார். 33 நல வாரியங்களில் உள்ள 2 கோடியே 9 லட்சத்து 89 ஆயிரம் உறுப்பினர்களின் வாக்குகள் தன்னை விட்டு வெகுதூரம் போய்விட்டதே என்ற கவலையில் எப்படியாவது அவற்றைப் பிடிக்க முடியுமா என இந்த நாடகத்தை நடத்தி உள்ளார்.

தேர்ந்த அனுபவம் வாய்ந்த நடிகர் என்பதால், அவைக் கூச்சமின்றி தமிழ்நாட்டு உழைக்கும் மக்களிடம் நான் உங்கள் தோழன், உங்கள் தொண்டன், உங்கள் உறவினன், உங்கள் உடன்பிறப்பு என்ற வசனங்களை தடுமாறாமல் பேசினார். வசனம் நன்றாகத்தான் பேசுவோம், இருந்தாலும் எடுபடுமா என்பதற்காக, ராஜராஜ சோழ மகாராஜா வேஷத்தை கழட்டி வைத்துவிட்டு, சாமான்யர் வேஷம் கட்டினார்.

‘நான் ஒன்றும் பிறக்கும்போதே வாயில் தங்கக் கரண்டியோடு பிறந்தவன் அல்ல; வைர மாலை, முத்து மாலையை கழுத்திலே அணிந்துகொண்டு பிறந்தவன் அல்ல; நான் சீமான் வீட்டுப் பிள்ளை அல்ல; பணக்கார வீட்டுத் தாழ்வாரத்தில் தவழ்ந்தவன் அல்ல; சாதாரண மனிதன். என்னுடைய தந்தையும் தாயும் திருக்குவளை கிராமத்தில், எங்களுடைய வீட்டைச் சுற்றியுள்ள நிலபுலங்களிலே நடவு நட்டு, உழுது, பயிரிட்டு, களை எடுத்து, நெல்லை உருவாக்கி, அறுவடை செய்து அப்படிச் சாப்பிட்டவர்கள்தான். அப்படி வாழ்ந்தவர்கள்தான் என் தாயும் தந்தையும்.’

இது நிச்சயம் உண்மைதான். அவரே சொன்னபடி, அது பிறக்கும்போது இருந்த கதை. இன்றைய நிலை என்ன? கருணாநிதி குடும்பம் தமிழ்நாட்டின் மிகப்பெரிய பெரும்தொழில் குழுமக் குடும்பம். அவர்கள் மட்டும் தமது உண்மையான சொத்துக் கணக்கைக் காட்ட முன்வந்தால், பில் கேட்சும், அம்பானியும் பயந்துபோய் விடுவார்கள். பில் கேட்சும், அம்பானியும் பயப்படும் எதையும் கருணாநிதி கனவிலும் நினைக்க மாட்டார்.

திடீரென விவசாயத் தொழிலாளர், வறிய விவசாயி உள்ளிட்ட பல்வகைப்பட்ட அமைப்புசாரா தொழிலாளர்களிடம், உங்கள் தோழன், உங்கள் தொண்டன் என்று ஏன் பேசுகிறார்? கும்பிடும் கைகள் விஷம் தோய்ந்த குறுவாளை மறைக்கப் பார்க்கின்றன.

27.5 லட்சம் குடும்பங்களில் 26 லட்சம் குடும்பங்கள் எங்கே 2 ஏக்கர் நிலம் என்று கேட்கின்றன. தவணை முறையில் தருவதாகச் சொல்லும் கான்கிரீட் கூண்டு இருக்கட்டும், எங்கே 5 சென்ட் வீட்டுமனைப் பட்டா என்று நகர்ப்புற, நாட்டுப்புற வறியவர்கள் கேட்கிறார்கள்.

2006ல் இருந்து இது வரை, 19 லட்சத்து 42 ஆயிரத்து 575 அமைப்புசாரா தொழிலாளர் குடும்பங்களுக்கு 909 கோடியே 40 லட்சத்து 98 ஆயிரத்து 845 ரூபாய் நலத்திட்ட நிதி வழங்கப்பட்டதாக மார்தட்டுகிறார். 20 லட்சம் பேருக்கு தலைக் கணக்கு சராசரி பார்த்தால் ஆளுக்கு ரூ.4,545. 2 கோடி வாரிய உறுப்பினர்களில் 20 லட்சம் பேர் மட்டும் நலநிதி பெற்றுள்ளனர். மீதி 180 லட்சம் பேருக்கு ஏதும் இல்லை. ஆளுக்கு ரூ.4,545 கிடைத்தால், தமிழ்நாட்டின் கோடிக்கணக்கான மக்களின் நிலம், வீட்டுமனைப் பட்டா, வேலை, கூலி பிரச்சனைகள் தீர்த்துவிடுமா? விலைஉயர்வால் தமிழக மக்களுக்கு பாதிப்பு இல்லை என்று தயங்காமல் சொல்லும் முதல்வர், நலநிதிப் பயன்களை அரசு வழங்கியதால், உழைப்பாளியின் தோழனாக, தொண்டனாக மாறிவிட முடியுமா?

தொழிலாளர் அமைச்சர் அன்பரசன், கம்யூனிஸ்டுகள் ஊரில் நடமாட முடியாது, கூட்டம் நடத்த முடியாது என வன்முறைக்கு தூபம் போடுவது, திடீரென நிகழ்ந்துவிட்டதா? டாஸ்மாக் தொழிலாளியும் சத்துணவு ஊழியரும் கருணாநிதியின் இரும்புக் கரத்தால் தாக்கப்பட்டனர். என்எல்சி ஒப்பந்தத் தொழிலாளர் எழுச்சியின் முதுகில் குத்தியது தொமுச. நோக்கியா, ஃபாக்ஸ்கானில் முதலாளிகளுக்கு ஆதரவாக, நயவஞ்சகமாக தொமுச நுழைக்கப்பட்டுள்ளது.

தமிழகத்தின் காவல்துறை தலைவர், தொழிலாளர்கள் மூலமே இடதுசாரி தீவிரவாதம் ஊடுருவுவதாகச் சொல்கிறார். பிரிக்கால் தொழிலாளி போராட்டத்தை, இடதுசாரி தீவிரவாதம், மார்க்சியம் - லெனினியம் பரப்புதல், என்றெல்லாம் சொல்லியும் கொலை வழக்கு போட்டும் முடக்கப் பார்த்தவர்கள், வேறென்ன சொல்வார்கள்? சிஅய்டியுவின் பொதுச் செயலாளருக்கு கைவிலங்கு போட்ட தமிழக அரசு, இடதுசாரி என்றாலே மாவோயிஸ்ட் என்று கூட மிரட்டிப் பார்த்தது. காவல்துறை தலைவர், தொழிலாளர் அமைச்சர் இருவரும் கோவையில் இருந்து இருங்காட்டுக்கோட்டை வரை எழுகிற தொழிலாளர் போராட்டங்கள் கண்டு அஞ்சுகின்றனர்.

முன்னாள் காவல்துறை கூடுதல் துணைக் கண்காணிப்பாளர் தோட்டத்தில் கஞ்சாப் பயிர்கள். முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினர் வழிப்பறிக் கொள்ளை மோசடி மன்னர். வீரபாண்டி ஆறுமுகத்தின் சகோதரர் மகன், கோடிக்கணக்கான சொத்துக்களை வளைத்துப்போட, முன்னாள் காவல்துறை ஆய்வாளரையும் சேர்த்து 6 பேரை கொடூரமாகக் கொன்ற வழக்கில் சிக்கியுள்ளார். ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல் ராஜா இன்னும் அமைச்சராக தொடர்வது எப்படி என்று உச்சநீதிமன்றம் கேட்கிறது.

முதல்வர், மூத்த அதிகாரிகளைக் கூட்டி, மணல் கொள்ளையர் போன்ற சமூக விரோதிகளைக் குண்டர் சட்டத்தில் உள்ளே தள்ளுங்கள் எனச் சொன்னதாக செய்தி வந்தது. காவல்துறையினர் கரை வேட்டிகள் போல் செயல்படாமல், சட்டப்படி கொஞ்சம் நடந்துகொள்ளப் பார்த்தால், கழகத்தின் முதல் வரிசையில் பலர் கம்பி எண்ணிக் கொண்டிருக்க மாட்டார்களா? அமைச்சர் அன்பரசன் மேல் வன்முறையைத் தூண்டும் வழக்கு பதிவாகி இருக்குமே? பிரச்சனை இடதுசாரி தீவிரவாதமல்ல. உண்மையான பிரச்சனை வலதுசாரி பயங்கரவாதமே. முதலாளித்துவ பயங்கரவாதமே.

தண்ணீர் இல்லாத தமிழகத்தால் தமிழ்மக்கள் கண்ணீர் சிந்துகிறார்கள். திருநெல்வேலி தொகுதிக்குள் மட்டும் 40,000 ஏக்கர் விளைநிலத்தில், 4,600 ஏக்கர் நிலம் ரியல் எஸ்டேட் (நிலவர்த்தக) நிலமாகிவிட்டது. வள்ளியூர் சுற்றுவட்டாரத்தில் மட்டும் 3000 நிலத்தரகர்கள் உள்ளனர். தமிழக நகர்மயமும் தொழில்மயமும் முதலாளித்துவ வளர்ச்சிப் பாதையும், விவசாயத்தையும் உழைக்கும் விவசாயிகள், விவசாயத் தொழிலாளர்கள் வாழ்க்கையையும் வேகவேகமாக நாசமாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. முன்னேறிப் பாயும் மூலதனத்திற்கு ராஜபாட்டை போட்டுத் தருகிறது திமுக அரசு. தமிழக கிராமப்புறங்களில் 25 வயதுக்குக் குறைவான இளைஞர்கள் விவசாயத்தை நம்பிப் பயனில்லை என வெளியேறுகின்றனர். விவசாயக் கூலிகளில் ஏகப்பெரும்பான்மையினர் பெண்களே. விவசாய நெருக்கடி, மூலதனம் சுரண்ட மலிவான கூலி அடிமைகளைத் தாராளமாகத் தருகிறது.

எல்லா துறைகளிலும் அரங்கங்களிலும் சூறையாடல். எங்கெங்கும் கொள்ளை. கல்வியும் மருத்துவமும் சாமான்யர்க்கு இல்லை. மூலதன விசுவாசம் கொடிகட்டிப் பறக்கிறது. கருணாநிதி முதலாளிகளின், பணக்காரர்களின் தோழர். மூலதனத்தின் தொண்டர். மக்கள் மனதில் பசுமரத்தாணி போல் பதிந்துவரும் இந்த உண்மையை கருணாநிதி ஏற்பாடு செய்த நாடகம் மறைத்துவிடாது.

பல்வேறு குற்றவியல் வழக்குகளை சந்திக்கின்ற, ஆணும்பெண்ணுமாய் பல நாட்கள் சிறையில் இருந்த பிரிக்கால் தொழிலாளர்களின், மே தினத்தில் சிறை வைக்கப்பட்ட ஹ÷ண்டாய் தொழிலாளர்களின் தோழராக கருணாநிதி மாற முடியுமா? விரைவாகக் கட்டி முடி, பாதுகாப்பு ஒரு பொருட்டல்ல என விரட்டப்பட்டதால் சட்டமன்ற உறுப்பினர் விடுதி வளாகத்தில் கட்டுமானப் பணிகளில், புதிய சட்டமன்ற கட்டுமானப் பணிகளில் 31.10.2010 வரை செத்து மடிந்த பல கட்டுமான தொழிலாளர்களின் தோழனாக, மனிதக் கழிவகற்றும் பணியில் மனிதர்களை ஈடுபடுத்தக் கூடாது என்ற உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பு மீறப்படுவதால் தொடர்ந்து செத்து மடியும் மனிதக் கழிவகற்றும் தொழிலாளர்களின் தோழனாக, எந்திரத்தைக் காட்டிலும் தொழிலாளியின் உயிர் பெரிதல்ல எனக் கருதி விபத்தில் சிக்கிய பெண் தொழிலாளியின் உயிரைக் காக்கத் தவறியதாக நோக்கியாவில் குற்றச்சாட்டு எழுந்துள்ளதே, அந்த நோக்கியா தொழிலாளியின் தோழனாக கருணாநிதி ஒருபோதும் மாற முடியாது.

ராஜராஜ சோழன் காலத்தில் இருந்து கருணாநிதி வரையிலான ஆட்சியாளர்கள் பற்றி அவர்கள் சொல்வார்கள்:

சொல்வோம்.

ஆயிரம் ஆண்டுகளாக அழுகை

மொழி மாற்றிக் கொண்டதில்லை;

ஆத்திரமும் கூடத்தான்.

கண்ணீர் -

நிறம் மாற்றிக் கொண்டதில்லை;

ரத்தமும் கூடத்தான்.

தமிழகத்தின் திமுக கூட்டணி, அஇஅதிமுக கூட்டணி என்ற இருதுருவ அரசியல் ஆபத்தானது. ஜெயலலிதாதான் கருணாநிதிக்கு அரசியல் மறுவாழ்வு கொடுத்தார். அவர் ஆட்சியை சகிக்க முடியாத மக்கள், கருணாநிதிக்கு வாய்ப்பு தந்தனர். அரிசி, வண்ணத் தொலைக்காட்சிப் பெட்டி, இடைத் தேர்தல்கள் வரை வந்தன.

இன்று வாக்களித்த மக்களுக்கு துரோகம் செய்து, வசதி படைத்தவர்களுக்கு வாரித்தரும், அள்ளிச்சுருட்ட வாய்ப்பு தரும் கருணாநிதி, ஜெயலலிதாவுக்கு அரசியல் சாப விமோசனம் தரப் பார்க்கிறார். ஜெயலலிதா துல்லியமான கணக்குப் போட்டு வெற்றிக் கூட்டணி அமைப்பேன் என பேசி வருகிறார்.

திமுக அரசின் தொழிலாளர் விரோத நடவடிக்கை எதிர்ப்பு இடதுசாரி கூட்டங்களில் அதிமுகவினர், அடுத்து அம்மா ஆட்சிதான், நாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம் என்று பேசி வருகின்றனர். கருணாநிதி பார்த்துக் கொண்டதை ஜெயலலிதா பார்த்துக் கொள்வார்! வேறு என்ற நடக்கும் தோழர்களே?

இந்த இருதுருவ அரசியல், முதலாளித்துவ வளர்ச்சிப் பாதை, தமிழக மக்களை பேராபத்துக்கு மட்டுமே இட்டுச் செல்லும்.

தமிழகத்திற்கு, மக்கள் வலிமையை போராட்டங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட சுதந்திரமான இடதுசாரி அரசியலும், மக்கள் சார்பு வளர்ச்சிப் பாதையும், அவசர, அவசியத் தேவையாகிவிட்டன. வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம், தமிழக உழைக்கும் மக்கள் மாற்றுப் பாதையில் போராட்டப் பாதையில் பயணம் செய்ய தாங்கள் தயார் என்று நிரூபிக்கிறார்கள். இடதுசாரி, ஜனநாயக, முற்போக்கு சக்திகள் மக்கள் விருப்பங்களை நிறைவேற்றத் தயாராக வேண்டும்.

Search